Adhyaya 159
Purification Concerning the Unsanctified (Asaṃskṛta) and Related Cases (असंस्कृतादिशौचम्)
ບົດນີ້ເປີດດ້ວຍການແຍກຜົນຫຼັງຄວາມຕາຍຂອງ saṃskṛta (ຜູ້ໄດ້ຮັບພິທີອັນຖືກຕ້ອງ) ແລະ asaṃskṛta (ຜູ້ບໍ່ໄດ້ຮັບການສັກສິດ) ໂດຍກ່າວວ່າການລະນຶກເຖິງພຣະຮາຣິໃນຍາມຕາຍ ອາດນໍາໄປສູ່ສະຫວັນ ແລະກະທັ້ງໂມກສະ. ຕໍ່ມາເນັ້ນອານຸພາບພິທີສົບທີ່ກ່ຽວກັບແມ່ນ້ໍາຄົງຄາ: ການຫວ່າງກະດູກ (asthi-kṣepa) ໃນນ້ໍາຄົງຄາຊ່ວຍຍົກສະຖານະຂອງ preta ແລະກ່າວວ່າການຢູ່ໃນສະຫວັນຈະດໍາລົງຢູ່ຕາມເວລາທີ່ກະດູກຍັງຢູ່ໃນນ້ໍາຄົງຄາ. ແມ່ນວ່າຜູ້ຂ້າຕົນເອງ ແລະ patita ຖືກກ່າວວ່າບໍ່ມີພິທີກໍານົດ ແຕ່ກໍມີທາງແກ້ດ້ວຍຄວາມເມດຕາ: ສໍາລັບ preta ທີ່ຕົກຕໍ່າກໍແນະນໍາ Narāyaṇa-bali. ຈາກນັ້ນສອນວ່າຄວາມຕາຍບໍ່ເລືອກໜ້າ ບໍ່ລໍຖ້າຄວາມຜູກພັນໂລກີ; ມີແຕ່ທຳມະເທົ່ານັ້ນທີ່ໄປກັບຜູ້ເດີນທາງຫຼັງຕາຍ (ເວົ້າເຖິງພັນລະຍາເປັນຂໍ້ຍົກເວັ້ນໃນເສັ້ນທາງຂອງຍະມະ). ທ້າຍສຸດຢືນຢັນກຳມະທີ່ຫຼີກບໍ່ພົ້ນ, ວົງຈອນເກີດ-ດັບ, ແລະການເກີດໃໝ່ເຫມືອນປ່ຽນເຄື່ອງນຸ່ງ, ພ້ອມຊັກຊວນໃຫ້ລະທິ້ງຄວາມໂສກເພາະອາຕະມາທີ່ມີກາຍສຸດທ້າຍບໍ່ຖືກຜູກມັດ.
Shlokas
Verse 1
इत्य् आग्नेये महापुराणे स्रावाद्यशौचं नाम अष्टपञ्चाशदधिकशततमो ऽध्यायः अथैकोनषष्ट्यधिकशततमो ऽध्यायः असंस्कृतादिशौचं पुष्कर उवाच संस्कृतस्यासंस्कृतस्य स्वर्गो मोक्षो हरिम्मृतेः अस्थ्नाङ्गङ्गाम्भसि क्षेपात् प्रेतस्याभ्युदयो भवेत्
ດັ່ງນັ້ນ ໃນອັກນິມະຫາປຸຣານະ ບົດທີ 158 ຊື່ “ອາສໂຈຈະເລີ່ມຈາກການໄຫຼອອກຂອງຮ່າງກາຍ” ໄດ້ສິ້ນສຸດ. ບັດນີ້ເລີ່ມບົດທີ 159 “ການຊໍາລະສະອາດກ່ຽວກັບຜູ້ບໍ່ໄດ້ຮັບພິທີ (asaṃskṛta) ແລະກໍລະນີອື່ນໆ”. ພຸສະກະຣະກ່າວວ່າ: “ທັງຜູ້ທີ່ຖືກສັງສະການ (saṃskṛta) ແລະຜູ້ບໍ່ຖືກ (asaṃskṛta) ຍ່ອມໄດ້ສະຫວັນ ແລະແມ່ນກະທັ້ງໂມກສະ ໂດຍລະລຶກຮາຣິໃນຍາມຕາຍ. ການໂຍນກະດູກລົງໃນນ້ໍາຄົງຄາ ທໍາໃຫ້ວິນຍານຜູ້ຕາຍ (preta) ໄດ້ຮັບການຍົກສູງ.”
Verse 2
आपात इति ख , छ च अननेप्येवमेवं स्यादित्यादिः, भोक्तुरेकमहोन्यथेत्यन्तः पाठः घ , झ , ञ पुस्तकत्रयेषु नास्ति गङ्गातोये नरस्यास्थि यावत्तावद्दिवि स्थतिः आत्मनस्त्यागिनां नास्ति पतितानां तथा क्रिया
ໝາຍເຫດວິຈາລະນາຂໍ້ຄວາມ: ໃນຕົ້ນສະບັບ kha ແລະ cha ອ່ານເລີ່ມດ້ວຍ “āpāta…”. ຕອນ “ananepyevamevaṃ syād…” ແລະທ້າຍ “bhokturekam aho'nyathā” ບໍ່ພົບໃນຕົ້ນສະບັບສາມເລື່ອງ (gha, jha, ña). — (ຄາຖາ): ຕາບໃດທີ່ກະດູກຂອງຊາຍຍັງຢູ່ໃນນ້ໍາຄົງຄາ ຕາບນັ້ນເຂົາຢູ່ໃນສະຫວັນ. ສໍາລັບຜູ້ທີ່ທິ້ງຊີວິດຕົນເອງ (ຂ້າຕົນ) ແລະສໍາລັບຜູ້ຕົກຕໍ່າ/ຄົນບາບໜັກ ພິທີແບບນີ້ບໍ່ໄດ້ກໍານົດໄວ້.
Verse 3
तेषामपि तथा गाङ्गे तोये ऽस्थ्नां पतनं हितं तेषां दत्तं जलं चान्नं गगने तत् प्रलीयते
ສໍາລັບພວກເຂົາດ້ວຍ ການໃຫ້ກະດູກຕົກລົງໃນນ້ໍາຄົງຄາເປັນປະໂຫຍດ; ແລະນ້ໍາກັບອາຫານທີ່ຖວາຍໃຫ້ພວກເຂົາ—ຖ້າບໍ່ຖວາຍຕາມວິທີນີ້—ຈະສູນສະລາຍໄປໃນອາກາດ (ໄຮ້ຜົນ/ບໍ່ຖືກຮັບ).
Verse 4
अनुग्रहेण महता प्रेतस्य पतितस्य च नारायणबलिः कार्यस्तेनानुग्रहमश्नुते
ດ້ວຍຄວາມເມດຕາອັນໃຫຍ່ ຄວນປະກອບພິທີ ນາຣາຍະນະ-ບະລິ (Nārāyaṇa-bali) ໃຫ້ແກ່ປເຣຕະ (ວິນຍານຜູ້ຕາຍ) ແມ່ນແຕ່ຜູ້ຕົກຕ່ຳ (patita) ກໍຕາມ; ໂດຍພິທີນັ້ນ ຈຶ່ງໄດ້ຮັບພຣະອະນຸຄຣາະ.
Verse 5
अक्षयः पुण्डरीकाक्षस्तत्र दत्तं न नश्यति पतनात्रायते यस्मात् तस्मात् पात्रं जनार्दनः
ພຸນດະຣີກາກສະ (ວິສນຸ) ເປັນຜູ້ບໍ່ເສື່ອມສູນ; ທານທີ່ຖວາຍໃນນັ້ນ (ແດ່ພຣະອົງ) ບໍ່ສູນຫາຍ. ເນື່ອງຈາກພຣະອົງຊ່ວຍກູ້ຈາກຄວາມຕົກຕ່ຳທາງຈິດວິນຍານ, ດັ່ງນັ້ນ ຈະນາຣດະນະ (Janārdana) ແມ່ນພາຊະນະອັນຄວນຮັບຖວາຍສູງສຸດ.
Verse 6
पततां भुक्तिमुक्त्यादिप्रद एको हरिर्ध्रुवं दृष्ट्वा लोकान् म्रियमाणान् सहायं धर्ममाचरेत्
ເຫັນວ່າສັດທັງຫຼາຍໃນໂລກກຳລັງຕາຍ ຄວນປະພຶດທຳມະໃຫ້ເປັນຜູ້ຊ່ວຍ. ເພາະວ່າ ຮະຣິ ແຕ່ຜູ້ດຽວເທົ່ານັ້ນ ເປັນຜູ້ປະທານຢ່າງແນ່ນອນ ທັງຄວາມສຸກສົມບັດ, ມຸກຕິ (ຄວາມຫຼຸດພົ້ນ) ແລະອື່ນໆ ແກ່ຜູ້ທີ່ກຳລັງຕົກຕ່ຳ.
Verse 7
मृतो ऽपि बान्धवः शक्तो नानुगन्तुं नरं मृतं जायावर्जं हि सर्वस्य याम्यः पन्था विभिद्यते
ແມ່ນແຕ່ຍາດພີ່ນ້ອງ—ຖ້າແມ່ນຕາຍແລ້ວກໍຕາມ—ກໍບໍ່ສາມາດຕິດຕາມຄົນຕາຍໄປໄດ້. ເພາະວ່າເສັ້ນທາງທາງໃຕ້ (ທາງໄປຫາພຣະຍະມະ) ຂອງທຸກຄົນ ຈະແຍກອອກຈາກກັນ, ຍົກເວັ້ນແຕ່ພັນລະຍາ.
Verse 8
धर्म एको व्रजत्येनं यत्र क्वचन गामिनं श्वः कार्यमद्य कुर्वीत पूर्वाह्णे चापराह्णिकं
ທຳມະແຕ່ຜູ້ດຽວ ຕິດຕາມຄົນຜູ້ໄປບ່ອນໃດກໍຕາມ. ດັ່ງນັ້ນ ວຽກຂອງມື້ອື່ນ ຄວນເຮັດໃນມື້ນີ້, ແລະວຽກຕອນບ່າຍ ຄວນເຮັດໃນຕອນເຊົ້າ.
Verse 9
न हि प्रतीक्षते मृत्युः कृतः वास्य न वा कृतं क्षेत्रापणगृहासक्तमन्यत्रगतमानसं
ຄວາມຕາຍບໍ່ຄອຍຖ້າ—ວ່າວຽກງານຂອງຄົນນັ້ນສໍາເລັດແລ້ວຫຼືບໍ່—ສໍາລັບຜູ້ທີ່ຕິດໃຈກັບນາ, ຕະຫຼາດ, ແລະເຮືອນ ແລະຈິດໃຈໄປຢູ່ທີ່ອື່ນ.
Verse 10
वृकीवीरणमासाद्य मृत्युरादाय गच्छति न कालस्य प्रियः कश्चिद् द्वेष्यश्चास्य न विद्यते
ເຖິງແມ່ນຈະໄປຮອດ Vṛkīvīraṇa ກໍຕາມ ຄວາມຕາຍກໍຈັບເອົາ (ເຂົາ) ແລ້ວຈາກໄປ. ເພາະກາລະ (ເວລາ) ບໍ່ມີຜູ້ໃດເປັນທີ່ຮັກ ແລະບໍ່ມີຜູ້ໃດເປັນທີ່ຊັງ.
Verse 11
आयुष्ये कर्मणि क्षीणे प्रसह्य हरिते जनं नाप्राप्तकालो म्रियते बिद्धः शरशतैर् अपि
ເມື່ອກຳທີ່ຄ້ຳຈຸນອາຍຸຂອງຄົນໝົດສິ້ນ ກາລະຈະພາຄົນນັ້ນໄປດ້ວຍກຳລັງ; ແຕ່ຜູ້ທີ່ເວລາກຳນົດຍັງບໍ່ມາ ບໍ່ຕາຍ ແມ່ນແຕ່ຖືກທະລຸດໂດຍລູກທະນູນັບຮ້ອຍ.
Verse 12
कुशाग्रेणापि संस्पृष्टः प्राप्तकालो न जीवति पन्था विभज्यते इति ग धर्म एवेति ज औषधानि न मन्त्राद्यास्त्रायन्ते मृत्युनान्वितं
ແມ່ນແຕ່ຖືກແຕະດ້ວຍປາຍໃບຫຍ້າ kuśa ເທົ່ານັ້ນ ຜູ້ທີ່ເວລາກຳນົດມາຮອດແລ້ວກໍບໍ່ອາດມີຊີວິດ. ມີຄໍາກ່າວວ່າ «ເສັ້ນທາງໄດ້ຖືກແບ່ງໄວ້» ຄືວິຖີຊີວິດຖືກກຳນົດ. ແທ້ຈິງແລ້ວ ທີ່ປົກປ້ອງໄດ້ຄື ທັມມະ ເທົ່ານັ້ນ. ຢາບໍ່ອາດຊ່ວຍໄດ້ ແລະມົນຕຣາຫຼືສິ່ງອື່ນໆ ກໍບໍ່ອາດຄຸ້ມຄອງຜູ້ທີ່ຜູກພັນກັບຄວາມຕາຍແລ້ວ.
Verse 13
वत्सवत् प्राकृतं कर्म कर्तारं विन्दति ध्रुवं अव्यक्तादि व्यक्तमध्यमव्यक्तनिधनं जगत्
ກຳຕາມທຳມະຊາດ (prākṛta) ຈະພົບຜູ້ກະທຳຂອງມັນແນ່ນອນ ເຫມືອນລູກງົວພົບແມ່ງົວ. ໂລກນີ້ເລີ່ມຈາກອະວະຍັກຕະ (ບໍ່ປາກົດ), ມີວະຍັກຕະ (ປາກົດ) ເປັນກາງ, ແລະສິ້ນສຸດກັບໄປສູ່ອະວະຍັກຕະອີກ.
Verse 14
कौमारादि यथा देहे तथा देहान्तरागमः नवमन्यद्यथा वस्त्रं गृह्णात्येवं शरीरिकं
ດັ່ງທີ່ໃນຮ່າງກາຍດຽວ ບຸກຄົນຜ່ານວັຍເດັກ ແລະຂັ້ນຕອນອື່ນໆ ສັນນັ້ນແຫຼະ ມີການເຂົ້າໄປສູ່ຮ່າງກາຍອື່ນ; ແລະດັ່ງການນຸ່ງເສື້ອຜ້າໃໝ່ ຜູ້ມີຮ່າງກາຍກໍຮັບຮ່າງກາຍອື່ນອີກ।
Verse 15
देही नित्यमबध्यो ऽयं यतः शोकं ततस्त्यजेत्
ເນື່ອງຈາກອັດຕາຜູ້ຢູ່ໃນຮ່າງກາຍນີ້ ເປັນນິດບໍ່ຖືກຜູກມັດ ດັ່ງນັ້ນຄວນລະທິ້ງຄວາມໂສກເສົ້າ।
Frequently Asked Questions
It recommends Narāyaṇa-bali as an act of great compassion, presenting it as a grace-conferring rite even for those otherwise considered ritually problematic.
It reframes rites within a mokṣa-oriented ethic: cultivate Dharma urgently, detach from worldly procrastination, remember Hari at death, understand karma and rebirth, and abandon grief by recognizing the Self’s essential non-bondage.