Adhyaya 161
Yati-dharma (The Dharma of the Renunciate Ascetic)
ບົດນີ້ກໍານົດ “ຍະຕິ-ທັມມະ” ເປັນການປ່ຽນຜ່ານຢ່າງມີວິໄນ ຈາກຄວາມຜູກພັນທາງສັງຄົມໄປສູ່ປັນຍາປົດປ່ອຍ. ຜູ້ປາຖະໜາຖືກເຊີນໃຫ້ສະຫຼະໃນຂະນະທີ່ເກີດຄວາມບໍ່ຍຶດຕິດ (virāga) ຫຼັງຈາກຈັດ prājāpatya iṣṭi ແລະ “ນໍາໄຟສັກສິດເຂົ້າສູ່ພາຍໃນ” ເພື່ອຊີ້ການຍ້າຍຈາກພິທີພາຍນອກໄປສູ່ຕະປະພາຍໃນ. ວິຖີຊີວິດຂອງຍະຕິເນັ້ນຄວາມສັນໂດດ, ບໍ່ສະສົມ, ດໍາລົງຊີວິດຢ່າງພໍປະມານ, ລະມັດລະວັງບໍ່ໃຫ້ເກີດອັນຕະລາຍ, ແລະຄໍາເວົ້າ-ການປະພຶດທີ່ບໍລິສຸດດ້ວຍສັດຈະ. ມີກົດລະບຽບການຮັບບິນດະບາດຢ່າງລະອຽດ ເພື່ອພຶງພາສັງຄົມຢ່າງມີຈັນຍາບັນ ໂດຍບໍ່ເປັນພາລະແກ່ຄົນຄອບຄົວ. ຍັງຈໍາແນກຂັ້ນຂອງນັກບວດພະເລີນ: kuṭīraka → bahūdaka → haṃsa → paramahaṃsa ເປັນແຜນທີ່ຂອງການເຂົ້າສູ່ພາຍໃນທີ່ເລິກຂຶ້ນ. ຕໍ່ມາເຊື່ອມການປະພຶດອະສະເກດກັບຍົກະ: yama-niyama, āsana, prāṇāyāma (garbha/agarbha; pūraka-kumbhaka-recaka ຕາມ mātrā), pratyāhāra, dhāraṇā, dhyāna, samādhi. ສຸດທ້າຍດ້ວຍຖ້ອຍຄໍາມະຫາວາກຍະແນວອັດວິຕະ ຢືນຢັນວ່າ ອາຕະມັນເປັນ Brahman/Vāsudeva/Hari ແລະສະແດງການສະຫຼະເປັນທັງຄວາມເຂັ້ມງວດທາງຈັນຍາບັນ ແລະຍານະນໍາໄປສູ່ໂມກສະ ພ້ອມການຊໍາລະບາບ (prāṇāyāma 6 ຄັ້ງ) ແລະວັດຕະປະລະດູ cāturmāsya.
Shlokas
Verse 1
इत्य् आग्नेये महापुराणे वानप्रस्थाश्रमो नाम षष्ट्यधिकशततमो ऽध्यायः अथैकषष्ट्यधिकशततमो ऽध्यायः यतिधर्मः पुष्कर उवाच यतिर्धर्मं प्रवक्ष्यामि ज्ञानमोक्षादिदर्शकं चतुर्धमायुषो भागं प्राप्य सङ्गात् परिवर्जयेत्
ດັ່ງນີ້ ໃນອັກນິມະຫາປຸຣານະ ບົດທີ 160 ຊື່ «ວານະປຣັສຖາອາສຣະມະ» (ຂັ້ນຊີວິດຜູ້ຢູ່ປ່າ) ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງ. ບັດນີ້ເລີ່ມບົດທີ 161: «ຍະຕິທັມມະ» (ທັມມະຂອງຜູ້ສະຫຼະ). ພຸສກະຣະກ່າວວ່າ: «ຂ້າພະເຈົ້າຈະອະທິບາຍທັມມະຂອງຍະຕິ ອັນຊີ້ແຈງປັນຍາ ແລະໂມກສະ ແລະອື່ນໆ. ເມື່ອບັນລຸໜຶ່ງສ່ວນສີ່ຂອງອາຍຸ ຄວນລະທິ້ງການຄົບຄົນ ແລະຄວາມຍຶດຕິດໃນໂລກ»។
Verse 2
यदह्नि विरजेद्धीरस्तदह्नि च परिव्रजेत् प्रजापत्यां निरूप्येष्टिं सर्वदेवसदक्षिणां
ໃນວັນທີ່ຜູ້ມີໃຈໝັ້ນຄົງຫຼຸດພົ້ນຈາກກິເລດແຫ່ງຕັນຫາແລະຄວາມຍຶດຕິດ ໃນວັນນັ້ນເອງຄວນອອກເດີນທາງເປັນປະຣິວຣາຊະກະ (ນັກສະຫຼະພະເດີນ). ໂດຍໄດ້ຈັດພິທີບູຊາ Prājāpatya iṣṭi ແລະມອບທັກຊິນາ (ຄ່າບູຊາ) ໃນນາມຂອງເທວະທັງປວງ।
Verse 3
आत्मन्यग्नीन् समारोप्य प्रव्रजेद्ब्राह्मणो गृहात् दृष्ट्वावश्यमिति ङ तपश्चोग्रं वने चरेदिति ङ भजेद्दिशमजिम्हग इति ङ सङ्गान् परित्यजेदिति ङ विरजेद्वापि तदह्नि इति ङ एक एव चरेन्नित्यं ग्रासमन्नाथमाश्रयेत्
ເມື່ອນໍາໄຟສັກສິດທັງຫຼາຍມາສະຖາປະນາໄວ້ໃນຕົນເອງ (ໄຟພາຍໃນ) ພຣາຫມະນະຄວນອອກຈາກເຮືອນເຂົ້າສູ່ພາວະບໍ່ມີເຮືອນ (ການສະຫຼະ). ເມື່ອເຫັນຄວາມຫຼີກບໍ່ພົ້ນ (ຄວາມຕາຍ ແລະອະນິດຈັງ) ຄວນປະຕິບັດຕະປະອັນຮຸນແຮງ ແລະຢູ່ໃນປ່າ. ຄວນໄປຕາມທິດທາງທີ່ຕົງ ບໍ່ຄົດຄ້ຽວ; ລະທິ້ງການຄົບຄົນທັງປວງ; ແລະຫຼຸດພົ້ນຈາກຕັນຫາແລະມົນທິນ—ຕັ້ງແຕ່ວັນນັ້ນເອງ. ຄວນເດີນທາງຄົນດຽວເປັນນິດ ແລະດໍາລົງຊີວິດດ້ວຍອາຫານພຽງຄໍາໜຶ່ງ ອາໄສແຕ່ອາຫານທີ່ໄດ້ມາໂດຍບໍ່ຖືກວ່າເປັນກຳມະສິດ।
Verse 4
उपेक्षको ऽसिञ्चयिको मुनिर्ज्ञानसमन्वितः कपालं वृक्षमूलञ्च कुचेलमसहायाता
ມຸນີຜູ້ເຉື່ອນໄຫວດ້ວຍຄວາມບໍ່ຍຶດຕິດ ບໍ່ສະສົມ ມີປັນຍາແທ້; ຖືຖ້ວຍກະໂຫຼກ ຢູ່ທີ່ໂຄນໄມ້ ນຸ່ງຜ້າຂາດຂີ້ຮ້າຍ ແລະເດີນທາງໂດຍບໍ່ພຶ່ງພາໃຜ.
Verse 5
समता चैव सर्वस्मिन्नेतन्मुक्तस्य लक्षणं नाभिनन्देन मरणं नाभिनन्देत जीवनं
ຄວາມເສມພາບຕໍ່ທຸກສິ່ງ—ນີ້ແມ່ນເຄື່ອງໝາຍຂອງຜູ້ຫຼຸດພົ້ນ; ລາວບໍ່ຍິນດີຕໍ່ຄວາມຕາຍ ແລະບໍ່ຍິນດີຕໍ່ຊີວິດ.
Verse 6
कालमेव प्रतीक्षेत निदेशं भृतको यथा दृष्टिपूतं न्यसेत्पादं वस्त्रपूतं जलं पिवेत्
ຄວນລໍຖ້າເວລາອັນຄວນເທົ່ານັ້ນ ເຫມືອນລູກຈ້າງລໍຖ້າຄໍາສັ່ງ; ຄວນວາງຕີນຫຼັງຈາກເບິ່ງກວດສະຖານທີ່ (ດັ່ງຖືກຊໍາລະດ້ວຍສາຍຕາ) ແລະຄວນດື່ມນ້ໍາທີ່ກອງຜ່ານຜ້າ.
Verse 7
सत्यपूतां वदेद्वाचं मनःपूतं समाचरेत् अलावुदारुपत्राणि मृण्मयं वैष्णवं यतेः
ໃຫ້ຍະຕິເວົ້າຄໍາທີ່ຖືກຊໍາລະດ້ວຍຄວາມຈິງ ແລະໃຫ້ປະພຶດດ້ວຍໃຈທີ່ບໍລິສຸດ. ສໍາລັບຍະຕິໄວສະນະວະ ເຄື່ອງໃຊ້ທີ່ຄວນແມ່ນທີ່ເຮັດຈາກໝາກນ້ໍາເຕົ້າ, ໄມ້, ໃບໄມ້ ແລະພາຊະນະດິນເຜົາ.
Verse 8
विधूमे न्यस्तमुषले व्यङ्गारे भुक्तवज्जने वृत्ते शरावसम्पाते भिक्षां नित्यं यतिश् चरेत्
ຍະຕິຄວນອອກໄປບິນທະບາດທຸກມື້ ເມື່ອເຮືອນນັ້ນບໍ່ມີຄວັນ (ໝາຍເຖິງປຸງອາຫານແລ້ວ), ໄມ້ຕໍາຖືກວາງລົງ, ຖ່ານໄຟເຢັນ, ຄົນໄດ້ກິນແລ້ວ, ແລະສຽງກະທົບຂອງຖ້ວຍຈານສົງບ.
Verse 9
मधूकरमसङ्क्लिप्तं प्राक्प्रणीतमयाचितं तात्कालिकञ्चोपपन्नं भैक्षं पञ्चविधं स्मृतं
ທານບິນ (bhaikṣa) ຖືກຈື່ຈຳວ່າມີ 5 ປະເພດ: (1) «ເຫມືອນເຜິ້ງ» (madhūkara) (2) ບໍ່ປົ່ນເປື້ອນ ແລະບໍ່ກັກຕຸນ (asaṅklipta) (3) ຈັດໄວ້ລ່ວງໜ້າ (prākpraṇīta) (4) ບໍ່ໄດ້ຮ້ອງຂໍ (ayācita) (5) ໄດ້ມາຕາມເວລາອັນຄວນ ແລະດ້ວຍວິທີອັນເໝາະສົມ (tātkālika, upapanna).
Verse 10
पाणिपात्री भवेद्वापि पात्रे पात्रात् समाचरेत् अवेक्षेत गतिं नॄणां कर्मदोषसमुद्भवां
ແມ່ນແຕ່ຈະຕ້ອງໃຊ້ຝາມືຂອງຕົນເປັນບາດຮັບທານກໍຕາມ ກໍຄວນປະພຶດຢ່າງສຸພາບຕໍ່ຜູ້ຄວນຮັບ. ຄວນພິຈາລະນາວ່າຄະຕິຂອງມະນຸດເກີດຈາກຄວາມຜິດໃນກຳຂອງຕົນ.
Verse 11
शुद्धभावश् चरेद्भर्मं यत्र तत्राश्रमे रतः समः सर्वेषु भूतेषु न लिङ्गं धर्मकारणं
ດ້ວຍໃຈອັນບໍລິສຸດ ຄວນປະພຶດທຳ; ຢູ່ທີ່ໃດກໍຕາມ ຄວນອຸທິດຕົນຕໍ່ວິໄນແຫ່ງອາສຣະມະຂອງຕົນ. ມີໃຈເສມພາກຕໍ່ສັດທັງປວງ ແລະຮູ້ວ່າເຄື່ອງໝາຍພາຍນອກບໍ່ແມ່ນເຫດໃຫ້ເກີດທຳ.
Verse 12
फलं कतकवृक्षस्य यद्यप्यम्बुप्रसादकं न नामग्रहणादेव तस्य वारि प्रसीदति
ແມ່ນແທ້ວ່າຜົນຂອງຕົ້ນກະຕະກະ (kaṭaka) ເປັນສິ່ງທີ່ເຮັດໃຫ້ນ້ຳໃສ ແຕ່ນ້ຳບໍ່ໃສຂຶ້ນໂດຍພຽງແຕ່ເວົ້າຊື່ຂອງມັນເທົ່ານັ້ນ.
Verse 13
वृक्षमूलानि ख , घ , छ , झ च वृक्षमूलादि इति ट एतच्छुद्धस्येति ङ जीवितमिति ख , घ , ङ , छ , ज च अजिह्मः पण्डकः पङ्गुरन्धो बधिर एव च सद्भिश् च मुच्यते मद्भिरज्ञानात् संसृतो द्विजः
«ຮາກໄມ້…»—ບັນດາສຳນວນ (kha, gha, cha, jha) ອ່ານຢ່າງນີ້; «ຮາກໄມ້ ແລະສິ່ງອື່ນໆທຳນອງນັ້ນ»—(ṭa) ອ່ານ; «ຂອງຜູ້ທີ່ຖືກຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດໂດຍນີ້»—(ṅa) ອ່ານ; ແລະ «ເພື່ອການດຳລົງຊີວິດ»—(kha, gha, ṅa, cha, ja) ອ່ານ. ຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ (dvija) ຜູ້ຕິດພັນໃນສັງສາຣະເນື່ອງຈາກອະວິຊາ—ແມ່ນແຕ່ບໍ່ຄົດຄ້ຽວ, ຫຼືເປັນ paṇḍaka, ງ່ອຍ, ຕາບອດ, ຫູໜວກ—ກໍຖືກປົດປ່ອຍຈາກບາບ/ມົນທິນໂດຍຄົນດີ (ສັດບິດ) ຜ່ານການຄົບຄ່າ ແລະການຊີ້ນຳໃນການຊຳລະ.
Verse 14
अह्नि रात्र्याञ्च यान् जन्तून् हिनस्त्यज्ञानतो यतिः तेषां स्नात्वा विशुद्ध्यर्थं प्राणायामान् षडाचरेत्
ສັດມີຊີວິດໃດໆທີ່ຍະຕິ (ນັກບວດ) ໄດ້ເຮັດໃຫ້ເສຍຫາຍໂດຍບໍ່ຮູ້ ທັງກາງວັນແລະກາງຄືນ—ເມື່ອອາບນ້ຳແລ້ວ ເພື່ອຄວາມບໍລິສຸດຈາກຄວາມຜິດນັ້ນ ຄວນປະຕິບັດປຣານາຍາມ 6 ຄັ້ງ.
Verse 15
अस्थिस्थूणं स्नायुयुतं मांसशोणितलेपनं चर्मावनद्धं दुर्गन्धं पूर्णं मूत्रपुरीषयोः
ກາຍນີ້ເປັນເສົາກະດູກ ຜູກມັດດ້ວຍເສັ້ນເນື້ອເຍື່ອ ຖືກປ້າຍດ້ວຍເນື້ອແລະເລືອດ ຫໍ່ດ້ວຍຜິວໜັງ ມີກິ່ນເໝັນ ແລະເຕັມໄປດ້ວຍນ້ຳຍ່ຽວແລະອຸຈາລະ.
Verse 16
जराशोकसमाविष्टं रोगायतनमातुरं रजस्वलमनित्यञ्च भूतावासमिमन्त्यजेत्
ຄວນປະຖິ້ມກາຍນີ້ ທີ່ຖືກຊຶມຊາບດ້ວຍຄວາມແກ່ແລະຄວາມໂສກ ເປັນທີ່ຕັ້ງແຫ່ງໂລກ ເຈັບໄຂ້ທຸກທໍລະມານ ມີມົນທິນແຫ່ງເລືອດປະຈໍາເດືອນ ບໍ່ຖາວອນ ແລະເປັນທີ່ຢູ່ອາໄສຂອງສັດມີຊີວິດ.
Verse 17
धृतिः क्षमा दमो ऽस्तेयं शौचमिन्द्रियनिग्रहः ह्रीर्विद्या सत्यमक्रोधो दशकं धर्मलक्षणं
ຄວາມໝັ້ນຄົງ, ຄວາມອົດທົນ, ການຂົມຕົນ, ບໍ່ລັກຂໂມຍ, ຄວາມສະອາດ, ການຄວບຄຸມອິນທຣີ, ຄວາມລະອາຍ, ວິທະຍາ (ປັນຍາຮູ້ແທ້), ຄວາມຈິງ, ແລະບໍ່ໂກດ—ສິບປະການນີ້ແມ່ນເຄື່ອງໝາຍຂອງທັມມະ (ຄວາມຊອບທຳ).
Verse 18
चतुर्विधं भैक्षवस्तु कुटीरकवहूदके हंसः परमहंसश् च यो यः पश्चात् स उत्तमः
ວິຖີຊີວິດຂອງພິກສຸ (ຊີວິດພຶງພາບິນທະບາດ) ມີ 4 ປະເພດ: ກຸຕີຣະກະ (kuṭīraka), ບະຫູດະກະ (bahūdaka), ຫັງສະ (haṃsa), ແລະ ປະຣະມະຫັງສະ (paramahaṃsa)។ ໃນລໍາດັບນີ້ ອັນໃດມາພາຍຫຼັງ ຖືວ່າສູງສຸດກວ່າ.
Verse 19
एकदण्डी त्रिदण्डी वा योगी मुच्यते बन्धनात् अहिंसा सत्यमस्तेयं ब्रह्मचर्यापरिग्रहौ
ບໍ່ວ່າຜູ້ຍົກຄັນດຽວ (ekadaṇḍa) ຫຼືຜູ້ຖືສາມຄັນ (tridaṇḍa) ກໍຕາມ ໂຍຄີຍ່ອມພົ້ນຈາກພັນທະ ໂດຍປະພຶດ ອະຫິṃສາ (ບໍ່ເຮັດຮ້າຍ) ສັດຍະ (ຄວາມຈິງ) ອະສເຕຍ (ບໍ່ລັກ) ພຣະຫມະຈະຣິຍະ (ພຣະຈັນທະ/ຄວາມພອດພຽງທາງກາມ) ແລະ ອະປະຣິຄຣະຫະ (ບໍ່ຍຶດຕິດ)។
Verse 20
यमाः पञ्चाथ नियमाः शौचं सन्तोषणन्तपः स्वाध्यायेश्वरपूजा च पद्मकाद्यासनं यतेः
ຍະມະ 5 ປະການ ແລ້ວຕາມດ້ວຍ ນິຍະມະ—ສໍາລະ (ຄວາມບໍລິສຸດ) ສັນໂຕສະ (ຄວາມພໍໃຈ) ຕະປະ (ຕະປັດ/ຄວາມອົດທົນ) ສະວາດຍາຍ (ການສຶກສາຕົນ/ທ່ອງຄໍາພີ) ແລະ ອີສະວະຣະປູຊາ (ບູຊາພຣະເຈົ້າ)—ພ້ອມທັງອາສນະເຊັ່ນ ປັດມະກະ (ທ່າດອກບົວ) ແລະອື່ນໆ ເປັນສິ່ງທີ່ນັກບວດພຶງປະພຶດ।
Verse 21
प्राणायामस्तु द्विविधः स गर्भो ऽगर्भ एव च जपध्यानयुतो गर्भो विपरीतस्त्वगर्भकः
ປຣານາຍາມ (prāṇāyāma) ມີ 2 ປະເພດ: «ມີເມັດ» (garbha) ແລະ «ບໍ່ມີເມັດ» (agarbha)។ ອັນທີ່ປະກອບດ້ວຍ ຈະປະ (japa, ສວດມົນ) ແລະ ທຽນ (dhyāna, ສະມາທິ) ເອີ້ນວ່າ «ມີເມັດ»; ອັນທີ່ກົງກັນຂ້າມ ເອີ້ນວ່າ «ບໍ່ມີເມັດ»។
Verse 22
प्रत्येकं त्रिविधं सोपि पूरकुम्भकरेचकैः पूरणात् पूरको वायोर् निश् चलत्वाच्च कुम्भकः
ແຕ່ລະຢ່າງກໍເປັນ 3 ສ່ວນ: pūraka (ຫາຍໃຈເຂົ້າ), kumbhaka (ກັ້ນຫາຍໃຈ), ແລະ recaka (ຫາຍໃຈອອກ). ເພາະມັນ “ເຕີມ” ລົມໃຫ້ເຕັມກາຍ ຈຶ່ງເອີ້ນວ່າ pūraka; ແລະເພາະລົມຢຸດນິ່ງ ຈຶ່ງເອີ້ນວ່າ kumbhaka.
Verse 23
समाचरेदिति ख , छ च दयास्तेयमिति ङ त्रिदण्डी चेति ङ पद्मकाद्यासनं महत् इति ट रेचनाद्रेचकः प्रोक्तो मात्राभेदेन च त्रिधा द्वादशात्तु चतुर्विंशः षट्त्रिंशन्मात्रिको ऽपरः
ຄໍາວ່າ “ຄວນປະພຶດ” ຖືກຊີ້ໄວ້ຕາມການອ່ານ kha/cha; ຕາມການອ່ານ ṅa ກ່າວວ່າ “ດະຍາ (ເມດຕາ/ກະຣຸນາ) ແລະ ອະສເຕຍ (ບໍ່ລັກ)”; ແລະຍັງຕາມ ṅa ກ່າວເຖິງ “ນັກບວດຜູ້ຖືສາມຄັນ (tridaṇḍin)”; ຕາມການອ່ານ ṭa ກ່າວເຖິງ “ອາສນະອັນຍິ່ງ ເລີ່ມດ້ວຍ padmaka (ທ່າດອກບົວ) ແລະອື່ນໆ”. ຈາກ recana (“ການຂັບອອກ”) ຈຶ່ງນິຍາມຄໍາ recaka (ຫາຍໃຈອອກ). ຕາມຄວາມແຕກຕ່າງຂອງ mātrā (ໜ່ວຍເວລາ) ມີ 3 ຊະນິດ: 12 mātrā, 24 mātrā, ແລະ 36 mātrā ອີກຊະນິດໜຶ່ງ.
Verse 24
तालो लघ्वक्षरो मात्रा प्रणवादि चरेच्छनैः प्रत्याहारो जापकानां ध्यानमीश्वरचिन्तनं
ຕາລະ (ຈັງຫວະກຳນົດ), ພະຍາງສັ້ນ ແລະ ມາຕຣາ (ໜ່ວຍວັດຈັງຫວະ/ເວລາ) ໂດຍເລີ່ມຈາກ ປຣະນະວະ «ໂອມ» ຄວນຝຶກຢ່າງຄ່ອຍໆ. ສຳລັບຜູ້ປະກອບຈະປະ, ປຣະຕະຍາຫາຣະ ແມ່ນການຖອນອິນທຣີຍະ, ແລະ ທະຍານະ ແມ່ນການພິຈາລະນາພຣະເຈົ້າ.
Verse 25
मनोधृतिर्धारणा स्यात् समाधिर्ब्रह्मणि स्थितिः अयमात्मा परं ब्रह्म सत्यं ज्ञानमनन्तकं
ຄວາມໝັ້ນຄົງຂອງໃຈ ເອີ້ນວ່າ ທາຣະນາ (ການຈົ່ງໃຈ/ການຕັ້ງໃຈ). ສະມາທິ ແມ່ນການສະຖິດຢູ່ໃນ ພຣະພຣະມັນ (Brahman). ອາຕະມານີ້ ແມ່ນ ພຣະພຣະມັນສູງສຸດ—ຄວາມຈິງ, ຄວາມຮູ້, ແລະ ອະນັນຕະ.
Verse 26
विज्ञानमानन्दं ब्रह्म तत्त्वमस्यअहमस्मि तत् परम् ब्रह्म ज्योतिरात्मा वासुदेवो विमुक्त ॐ
ພຣະພຣະມັນ ແມ່ນ ວິຊະຍານ (ສະຕິຮູ້) ແລະ ອານັນທະ (ຄວາມປິຕິ). «ນັ້ນແຫຼະເຈົ້າເປັນ»; «ຂ້ອຍແມ່ນນັ້ນ». ນັ້ນແມ່ນ ພຣະພຣະມັນສູງສຸດ—ອາຕະມາຜູ້ເປັນແສງ; ນັ້ນແມ່ນ ວາສຸເທວະ. (ຜູ້ຮູ້ແຈ້ງນີ້) ພົ້ນທຸກ. ໂອມ.
Verse 27
देहेन्द्रियमनोबुद्धिप्राणाहङ्कारवर्जितं जाग्रत्स्वप्नसुसुप्त्यादिमुक्तं ब्रह्म तुरोयकं
ພຣະພຣະມັນ ແມ່ນສິ່ງທີ່ປາດຈາກ ຮ່າງກາຍ, ອິນທຣີຍະ, ໃຈ, ປັນຍາ, ປຣານະ (ລົມຫາຍໃຈ) ແລະ ອະຫັງກາຣະ (ອັດຕາ). ມັນພົ້ນຈາກຂອບເຂດຂອງ ຕື່ນ, ຝັນ, ຫຼັບເລິກ ແລະອື່ນໆ—ນັ້ນແມ່ນ ຕຸຣີຍະ (ສະພາບທີ່ສີ່).
Verse 28
नित्यशुद्धबुद्धयुक्तसत्यमानन्दमद्वयं अहं ब्रह्म परं ज्योतिरक्षरं सर्वगं हरिः
ຂ້ອຍແມ່ນ ພຣະພຣະມັນ—ບໍລິສຸດຕະຫຼອດການ, ປະກອບດ້ວຍສະຕິຮູ້, ເປັນຄວາມຈິງ, ເປັນອານັນທະ, ແລະ ບໍ່ມີຄູ່. ເປັນແສງສູງສຸດ, ອັກສະຣະອັນບໍ່ເສື່ອມ, ຄອບຄຸມທົ່ວສັບພະສິ່ງ—ຮາຣິ.
Verse 29
सो ऽसावादित्यपुरुषः सो ऽसावहमखण्ड ॐ सर्वारम्भपरित्यागी समदुःखसुखं क्षमी
ທ່ານນັ້ນແທ້ແມ່ນ “ບຸລຸດແຫ່ງຕາເວັນ”; ທ່ານນັ້ນແທ້ແມ່ນຂ້ອຍ—ບໍ່ແຕກອອກ, ໂອມ. (ທ່ານ/ຂ້ອຍ) ລະທິ້ງການເລີ່ມຕົ້ນໃໝ່ທັງປວງ, ເທົ່າທຽມໃນທຸກແລະສຸກ, ແລະອົດທົນອະໄພ।
Verse 30
भावशुद्धश् च ब्रह्माण्डं भित्त्वा ब्रह्म भवेन्नरः आषढ्यां पौर्णमास्याञ्च चातुर्मास्यं व्रतञ्चरेत्
ເມື່ອຈິດໃຈບໍລິສຸດ ມະນຸດ—ທະລຸຜ່ານ (ເກີນພົ້ນ) ໄຂ່ແຫ່ງຈັກກະວານ (ພຣະຫມານຑ)—ຍ່ອມເປັນໜຶ່ງກັບພຣະພຣະຫມັນ. ໃນວັນເຕັມດວງເດືອນອາສາດະ ຄວນເລີ່ມວຣະຕະ ຈາຕຸຣມາສະຍະ।
Verse 31
ततो ज्रजेत् नवम्यादौ ह्य् ऋतुसन्धिषु वापयेत् प्रायश्चित्तं यतीनाञ्च ध्यानं वायुयमस् तथा
ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ຄວນເລີ່ມປະຕິບັດວິໄນທີ່ກຳນົດ ແຕ່ວັນຂຶ້ນ/ແຮມ 9; ແລະໃນຈຸດຕໍ່ຂອງລະດູການທັງຫຼາຍ ກໍຄວນປະຕິບັດເຊັ່ນດຽວກັນ. ນີ້ແມ່ນວຣະຕະແຫ່ງການຊົດໃຊ້ (ປຣາຍະຊິດຕະ) ສຳລັບຍະຕີ (ນັກບວດ) ພ້ອມກັບການພິຈາລະນາສະມາທິ—ລວມທັງ (ການພິຈາລະນາ) ວາຍຸ ແລະ ຍະມະ।
Frequently Asked Questions
Equanimity toward all, non-accumulation, solitary wandering, truth-purified speech and mind, careful non-harming, and indifference to life and death—paired with yogic discipline culminating in Brahman-realization.
It prescribes alms only after the household has finished cooking and eating (no smoke, pestle set down, embers cold), and defines five ethical modes of alms (madhūkara, asaṅklipta, prākpraṇīta, ayācita, tātkālika/upapanna) to prevent coercion, hoarding, and social disruption.
Yama-niyama and āsana support prāṇāyāma (garbha/agarbha; pūraka-kumbhaka-recaka with mātrā timing), leading to pratyāhāra, dhāraṇā, dhyāna (Īśvara-cintana), and samādhi as abiding in Brahman.
It presents non-dual identification statements—Self as Brahman (truth, knowledge, infinite; consciousness-bliss), Brahman as Turīya beyond waking/dream/deep sleep, and the realized Self as Vāsudeva/Hari—framing moksha as direct knowledge.