Adhyaya 163
Śrāddha-kalpa-kathana (Exposition of the Śrāddha Procedure)
ອັດທະຍາຍນີ້ນໍາເສີນແຜນທາງທຳມະວິທີຂອງ śrāddha ເປັນພິທີທີ່ໃຫ້ທັງ bhukti (ຄວາມຢູ່ດີມີສຸກ/ຄວາມຮັ່ງມີ) ແລະ mukti (ບຸນເພື່ອຄວາມຫຼຸດພົ້ນ)។ Puṣkara ອະທິບາຍລໍາດັບພິທີເລີ່ມຈາກການເຊີນພຣາຫມັນລ່ວງໜ້າ 1 ມື້ ແລະການຕ້ອນຮັບຕອນບ່າຍ। ກໍານົດການນັ່ງຫັນໄປທາງຕາເວັນອອກ; ຈໍານວນຄູ່ສໍາລັບ deva-kārya ແລະຈໍານວນຄີກສໍາລັບ pitṛ-kārya ພ້ອມຂະຫຍາຍໄປຫາບັນພະບຸລຸດຝ່າຍແມ່ດ້ວຍ। ຂັ້ນຕອນຕາມມັນຕຣາ: ເຊີນ Viśve-devas, ໃຊ້ພາຊະນະທີ່ມີ pavitra, ໂປຍເມັດຂ້າວ/ທັນຍາພືດ, ເພີ່ມນົມ ແລະ ບາເລ/ງາ, ຖວາຍ arghya, ແລ້ວປ່ຽນເປັນ apasavya ເພື່ອວຽນຮອບບິດາບັນພະບຸລຸດ। ມີການບູຊາໄຟແບບ pitṛyajña ກ່ອນແຈກ hutaśeṣa; ພາຊະນະຖືກປະພອມ ແລະອາຫານຖືກຊໍາລະດ້ວຍການສວດມັນຕຣາ ແລະການແຕະນິ້ວໂປ້ງ। ຕອນທ້າຍກ່າວເຖິງອາຫານເຫຼືອ ແລະການຖວາຍນໍ້າ, piṇḍa-dāna ຫັນໄປທາງໃຕ້, svasti ແລະ akṣayya-udaka, ໃຫ້ dakṣiṇā ພ້ອມສູດ svadhā, ພິທີ visarjana ແລະຂໍ້ປະພຶດຫຼັງການເລີ້ຍງອາຫານ। ຍັງແຍກ ekoddiṣṭa ແລະ sapiṇḍīkaraṇa, ກໍານົດ śrāddha ຕາມວັນຕາຍ/ລາຍເດືອນ/ລາຍປີ, ລາຍການອາຫານແລະທານພ້ອມຜົນ, ເນັ້ນ Gayā ແລະເວລາມົງຄຸນ, ແລະຢືນຢັນວ່າ pitṛ ແມ່ນ śrāddha-devatā ຜູ້ປະທານອາຍຸຍືນ ຊັບສິນ ຄວາມຮູ້ ສະຫວັນ ແລະຄວາມຫຼຸດພົ້ນ។
Shlokas
Verse 1
इत्य् आग्नेये महापुराणे धर्मशास्त्रं नाम द्विषष्ट्यधिकशततमो ऽध्यायः अथ त्रिषष्ठ्यधिकशततमो ऽध्यायः श्राद्धकल्पकथनं पुष्कर उवाच श्राद्धकल्पं प्रवक्ष्यामि भुक्तिमुक्तिप्रदं शृणु निमन्त्र्य विप्रान् पूर्वेद्युः स्वागतेनापराह्णतः
ດັ່ງນັ້ນ ໃນ «ອັກນິມະຫາປຸຣານະ» ບົດທີ່ເອີ້ນວ່າ «ທັມມະສາດສະຕຣະ» ຄືບົດທີ 162 ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງ. ບັດນີ້ເລີ່ມບົດທີ 163: «ການອະທິບາຍພິທີສຣາດທະ (Śrāddha)». ພຸສກະຣະ (Puṣkara) ກ່າວວ່າ: «ຂ້າພະເຈົ້າຈະກ່າວພິທີວິທີຂອງສຣາດທະ ອັນໃຫ້ທັງຄວາມສຸກໃນໂລກ ແລະຄວາມຫຼຸດພົ້ນ—ຈົ່ງຟັງ. ເມື່ອໄດ້ເຊີນພຣາຫມະນະ (brāhmaṇa) ຕັ້ງແຕ່ມື້ກ່ອນ ຄວນຕ້ອນຮັບແລະໃຫ້ກຽດພວກທ່ານດ້ວຍການຕ້ອນຮັບອັນສົມຄວນໃນຕອນບ່າຍ»។
Verse 2
प्राच्योपवेशयेत् पीठे युग्मान्दैवे ऽथ पित्रके अयुग्मान् प्राङ्मुखान्दैवे त्रीन् पैत्रे चैकमेव वा
ຄວນໃຫ້ພຣາຫມະນະທີ່ເຊີນມານັ່ງເທິງບ່ອນນັ່ງທີ່ຈັດໄວ້ທາງທິດຕາເວັນອອກ: ສຳລັບພິທີຖວາຍແດ່ເທວະ (daiva) ໃຫ້ເປັນຈຳນວນຄູ່; ສຳລັບພິທີຖວາຍແດ່ປິຕຣະ (pitṛ) ໃຫ້ເປັນຈຳນວນຄີກ. ໃນການຖວາຍແດ່ເທວະ ໃຫ້ຫັນໜ້າໄປທາງຕາເວັນອອກ; ໃນການຖວາຍແດ່ປິຕຣະ ອາດໃຫ້ນັ່ງພຣາຫມະນະສາມຄົນ ຫຼືຈະເພີງຄົນດຽວກໍໄດ້।
Verse 3
मातामहानामप्येवन्तन्त्रं वा वैश्यदेविकं प्राणिप्रक्षालनं दत्त्वा विष्टरार्थं कुशानपि
ເຊັ່ນດຽວກັນ ສຳລັບປູ່ຕາຝ່າຍແມ່ (mātāmahā) ກໍຄວນປະຕິບັດຕາມພິທີເດີມນີ້, ຫຼືຕາມລະບຽບ «ໄວສະວະເທວະ» (Vaiśvadeva). ເມື່ອໄດ້ຖວາຍ «ປຣານິ-ປຣັກຊາລະນະ» (prāṇi-prakṣālana) ແລ້ວ ຈຶ່ງວາງຫຍ້າກຸຊະ (kuśa) ເພື່ອຈັດເຮັດບ່ອນນັ່ງ (viṣṭara) ດ້ວຍ।
Verse 4
आवाहयेदनुज्ञातो विश्वे देवास इत्य् ऋचा यवैरन्ववकीर्याथ भाजने सपवित्रके
ເມື່ອໄດ້ຮັບອະນຸຍາດແລ້ວ ພຶງອາວາຫະນາ (ເຊີນເທວະ) ດ້ວຍຣິກ (Ṛg-veda) ທີ່ເລີ່ມວ່າ «Viśve devāsaḥ…». ແລ້ວໃນພາຊະນະທີ່ມີພະວິຕຣ (ວົງຫຍ້າກຸຊາ/ເຄື່ອງຊໍາລະ) ພຶງພອຍຫຼືຫວ່ານເມັດບາເລຍອ້ອມໆ ຕາມພິທີ.
Verse 5
शन्नोदेव्या पयः क्षिप्त्वा यवोसीति यवांस् तथा यादिव्या इतिमन्त्रेण हस्ते ह्य् अर्घं विनिक्षिपेत्
ເມື່ອສະດຸດມົນ «śanno devyā» ພຶງເທນົມລົງໃນເຄື່ອງບູຊາ; ເມື່ອສະດຸດ «yavo’si» ພຶງເພີ່ມເມັດບາເລຍເຊັ່ນດຽວກັນ. ຈາກນັ້ນ ດ້ວຍມົນ «yā divyā» ພຶງວາງອາຣະຄະຍະ (arghya) ລົງໃນຝາມື.
Verse 6
दत्वोदकं गन्धमाल्यं धूपदानं प्रदीपकं अपसव्यं ततः कृत्वा पितॄणामप्रदक्षिणं
ເມື່ອໄດ້ຖວາຍນ້ໍາ ກິ່ນຫອມ ແລະພວງມາລາ, ທູບ ແລະໂຄມໄຟແລ້ວ ພຶງນຸ່ງສາຍຍັດ (yajñopavīta) ໃນທ່າກັບ (apasavya) ແລ້ວເຮັດການວຽນຮອບສໍາລັບພິຕຣຶ (Pitṛs) ແບບບໍ່ໄປທາງຂວາ, ໃຫ້ທ່ານຢູ່ຂ້າງຊ້າຍ.
Verse 7
द्विगुणांस्तु कुशान् कृत्वा ह्य् उशन्तस्त्वेत्यृचा पितॄन् आवाह्य तदनुज्ञातो जपेदायान्तु नस्ततः
ເມື່ອເຮັດມັດຫຍ້າກຸຊາໃຫ້ເປັນສອງເທົ່າ (ຈໍານວນ/ຄວາມຍາວ) ພຶງອາວາຫະນາພິຕຣຶ (Pitṛs) ດ້ວຍຣິກ (Ṛk) ທີ່ເລີ່ມວ່າ «uśantas tvā…». ຈາກນັ້ນ ເມື່ອໄດ້ຮັບຄໍາຍິນຍອມແລ້ວ ພຶງຈະປະ (japa) ວ່າ «ຂໍໃຫ້ທ່ານມາຫາພວກເຮົາຈາກທີ່ນັ້ນ».
Verse 8
यवार्थास्तु तिलैः कार्याः कुर्यादर्घ्यादि पूर्ववत् दत्त्वार्घ्यं संश्रवान् शेषान् पात्रे कृत्वा विधानतः
ແຕ່ສ່ວນຂອງເຄື່ອງບູຊາທີ່ຄວນເຮັດດ້ວຍບາເລຍ ພຶງຈັດເຮັດດ້ວຍງາ (sesame) ແທນ; ແລະພຶງປະຕິບັດອາຣະຄະຍະ ແລະພິທີອື່ນໆ ຕາມທີ່ກໍານົດໄວ້ກ່ອນ. ເມື່ອຖວາຍອາຣະຄະຍະແລ້ວ ສ່ວນທີ່ເຫຼືອພ້ອມທັງນ້ໍາໄຫຼອັນສັກສິດ (saṃśrava) ພຶງເກັບໃສ່ພາຊະນະຕາມວິທີ.
Verse 9
पितृभ्यः स्थानमसीति न्युब्जं पात्रं करोत्यधः अग्नौ करिष्य आदाय पृच्छत्यन्नं घृतप्लुतं
ເວົ້າວ່າ «ເຈົ້າແມ່ນບ່ອນນັ່ງຂອງບັນພະບຸລຸດ (pitṛs)» ແລ້ວວາງພາຊະນະກັບຫົວລົງໃສ່ພື້ນ. ຕໍ່ມາ ຕັ້ງໃຈຈະຖວາຍໃນໄຟ ຈຶ່ງຢື່ນອາຫານທີ່ຊຸມດ້ວຍເນີຍໃສ (ghee) ແລະຖາມພິທີກໍາເພື່ອຂໍອະນຸຍາດ/ການຮັບເອົາ.
Verse 10
कुरुष्वेति ह्य् अनुज्ञातो हुत्वाग्नौ पितृयज्ञवत् हुतशेषं प्रदद्यात्तु भाजनेषु समाहितः
ເມື່ອໄດ້ຮັບອະນຸຍາດດ້ວຍຄໍາວ່າ «ຈົ່ງເຮັດ» ແລ້ວ ຈຶ່ງຖວາຍໃນໄຟຕາມພິທີບູຊາບັນພະບຸລຸດ (pitṛyajña). ຫຼັງນັ້ນ ດ້ວຍໃຈທີ່ຕັ້ງມັ່ນ ຄວນແບ່ງປັນສ່ວນທີ່ເຫຼືອຈາກການຖວາຍ (hutaśeṣa) ໃສ່ພາຊະນະຕ່າງໆ.
Verse 11
यथालाभोपपन्नेषु रौप्येषु तु विशेषतः दत्वान्नं पृथिवीपात्रमिति पात्राभिमन्त्रणं
ໃນພາຊະນະທີ່ໄດ້ມາຕາມກໍາລັງ—ໂດຍສະເພາະພາຊະນະເງິນ—ເມື່ອວາງອາຫານເປັນເຄື່ອງຖວາຍແລ້ວ ຄວນອະທິຖານ/ອະພິມັນຕຣະພາຊະນະໂດຍກ່າວວ່າ: «ນີ້ແມ່ນພາຊະນະເກີດຈາກດິນ». ນີ້ແມ່ນຄໍາອະພິມັນຕຣະຂອງພາຊະນະ.
Verse 12
कृत्वेदं विष्णुरित्यन्ने द्विजाङ्गुष्ठं निवेशयेत् सव्याहृतिकां गायत्रीं मधुवाता इति त्यचं
ເມື່ອສະດຸດຄໍາວ່າ «ນີ້ແທ້ໆແມ່ນວິສນຸ» ເທິງອາຫານແລ້ວ ຄວນວາງນິ້ວໂປ້ງຂອງດວິຊະ (ພຣາຫມັນ) ລົງໃນອາຫານ. ຕໍ່ມາ ຄວນສະດຸດຄາຖາ Gāyatrī ພ້ອມກັບ vyāhṛtis ແລະຄາຖາຣິກເວດທີ່ເລີ່ມດ້ວຍ «madhu-vātāḥ …» ເປັນສູດການຊໍາລະ.
Verse 13
जप्त्वा यथासुखं वाच्यं भुञ्जीरंस्ते ऽपि वाग्यताः अन्नमिष्टं हविष्यञ्च दद्याज्जप्त्वा पवित्रकं
ເມື່ອຈົບການຈັບປະ (japa) ແລ້ວ ອາດເວົ້າໄດ້ຕາມສະດວກ; ພວກເຂົາກໍອາດຮັບປະທານອາຫານໂດຍຮັກສາຄວາມສໍາລວມໃນຄໍາເວົ້າ. ເມື່ອຈັບປະອີກຄັ້ງ ຄວນໃຫ້ອາຫານທີ່ປາດຖະໜາ ແລະ havis ທີ່ຄວນແກ່ການຖວາຍ ພ້ອມກັບ pavitraka ວົງສິ່ງບໍລິສຸດ/ຫຍ້າອັນສັກສິດ.
Verse 14
अन्नमादाय तृप्ताः स्थ शेषं चैवान्नमस्य च तदन्नं विकिरेद् भूमौ दद्याच्चापः सकृत् सकृत्
ເມື່ອຮັບປະທານອາຫານແລ້ວອິ່ມ ຄວນແຍກສ່ວນທີ່ເຫຼືອໄວ້; ອາຫານທີ່ເຫຼືອນັ້ນຄວນໂປຍລົງພື້ນດິນ ແລະຖວາຍນ້ຳຊ້ຳໆ (ອີກແລ້ວອີກ)។
Verse 15
सर्वमन्नमुपादाय सतिलं दक्षिणामुखः उच्छिष्टसन्निधौ पिण्डान् प्रदद्यात् पितृयज्ञवत्
ເອົາອາຫານທີ່ຈັດເຕັມທັງໝົດພ້ອມງາ ແລ້ວຫັນໜ້າໄປທາງທິດໃຕ້; ຄວນຖວາຍກ້ອນເຂົ້າ (piṇḍa) ໃກ້ກັບສ່ວນເຫຼືອຂອງອາຫານ ດັ່ງພິທີບູຊາບັນພະບຸລຸດ (pitṛ-yajña) ທີ່ກຳນົດໄວ້।
Verse 16
मातामहानामप्येवं दद्यादाचमनं ततः स्वस्ति वाच्यं ततः कुर्यादक्षय्योदकमेव च
ໃນທຳນອງດຽວກັນ ຄວນຖວາຍນ້ຳອາຈະມະນະ (ācamana) ໃຫ້ແກ່ປູ່ຕາຝ່າຍແມ່; ແລ້ວຈຶ່ງກ່າວຄຳອວຍພອນມົງຄຸນ (svasti)។ ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ຄວນປະກອບການຖວາຍນ້ຳທີ່ເອີ້ນວ່າ ‘akṣayya-udaka’ ຄືນ້ຳບູຊາອັນບໍ່ໝົດສິ້ນ।
Verse 17
दत्वा तु दक्षिणां शक्त्या स्वधाकारमुदाहरेत् वाच्यतामित्यनुज्ञातः स्वपितृभ्यः स्वधोच्यतां
ເມື່ອໄດ້ຖວາຍທານຄ່າບູຊາ (dakṣiṇā) ຕາມກຳລັງແລ້ວ ຄວນເອີ້ນຖ້ອຍຄຳ ‘Svadhā’। ເມື່ອໄດ້ຮັບອະນຸຍາດວ່າ “ໃຫ້ກ່າວໄດ້” ແລ້ວ ຈຶ່ງກ່າວ “Svadhā” ແດ່ປິຕຣະ (ບັນພະບຸລຸດ) ຂອງຕົນເອງ।
Verse 18
मातामहानामित्यादिः, स्वपितृभ्यः स्वधोच्यतामित्यन्तः पाठः झ पुस्तके नास्ति कुर्युरस्तु स्वधेत्युक्ते भूमौ सिञ्चेत्ततो जलं प्रीयन्तामिति वा दैवं विश्वे देवा जलं ददेत्
“ເລີ່ມດ້ວຍ ‘ແດ່ປູ່ຕາຝ່າຍແມ່…’”: ຂໍ້ອ່ານທີ່ສິ້ນສຸດດ້ວຍ “ໃຫ້ກ່າວ ‘svadhā’ ແດ່ປິຕຣະຂອງຕົນ” ບໍ່ພົບໃນຕົ້ນສະບັບ Jha. ເມື່ອກ່າວວ່າ “ໃຫ້ເຂົາເຮັດ—‘svadhā’” ແລ້ວ ຈຶ່ງຮາດນ້ຳລົງພື້ນດິນ. ຫຼືຈະກ່າວວ່າ “ຂໍໃຫ້ເຂົາພໍໃຈ” ກໍໄດ້. ຫຼືເປັນທານແດ່ເທວະ ຄວນໃຫ້ນ້ຳແກ່ Viśve-deva ທັງຫຼາຍ।
Verse 19
दातारो नो ऽभिवर्धन्तां वेदाः सन्ततिरेव च श्रद्धा च नो माव्यगमद्बहुदेयं च नो स्त्विति
ຂໍໃຫ້ຜູ້ໃຫ້ທານຂອງພວກເຮົາເພີ່ມພູນ; ຂໍໃຫ້ພຣະເວດາ (ຄວາມຮູ້ອັນສັກສິດ) ແລະລູກຫຼານຂອງພວກເຮົາຈະເຈີຣິນ. ຂໍໃຫ້ສັດທາບໍ່ຈາກໄປ ແລະຂໍໃຫ້ມີຫຼາຍເພື່ອໃຫ້ທານເສມອ—ດັ່ງນີ້ຄວນອະທິຖານ.
Verse 20
इत्युक्त्वा तु प्रिया वाचः प्रणिपत्य विसर्जयेत् वाजे वाज इति प्रीतपितृपूर्वं विसर्जनं
ເມື່ອໄດ້ກ່າວຖ້ອຍຄໍາອັນໄພຣະນີ້ແລ້ວ ຄວນກ້ົມກາບ ແລ້ວຈຶ່ງປະກອບພິທີສົ່ງກັບຢ່າງເປັນທາງການ. ການສົ່ງກັບນັ້ນ ຄວນເຮັດກ່ອນໃຫ້ແກ່ປິຕຣະ (ບັນພະບຸລຸດ) ຜູ້ພໍໃຈ ດ້ວຍມັນຕຣາ «vāje vāja».
Verse 21
यस्मिंस्तु संश्रवाः पूर्वमर्घपात्रे निपातिताः पितृपात्रं तदुत्तानं कृत्वा विप्रान् विसर्जयेत्
ເມື່ອ saṃśravāḥ (ເສດ/ນ້ໍາລົ້ນຈາກເຄື່ອງບູຊາ) ໄດ້ຖືກເທລົງໃນພາຊະນະອັຣຄະຍະ (arghya) ກ່ອນແລ້ວ, ຈຶ່ງຫັນພາຊະນະຂອງປິຕຣະໃຫ້ຕັ້ງຖືກທ່າ (ໃນທ່າສິ້ນສຸດ) ແລ້ວຈຶ່ງສົ່ງກັບພຣາຫມັນຢ່າງເປັນທາງການ.
Verse 22
प्रदक्षिणमनुब्रज्य भक्त्वा तु पितृसेवितं ब्रह्मचारी भवेत्तान्तु रजनीं ब्राह्मणैः सह
ໄດ້ຕາມໄປໃນການປະທັກສິນາ (ວຽນຂວາດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ) ແລະໄດ້ກິນອາຫານທີ່ຖວາຍເພື່ອການຮັບໃຊ້ປິຕຣະແລ້ວ, ຜູ້ນັ້ນຄວນດໍາລົງເປັນພຣະຫມະຈາຣີ (ຮັກສາພຣະຫມະຈັນ). ແລະໃນຄືນນັ້ນຄວນພັກຢູ່ກັບພຣາຫມັນທັງຫຼາຍ.
Verse 23
एवं प्रदक्षिणं कृत्वा वृद्धौ नान्दीमुखान् पितॄन् यजेत दधिकर्कन्धुमिश्रान् पिण्डान् यवैः क्रिया
ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອໄດ້ເຮັດປະທັກສິນາແລ້ວ, ໃນພິທີສໍາລັບຜູ້ເຖົ້າ (vṛddha) ຄວນບູຊາປິຕຣະນັນດີມຸຂະ (Nandīmukha) ໂດຍຖວາຍ piṇḍa ທີ່ປົນກັບນົມສົ້ມ (curd) ແລະຫມາກຈູຈູບ (karkandhu); ກິດຈະກໍາພິທີໃຫ້ເຮັດດ້ວຍຂ້າວບາເລ (yava).
Verse 24
एकोद्दिष्टं दैवहीनमेकार्घैकपवित्रकं आवाहनाग्नौकरणरहितं ह्य् अपसव्यवत्
ພິທີ ekoddiṣṭa (śrāddha ສໍາລັບຜູ້ຕາຍຄົນດຽວ) ກະທໍາໂດຍບໍ່ມີການຖວາຍແດ່ເທວະ; ມີ arghya ເພີງອັນດຽວ ແລະ pavitra (ວົງຫຍ້າ kuśa) ເພີງອັນດຽວ; ບໍ່ມີພິທີ āvāhana-agni (ເຊີນໄຟ); ແລະເຮັດຕາມວິທີ apasavya (ສາຍສັກສິດພາດໄປຂ້າງຂວາ)។
Verse 25
उपतिष्ठतामित्यक्षय्यस्थाने पितृविसर्जने अभिरम्यतामिति वदेद् ब्रूयुस्ते ऽभिरताः स्म ह
ເມື່ອຈະສົ່ງ Pitṛs ກັບ ທີ່ akṣayya-sthāna (ສະຖານທີ່ບໍ່ເສື່ອມ) ຄວນກ່າວວ່າ “upatiṣṭhatām—ຂໍໃຫ້ລຸກ/ເດີນທາງໄປບັດນີ້” ແລ້ວກ່າວຕໍ່ວ່າ “abhiramyatām—ຂໍໃຫ້ຊື່ນບານໃນຖິ່ນພໍ່ພັນຂອງທ່ານ” ເຂົາເຈົ້າພໍໃຈແລະຕອບຮັບຕາມນັ້ນແທ້ໆ।
Verse 26
गन्धोदकतिलैर् युक्तं कुर्यात् पात्रचतुष्टयं अर्घार्थपितृपात्रेषु प्रेतपात्रं प्रसेचयेत्
ຄວນຈັດເຮັດພາຊະນະພິທີ 4 ໃບ ໃຫ້ມີນ້ໍາຫອມ (gandhodaka) ແລະ ເມັດງາ (tila) ປະກອບ; ແລ້ວໃຫ້ຮິນ/ລາດຈາກ preta-pātra ໄປສູ່ພາຊະນະທີ່ເຮັດໄວ້ສໍາລັບ arghya ແລະສໍາລັບ Pitṛs।
Verse 27
ये समाना इति द्वाभ्यां शेषं पूर्ववदाचरेत् एतत् सपिण्डीकरणमेकोद्दिष्टं स्तिया सह
ດ້ວຍຄາຖາ 2 ບົດທີ່ເລີ່ມດ້ວຍ “ye samānāḥ …” ຄວນປະຕິບັດຂັ້ນຕອນທີ່ເຫຼືອຕາມທີ່ໄດ້ກ່າວໄວ້ກ່ອນ. ນີ້ແມ່ນພິທີ sapiṇḍīkaraṇa ຄື ekoddiṣṭa (śrāddha ສໍາລັບຜູ້ຕາຍໃໝ່) ທີ່ຕ້ອງເຮັດຮ່ວມກັບພັນລະຍາ।
Verse 28
अर्वाक्सपिण्डीकरणं यस्य संवत्सराद् भवेत् पितृपूर्वं विसर्जयेदिति ख , छ , झ च स्त्र्या अपीति ख , छ च तस्याप्यन्नं सोदकुम्भं दद्यात् संवत्सरं द्विजे
ສໍາລັບຜູ້ທີ່ເຮັດ sapiṇḍīkaraṇa ກ່ອນຄົບ 1 ປີ ຄວນເຮັດ visarjana ສົ່ງ Pitṛs ກັບກ່ອນ—ດັ່ງທີ່ສະບັບ Kha, Cha, Jha ກ່າວໄວ້. ແມ່ນແຕ່ໃນກໍລະນີຂອງຜູ້ຍິງ—ດັ່ງ Kha ແລະ Cha ກ່າວ—ກໍຄວນໃຫ້ອາຫານພ້ອມ udaka-kumbha (ໝໍ້ນ້ໍາ) ແກ່ພຣາຫມັນ ຕະຫຼອດໄລຍະ 1 ປີ.
Verse 29
मृताहनि च कर्तव्यं प्रतिमासन्तु वत्सरं प्रतिसंवत्सरं कार्यं श्राद्धं वै मासिकान्नवत्
ໃນວັນທີ່ເສຍຊີວິດນັ້ນເອງ ຄວນປະກອບພິທີ; ຈາກນັ້ນຕະຫຼອດໜຶ່ງປີ ຄວນເຮັດທຸກເດືອນ; ແລະຕໍ່ມາທຸກປີ ຄວນເຮັດສຣາດທະ (śrāddha) ໂດຍຖືຕາມວິທີຖວາຍອາຫານປະຈໍາເດືອນ។
Verse 30
हविष्यान्नेन वै मासं पायसेन तु वत्सरं मात्स्यहारिणकौरभ्रशाकुनच्छागपार्षतैः
ໃຊ້ອາຫານ haviṣyānna ຄວນຮັກສາວິນັຍນີ້ໜຶ່ງເດືອນ; ໃຊ້ຂ້າວນົມ (pāyasa) ໜຶ່ງປີ; ແລະຕາມກົດທີ່ກ່າວໄວ້ ອາດໃຊ້ປາ, ກວາງ, ໝູປ່າ, ແກະ, ນົກ, ແບ້, ແລະກະຕ່າຍ ເປັນອາຫານທີ່ອະນຸຍາດໄດ້.
Verse 31
ऐणरौरववाराहशाशैर् मांसैर् यथाक्रमं मासवृद्ध्याभितृप्यन्ति दत्तैर् एव पितामहाः
ໂດຍເນື້ອສັດ—ຂອງ ena (ກວາງປ່າ), ຂອງ ruru-ກວາງ, ຂອງໝູປ່າ, ແລະຂອງກະຕ່າຍ—ເມື່ອຖວາຍຕາມລໍາດັບອັນຖືກຕ້ອງ ບັນພະບຸລຸດຊັ້ນປູ່ (pitāmaha) ຈະອິ່ມໃຈຢ່າງເຕັມທີ່ ແລະຄວາມອິ່ມໃຈນັ້ນເພີ່ມຂຶ້ນເດືອນຕໍ່ເດືອນ ໂດຍອາໄສການຖວາຍນັ້ນເອງ.
Verse 32
खड्गामिषं महाशल्कं मधुयुक्तान्नमेव च लोहामिषं कालशाकं मांसं वार्धीनसस्य च
ເນື້ອແຮດ; ປາເກັດໃຫຍ່; ຂ້າວຫຼືອາຫານທີ່ຄົບນໍ້າເຜິ້ງ; ເນື້ອສັດທີ່ມີເນື້ອແດງ (ປະເພດ rohita); ຜັກໃບສີຄໍາ/ຄໍາຄ່ໍາ (kāla-śāka); ແລະເນື້ອສັດນໍ້າທີ່ເອີ້ນວ່າ vārdhīnasa—ເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ຖືກລຽນນາມເປັນອາຫານຈໍາເພາະ.
Verse 33
यद्ददाति गयास्थञ्च सर्वमानन्त्यमुच्यते तथा वर्षात्रयोदश्यां मघासु च न संशयः
ສິ່ງໃດກໍຕາມທີ່ຜູ້ໃຫ້ຖວາຍໃນຂະນະພັກຢູ່ທີ່ Gayā ຖືກກ່າວວ່າໃຫ້ຜົນບຸນອັນບໍ່ສິ້ນສຸດໃນທຸກດ້ານ; ເຊັ່ນດຽວກັນ ການໃຫ້ໃນວັນທີ 13 ຂອງເດືອນຈັນທະຄະຕິໃນລະດູຝົນ ແລະການໃຫ້ເມື່ອດວງຈັນຢູ່ໃນ Maghā ກໍໃຫ້ຜົນບໍ່ຜິດພາດ—ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສເລີຍ.
Verse 34
कन्यां प्रजां वन्दिनश् च पशून् मुख्यान् सुतानपि घृतं कृषिं च वाणिज्यं द्विशफैकशफं तथा
ຂອງຂວັນ/ພອນທີ່ກ່າວເຖິງມີ: ສາວພຣົມຈັນ, ຜູ້ພຶ່ງພາ (ປະຊາ), ນັກສັນລະເສີນ, ງົວດີເລີດ, ແມ່ນກະທັ້ງລູກຊາຍ; ພ້ອມທັງ ນ້ຳມັນເນີຍກີ, ກະສິກຳ, ການຄ້າ; ແລະສັດທີ່ມີກີບແຍກ ແລະກີບດຽວກໍຖືກກ່າວເຖິງເຊັ່ນກັນ।
Verse 35
ब्रह्मवर्चस्विनः पुत्रान् स्वर्णरूप्ये सकुप्यके ज्ञातिश्रैष्ठ्यं सर्वकामानाप्नोति श्राद्धदः सदा
ຜູ້ໃຫ້ທານໃນພິທີ ສຣາດທະ (Śrāddha) ດ້ວຍຄຳ, ເງິນ, ແລະໂລຫະທົ່ວໄປ ຍ່ອມໄດ້ຮັບລູກຊາຍຜູ້ມີລັດສະຫມີທາງພຣະພິທີ, ຄວາມເປັນເລີດໃນວົງຍາດ, ແລະການສຳເລັດຄວາມປາຖະໜາທັງປວງເປັນນິດ।
Verse 36
प्रतिपत्प्रभृतिष्वेतान्वर्जयित्वा चतुर्दशीं शस्त्रेण तु हता ये वै तेषां तत्र प्रदीयते
ສຳລັບພິທີ/ການຖວາຍເຫຼົ່ານີ້ ນັບແຕ່ວັນທີ 1 ຂອງເດືອນຈັນທະຄະຕິເປັນຕົ້ນໄປ—ຍົກເວັ້ນວັນທີ 14 (ຈະຕຸຣະດະສີ)—ສິ່ງໃດທີ່ຖວາຍຢູ່ນັ້ນ ຖືກຈັດສັນໃຫ້ແກ່ຜູ້ທີ່ຖືກຂ້າດ້ວຍອາວຸດແທ້ໆ।
Verse 37
स्वर्गं ह्य् अपत्यमोजश् च शौर्यं क्षेत्रं बलं तथा पुत्रश्रैष्ठ्यं ससौभाग्यमपत्यं मुख्यतां सुतान्
ແທ້ຈິງ ລູກຫຼານເປັນເຫດໃຫ້ໄດ້ສະຫວັນ; ເປັນພະລັງອຳນາດ ແລະຄວາມກ້າຫານ, ເປັນ “ນາ” ແຫ່ງສາຍວົງສະກຸນ (ການສືບຕໍ່) ແລະເປັນກຳລັງດ້ວຍ. ຄວາມເລີດຂອງລູກຊາຍພ້ອມດ້ວຍໂຊກດີ—ລູກຫຼານ, ໂດຍສະເພາະລູກຊາຍ, ຖືກປະກາດວ່າເປັນຊັບສິນສູງສຸດ।
Verse 38
मात्स्याविहारिणौरभ्रशाकुनच्छागपार्षतैर् इति छ दत्तैर् इहेति घ , ङ , ञ च मधुमुद्गान्नमेव वेति ङ सर्वमानन्त्यमश्नुते इति घ , ङ च स्वर्णमिति ख , छ च प्रवृत्तचक्रतां पुत्रान् वाणिज्यं प्रसुतां तथा अरोगित्वं यशो वीतशोकतां परमाङ्गतिं
ການໃຫ້ທານ/ຖວາຍຂອງກິນເຊັ່ນ ປາ, ຊີ້ນ, ນົກ, ແບ້ ແລະສິ່ງທີ່ເໝາະສົມອື່ນໆ—ຍ່ອມໄດ້ຄວາມຮຸ່ງເຮືອງໃນໂລກນີ້. ຖວາຍນ້ຳເຜິ້ງ, ຖົ່ວມຸງ, ແລະອາຫານປຸງສຸກ—ຍ່ອມໄດ້ຄວາມອຸດົມບໍ່ຮູ້ສິ້ນໃນທຸກດ້ານ. ຖວາຍຄຳ—ຍ່ອມໄດ້ການງານກ້າວໜ້າ (ລໍ້ແຫ່ງກິດຈະກຳໝຸນໄປ), ລູກຊາຍ, ຄວາມສຳເລັດໃນການຄ້າ, ລູກຫຼານ, ຄວາມບໍ່ເຈັບໄຂ້, ຊື່ສຽງ, ພາວະບໍ່ມີໂສກ, ແລະສະຖານະສູງສຸດ।
Verse 39
घनं विद्यां भिषकसिद्धिं रूप्यं गाश्चाप्यजाविकं अश्वानायुश् च विधिवत् यः श्राद्धं सम्प्रयच्छति
ຜູ້ໃດປະກອບພິທີ Śrāddha ແກ່ບັນພະບຸລຸດຕາມພິທີກຳທີ່ຖືກຕ້ອງ ຍ່ອມໄດ້ຜົນເປັນຊັບສິນໝັ້ນຄົງ, ຄວາມຮູ້, ຄວາມສຳເລັດໃນວິຊາແພດ, ເງິນ, ງົວ, ແບ້ແລະແກະ, ມ້າ, ແລະອາຍຸຍືນ.
Verse 40
कृत्तिकादिभरण्यन्ते स कामानाप्नुयादिमान् वसुरुद्रादितिसुताः पितरः श्राद्धदेवताः
ເລີ່ມຈາກ Kṛttikā ແລະສິ້ນສຸດທີ່ Bharaṇī—ຜູ້ໃດປະກອບພິທີຕາມລຳດັບນີ້ ຍ່ອມໄດ້ຮັບພອນທີ່ປາຖະໜາ. ພວກ Vasus, Rudras, Ādityas ພ້ອມດ້ວຍ Pitṛs ເປັນເທວະຜູ້ຄຸ້ມຄອງພິທີ Śrāddha.
Verse 41
प्रीणयन्ति मनुष्याणां पितॄन् श्राद्धेन तर्पिताः आयुः प्रजां धनं विद्यां स्वर्गं मोक्षं सुखानि च
ເມື່ອ Pitṛs ຂອງມະນຸດຖືກທຳໃຫ້ອິ່ມໃຈດ້ວຍ Śrāddha ພວກທ່ານຍ່ອມປິຕິຍິນດີ ແລະປະທານອາຍຸຍືນ, ລູກຫຼານ, ຊັບສິນ, ຄວາມຮູ້, ສະຫວັນ, ໂມກສະ (ການຫຼຸດພົ້ນ) ແລະຄວາມສຸກທັງປວງ.
Verse 42
प्रयच्छन्ति तथा राज्यं प्रीता नॄणां पितामहाः
ເຊັ່ນດຽວກັນ ເມື່ອບັນພະບຸລຸດຂອງມະນຸດພໍໃຈ ພວກທ່ານຍ່ອມປະທານລາຊະອຳນາດ ແລະການປົກຄອງແຜ່ນດິນ.
Frequently Asked Questions
Invitation and reception of brāhmaṇas, regulated seating (deva vs pitṛ), mantra-led invocations, arghya and related offerings with pavitra-equipped vessels, apasavya pitṛ-circumambulation, pitṛyajña-style fire offering, distribution of remnants, piṇḍa-dāna facing south, svasti and akṣayya-udaka, dakṣiṇā with svadhā, and formal visarjana/dismissal.
It defines ekoddiṣṭa as deva-hīna (without offerings to gods), with a single arghya and single pavitra, performed without āvāhana-agni, and carried out in apasavya mode—marking it as a focused rite for a single departed person.
It is the rite that integrates the newly departed into the ancestral line, described here as an ekoddiṣṭa-related procedure performed with specific mantras (“ye samānāḥ…”), and stated to be done together with the wife; it also notes variant readings about early performance before one year.
The Vasus, Rudras, and Ādityas, together with the Pitṛs, are declared the presiding deities of śrāddha.
It explicitly frames śrāddha as bhukti-mukti-prada and concludes that satisfied pitṛs grant both worldly goods (āyuḥ, prajā, dhana, vidyā, rājya) and transcendent ends (svarga, mokṣa, sukha).