Adhyaya 166

Verse 1

इत्य् आग्नेये महापुराणे नानाधमा नाम पञ्चषष्ट्यधिकशततमो ऽध्यायः अथ षट्षष्ट्यधिकशततमो ऽध्यायः वर्णधर्मादिकथनं पुष्कर उवाच वेदस्मार्तं प्रवक्ष्यामि धर्मं वै पञ्चधा स्मृतं वर्णत्वमेकमाश्रित्य यो ऽधिकारः प्रवर्तते

ດັ່ງນັ້ນ ໃນອັກນິມະຫາປຸຣານະ ບົດທີ 165 ຊື່ «ນານາທະມະ» ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງ. ບັດນີ້ເລີ່ມບົດທີ 166: «ການອະທິບາຍໜ້າທີ່ຂອງວັນນະ ແລະເລື່ອງທີ່ກ່ຽວຂ້ອງ». ພຸສກະຣະ ກ່າວວ່າ: «ຂ້ອຍຈະກ່າວຖຶງທັມມະຕາມວິທີວິທະຍາໃນເວດ ແລະສະມຣິຕິ; ທັມມະນັ້ນຖືກຈໍາໄວ້ວ່າມີຫ້າປະເພດ ຄື ຂອບເຂດສິດແລະການປະພຶດ (ອະທິກາຣະ) ທີ່ເກີດຂຶ້ນໂດຍອາໄສສະຖານະວັນນະອັນດຽວຂອງຕົນ»។

Verse 2

धर्मं वै परमामृतमिति ख , छ च वर्णधर्ंअः स विज्ञ्येयो यथोपनयनन्त्रिषु यस्त्वाश्रमं समाश्रित्य पदार्थः संविधीयते

«ທັມມະແມ່ນນ້ໍາອະມຣິຕະອັນສູງສຸດ»—ດັ່ງນີ້ໄດ້ສອນໄວ້. ວັນນະທັມມະຄວນເຂົ້າໃຈຕາມຄໍາພີວ່າດ້ວຍອຸປະນະຍະນະ (ພິທີເຂົ້າຮຽນ ແລະວິໄນຂອງມັນ). ແລະບັນດາຂໍ້ປະພຶດທີ່ກໍານົດໄວ້ສໍາລັບຜູ້ທີ່ອາໄສຢູ່ໃນອາສຣະມະໃດໜຶ່ງ ນັ້ນແມ່ນໜ້າທີ່ອາສຣະມະທີ່ຄວນປະຕິບັດໃຫ້ຖືກຕ້ອງ।

Verse 3

उक्त आश्रमधर्मस्तु भिन्नपिण्डादिको यथा उभयेन निमित्तेन यो विधिः सम्प्रवर्तते

ໜ້າທີ່ຂອງອາສຣະມະທັງຫຼາຍໄດ້ກ່າວໄວ້ແລ້ວ; ເຊັ່ນດຽວກັນ ພິທີກໍາທີ່ເລີ່ມດ້ວຍການຖວາຍປິນດະແຍກຕ່າງ (ພິນນະປິນດະ) ກໍຄວນເຂົ້າໃຈ—ນັ້ນແມ່ນຂັ້ນຕອນທີ່ເລີ່ມເຄື່ອນໄຫວເນື່ອງຈາກເຫດປັດໃຈທັງສອງປະເພດ (ນິມິຕຕະ)។

Verse 4

नैमित्तिकः स विज्ञेयः प्रायश्चित्तविधिर्यथा ब्रह्मचारी गृही चापि वानप्रस्थो यतिर् नृप

ໂອ ພະຣາຊາ, ພິທີປຣາຍະຊິດ (ການແກ້ບາບ) ນີ້ ຄວນເຂົ້າໃຈວ່າເປັນ «ໄນມິຕຕິກະ» (ເກີດຂຶ້ນຕາມໂອກາດ/ຕາມເຫດ) ດັ່ງທີ່ບັນຍັດໄວ້; ບໍ່ວ່າຈະເປັນພຣະພົວພັນພຣະພຣະຈາຣີ, ຄົນຄອບຄົວ, ຜູ້ຢູ່ປ່າ, ຫຼືຜູ້ສະຫຼະໂລກ.

Verse 5

उक्त आश्रमधर्मस्तु धर्मः स्यात् पञ्चधा परः षाड्गुण्यस्याभिधाने यो दृष्टार्थः स उदाहृतः

ທັມມະແຫ່ງອາສຣະມະທີ່ໄດ້ກ່າວໄວ້ນັ້ນ ແທ້ຈິງແມ່ນທັມມະອັນສູງ ແບ່ງເປັນຫ້າປະເພດ. ໃນການອະທິບາຍ ṣāḍguṇya (ນະໂຍບາຍຫົກປະການ) ນັ້ນ ສິ່ງທີ່ມຸ່ງໝາຍປະໂຫຍດທີ່ເຫັນໄດ້ຈິງ (dṛṣṭārtha) ແມ່ນສິ່ງທີ່ຖືກຍົກຂຶ້ນກ່າວ.

Verse 6

स त्रेधा मन्त्रयागाद्यदृष्टार्थ इति मानवाः उभयार्थो व्यवहारस्तु दण्डधारणमेव च

ການປະພຶດຂອງມະນຸດນັ້ນມີສາມຢ່າງ: (1) ການສວດມັນຕຣາ, (2) ການບູຊາຍັດ/ພິທີຍາກ ແລະອື່ນໆ—ຊຶ່ງຜູ້ຄົນກ່າວວ່າເພື່ອຜົນທີ່ບໍ່ເຫັນ (adṛṣṭa). ແຕ່ການພິພາກສາ-ການດໍາເນີນຄະດີ (vyavahāra) ນັ້ນຮັບໃຊ້ທັງສອງເປົ້າໝາຍ (ເຫັນແລະບໍ່ເຫັນ), ແລະການຖືດັນດະ (daṇḍa) ກໍເຊັ່ນດຽວກັນ.

Verse 7

तुल्यार्थानां विकल्पः स्याद् यागमूलः प्रकीर्तितः वेदे तु विहितो धर्मः स्मृतौ तादृश एव च

ເມື່ອວິທີທາງເລືອກມີເນື້ອໝາຍແລະຜົນທຽບເທົ່າກັນ ກໍອະນຸຍາດໃຫ້ເລືອກໄດ້ (vikalpa); ນີ້ຖືກປະກາດວ່າມີຮາກຖານຢູ່ໃນຍັດ/ຍາກ (yajña). ອີກທັງ ທັມມະທີ່ວີດາບັນຍັດໄວ້ ກໍເປັນຊະນິດດຽວກັນກັບທີ່ພົບໃນສະມຣິຕິ (Smṛti).

Verse 8

अनुवादं स्मृतिः सूते कार्यार्थमिति मानवाः गुणार्थः परिसङ्ख्यार्थो वानुवादो विशेषतः

ສະມຣິຕິ (smṛti) ກ່າວວ່າ «ອະນຸວາດ» (anuvāda) ແມ່ນການກ່າວຊ້ຳ/ທວນຄືນ ເພື່ອປະໂຫຍດໃນການນໍາໄປປະຕິບັດ. ໂດຍສະເພາະ ອະນຸວາດມີສອງປະເພດ: (1) ເພື່ອຊີ້ຄຸນລັກສະນະ (guṇārtha) ແລະ (2) ເພື່ອການນັບຈໍາກັດແບບຕັດອອກ (parisaṅkhyārtha).

Verse 9

विशेषदृष्ट एवासौ फलार्थ इति मानवाः स्यादष्टचत्वारिंशद्भिः संस्कारैर् ब्रह्मलोकगः

ຜົນນັ້ນແທ້ຈິງແມ່ນຜົນພິເສດທີ່ຄຳພີໄດ້ເປີດເຜີຍ; ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ມະນຸດທັງຫຼາຍ, ໂດຍສຳສະກາຣະ 48 ປະການ (ພິທີຊຳລະ) ຈຶ່ງເປັນຜູ້ໄປສູ່ໂລກພຣະພຣະຫມາ (Brahmaloka) ໄດ້.

Verse 10

गर्भाधानं पुंसवनं सीमन्तोन्नयनः ततः जातकर्म नामकृतिरन्नप्राशनचूडकं

ມີ Garbhādhāna (ພິທີວາງຄັນ), Puṃsavana (ພິທີເພື່ອໃຫ້ໄດ້ບຸດ/ຮັບຮອງບຸດ), ຕໍ່ມາ Sīmantonnayana (ພິທີແບ່ງຜົມແມ່ທ້ອງ); ຫຼັງນັ້ນ Jātakarma (ພິທີເກີດ), Nāmakṛti (ພິທີຕັ້ງຊື່), Annaprāśana (ປ້ອນອາຫານແຂງຄັ້ງທຳອິດ), ແລະ Cūḍākarma (ພິທີໂກນຜົມຄັ້ງທຳອິດ).

Verse 11

संस्कारश्चोपनयनं वेदव्रतचतुष्टयं स्नानं स्वधर्मचारिण्या योगः स्याद्यज्ञपञ्चकं

ສຳສະກາຣະ (ພິທີຊຳລະ) ປະກອບມີ Upanayana (ພິທີເຂົ້າຮຽນວິທີວິເທ), ວຣະຕະແຫ່ງວິເທ 4 ປະການ, ການອາບນ້ຳເປັນພິທີຊຳລະຂອງຜູ້ປະພຶດຕາມທຳຂອງຕົນ, ວິໄນໂຍຄະ, ແລະ ກິດຍັດ 5 ປະການ (pañca-yajña).

Verse 12

धर्म एष सनातन इति ङ अर्थवादं स्मृतिः सूत इति ख , छ च वार्थवादो विशेषत इति ख , छ च देवयज्ञः पितृयज्ञो मनुष्यभूतयज्ञकौ ब्रह्मयज्ञः सप्तपाकयज्ञसंस्थाः पुरो ऽष्टकाः

«ນີ້ແມ່ນທຳອັນນິລັນດອນ»—ຄຳພີກ່າວໄວ້ດັ່ງນັ້ນ. ໂອ ສູຕະ (Sūta), Smṛti ກໍຖືກເອີ້ນວ່າ arthavāda (ຂໍ້ຄວາມສັນລະເສີນ/ອະທິບາຍ) ເຊັ່ນກັນ; ແລະ arthavāda ໂດຍສະເພາະ ເປັນຊະນິດສັນລະເສີນອັນພິເສດ. ຍັດຍະມີ: deva-yajña, pitṛ-yajña, manuṣya-yajña ແລະ bhūta-yajña, ແລະ brahma-yajña. ສະຖາບັນ pākayajña ມີ 7; ແລະມີພິທີທີ່ເອີ້ນວ່າ puro-’ṣṭakā ດ້ວຍ.

Verse 13

पार्वणश्राद्धं श्रावण्याग्रहायणी च चैत्र्यपि आश्वयुजी सप्तहविर्यज्ञसंस्थास्ततः स्मृताः

Pārvaṇa-śrāddha, Śrāvaṇī, Āgrahāyaṇī, Caitrī ແລະ Āśvayujī—ເຫຼົ່ານີ້ຖືກຈື່ຈຳວ່າ ເປັນຮູບແບບທີ່ສະຖາປະນາໄວ້ 7 ປະການ ຂອງຍັດຍະຖວາຍຮາວິສ (haviryajña).

Verse 14

अग्न्याधेयमग्निहोत्रं दर्शः स्यात् पशुबन्धकः चातुर्मास्याग्रहायेष्टिर्निरूढः पशुबन्धकः

ພິທີອັກນຍາທານ ແລະ ອັກນິໂຫຕຣ ແມ່ນພິທີບູຊາໄຟ. ພິທີດາຣຊະ ຖືກກ່າວວ່າເປັນຮູບແບບໜຶ່ງຂອງ ປະສຸບັນທະ (ຍັຊະບູຊາສັດ). ພິທີຈາຕຸຣມາສະຍະ, ອາກຣາຫາຍາເນສຕິ ແລະ ນິຣູດະ (ປະສຸບັນທະ) ກໍຈັດເປັນຍັຊະປະສຸບັນທະເຊັ່ນກັນ.

Verse 15

सौत्रामणिसप्तसोमसंस्थाग्निष्टोम आदितः अत्यग्निष्टोम उक्थश् च षोडशी वाजपेयकः

ເລີ່ມຈາກ ອັກນິສໂຕມະ ພິທີບູຊາໂສມະ ຖືກຈັດເປັນ 7 ຊຸດໃນ «ໂສມະ-ສັມສະຖາ». ແລະຮູບແບບຕ່າງໆ ມີ ສອຸຕຣາມະນິ, ອະຕິອັກນິສໂຕມະ, ອຸກຖະຍະ, ໂສດະຊິນ ແລະ ວາຊະເປຍະ.

Verse 16

अतिरात्रास् तथा स्तोम अष्टौ चात्मगुणास्ततः दया क्षमानसूया च अनायासो ऽथ मङ्गलं

ດັ່ງນັ້ນ ພິທີອະຕິຣາຕຣະ ແລະ ຍັຊະສໂຕມະ ກໍຖືກນັບລວມ. ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ຄຸນລັກສະນະ 8 ປະການຂອງອາຕະມາ ຄື: ຄວາມເມດຕາ, ຄວາມອະໄພ, ບໍ່ມີຄວາມອິດສາພະຍາບາດ, ຄວາມບໍ່ຝືນຝົນ (ອະນາຍາສ), ແລະ ຄວາມເປັນມົງຄຸນ.

Verse 17

अकार्पण्यास्पृहाशौचं यस्यैते स परं व्रजेत् प्रचारे मैथुने चैव प्रस्रावे दन्तधावने

ຜູ້ໃດມີຄຸນທັງນີ້—ບໍ່ຕະໜີ, ບໍ່ມີຄວາມຢາກ, ແລະ ຄວາມບໍລິສຸດ—ຜູ້ນັ້ນຈະເຖິງເປົ້າໝາຍສູງສຸດ. (ກົດເຫຼົ່ານີ້ພຶງຮັກສາ) ໃນການເຄື່ອນໄຫວ/ເດີນທາງ, ໃນການຮ່ວມເພດ, ໃນການປັດສະວະ, ແລະ ໃນການຂັດຖູແຂ້ວ.

Verse 18

स्नानभोजनकाले च पट्सु मौनं समाचरेत् पुनर्दानं पृथक्पानमाज्येन यपसा निशि

ໃນເວລາອາບນ້ຳ ແລະ ໃນເວລາຮັບປະທານອາຫານ, ພ້ອມທັງໃນຂະນະສວມຜ້າທີ່ກຳນົດ, ຄວນປະພຶດ «ເມົານະ» ຄືຄວາມສງົບງຽບ. ຄວນໃຫ້ທານເພີ່ມອີກ; ແລະຄວນດື່ມແຍກຕ່າງຫາກ—ໃນຍາມຄ່ຳ—ດ້ວຍນ້ຳມັນເນີຍ (ghee) ຄຽງຄູ່ກັບການປະພຶດທີ່ເອີ້ນວ່າ «ຍະປະສ» (yapas).

Verse 19

दन्तच्छेदनमुष्णं च सप्त शक्तुषु वर्जयेत् स्नात्वा पुष्पं न गृह्णीयाद् देवायोग्यन्तदीरितं

ໃນການຖືປະຕິບັດ śaktu 7 ປະການ ຄວນຫຼີກເວັ້ນການຕັດ/ຖູແຂ້ວ ແລະການໃຊ້ຂອງຮ້ອນ (ນ້ຳຫຼືອາຫານ). ຫຼັງອາບນ້ຳ ບໍ່ຄວນເກັບດອກໄມ້; ນັ້ນຖືກກ່າວວ່າບໍ່ເໝາະສົມສຳລັບຖວາຍແດ່ເທວະ.

Verse 20

अन्यगोत्रोप्यसम्बद्धः प्रेतस्याग्निन्ददाति यः पिण्डञ्चोदकदानञ्च स दशाहं समापयेत्

ແມ່ນແຕ່ຜູ້ຢູ່ຄົນລະ gotra ແລະບໍ່ໄດ້ເປັນຍາດກັນ ຖ້າເປັນຜູ້ຈັດໃຫ້ໄຟພິທີສົບແກ່ຜູ້ຕາຍ ແລະຖວາຍ piṇḍa (ກ້ອນເຂົ້າ) ກັບການຖວາຍນ້ຳ ເຂົາກໍສາມາດສຳເລັດພິທີ daśāha 10 ມື້ໄດ້ຕາມຄວນ.

Verse 21

उदकञ्च तृणं भस्म द्वारम्पन्थास्तथैव च अग्न्याधानमग्निहोत्रमिति ख , छ च अन्यगोत्रो ऽन्यसम्बन्ध इति ख , घ , ञ च एभिरन्तरितं कृत्वा पङ्क्तिदोषो न विद्यते

ຖ້າໃນແຖວກິນອາຫານມີການແຍກກັນໂດຍວາງນ້ຳ, ຫຍ້າ, ຂີ້ເຖົ່າ, ປະຕູ ຫຼື ທາງເດີນໄວ້ກາງ—ແລະອີກທັງໂດຍການຕັ້ງໄຟສັກສິດ (agnyādhāna) ແລະພິທີ Agnihotra ເປັນຕົວຄັ້ນ—ຄວາມບົກພ່ອງທີ່ເອີ້ນວ່າ «paṅkti-doṣa» (ມົນທິນແຖວກິນ) ບໍ່ເກີດ. ເຊັ່ນດຽວກັນ ເມື່ອຄົນຢູ່ຄົນລະ gotra ຫຼືມີຄວາມສຳພັນຕ່າງກັນ ແລະມີການຄັ້ນແຍກເຊັ່ນນີ້ ກໍບໍ່ມີ paṅkti-doṣa.

Verse 22

पञ्च प्राणाहुतीर्दद्यादनामाङ्गुष्ठयोगतः

ຄວນຖວາຍອາຫຸຕິ 5 ປະການແກ່ປຣານ (ລົມຫາຍໃຈຊີວິດ) ໂດຍໃຊ້ການປະສານນິ້ວນາງກັບນິ້ວໂປ້ງ ຕາມທີ່ກຳນົດໄວ້.