Adhyaya 172

Verse 1

इत्य् आग्नेये महापुरेणे रहस्यादिप्रायश्वित्तं नाम एकसप्तत्यधिकशततमो ऽध्यायः अथ द्विसप्तत्यधिकशततमो ऽध्यायः सर्वपापप्रायश्चित्तानि पुष्कर उवाच परदारपरद्रव्यजीवहिंसादिके यदा प्रवर्तते नृणां चित्तं प्रायश्चित्तं स्तुतिस्तदा

ດັ່ງນີ້ໃນ «ອັກນິ ມະຫາປຸຣານະ» ບົດທີ 172 ຊື່ “ການໄຖ່ບາບເລີ່ມດ້ວຍພິທີລັບ” ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງ. ບັດນີ້ເລີ່ມບົດທີ 173 “ການໄຖ່ບາບສຳລັບບາບທັງປວງ”. ພຸສກະຣະກ່າວວ່າ: ເມື່ອຈິດໃຈຂອງມະນຸດເອົາໃຈໄປສູ່ການກະທຳເຊັ່ນ ເມຍຂອງຜູ້ອື່ນ, ຊັບສິນຂອງຜູ້ອື່ນ, ແລະການເບຍດບຽນສັດມີຊີວິດ ແລ້ວ ຄວນປະຕິບັດການໄຖ່ບາບ ແລະບົດສັນລະເສີນແຫ່ງການສຳນຶກ.

Verse 2

विष्णवे विष्णवे नित्यं विष्णवे विष्णवे नमः नमामि विष्णुं चित्तस्थमहङ्कारगतिं हरिं

ແດ່ພຣະວິສນຸ, ແດ່ພຣະວິສນຸ—ເປັນນິດ; ແດ່ພຣະວິສນຸ, ແດ່ພຣະວິສນຸ ຂໍນົບນ້ອມ. ຂ້າພະເຈົ້ານົບນ້ອມພຣະວິສນຸ—ຮະຣິ—ຜູ້ສະຖິດໃນຈິດ ແລະເປັນແນວທາງ (ພື້ນຖານ) ຂອງອະຫັງກາຣະ.

Verse 3

चित्तस्थमीशमव्यक्तमनन्तमपराजितं विष्णुमीड्यमशेषेण अनादिनिधनं विभुं

ຂ້າພະເຈົ້າຂໍສັນລະເສີນພຣະວິສະນຸ—ພຣະເຈົ້າຜູ້ສະຖິດໃນຈິດ; ບໍ່ປາກົດ, ອະນັນຕະ, ບໍ່ຖືກພິຊິດ; ຄວນແກ່ການບູຊາຢ່າງສົມບູນ; ຜູ້ແຜ່ຊຶມທົ່ວທຸກສິ່ງ, ບໍ່ມີຕົ້ນ ແລະ ບໍ່ມີທ້າຍ।

Verse 4

विष्णुश्चित्तगतो यन्मे विष्णुर्बुद्धिगतश् च यत् यच्चाहङ्कारगो विष्णुर्यद्विष्णुर्मयि संस्थितः

ສິ່ງໃດທີ່ພຣະວິສະນຸເຂົ້າສູ່ຈິດ (citta) ຂອງຂ້າພະເຈົ້າ, ສິ່ງໃດທີ່ພຣະວິສະນຸເຂົ້າສູ່ປັນຍາ (buddhi), ແລະສິ່ງໃດທີ່ພຣະວິສະນຸເຂົ້າສູ່ອະຫັງກາຣ (ahaṅkāra)—ພ້ອມທັງສິ່ງໃດທີ່ພຣະວິສະນຸສະຖິດຢູ່ໃນຂ້າພະເຈົ້າ—ທັງໝົດນັ້ນແມ່ນພຣະອົງປະທັບຢູ່ແຕ່ຜູ້ດຽວ।

Verse 5

करोति कर्मभूतो ऽसौ स्थवरस्य चरस्य च तत् पापन्नाशमायातु तस्मिन्नेव हि चिन्तिते

ພຣະອົງນັ້ນ ເປັນຜູ້ກະທຳແຫ່ງກຳເອງ ແລະເຮັດໃຫ້ເກີດການກະທຳຂອງທັງສິ່ງຢືນນິ່ງ ແລະສິ່ງເຄື່ອນໄຫວ; ຂໍໃຫ້ບາບນັ້ນສູນສິ້ນ—ແທ້ຈິງ ໃນຂະນະທີ່ໄດ້ລະລຶກຖຶງພຣະອົງນັ້ນ।

Verse 6

ध्यातो हरति यत् पापं स्वप्ने दृष्टस्तु भावनात् तमुपेन्द्रमहं विष्णुं प्रणतार्तिहरं हरिं

ພຣະອົງນັ້ນ ເມື່ອຖືກພິຈາລະນາດ້ວຍສະມາທິ ຍ່ອມກຳຈັດບາບ; ແລະເມື່ອຖືກເຫັນໃນຄວາມຝັນດ້ວຍການພາວະນາອັນຕໍ່ເນື່ອງ ກໍໃຫ້ຄວາມບໍລິສຸດ—ຂ້າພະເຈົ້າຂໍນະມັດສະການ ພຣະອຸເປນດຣະ (Upendra) ພຣະວິສະນຸ, ພຣະຫຣິ (Hari) ຜູ້ຂັບໄລ່ຄວາມທຸກຂອງຜູ້ກົ້ມກາບ।

Verse 7

जगत्यस्मिन्निराधारे मज्जमाने तमस्यधः हस्तावलम्बनं विष्णुं प्रणमामि परात् परं

ໃນໂລກນີ້ທີ່ບໍ່ມີທີ່ພຶ່ງອັນແທ້ ແລະກຳລັງຈົມລົງສູ່ຄວາມມືດ, ຂ້າພະເຈົ້າຂໍກົ້ມກາບພຣະວິສະນຸ—ຜູ້ເປັນມືຈັບພາຍພົ້ນ (ທີ່ພຶ່ງຊ່ວຍຊີວິດ)—ຜູ້ສູງສຸດເຫນືອສູງສຸດ।

Verse 8

सर्वेश्वरेश्वर विभो परमात्मन्नधोक्षज हृषीकेश हृषीकेश हृषीकेश नमो ऽस्तु ते

ໂອ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງພຣະເຈົ້າທັງປວງ, ຜູ້ແຜ່ຊາຍທົ່ວທຸກແຫ່ງ; ໂອ ອາດຕະມານສູງສຸດ, ໂອ ອະໂດກຊະຈະ (ເກີນການຮັບຮູ້ຂອງປະສາດ); ໂອ ຮຶສີເກຊະ, ຮຶສີເກຊະ, ຮຶສີເກຊະ—ຂໍນະມັດສະການແດ່ພຣະອົງ.

Verse 9

नृसिंहानन्त गोविन्द भूतभवन केशव विष्णवे विष्णवे इति ज , ञ च दुरुक्तं दुष्कृतं ध्यातं शमयाघन्नमो ऽस्तु ते

ໂອ ນຣະສິງຫະ, ອະນັນຕະ, ໂກວິນດະ, ພູຕະພະວະນະ, ເກຊະວະ—ຂ້າພະເຈົ້ານະມັດສະການແດ່ ວິສນຸ, ແດ່ ວິສນຸ. ໂດຍການເວົ້າພະຍາງ “ja” ແລະ “ña” ຄຽງຄູ່ກັບນາມເຫຼົ່ານີ້ ຂໍໃຫ້ພຣະອົງລະງັບບາບທີ່ເກີດຈາກຄໍາພູດຊົ່ວ, ການກະທໍາຊົ່ວ, ແລະຄວາມຄິດບາບ. ນະມັດສະການແດ່ພຣະອົງ.

Verse 10

यन्मया चिन्तितं दुष्टं स्वचित्तवशवर्तिना अकार्यमहदत्युग्रन्तच्छमन्नय केशव

ສິ່ງຊົ່ວທີ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຄິດຂຶ້ນ ໂດຍເປັນຜູ້ຖືກໃຈຕົນເອງຄອບງໍາ—ການກະທໍາທີ່ບໍ່ຄວນຢ່າງໃຫຍ່ ແລະຄວາມຮຸນແຮງຢ່າງຍິ່ງນັ້ນ, ໂອ ເກຊະວະ, ຂໍໃຫ້ພຣະອົງນໍາໄປສູ່ຄວາມສະງົບ; ຂໍອະໄພ ແລະລະງັບມັນ.

Verse 11

ब्रह्मण्यदेव गोविन्द परमार्थपरायण जगन्नाथ जगद्धातः पापं प्रशमयाच्युत

ໂອ ພຣະເທວະຜູ້ອຸປະຖໍາພຣະພຣາຫມະນ ແລະລະບຽບສັກສິດ, ໂອ ໂກວິນດະ, ຜູ້ມຸ່ງໝັ້ນຕໍ່ຄວາມດີສູງສຸດ; ໂອ ຈະກັນນາຖະ, ໂອ ຜູ້ຄໍ້າຈຸນໂລກ—ໂອ ອະຈະຍຸຕະ, ຂໍໃຫ້ພຣະອົງລະງັບແລະກໍາຈັດບາບຂອງຂ້າພະເຈົ້າ.

Verse 12

यथापराह्णे सायाह्णे मध्याह्णे च तथा निशि कायेन मनसा वाचा कृतं पापमजानता

ບໍ່ວ່າໃນຕອນບ່າຍ, ຕອນແລງ, ຕອນທ່ຽງ, ຫຼືໃນຕອນກາງຄືນ—ບາບໃດກໍຕາມທີ່ໄດ້ກະທໍາໂດຍບໍ່ຮູ້ຕົວ ດ້ວຍກາຍ, ໃຈ, ຫຼືວາຈາ—ຄວນຖືກຮັບຮູ້ເພື່ອການຊໍາລະບາບ.

Verse 13

जानता च हृषीकेश पुण्डरीकाक्ष माधव नामत्रयोच्चारणतः स्वप्ने यातु मम क्षयं

ໂດຍຮູ້ຈັກແຈ້ງ ແລະ ອອກສຽງນາມສາມ—ຮຶສີເກສະ, ປຸນດະຣີກາກສະ, ແລະ ມາທະວະ—ຂໍໃຫ້ຄວາມຊຸດໂຊມ (ທຸກຂ໌) ຂອງຂ້ອຍຖືກທຳລາຍ ແມ່ນແຕ່ໃນຄວາມຝັນກໍຕາມ।

Verse 14

शारीरं मे हृषीकेश पुण्डरीकाक्ष माधव पापं प्रशमयाद्य त्वं बाक्कृतं मम माधव

ໂອ ຮຶສີເກສະ, ໂອ ປຸນດະຣີກາກສະ, ໂອ ມາທະວະ—ຂໍພຣະອົງຈົ່ງບັນເທົາໃນມື້ນີ້ ບາບແຫ່ງກາຍຂອງຂ້ອຍ ແລະ ບາບທີ່ຂ້ອຍໄດ້ກໍ່ດ້ວຍວາຈາ, ໂອ ມາທະວະ।

Verse 15

यद्भुञ्जन्यत्स्वपंस्तिष्ठन् गच्छन् जाग्रद् यदास्थितः कृतवान् पापमद्याहं कायेन मनसा गिरा

ບາບໃດທີ່ຂ້ອຍໄດ້ກໍ່—ໃນຍາມກິນ, ຍາມນອນ, ຍາມຢືນ, ຍາມເດີນ, ຍາມຕື່ນ, ຫຼື ໃນສະພາບໃດໆກໍຕາມ—ມື້ນີ້ຂ້ອຍຂໍສາລະພາບວ່າ ຂ້ອຍໄດ້ເຮັດມັນດ້ວຍກາຍ, ໃຈ, ແລະ ວາຈາ।

Verse 16

यत् स्वल्पमपि यत् स्थूलं कुयोनिनरकाबहं तद्यातु प्रशमं सर्वं वासुदेवानुकीर्तनात्

ຈະນ້ອຍນິດກໍຕາມ ຫຼື ໜັກໜ່ວງກໍຕາມ—ກຳໃດທີ່ນຳໄປສູ່ການເກີດອັນທຸກຍາກ ແລະ ນະລົກ—ຂໍໃຫ້ທັງໝົດນັ້ນສົງົບລົງ ແລະ ດັບໄປ ໂດຍການຂັບຂານນາມ “ວາສຸເດວະ” ຊ້ຳໆ।

Verse 17

परं ब्रह्म परं धाम पवित्रं परमञ्च यत् तस्मिन् प्रकीर्तिते विष्णौ यत् पापं तत् प्रणश्यतु

ພຣະອົງແມ່ນ ພຣະພຣະຫມັນສູງສຸດ, ທີ່ພຳນັກສູງສຸດ, ແລະ ຜູ້ຊຳລະບໍລິສຸດສູງສຸດ. ເມື່ອໄດ້ສັນລະເສີນ ແລະ ປະກາດນາມພຣະວິສະນຸນັ້ນ ບາບໃດໆທີ່ມີ ຂໍໃຫ້ມັນພິນາດໄປ।

Verse 18

यत् प्राप्य न निवर्तन्ते गन्धस्पर्शदिवर्जितं सूरयस्तत् पदं विष्णोस्तत् सर्वं शमयत्वघं

ເມື່ອໄດ້ບັນລຸສະຖານນັ້ນແລ້ວ ນັກປັນຍາບໍ່ຫວນກັບ—ປາສະຈາກກິ່ນ ແລະ ການສຳຜັດ—ນັ້ນແມ່ນພະປະທະ (ອາໄສສູງສຸດ) ຂອງພຣະວິດສະນຸ; ຂໍໃຫ້ການບັນລຸນັ້ນລະງັບບາບທັງປວງໃຫ້ສົມບູນ.

Verse 19

पापप्रणाशनं स्तोत्रं यः पठेच्छृणुयादपि प्रशमात्यर्थमिति ख , घ , ज च अस्मिन्निति घ सर्वं गमयत्वघमिति झ यः पटेच्छ्रद्धया नर इति ज , झ च यः पठेच्छृणुयान्नर इति ञ शारीरैर् मानसैर् वाग्जैः कृतैः पपैः प्रमुच्यते

ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ສວດອ່ານ—ຫຼືແມ່ນແຕ່ຟັງ—ບົດສັນລະເສີນທີ່ທຳລາຍບາບນີ້ ຈະພົ້ນຈາກບາບທີ່ເຮັດດ້ວຍກາຍ ດ້ວຍໃຈ ແລະ ດ້ວຍວາຈາ.

Verse 20

सर्वपापग्रहादिभ्यो याति विष्णोः परं पदं तस्मात् पापे कृते जप्यं स्तोत्रं सर्वाघमर्दनं

ຈາກບາບທັງປວງ ຈາກອຳນາດທີ່ຍຶດກຸມ (ກຣະຫະ) ແລະອື່ນໆ ຜູ້ນັ້ນຈະໄດ້ບັນລຸພະປະທະອັນສູງສຸດຂອງພຣະວິດສະນຸ. ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອໄດ້ກະທຳບາບ ຄວນສວດບົດ “ສະຣະວາຄະ-ມັດທະນະ” ເປັນຈະປະ ເພື່ອບົດທຳລາຍບາບທັງປວງ.

Verse 21

प्रायश्चित्तमघौघानां स्तोत्रं व्रतकृते वरं प्रायश्चित्तैः स्तोत्रजपैर् व्रतैर् नश्यति पातकं

ສຳລັບກອງບາບທັງຫຼາຍ ການປຣາຍະຊິດຕະ (ການໄຖ່ບາບ) ແມ່ນຢາແກ້; ແລະສຳລັບຜູ້ຖືວຣະຕະ ການສວດຈະປະບົດສັນລະເສີນແມ່ນດີທີ່ສຸດ. ໂດຍການໄຖ່ບາບ ໂດຍຈະປະບົດສັນລະເສີນ ແລະໂດຍວຣະຕະ ບາບຈະຖືກທຳລາຍ.

Verse 22

ततः कार्याणि संसिद्ध्यै तानि वै भुक्तिमुक्तये

ດັ່ງນັ້ນ ຄວນປະຕິບັດກິດທີ່ກຳນົດໄວ້ເຫຼົ່ານັ້ນ ເພື່ອໃຫ້ສຳເລັດສົມບູນ—ແທ້ຈິງແລ້ວ ເພື່ອບັນລຸທັງຄວາມສຸກໃນໂລກ (ພຸກຕິ) ແລະ ຄວາມຫຼຸດພົ້ນ (ມຸກຕິ).