Uttarabhaga
विभूतिविस्तरप्रश्नः / Inquiry into the Expansion of Śiva’s Vibhūti
அத்தியாயம் 1 சிவவணக்கத்துடன் தொடங்குகிறது—கௌரியின் மார்பிலிருந்து வந்த குங்குமச் சின்னம் சிவனின் மார்பில் திகழும் என்ற தெய்வீக உருவகம் பக்தியையும் தத்துவக் கவனத்தையும் நிறுவுகிறது. சூதர் கூறுகிறார்: உபமன்யு சிவனின் அருளைப் பெற்ற பின், மதியநேர விரத அனுஷ்டானத்திலிருந்து எழுந்த வாயுதேவர் நைமிஷாரண்யத்தில் உள்ள முனிவர் சபையை அணைகிறார். தினசரி கர்மங்களை முடித்த முனிவர்கள் அவரைக் கண்டு, சபையின் நடுவில் தயார் செய்யப்பட்ட ஆசனத்தில் அமரச் செய்கிறார்கள். உலகால் போற்றப்படும் வாயு சுகமாக அமர்ந்து, இறைவனின் மகிமையை நினைந்து, அனைத்தையும் அறியும் அஜேய மகாதேவனைச் சரணடைந்து—சராசரமான முழு பிரபஞ்சமே சிவனின் விபூதி என்று உரைக்கிறார். இந்த மங்கள உரையை கேட்ட தூய முனிவர்கள் ‘விபூதி-விஸ்தாரம்’ விரிவாகக் கேட்க வேண்டி, உபமன்யுவின் தவம், பாசுபத விரதசித்தி, மேலும் வாசுதேவ கிருஷ்ணன் முதலிய உதாரணங்களுடன் கேள்வியை இணைக்கிறார்கள். இவ்வாறு இந்த அத்தியாயம் கதையின் முன்னுரையிலிருந்து சிவனின் வெளிப்பாடுகளையும் அவற்றை அடையும் வழிகளையும் முறையாக விளக்க வேண்டிய தத்துவக் கோரிக்கைக்கான பாலமாக அமைகிறது।
पाशुपतज्ञानप्रश्नः — Inquiry into Pāśupata Knowledge (Paśu–Pāśa–Paśupati)
அத்தியாயம் 2-ல் ரிஷிகள் பாசுபத ஞானமும், பாசுபதி (சிவன்), பசு (பந்தப்பட்ட ஜீவர்கள்), பாசம் (பந்தங்கள்) ஆகியவற்றின் தத்துவப் பொருளையும் தெளிவுபடுத்த வேண்டுகின்றனர். சூதர் வாயுவை தகுதியான உரையாளர் என அறிமுகப்படுத்துகிறார்; வாய்ு முன் வெளிப்பாட்டை ஆதாரமாகக் கொண்டு—மந்தர மலையில் மகாதேவர் ஸ்ரீகண்டர் தேவிக்கு பரம பாசுபத ஞானத்தை உபதேசித்தார் எனக் கூறுகிறார். பின்னர் வாய்ு மற்றொரு போதனைச் சூழலை இணைக்கிறார்; அங்கு கிருஷ்ணன் (கிருஷ்ண ரூபத்தில் விஷ்ணு) பணிவுடன் முனிவர் உபமன்யுவை அணுகி தெய்வ ஞானமும் சிவனின் விபூதிகளும் முழுமையாக விளக்கப்பட வேண்டுமென வேண்டுகிறார். கிருஷ்ணனின் கேள்விகள் கோட்பாட்டு அமைப்பைத் தெளிவாக்குகின்றன—பாசுபதி யார், பசுக்கள் யார், எந்த பாசங்களால் கட்டுப்படுகின்றனர், விடுதலை எவ்வாறு பெறப்படுகிறது. உபமன்யு சிவ-தேவியை வணங்கி பதிலைத் தொடங்கி, பந்தம்-மோட்ச ஆய்வை அடிப்படையாகக் கொண்ட சைவ முக்தி வழிக்கான மேடையை அமைக்கிறார்.
शिवस्य विश्वव्याप्तिः—अष्टमूर्तिः पञ्चब्रह्म च | Śiva’s Cosmic Pervasion: Aṣṭamūrti and the Pañcabrahma Forms
உபமன்யு கிருஷ்ணனுக்கு உபதேசிப்பது: பரமாத்மன் மகேசன்/சிவன் தன் சொந்த மூர்த்திகளால் முழு சராசர ஜகத்தையும் வியாபித்து தாங்கி நிறுத்துகிறான். இந்த அத்தியாயம், உலகம் சிவனின் அஷ்டமூர்த்தியில் அமைந்துள்ளது; நூலில் கோர்க்கப்பட்ட மணிகள் போல என்று கூறுகிறது. பின்னர் முக்கிய சிவ ரூபங்களையும், குறிப்பாக பஞ்சபிரஹ்ம தனுக்கள்—ஈசான, தத்புருஷ, அகோர, வாமதேவ, சத்யோஜாத—எல்லாம் வியாபகமானவை; எதுவும் அவியாப்தமில்லை என்று விளக்குகிறது. ஈசானன் க்ஷேத்ரஜ்ஞ/போக்த்ரு தத்துவத்தின், தத்புருஷன் அவ்யக்தம் மற்றும் குணமய போக்யங்களின், அகோரன் புத்தி-தத்துவத்தின் (தர்மாதி உடன்), வாமதேவன் அஹங்காரத்தின், சத்யோஜாதன் மனஸின் அதிஷ்டாதா எனக் கூறப்படுகின்றனர். மேலும் இந்த்ரிய-கரணம்-விஷயம்-பூதம் தொடர்புகள்: ஶ்ரோத்ர–வாக்–ஶப்த–வ்யோம, த்வக்–பாணி–ஸ்பர்ஶ–வாயு, சக்ஷு–சரண–ரூப–அக்னி, ரசனா–பாயு–ரச–ஆபஸ், க்ராண–உபஸ்த–கந்த–பூ. முடிவில் இம்மூர்த்திகளின் கீர்த்தியும் பூஜ்யத்தன்மையும் ஒரே ஶ்ரேயஸ்-கரமான மங்கள காரணம் என உறுதிப்படுத்தப்படுகிறது।
शिवशक्त्यैक्य-तत्त्वविचारः / Inquiry into the Unity of Śiva and Śakti (Para–Apara Ontology)
இந்த அதிகாரத்தில் கிருஷ்ணன் கேட்கிறான்—பரம ஒளிமிக்க சர்வன் (சிவன்) அவருடைய மூர்த்திகளால் பிரபஞ்சம் எவ்வாறு பரவியுள்ளது? மேலும் ஸ்த்ரீ–பும் பாவ இருமை கொண்ட உலகை தெய்வத் தம்பதியர் எவ்வாறு அதிஷ்டிக்கிறார்கள்? உபமன்யு பதிலளித்து, சிவ–சிவையின் ஸ்ரீமத் விபூதி மற்றும் யாதாத்ம்யத்தைச் சுருக்கமாக மட்டுமே கூற இயலும்; விரிவாகச் சொல்ல இயலாது என்கிறார். சக்தியை மகாதேவியாகவும், சிவனை சக்திமானாகவும் நிர்ணயித்து, சராசர உலகம் அவர்களின் விபூதியின் லேசமாத்திரமே என நிறுவுகிறார். பின்னர் சித்–அசித், சுத்த–அசுத்த, பர–அபர என்ற தத்துவப் பிரிவுகளை விளக்கி, அசேதனத்துடன் சேதனத்தின் இணைப்பால் அபர/அசுத்தப் பகுதியில் சம்சாரம் நடைபெறுகிறது எனக் கூறுகிறார்; ஆயினும் பரமும் அபரமும் இரண்டும் சிவ–சிவையின் இயல்பான ஸ்வாம்யத்திற்குள் தான். உலகம் அவர்களுக்குக் கீழ்ப்பட்டது; அவர்கள் உலகத்திற்குக் கீழ்ப்பட்டவர்கள் அல்ல—இது அவர்களின் உலகாதிபத்தியம். சந்திரன்–சந்திரிகை போல சிவ–சக்தி அபேதம் வலியுறுத்தப்படுகிறது; சக்தியின்றி சிவனின் பிரகாசம் உலகில் வெளிப்படாது எனத் தெரிவிக்கப்படுகிறது.
शिवस्य परापरब्रह्मस्वरूपनिर्णयः / Determination of Śiva as Higher and Lower Brahman
இந்த அத்தியாயத்தில் உபமன்யு, அசையும் அசையாத அனைத்துலகமும் தேவதேவ சிவனின் ‘விக்ரகம்’ என உபதேசிக்கிறார்; ஆனால் பாசப் பந்தத்தின் கனத்தால் கட்டுண்ட உயிர்கள் அதை உணராது. ஒரே தத்துவம் பலவாறு சொல்லப்படுகிறது; அவிகல்ப பரமநிலையை அறியாத முனிவர்களிடமும் வாக்கிய வேறுபாடு தோன்றும்—எனும் ஒன்றுமை–பன்மைச் சிக்கல் விளக்கப்படுகிறது. அபர பிரம்மம் என்பது பூதத் தத்துவங்கள், இந்திரியங்கள், அந்தக்கரணம், விஷயக் கூட்டம்; பர பிரம்மம் என்பது சிதாத்மகமான தூய சைதன்யம். ‘பிரம்ம’ என்ற சொல்லின் (ப்ருஹத்த்வ/ப்ருஹணத்வ) வ்யுத்பத்தியைச் சொல்லி, இரண்டும் பிரம்மாதிபதி பரமேஸ்வரன் சிவனின் ரூபங்களே எனக் கூறப்படுகிறது. பின்னர் உலகம் வித்யா–அவித்யா அமைப்பாக விளக்கப்படுகிறது—வித்யா சத்தியத்தோடு ஒத்த விழிப்புணர்வு ஞானம், அவித்யா அசேதன மித்யாகிரஹம்; ப்ராந்தி மற்றும் யதார்த்த-சம்வித்தி வேறுபாட்டின் முடிவில், சத்–அசத் இரண்டிற்கும் ஈசனான சிவனே இவ்விரட்டைகளுக்கும் அவற்றின் ஞான-பலன்களுக்கும் அதிபதி எனத் தீர்மானிக்கிறது।
Śiva’s Freedom from Bondage and His Cosmic Support (शिवस्य अबन्धत्वं तथा सर्वाधिष्ठानत्वम्)
இந்த அதிகாரத்தில் உபமன்யு உபதேசமாக, சிவன் எந்தவிதப் பந்தத்திற்கும் உட்படாதவன் என விளக்குகிறார்—ஆணவ, மாயீய, பிராக்ருத, ஞான‑மன, இந்திரிய, பூத, தன்மாத்திர முதலிய பந்தங்கள் அனைத்தும் அவருக்கு இல்லை. காலம், கலா, வித்யா, நியதி, ராக‑த்வேஷம், கர்மம், அதன் விபாகம், சுக‑துக்கம் ஆகியனவும் அவரை கட்டுப்படுத்தாது. நண்பன்‑பகைவன், கட்டுப்படுத்துபவன்‑தூண்டுபவன், ஆண்டவன்‑குரு‑காவலன் போன்ற உறவுச் சொற்களும் அவருக்கு பொருந்தாது; அவர் முழுமையான நிரபேக்ஷன். இறுதியில் பரமாத்ம சிவன் சர்வமங்களன்; தன் சக்திகளால் தன் சொரூபத்தில் நிலைத்து அனைத்திற்கும் அசையாத ஆதிஷ்டானமாக இருப்பதால் ‘ஸ்தாணு’ என நினைக்கப்படுகிறார்.
शक्तितत्त्ववर्णनम् / Exposition of the Principle of Śakti
இந்த அதிகாரத்தில் உபமன்யு, சிவனின் ஸ்வாபாவிகீ சக்தித் தத்துவத்தை உபதேசிக்கிறார். அவள் அனைத்திலும் நிறைந்த, நுண்ணிய, ஆனந்த-சைதன்யமயமான தத்துவம்; சூரியஒளிபோல் ஒன்றாக இருந்தும் பலவாறு வெளிப்படுகிறாள். இச்சா, ஞான, கிரியா சக்திகளின் எண்ணற்ற வகைகள் கூறப்பட்டு, தீயின் சினுக்குகள் போல அவளின் வெளிப்பாடுகளிலிருந்து தத்துவங்கள் தோன்றுகின்றன என விளக்கப்படுகிறது. வித்யா-அவித்யா அதிபதிகள், புருஷர்கள், பிரக்ருதி ஆகியவை அவளின் களத்திலேயே உள்ளன; மகத் முதலான எல்லா விகாரங்களும் அவளின் விளைவுகள். சிவன் ‘சக்திமான்’; சக்தி வேத-ஸ்ருதி-ஸ்ம்ருதி, அறிவு, திடத்தன்மை, மேலும் அறிதல்-விருப்பம்-செயல் ஆகிய செயலாற்றல்களின் ஆதாரம். மாயை, ஜீவன், விக்ருதி, சத்-அசத் முழுதும் அவளால் வியாபிக்கப்பட்டது; அவளின் லீலை மயக்கவும் விடுவிக்கவும் செய்கிறது. அவளுடன் சர்வேசன் உலகை (இங்கு) இருபத்தேழு விதமாக வியாபிப்பதாகவும், இந்த உணர்விலிருந்து மோக்ஷம் உண்டாகும் என்றும் கூறப்படுகிறது.
शिवज्ञान-प्रश्नः तथा सृष्टौ शिवस्य स्वयमाविर्भावः (Inquiry into Śiva-knowledge and Śiva’s self-manifestation in creation)
இந்த अध्यாயத்தில் கிருஷ்ணர், சரணடைந்தோர்க்கு முக்தி அளிக்கும் சிவன் போதித்த ‘வேதசாரம்’ பற்றிய துல்லிய விளக்கத்தை வேண்டுகிறார். அது ஆழமானது, பலஅடுக்கு அர்த்தமுடையது; பக்தியற்றோர் அல்லது தகுதியற்றோர்க்கு எட்டாதது எனக் கூறப்படுகிறது. பின்னர் அந்த போதனையில் பூஜை எவ்வாறு செய்ய வேண்டும், யாருக்கு அதிகாரம், ஞானமும் யோகமும் பாதையுடன் எப்படி தொடர்புடையது என்பதையும் கிருஷ்ணர் கேட்கிறார். உபமன்யு, வேத நோக்கத்துக்கு ஒத்த சுருக்கமான சைவ வடிவத்தை—ஸ்துதி-நிந்தை அற்றதும் உடனடி நிச்சயத்தைத் தருவதுமாக—விளக்கி, முழு விரிவாக்கம் இயலாததால் சாரமாகச் சொல்கிறேன் என்கிறார். தொடர்ந்து சிருஷ்டி வர்ணனையில், வெளிப்பட்ட படைப்புக்கு முன் சிவன் (ஸ்தாணு/மஹேஸ்வரன்) காரண சக்தியுடன் தானே அவிர்பவித்து ஆண்டவனாகத் தோன்றி, பின்னர் தேவர்களில் முதல்வனாகிய பிரம்மாவை உருவாக்குகிறார். பிரம்மா தன் தெய்வீக காரணனை தரிசிக்க, சிவனும் எழுந்த பிரம்மாவை தரிசிப்பதாகக் கூறி, சிருஷ்டி அதிகாரம் சிவனின் முன்னைய சுயப் பிரகாசத்திலிருந்து தான் செல்கிறது என நிறுவப்படுகிறது.
योगाचार्यरूपेण शर्वावताराः (Śarva’s manifestations as Yoga-Teachers)
அத்தியாயம் 9-ல் கிருஷ்ணர் உபமன்யுவிடம் சர்வன் (சிவன்) குறித்து கேட்கிறார்—யுகச் சுழற்சிகளில் சிவன் யோகாசாரியர் என்ற மறைவேடத்தில் (சலமாக) அவதரித்து சீடர்களையும் நிறுவுவான் என்று. உபமன்யு வாராஹகல்பத்தில், குறிப்பாக ஏழாம் மன்வந்தரத்தில், யுகவரிசைப்படி இருபத்தெட்டு யோகாசாரியர்களை எண்ணிப் பட்டியலிடுகிறார். பின்னர் ஒவ்வொரு ஆசாரியருக்கும் நான்கு அமைதிச் சித்தமுள்ள சீடர்கள் இருப்பதாகக் கூறி, ஸ்வேதன் முதல் ஸ்வேதாஷ்வ, ஸ்வேதலோஹித, விகோஷ/விகேஷ, சனத்குமாரர் குழு போன்ற பெயர்க் குழுக்களுடன் சீடர்களை வரிசையாகச் சொல்கிறார். இவ்வத்தியாயம் சைவ யோக பரம்பரையின் வம்சவரிசை-மையமான புராண ‘அடைவு’ போல அமைந்துள்ளது.
श्रद्धामाहात्म्यं तथा देवीप्रश्नः (The Greatness of Śraddhā and Devī’s Question to Śiva)
இந்த அதிகாரத்தில் கிருஷ்ணர் உபமன்யுவை சிவஞானத்தின் பரம அறிஞர் எனப் போற்றி, சிவஞான ‘அமிர்தம்’ சுவைத்தாலும் திருப்தி அடைய முடியாது என்கிறார். உபமன்யு மந்தர மலைமேல் மகாதேவன் தேவியுடன் தியானமயமான நெருக்கத்தில் அமர்ந்திருக்கும் காட்சியையும், சுற்றிலும் தேவியர்கள் மற்றும் கணங்கள் இருப்பதையும் விவரிக்கிறார். ஏற்ற தருணத்தில் தேவி கேட்கிறாள்—ஆத்மதத்துவத்தில் நிலைபெறாத குறைந்த அறிவுடைய மனிதர்கள் எந்த வழியால் மகாதேவனைப் பிரசன்னப்படுத்துவர்? ஈச்வரன் பதிலளிக்கிறார்: கர்மம், தவம், ஜபம், ஆசனாதி சாதனைகள் அல்லது வெறும் தத்துவஞானம்—இவை அனைத்தும் ‘ஸ்ரத்தா’ இல்லாமல் பயனற்றவை; ஸ்ரத்தாவே முதன்மை சாதனம். ஸ்ரத்தா தன் ஸ்வதர்மத்தைப் பின்பற்றுவதால், குறிப்பாக வர்ணாஷ்ரம நியமங்களால், வளர்ந்து பாதுகாக்கப்படுகிறது. ஆகவே ஒழுக்கமான ஆச்சாரத்துடன் நிலைபெற்ற ஸ்ரத்தா சிவகிருபையை எளிதாக்கி, சிவ தரிசனம், ஸ்பரிசம், பூஜை, உரையாடல் ஆகியவற்றைச் சுலபமாக்குகிறது।
भक्ताधिकारि-द्विजधर्म-योगिलक्षणवर्णनम् / Duties of Qualified Devotees and Marks of Yogins
சிவன் தேவியிடம் வர்ணதர்மத்தையும், தகுதியான பக்தர்கள் மற்றும் கல்வியுடைய த்விஜ சாதகர்கள் கடைப்பிடிக்க வேண்டிய ஒழுக்கநெறியையும் சுருக்கமாக உரைக்கிறான். மும்முறை ஸ்நானம், அக்னிகாரியம், வரிசையாக லிங்கபூஜை, தானம்-தயை-ஈஸ்வரபாவம், எல்லா உயிர்களிடமும் அஹிம்சை-சத்தியம் போன்ற கட்டுப்பாடுகள் கூறப்படுகின்றன. படிப்பு-போதனை-விளக்கம், பிரம்மச்சரியம், ஸ்ரவணம், தபஸ், க்ஷமா, சௌசம் ஆகியவை விதிக்கப்படுகின்றன; சிகை, உபவீதம், உஷ்ணீஷம், உத்தரீயம் அணிதல், பஸ்மம்-ருத்ராக்ஷம் தரித்தல், பர்வ நாட்களில் குறிப்பாக சதுர்தசியன்று சிறப்பு பூஜை செய்யல் சொல்லப்படுகிறது. உணவுச் சுத்தியில் பிரம்மகூர்ச்சம் போன்ற நிர்ணய சேவனம், பழைய/அசுத்த உணவு, சில தானியங்கள், மதுபானம் மற்றும் அதன் வாசனைக்கூட விலக்கப்பட வேண்டும் என்கிறது. பின்னர் யோகியின் லக்ஷணங்களாக க்ஷமா, சாந்தி, சந்தோஷம், சத்தியம், அஸ்தேயம், பிரம்மச்சரியம், சிவஞானம், வைராக்யம், பஸ்மசேவனம், எல்லா ஆசக்திகளிலிருந்தும் விலகுதல், மேலும் பகலில் பிக்ஷை உணவு போன்ற கடுமையான அனுஷ்டானங்கள் சுருக்கமாக கூறப்பட்டு, வெளிப்புற அனுஷ்டானம்-நெறிச் சுத்தி-யோக வைராக்யம் ஒன்றிணைந்த சைவ ஒழுக்கக் கோடாக விளங்குகிறது.
पञ्चाक्षर-षडक्षरमन्त्र-माहात्म्यम् | The Greatness of the Pañcākṣara/Ṣaḍakṣara Mantra
அத்தியாயம் 12-ல் ஸ்ரீகிருஷ்ணர் பஞ்சாக்ஷர மந்திரத்தின் மகிமையைத் தத்த்வதமாக விளக்குமாறு உபமன்யுவிடம் வேண்டுகிறார். உபமன்யு—அதன் விரிவு நீண்ட காலத்திலும் அளவிட முடியாதது; ஆகவே சுருக்கமாக உபதேசிக்கிறேன் என்கிறார். இந்த மந்திரம் வேதத்திலும் சிவாகமத்திலும் அதிகாரமுடையது; சிவபக்தர்களுக்கு முழுமையான சாதனமாக இருந்து எல்லாப் பயன்களையும் நிறைவேற்றும் என கூறப்படுகிறது. அச்சரங்களில் சிறியது; பொருளில் பெரிது—வேதசாரம், மோட்சம் தருவது, நிச்சயமானது, தன்னிலேயே சிவஸ்வரூபம் எனப் புகழப்படுகிறது. இது தெய்வீகம், சித்தி அளிப்பது, உயிர்களின் மனதை ஈர்ப்பது, ஆழமானது, தெளிவானது. மந்திரவடிவம் ‘நமః சிவாய’ எனக் கூறி, அதனை ஆத்ய சூத்திரமாக நிறுவுகிறது. ஏகாக்ஷர ‘ஓம்’ சிவனின் சர்வவ்யாபக இருப்புடன் இணைக்கப்படுகிறது; ஈசான முதலிய பஞ்சப்ரஹ்மத் தத்துவங்களுடன் தொடர்புடைய நுண்ணிய ஏகாக்ஷர உண்மைகள் மந்திரவரிசையில் நிலைபெற்றுள்ளன என விளக்கப்படுகிறது. இவ்வாறு வாச்ய-வாசக பாவத்தால் நுண்ணிய ஷடாக்ஷரத்தில் பஞ்சப்ரஹ்மதனு சிவனே சொலும் பொருளுமாக இருப்பது நிறுவப்படுகிறது.
पञ्चाक्षरीविद्यायाḥ कलियुगे मोक्षोपायः | The Pañcākṣarī Vidyā as a Means of Liberation in Kali Yuga
இந்த अध्यாயத்தில் தேவி கலியுகத்தின் நிலையைச் சுட்டுகிறார்—காலம் கலுஷிதமாகி வெல்லக் கடினம், தர்மம் புறக்கணிக்கப்படுகிறது, வர்ணாஶ்ரம ஆச்சாரம் சிதைந்துள்ளது, சமூக-மத நெருக்கடி நிலவுகிறது, குரு–சிஷ்ய உபதேசப் பரம்பரை துண்டிக்கப்பட்டுள்ளது. இத்தகைய கட்டுப்பாடுகளில் சிவபக்தர்கள் எவ்வாறு முக்தி பெறுவர் என்று அவர் கேட்கிறார். ஈச்வரன் பதிலாக, தன் ‘பரமா வித்யா’ எனும் இதயத்தை மகிழ்விக்கும் பஞ்சாக்ஷரி மீது சார்ந்து நிற்கச் சொல்லி, பக்தியால் உள்ளாழ்வு வடிவமடைந்தோர் கலியிலும் விடுதலை அடைவார்கள் என உறுதிப்படுத்துகிறார். பின்னர் மனம்-வாக்கு-காயம் குற்றங்களால் மாசடைந்த, கர்மத்திற்கு தகுதியற்ற, ‘பதித’ரானவர்களின் செயல் நரகத்திற்கே இட்டுச் செல்லுமா என்ற கேள்வி எழுகிறது. சிவன் தன் பிரதிஞ்ஞையை மீண்டும் உறுதிப்படுத்தி ரகசியத்தை வெளிப்படுத்துகிறார்—மந்திரத்துடன் செய்யும் பூஜை (சமந்திரக பூஜை) தீர்மானமான ரட்சக வழி; பதித பக்தனும் இந்த வித்யையால் முக்தி பெறலாம்.
मन्त्रसिद्ध्यर्थं गुरुपूजा–आज्ञा–पौरश्चर्यविधिः / Guru-Authorization, Offerings, and Puraścaraṇa for Mantra-Siddhi
இந்த அதிகாரத்தில் மந்திரசித்திக்கான ஷைவ விதிமுறை விளக்கப்படுகிறது. ஈசுவரன் கூறுவது: குருவின் ஆஜ்ஞை, முறையான கிரியை, ஸ்ரத்தா மற்றும் குறித்த தக்ஷிணை/அர்ப்பணம் இன்றி செய்யப்படும் ஜபம் நிஷ்பலமாகும். சீடன் தத்துவம் அறிந்த, நற்குணமுடைய, தியானநிஷ்டை கொண்ட தகுதியான குரு/ஆசாரியரை அணுகி, பாவசுத்தியுடன் வாக்கு-மனம்-உடல்-தனம் மூலம் சேவை செய்ய வேண்டும்; தன் திறனுக்கு ஏற்ப நீடித்த காலம் குருபூஜையும் தானமும் செய்ய வேண்டும்; வித்தசாட்யம் (பணத்தில் வஞ்சகம்) தவிர்க்க வேண்டும். குரு திருப்தியடைந்த பின் ஸ்நானம், மந்திரசுத்த நீர், மங்களப் பொருட்கள் மூலம் சுத்திகரித்து, உரிய அலங்காரத்துடன், புனித இடத்தில் (நதிக்கரை, கடற்கரை, கோசாலை, கோவில் அல்லது தூய இல்லம்) குற்றமற்ற திதி-நக்ஷத்திர-யோகத்தில் அனுஷ்டானம் நடைபெறும். பின்னர் குரு சரியான ஸ்வர உச்சாரணத்துடன் ‘பரம மந்திரம்’ அளித்து ஆஜ்ஞை வழங்குகிறார். மந்திரமும் ஆஜ்ஞையும் பெற்ற சீடன் புரஸ்சரண விதிப்படி எண்ணிக்கையுடன் ஜபம் செய்து, கட்டுப்பாடு மற்றும் ஒழுங்கான உணவுமுறையுடன் வாழ்கிறான். புரஸ்சரணம் நிறைவு செய்து தினஜபத்தை நிலைநாட்டுபவன், சிவன் மற்றும் குருவின் அந்தர்ஸ்மரணத்தில் நிலைத்து சித்தனாகி, வெற்றியை அளிக்க வல்லவனாகிறான்.
शिवसंस्कार-दीक्षानिरूपणम् (Śivasaṃskāra and the Typology of Dīkṣā)
இந்த அதிகாரத்தில் மந்திரத்தின் மகிமை மற்றும் பயன்பாடு குறித்து முன் உபதேசித்த பின், ஸ்ரீகிருஷ்ணர் “சிவஸம்ஸ்காரம்” பற்றிய துல்லிய விளக்கத்தை வேண்டுகிறார். உபமன்யு, சம்ஸ்காரம் என்பது பூஜை முதலிய அனுஷ்டானங்களுக்கு அதிகாரம் அளிக்கும் சடங்கு; அது ஷடத்வத்தின் (ஆறு பாதைகள்) சுத்திகரிப்பு, ஞானப் பிரசாதம், பாசப் பந்தத்தின் குறைப்பு ஆகியவற்றைச் செய்கிறது; ஆகவே அதையே தீட்சை என்றும் கூறுவர் என விளக்குகிறார். சிவாகம வழக்கில் தீட்சை மூன்று வகை—சாம்பவீ, சாக்தீ, மாந்த்ரீ. சாம்பவீ குருவின் அருளால் கணநேரத்தில் பலன் தருவது; பார்வை, தொடுதல், வாக்கு மட்டுமே போதுமானதாகவும், பாசக் க்ஷயத்தின் அளவின்படி தீவ்ரா, தீவ்ரதரா எனப் பிரிக்கப்படுவதும் கூறப்படுகிறது—தீவ்ரதரா உடனடி சாந்தி/மோட்சம் அளிக்கும்; தீவ்ரா வாழ்நாளில் படிப்படியாக சுத்தி செய்கிறது. சாக்தீ தீட்சை குரு யோகோபாயத்தால் ஞானக் கண் வழி சக்தி அவதரித்து சீடனின் உடலில் புகுந்து ஞானம் அளிப்பதாகும்; பின்னர் மாந்த்ரீ தீட்சை முதலியவை தொடரும் எனச் சுட்டப்படுகிறது.
समयाह्वय-संस्कारः — Rite of ‘Samayāhvaya’ and the Preparatory Layout (Maṇḍapa, Vedi, Kuṇḍas, Maṇḍala, Śiva-kumbha)
அத்தியாயம் 16-ல் உபமன்யு, சுத்தமும் குற்றமற்றதுமான இடத்தில், சுப நாளில் செய்ய வேண்டிய ஆரம்ப ‘சமயாஹ்வய-ஸம்ஸ்காரம்’ என்பதை விதிக்கிறார். பின்னர் மணம், நிறம், சுவை முதலிய குறியீடுகளால் பூமி-பரீட்சை செய்து, சிற்பி-சாஸ்திர விதிப்படி மண்டபம் அமைத்தல், வேதி நிறுவல், எட்டு திசைகளைக் கருத்தில் கொண்டு பல குண்டங்களை ஒழுங்குபடுத்தல் கூறப்படுகிறது; குறிப்பாக ஈசான (வடகிழக்கு) திசை நோக்கிய வரிசை அமைப்பு முக்கியம், மேற்குப் பக்கத்தில் பிரதான குண்டத்தை விருப்பப்படி வைக்கலாம் என்றும் சொல்லப்படுகிறது. வேதியை குடை, கொடி, மாலைகளால் அலங்கரித்து, நடுவில் நிறச் சூர்ணங்களால் சுப மண்டலம் வரைய வேண்டும்—செல்வோருக்கு பொன்/சிவப்பு சூர்ணங்கள், ஏழைகளுக்கு சிந்தூரம், சாலி/நிவார அரிசிச் சூர்ணம் போன்ற மாற்றுகள். தாமரை-மண்டல அளவுகள் (ஒரு/இரண்டு கை), கர்ணிகை, கேசரங்கள், இதழ்களின் அளவுகள் மற்றும் ஈசான பகுதியில் சிறப்பு அலங்காரம் நிர்ணயிக்கப்படுகிறது. இறுதியில் தானியம், எள், மலர்கள், குசா புல் தூவி, குறியீடுகளுடன் கூடிய சிவ-கும்பம் தயாரிக்கப்படுகிறது; இது அடுத்த ஆஹ்வானாதி கிரியைகளுக்கான முன்னேற்பாடு.
षडध्व-शुद्धिः (Purification of the Six Adhvans / Sixfold Cosmic Path)
அத்தியாயம் 17-ல் உபமன்யு கூறுவது: குரு, சீடனின் யோக்யதை/அதிகாரத்தை ஆராய்ந்து, சர்வ-பந்த விமோசனத்திற்காக ஷடத்வ-சுத்தியைச் செய்யவோ கற்பிக்கவோ வேண்டும். பின்னர் ஆறு அத்வங்கள்—கலா, தத்துவ, புவன, வர்ண, பத, மந்திர—என வெளிப்பாட்டின் அடுக்குமுறை ‘பாதைகள்’ எனச் சுருக்கமாக வரையறுக்கப்படுகின்றன. நிவ்ருத்தி முதலிய ஐந்து கலாக்களைச் சொல்லி, மீதமுள்ள ஐந்து அத்வங்களும் இக்கலாக்களால் வியாபிக்கப்பட்டுள்ளன எனக் கூறப்படுகிறது. தத்த்வாத்வம் சிவதத்துவம் முதல் பூமி வரை 26 தத்துவத் தொடராக, சுத்த–அசுத்த–மிச்ர வேறுபாடுகளுடன் விளக்கப்படுகிறது. புவனாத்வம் ஆதாரம் முதல் உன்மனா வரை (உபவகைகள் நீக்கி) அறுபது எனக் கூறப்படுகிறது. வர்ணாத்வம் ஐம்பது ருத்ரரூப எழுத்துகள்; பதாத்வம் பல்வேறு வேறுபாடுகள் உடையது; மந்திராத்வம் பராவித்யையால் வியாபிக்கப்பட்டது. தத்துவங்களின் அதிபதி சிவன் தத்துவங்களில் எண்ணப்படாததுபோல், மந்திரநாயகனும் மந்திராத்வத்தில் எண்ணப்படான் என்ற உவமை தரப்படுகிறது. இறுதியில், வியாபக–வியாப்ய நியாயத்துடன் ஷடத்வத்தின் உண்மை அறிவு இல்லாமல் அத்வ-சோதனைக்கு தகுதி இல்லை; ஆகவே சாதனைக்கு முன் அத்வங்களின் ஸ்வரூபமும் அவற்றின் வியாப்தி-அமைப்பும் அறியப்பட வேண்டும் என வலியுறுத்தப்படுகிறது।
Maṇḍala–Pūjā–Homa Krama (Maṇḍala Worship and Homa Sequence for the Disciple)
அத்தியாயம் 18-ல் ஆசார்யரின் ஆணைப்படி மண்டல–பூஜை மற்றும் ஹோமத்தின் ஒழுங்கான செயன்முறை விளக்கப்படுகிறது. ஸ்நானம் முதலான சுத்திகளை முடித்து, சீடன் கைகூப்பி தியானத்துடன் சிவமண்டலத்தை அணைகிறான். குரு நேத்ரபந்தனம் வரை மண்டலத்தை வெளிப்படுத்தி, பின்னர் சீடன் புஷ்பாவகிரணம் செய்கிறான்; மலர்கள் விழும் இடம் குறியீடாக இருந்து, அதன்படி குரு சீடனுக்கான பெயர்/நியமனத்தை நிர்ணயிக்கிறார். அதன் பின் சீடனை நிர்மால்யமண்டலத்திற்கு அழைத்து ஈசானன் (சிவன்) பூஜை செய்து, சிவானலத்தில் ஆஹுதிகள் அளிக்கச் செய்கிறார். அசுப ஸ்வப்னம் கண்டால் தோஷசாந்திக்காக மூலவித்யா மந்திரத்தால் 100, 50 அல்லது 25 ஆஹுதிகளுடன் ஹோமம் விதிக்கப்படுகிறது. சிகையில் நூல் கட்டி இறக்குதல், நிவ்ருத்தி-கலாவுடன் தொடர்புடைய ஆதாரபூஜை, வாகீஸ்வரீ பூஜை மற்றும் ஹோமமையமான தொடர்கிரமமும் கூறப்படுகிறது. குருவின் மன ‘யோஜன’மும் அனுமத முத்திரைகளும் சீடனுக்கு சர்வயோனிகளில் ஒரே நேரத்தில் அதிகார/அணுகல் உணர்வை அளிக்கின்றன; மந்திரம்–முத்திரை–அக்னி மூலம் சுத்தி, நியமனம், ஆன்மீக ஒருங்கிணைப்பு நிகழும் நடைமுறை நூலாக இவ்வத்தியாயம் திகழ்கிறது।
साधक-दीक्षा तथा मन्त्रसाधन (Puraścaraṇa and the Discipline of the Mantra-Sādhaka)
இந்த अध्यாயத்தில் குரு தகுதியான சாதகனை நிறுவி, ஷைவ வித்யா/மந்திரத்தை எவ்வாறு தீட்சையாக அளிக்கிறார் என்பதன் முறைகூறு கூறப்படுகிறது. உபமன்யு மண்டலப் பூஜை, கும்ப ஸ்தாபனம், ஹோமம், சீடனின் அமர்வு/நியமனம், முன்கர்மங்களின் நிறைவு ஆகியவற்றை முன் கூறிய வரிசையில் விளக்குகிறார். குரு அபிஷேகம் செய்து ‘பரம மந்திரம்’ அளித்து, புஷ்பாம்பு மூலம் சீடனின் கரத்தில் ஷைவ ஞானத்தைத் தொடுதலுடன் ஒப்படைத்து வித்யோபதேசத்தை நிறைவு செய்கிறார். இந்த மந்திரம் பரமேஷ்டின் (சிவன்) அருளால் இம்மை-மறுமை சித்திகளை அளிப்பதாகப் புகழப்படுகிறது. சிவ அனுமதி பெற்ற குரு சாதனை மற்றும் சிவயோகத்தை உபதேசிக்கிறார்; சீடன் வினியோகத்தை நினைந்து மந்திரசாதனை செய்கிறான்—இதுவே மூலமந்திரத்தின் புரஶ்சரணம். முக்தி நாடுபவர்க்கு மிகுந்த சடங்கு உழைப்பு கட்டாயமில்லை; இருப்பினும் அது மங்களகரம் எனக் கூறப்படுகிறது.
शिवाचार्याभिषेकविधिः / Rite of Consecrating a Śiva-Teacher (Śivācārya Abhiṣeka)
அத்தியாயம் 20-ல், ஸம்ஸ்காரங்களால் சுத்தமடைந்து பாசுபத விரதத்தை அனுஷ்டிக்கும் தகுதியான சீடனை முறையாக சிவாசார்யராக நிறுவும் அபிஷேக வரிசை கூறப்படுகிறது. முன் கூறியபடி மண்டலம் அமைத்து பரமேஸ்வரனை வழிபடுகின்றனர். ஐந்து கலசங்கள் திசைகளிலும் மையத்திலும் நிறுவப்படுகின்றன—கிழக்கு/முன்புறம் நிவ்ருத்தி, மேற்கு பிரதிஷ்டா, தெற்கு வித்யா, வடக்கு சாந்தி, மையம் பரா—என சக்தி/நிலைகளின் நியாசத்துடன். ரக்ஷா கர்மம், தைனவீ முத்திரை, மந்திரங்களால் கலச-ஸம்ஸ்காரம், ஆஹுதிகள் செய்து இறுதியில் பூர்ணாஹுதி நிறைவேற்றப்படுகிறது. சீடன் தலை மூடாமல் மண்டலத்தில் பிரவேசித்து மந்திர-தர்ப்பணாதி பூர்வாங்கங்கள் முடிக்கப்படுகின்றன. பின்னர் ஆசார்யர் சீடனை ஆசனத்தில் அமர்த்தி அபிஷேகம் செய்து, சகலீகரணம் செய்து பஞ்சகலா-ரூபத்தை பந்தித்து/வெளிப்படுத்தி சீடனை சிவனுக்கு சமர்ப்பிக்கிறார். நிவ்ருத்தி கலசத்திலிருந்து வரிசையாக அபிஷேகத்திற்குப் பின் ‘சிவஹஸ்தம்’ சீடனின் தலைமேல் வைத்து சிவாசார்யராக நியமிக்கிறார். தொடர்ந்து வழிபாடு, 108 ஆஹுதிகளுடன் ஹோமம், இறுதியில் பூர்ணாஹுதியுடன் நிறைவு கூறப்படுகிறது.
शिवाश्रम-नित्यनैमित्तिककर्मविधिः / Śaiva Āśrama-Duties: Daily and Occasional Rites (Morning Purity & Bath Procedure)
அத்தியாயம் 21-ல் கிருஷ்ணர், சிவனின் சொந்த சாஸ்திரத்தில் கூறப்பட்டபடி ஷைவாஶ்ரம சாதகரின் நித்ய-நைமித்திக கர்மங்களைத் தெளிவாக விளக்குமாறு கேட்கிறார். உபமன்யு, விடியற்கால பிரம்மமுஹூர்த்தத்தில் எழுதல், அம்பா (சக்தி) உடன் சிவத்யானம் செய்தல், பின்னர் தனிமையான இடத்தில் அவசியமான உடல் செயல்களைச் செய்தல் என காலை ஒழுங்கை வரிசையாகச் சொல்கிறார். சௌசம், பல் துலக்குதல், தந்தகாஷ்டம் கிடைக்காவிட்டால் அல்லது சில திதிகளில் தடை இருந்தால் மாற்றுவழிகள், மேலும் பலமுறை நீரால் வாய்சுத்தி செய்வது ஆகியவை விதிக்கப்படுகின்றன. நதி, குளம், ஏரி அல்லது வீட்டில் ‘வாருண ஸ்நானம்’—ஸ்நானப் பொருட்கள் கையாளுதல், வெளிப்புற அசுத்தம் நீக்குதல், மண்ணால் (ம்ருத்) சுத்தி, ஸ்நானத்திற்குப் பிந்தைய சுகாதாரம்—விரிவாக விவரிக்கப்படுகிறது. தூய ஆடை அணிதல், மீண்டும் சுத்தி செய்வது வலியுறுத்தப்படுகிறது; பிரம்மச்சாரி, தபஸ்வி, விதவை முதலியோர் மணமுள்ள ஸ்நானம் மற்றும் அலங்காரமெனத் தோன்றும் நடைமுறைகளைத் தவிர்க்க வேண்டும் எனக் கட்டுப்பாடுகள் கூறப்படுகின்றன. உபவீதம் அணிந்து சிகை கட்டி நீரில் மூழ்குதல், ஆச்சமனம், நீரில் த்ரிமண்டல நிறுவல், மூழ்கிய நிலையில் மந்திரஜபம்-சிவஸ்மரணம், இறுதியில் புனித நீரால் தன்னையே அபிஷேகம் செய்தல்—இவ்வாறு உடல் ஒழுக்கம் மந்திரமயமான ஷைவ சாதனையாக அமைக்கப்படுகிறது।
न्यासत्रैविध्य-भूतशुद्धि-प्रक्रिया (Threefold Nyāsa and the Procedure of Elemental Purification)
அத்தியாயம் 22-ல் உபமன்யு ந்யாசத்தை மூவகை சாதனையாக விளக்குகிறார்—ஸ்திதி (நிலைப்படுத்தல்), உத்பத்தி (வெளிப்பாடு), ஸம்ஹ்ருதி (லயம்); இவை பிரபஞ்சச் செயல்முறையோடு ஒத்தவை. முதலில் ஆச்ரமப் பேதமாக (கிருஹஸ்த, பிரம்மசாரி, யதி, வானப்ரஸ்த) ந்யாச வகைகள் கூறப்பட்டு, பின்னர் ஸ்திதி-ந்யாசம், உத்பத்தி-ந்யாசத்தின் திசை/வரிசை நியாயம், ஸம்ஹ்ருதியில் எதிர் வரிசை விளக்கப்படுகிறது. தொடர்ந்து வர்ண-பிந்து ந்யாசம், விரல்கள் மற்றும் உள்ளங்கைகளில் சிவப் பிரதிஷ்டை, பத்து திசைகளில் அஸ்த்ரந்யாசம், பஞ்சபூத ரூபமான பஞ்சகலாக்களின் தியானம் கூறப்படுகிறது. இதய, கண்ட, தாலு, புருவமத்தி, பிரம்மரந்த்ரம் ஆகிய சூக்ஷ்ம மையங்களில் அவற்றை நிறுவி, பீஜங்களால் ‘கிரந்தனம்’ செய்து, பஞ்சாக்ஷரீ வித்யா ஜபத்தால் சுத்தி பெறப்படுகிறது. பின்னர் பிராண நிக்ரகம், அஸ்த்ரமுத்ரையால் பூதகிரந்தி சேதனம், சுஷும்னா வழியாக ஆத்மா பிரம்மரந்த்ரம் வழி வெளியேறி சிவதேஜஸில் ஐக்கியம் அடைதல் கூறப்படுகிறது. வாயுவால் உலர்த்தல், காலாக்னியால் எரித்தல், கலாக்களின் லயம், அம்ருத-ப்லாவனம் மூலம் வித்யாமய தேகம் மறுகட்டமைக்கப்படுகிறது. இறுதியில் கரந்யாசம், தேஹந்யாசம், அங்கந்யாசம், மூட்டுகளில் வர்ணந்யாசம், ஷடங்கந்யாசம், திக்பந்தம் மற்றும் சுருக்கமான மாற்றுவிதியும் தரப்படுகிறது. நோக்கம் தேஹாத்ம சோதனையால் சிவபாவம் பெற்று பரமேஸ்வர பூஜைக்கு தகுதி அடைவதே.
पूजाविधान-व्याख्या (Pūjāvidhāna-vyākhyā) — Exposition of the Procedure of Worship
அத்தியாயம் 23-ல் உபமன்யு, சிவன் தாமே சிவைக்கு உபதேசித்த பூஜாவிதானத்தைச் சுருக்கமாக விளக்குகிறார். சாதகர் முதலில் ஆப்யந்தர யாகத்தை நிறைவேற்றி, விருப்பமெனில் ஹோமம் போன்ற அக்னிகர்ம அங்கங்களால் முடித்து, பின்னர் பஹிர் யாகம் (வெளிப்பூஜை) செய்ய வேண்டும் என வரிசை கூறப்படுகிறது. மன ஒழுங்கமைப்பு, பூஜைத் திரவியங்களின் சுத்தி, தியானத்திற்குப் பின் விக்னநிவாரணத்திற்காக விநாயகரை விதிப்படி பூஜிக்கச் சொல்கிறது. அதன் பின் தெற்கு-வடக்கில் நிலைபெறும் நந்தீசர், சுயசஸ் முதலிய பரிசாரர்களை மனத்தால் வணங்கி, சிம்ஹாசனம்/யோகாசனம் அல்லது ‘மூன்று தத்துவ’ இலக்கணமுடைய தூய பத்மாசனத்தை அமைக்க வேண்டும். அந்த ஆசனத்தில் சாம்ப சிவனின் விரிவான தியானம்—ஒப்பற்றவர், அலங்கரிக்கப்பட்டவர், நான்கு கரங்கள், மூன்று கண்கள், நீலகண்ட ஒளி, நாகாபரணங்கள்; வரத-அபய முத்திரைகள், மிருகம் மற்றும் டங்கம் தாங்குதல்—என்று கூறப்படுகிறது. இறுதியில் சிவனின் இடப்புறத்தில் உள்ள மஹேஸ்வரியைத் தியானிக்கச் செய்து, சிவ–சக்தி இரட்டைத்தத்துவத்தை பூஜை முறையில் நிறுவுகிறது.
पूजास्थानशुद्धिः पात्रशोधनं च — Purification of the Worship-Space and Preparation of Ritual Vessels
இந்த அதிகாரத்தில் உபமன்யு, சிவபூஜைக்குத் தகுந்த பூஜைநிலமும் பாத்திரங்களும் எவ்வாறு சுத்திகரிக்கப்பட வேண்டும் என்பதை வரிசையாகக் கூறுகிறார். மூலமந்திரத்துடன் நீர் தெளித்து இடத்தைப் புனிதப்படுத்துதல், சந்தன-மணமுள்ள நீரில் நனைத்த மலர்களை அமைத்தல், அஸ்திரமந்திரத்தால் விக்னநிவாரணம் செய்து அவகுண்டனமும் வர்மபந்தனமும் செய்து திசைகளில் அஸ்திரவிந்யாசத்தால் பூஜைமண்டலத்தைப் பாதுகாத்தல் கூறப்படுகிறது. பின்னர் தர்பை விரித்து தெளித்தல் முதலிய செயல்களால் சௌசம், எல்லாப் பாத்திரங்களின் சோதனம் மற்றும் திரவ்யசுத்தி செய்ய வேண்டும். ப்ரோக்ஷணீ, அர்க்ய, பாத்ய, ஆசமனீயம் என்ற நான்கு பாத்திரங்களை கழுவி, தெளித்து ‘சிவநீர்’ கொண்டு ஸம்ஸ்காரம் செய்ய விதி உள்ளது. பாத்திரங்களில் உலோக-ரத்தினங்கள், மணப்பொருட்கள், மலர்கள், தானியங்கள், இலைகள், தர்பை போன்ற மங்களப் பொருட்களைச் சேர்த்து, பயன்பாட்டின்படி கலவைகள் கூறப்படுகின்றன—ஸ்நான/பான நீருக்கு குளிர்ச்சியான மணப்பொருட்கள், பாத்யத்திற்கு உசீரம்-சந்தனம், ஏலக்காய்-கற்பூரம் போன்ற பொடிகள்; அர்க்யத்தில் குசாக்ரம், அக்ஷதம், யவம்/கோதுமை/எள், நெய், கடுகு, மலர்கள், பஸ்மம். இடம்→பாதுகாப்பு→பாத்திரம்→நீர்→அர்ப்பணம் என்ற ஒழுங்கான புனிதப்படுத்தலே இதன் கருத்து.
आवरणपूजाविधानम् / The Procedure of Āvaraṇa (Enclosure) Worship
இந்த அத்தியாயத்தில் உபமன்யு, முன்பு முழுமையாக சொல்லப்படாத பூஜைச் சிறப்பு முறையைத் தொழில்நுட்ப துணைப்பாகமாக விளக்குகிறார்—ஹவிஸ் அர்ப்பணம், தீபதானம், நீராஜனம் ஆகியவற்றுடன் தொடர்பாக ஆவரண-அர்ச்சனை எப்போது, எவ்வாறு செய்ய வேண்டும் என்பதே அது. சிவ–சிவையை மையமாக வைத்து வட்டவடிவ ஆவரணப் பூஜை முதற் ஆவரணத்தில் மந்திரஜபத்தால் தொடங்கி, திசைநிலைகளில் படிப்படியாக விரிகிறது. ஐசான்யம், பூர்வம், தக்ஷிணம், உத்தரம், பச்சிமம், ஆக்நேயம் முதலிய திசைக்கிரமம் கூறப்படுகிறது; ‘கர்ப-ஆவரணம்’ என்பது உள்மைய மந்திரத் தொகுப்பாகக் குறிப்பிடப்படுகிறது. வெளி வளையத்தில் இந்திரன்(சக்ரன்), யமன், வருணன், குபேரன்(தனதன்), அக்னி(அனலன்), நைர்ருதி, வாயு/மாருதன் போன்ற லோகபாலர்கள் மற்றும் சக்திகள் நிறுவப்படுகின்றனர். அஞ்சலி கூப்பி சுகாசனத்தில் அமர்ந்து ‘நமः’ மந்திரங்களால் ஒவ்வொரு தேவதையையும் அழைத்து அர்ச்சிக்க வேண்டும் என விதி. மொத்தத்தில், சிவ-சக்தி மையமான பிரபஞ்ச ஒழுங்கை படிநிலை வழிபாட்டு வரைபடமாக மாற்றும் அத்தியாயம் இது.
पञ्चाक्षरमाहात्म्यम् / The Greatness of the Pañcākṣarī (Five-Syllable) Mantra
அத்தியாயம் 26-ல் உபமன்யு உபதேசமாக, பிற தவம் அல்லது யாக வழிகளைக் காட்டிலும் சிவமந்திர பக்தியே உயர்ந்தது என்று கூறுகிறார். தொடக்கத்தில் பிரம்மஹத்த்யா, சுராபானம், திருட்டு, குருபத்னி அபகாரம், தாய்‑தந்தை வதை, வீரன் அல்லது கருவை கொல்வது போன்ற கடும் பாவங்கள் பட்டியலிடப்படுகின்றன. பின்னர் பரமகாரணனான சிவனை, குறிப்பாக பஞ்சாட்சரி மந்திரத்தால் ஆராதித்தால், அவை படிப்படியாக நீங்கி, பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் கட்டங்களாகச் சுத்தி பெற்று விடுதலைக்கு வழி திறக்கும் என விளக்கப்படுகிறது. ஒருமுக சிவபக்தி, இந்திரியக் கட்டுப்பாடு, பிச்சை போன்ற ஒழுங்கான குறைந்த வாழ்வு—இவை ‘பதிதன்’ எனக் கருதப்படுபவனுக்கும் போதுமானவை. நீர்விரதம், காற்றுணவு போன்ற கடுந்தவங்கள் மட்டும் சிவலோகப் பிராப்தியை உறுதி செய்யாது; ஆனால் பஞ்சாட்சரி பக்தியுடன் ஒருமுறை செய்த பூஜையும் மந்திரத்தின் மகிமையால் சிவதாமத்தை அடையச் செய்யும். தவமும் யாகமும், முழுச் செல்வத்தைத் தட்சிணையாக அளித்தாலும், சிவமூர்த்தி பூஜைக்கு ஒப்பில்லை; பஞ்சாட்சரத்தால் பூஜிக்கும் பக்தன் பந்தத்தில் இருந்தாலும் பின்னர் விடுபட்டாலும், மேலும் விவாதமின்றி நிச்சயமாக முக்தி பெறுவான். ருத்ர/அருத்ர ஸ்தோத்திரம், ஷடாட்சரம், ஸூக்தமந்திரம் போன்ற வேறுபாடுகள் கூறப்பட்டாலும், தீர்மானிக்கும் காரணம் சிவபக்தியே என வலியுறுத்தப்படுகிறது.
अग्निकार्य-होमविधिः (Agnikārya and Homa Procedure)
அத்தியாயம் 27-ல் உபமன்யு அக்னிகார்யம் மற்றும் ஹோம விதியை முறையாக விளக்குகிறார். குண்டம், ஸ்தண்டிலம், வேதி அல்லது இரும்பு/புதிய சுப மண் பாத்திரங்களில் ஏற்ற இடத்தில் அக்னியை நிறுவி, ஸம்ஸ்காரங்களால் பரிசுத்தம் செய்து, முதலில் மகாதேவரை பூஜித்து பின்னர் ஹோம ஆஹுதிகளை அர்ப்பணிக்க வேண்டும் என கூறப்படுகிறது. குண்டத்தின் அளவுகள் (ஒரு–இரண்டு ஹஸ்தம் முதலியவை), வட்டம் அல்லது சதுர வடிவங்கள், வேதி–மண்டல அமைப்பு, நடுவில் அஷ்டதள தாமரை, மேலும் அங்குல அளவீடு (24 அங்குலம் = ஒரு கர/ஹஸ்தம்) குறிப்பிடப்படுகிறது. ஒன்று முதல் மூன்று மேகலா வளையங்கள், உறுதியான அழகிய மண்ணமைப்பு, யோனி வடிவ மாற்றுகள், திசை அமைப்பு, குண்டம்/வேதியில் கோமய-நீர் பூசுதல் மற்றும் மண்டலத்தை கோமய-நீரால் சுத்தி செய்வதும் சொல்லப்படுகிறது. இவ்வத்தியாயம் மகாதேவ மையமான ஷைவ ஹோமத்திற்கு சடங்கு-வாஸ்து வரைபடமாக அமைகிறது.
नैमित्तिकविधिक्रमः (Occasional Rites and Their Procedure)
அத்தியாயம் 28-ல் உபமன்யு, சிவாஶ்ரமத்தைப் பின்பற்றுவோருக்கான நைமித்திக விரதங்களும் ஆச்சாரங்களும் சிவசாஸ்திர அங்கீகாரப் பாதையில் எவ்வாறு செய்யப்பட வேண்டும் என்பதை வகுத்துரைக்கிறார். மாதாந்திரமும் பக்க்ஷாந்திரமும் அஷ்டமி, சதுர்தசி, பர்வ நாட்களில், மேலும் அயன மாற்றம், விஷுவம், கிரகணம் போன்ற விசேஷ காலங்களில் பூஜை தீவிரப்படுத்த வேண்டும் எனக் கூறப்படுகிறது. ஒவ்வொரு மாதமும் பிரஹ்மகூர்ச்சம் தயாரித்து அதனால் சிவாபிஷேகம் செய்து, உபவாசம் இருந்து, மீதியை உண்டு—இது பிரஹ்மஹத்த்யா போன்ற பெருந்தோஷங்களுக்கும் சிறந்த பிராயச்சித்தமாகப் புகழப்படுகிறது. பின்னர் மாத–நக்ஷத்திர அடிப்படையிலான கர்மங்கள், தானங்கள்: பௌஷத்தில் புஷ்யத்தில் நீராஜனம், மாகத்தில் மகாவில் நெய்-கம்பள தானம், பால்குண இறுதியில் மகோৎসவத் தொடக்கம், சைத்ரத்தில் சித்ரா பௌர்ணமியில் தோலா விதி, வைசாகத்தில் விசாகாவில் புஷ்போத்ஸவம், ஜ்யேஷ்டத்தில் மூலாவில் குளிர்ந்த நீர்க்குடம் தானம், ஆஷாடத்தில் உத்தராஷாடாவில் பவித்ராரோபணம், ஸ்ராவணத்தில் மண்டல அலங்காரம், அதன் பின் குறிப்பிட்ட நக்ஷத்திரங்களில் ஜலக்கிரீடா/ப்ரோட்சணாதி. இவ்வத்தியாயம் விரதம்–பூஜை–தானம்–உత్సவம் ஆகியவற்றின் புனித நாட்காட்டி வடிவ வரைபடமாக அமைகிறது.
काम्यकर्मविभागः — Taxonomy of Kāmya (Desire-Motivated) Śaiva Rites
அத்தியாயம் 29‑இல் ஸ்ரீகிருஷ்ணர் உபமன்யுவிடம், சிவதர்ம அதிகாரிகளுக்கு நித்ய‑நைமித்திக கடமைகளுக்கு அப்பால் காம்யகர்மங்களும் உள்ளனவா என்று கேட்கிறார். உபமன்யு பலன்களை ஐஹிகம், ஆமுஷ்மிகம், இரண்டையும் தருவது என மூன்றாகப் பிரித்து, சாதன முறைகளை கிரியாமயம், தபோமயம், ஜப‑த்யானமயம், சர்வமயம் என விளக்கி, கிரியையில் ஹோமம், தானம், அர்ச்சனை முதலிய வரிசைகளையும் கூறுகிறார். சக்தியுடையவர்களுக்கே கிரியைக் கர்மத்தின் முழுப் பலன் கிடைக்கும்; ஏனெனில் சக்தி என்பது பரமாத்மன் சிவனின் ஆஜ்ஞை/அனுமதி என அவர் வலியுறுத்துகிறார்; ஆகவே சிவாஜ்ஞை பெற்றவர் காம்யவிதிகளைச் செய்ய வேண்டும். பின்னர் சைவர்கள்‑மாஹேஸ்வரர்கள் உள்ளுறையும்‑வெளியுறையும் முறையில் செய்யும், இவ்வுலகமும் மறுவுலகமும் பலன் தரும் கர்மங்களைச் சொல்லி, ‘சிவ’ ‘மாஹேஸ்வர’ வேறுபாடு தத்துவத்தில் இல்லை; சைவர்கள் ஞானயஜ்ஞத்தில், மாஹேஸ்வரர்கள் கர்மயஜ்ஞத்தில் ஈடுபடுவர்—அதனால் உள்முகம்/வெளிமுகம் என்ற வலியுறுத்தல் மட்டுமே மாறும், விதி அடிப்படையில் ஒன்றே எனத் தெளிவுபடுத்துகிறார்.
द्वितीयतृतीयावरणपूजाक्रमः | The Sequence of the Second and Third Enclosure Worship (Āvaraṇa-pūjā)
அத்தியாயம் 30 ஷைவ மண்டல வழிபாட்டில் இரண்டாம், மூன்றாம் ஆவரணப் பூஜை முறையை நுணுக்கமாக விளக்குகிறது. முதலில் சிவ-சிவையின் அருகில் ஹேரம்ப கணேசனும் ஷண்முக ஸ்கந்தனும் கந்தம் முதலிய உபசாரங்களால் பூஜிக்கப்பட வேண்டும். பின்னர் முதல் ஆவரணத்தில் ஈசான திசையிலிருந்து திசைக்கிரமமாக ஒவ்வொரு தேவதையும் தன் சக்தியுடன் (சசக்திக) வழிபட்டு, சத்யாந்தம் வரை வரிசை நிறைவு பெறுகிறது. சிவனுக்கும் சிவைக்கும் இதயாதி ஷடங்கப் பூஜை அக்னி திசை முதலிய இடவின்யாசத்துடன் கூறப்படுகிறது; வாம முதலிய எட்டு ருத்ரர்கள் தத்தம் வாமா-சக்திகளுடன் திசைகளில் வரிசையாக (விருப்பப்படி) பூஜிக்கப்படலாம். அதன் பின் இரண்டாம் ஆவரணத்தில் திக்பத்திரங்களில் சக்தியுடன் சிவரூபங்கள் நிறுவல்—கிழக்கில் அனந்தன், தெற்கில் சூக்ஷ்மன், மேற்கில் சிவோத்தமன், வடக்கில் ஏகநேத்ரன்; இடைத்திசைப் பத்திரங்களில் ஏகருத்ரன், திரிமூர்த்தி, ஸ்ரீகண்டன், ஷிகண்டீஶன் முதலியோரும் சக்தியுடன். இரண்டாம் ஆவரணத்தில் சக்கரவர்த்தி வகை அரசர்களின் பூஜையும், மூன்றாம் ஆவரணத்தில் அஷ்டமூர்த்திகளின் சக்தியுடன் வணக்கமும் கூறி, சக்தி-இணைவு இல்லாமல் பூஜை பூரணமல்ல என வலியுறுத்துகிறது.
पञ्चावरणमार्गस्थं योगेश्वरस्तोत्रम् (Pañcāvaraṇa-mārga Stotra to Yogeśvara Śiva)
அத்தியாயம் 31-இல் உபமன்யு கிருஷ்ணனை நோக்கி, பஞ்சாவரண-மார்க்கத்தின் அடுக்குமுறையில் போதிக்கப்பட்ட ‘யோகேஸ்வர சிவன்’ பற்றிய புனித ஸ்தோத்திரத்தை அறிவிக்கிறார். ஸ்தோத்திரத்தில் ‘ஜய ஜய’ மற்றும் ‘நமः’ எனும் மீளுரைகளுடன் சிவனின் அடர்த்தியான பல பட்டங்கள் வரிசையாக அமைக்கப்படுகின்றன. சிவன் உலகின் ஒரே ஆண்டவன், இயல்பாகவே தூய சைதன்யம், வாக்கும் மனமும் எட்டாத பரதத்துவம் எனப் போற்றப்படுகிறார்—அவர் நிரஞ்சனன், நிராதாரனாயிருந்தும் சர்வாதாரன், நிஷ்காரணோதயன், நிரந்தர பரமானந்தன், மோட்ச-சாந்தியின் பரம காரணம். அவரது சர்வவ்யாபகம், தடையற்ற சக்தி, ஒப்பற்ற ஐஸ்வரியம், அவிநாசித்துவம் ஆகியவை விளக்கப்பட்டு, இந்த அத்தியாயம் பாராயண லிதுர்கியாகவும் தத்துவச் சுருக்கமாகவும் இருந்து, பக்தனின் மனத்தை அடுக்கடுக்கான தியானத்தில் நடத்தி கர்ம நிறைவு மற்றும் ஆன்மீக பலனை நோக்கி செலுத்துகிறது.
मन्त्रसिद्धिः, प्रतिबन्धनिरासः, श्रद्धा-नियमाः (Mantra Efficacy, Removal of Obstacles, and the Role of Faith/Discipline)
அத்தியாயம் 32-ல் உபமன்யு கிருஷ்ணனை நோக்கி உரைத்து, இஹ-பர வெற்றியைத் தரும் சாதனையின் பொதுக் கூறுகளிலிருந்து, இந்தப் பிறவியிலேயே சைவப் பலன்களைப் பெறப் பூஜை, ஹோமம், ஜபம், தியானம், தவம், தானம் ஆகியவற்றின் ஒருங்கிணைந்த ஒழுக்கத்தை விளக்குகிறார். முதலில் மந்திரமும் அதன் பொருளும் உண்மையாக அறிந்த சாதகர் மந்திர-ஸம்ஸாதனம்/ஸம்ஸ்காரம் செய்து கொள்ள வேண்டும்; அதன்பின் தான் கிரியைகள் பலனளிக்கும் என வரிசை நிறுவப்படுகிறது. பின்னர் ‘பிரதிபந்தம்’ எனும் அதிர்ஷ்டமான, வலிமையான மறைத் தடைகள் கூறப்படுகின்றன; மந்திரம் சித்தமானாலும் பலனைத் தடுக்கலாம். தடைக் குறிகள் தோன்றினால் அவசரப்படாமல் சகுனாதி அறிகுறிகளை ஆராய்ந்து பிராயச்சித்த-சமனங்களைச் செய்ய வேண்டும். தவறான விதியால் அல்லது மயக்கத்தால் செய்த கர்மங்கள் பலனின்றி, சமூக நகைப்பை உண்டாக்கும்; மேலும் த்ருஷ்ட-பல கர்மங்களில் நம்பிக்கையின்மை என்பது ஸ்ரத்தையின்மை—ஸ்ரத்தை இல்லாதவர் பலன் பெறார். குறை தெய்வத்தின்மேல் அல்ல; விதிப்படி செய்பவர்கள் பலனை காண்கிறார்கள். இறுதியில், தடைகள் நீங்கிய சித்த சாதகர் நம்பிக்கை-ஸ்ரத்தையுடன் சாதனை செய்கிறார்; விருப்பமெனில் பிரம்மச்சரியம், கட்டுப்பட்ட உணவு (இரவில் ஹவிஷ்யம், பாயசம், பழங்கள்) கொண்டு சித்தியை அடையலாம்.
केवलामुष्मिकविधिः — The Rite for Exclusive Otherworldly Attainment (Liṅga-Abhiṣeka and Padma-Pūjā Protocol)
உபமன்யு, மூன்று உலகங்களிலும் ஒப்பற்றதாகவும் முழுவதும் ‘அமுஷ்மிக’ (பரலோகப் பயன்) முறையாகவும் உள்ள ஒரு உயர்ந்த விரதத்தை அறிவிக்கிறார். இதைச் சான்றாக—அனைத்து தேவர்களும், குறிப்பாக பிரம்மா, விஷ்ணு, ருத்ரன்; இந்திரன் மற்றும் லோகபாலர்கள்; சூரியன் முதலான நவகிரகங்கள்; விஸ்வாமித்ரர், வசிஷ்டர் போன்ற பிரம்மவித் மகரிஷிகள்; மேலும் சிவபக்த முனிவர்கள் (ஸ்வேதர், அகஸ்தியர், ததீசி) இதை அனுஷ்டித்தனர் எனக் கூறுகிறார். நந்தீஸ்வரர், மகாகாலர், ப்ருங்கீசர் போன்ற கணேஸ்வரர்கள், மேலும் தைத்யர், சேஷன் போன்ற மகாநாகர், சித்தர், யக்ஷர், கந்தர்வர், ராக்ஷசர், பூதர், பிசாசர் வரை இதைச் செய்ததாக உரைக்கிறது. இந்த விரதத்தால் உயிர்கள் தத்தம் பதவியை அடைகின்றன; தேவர்கள் ‘தேவத்துவம்’ பெறுகின்றனர்—பிரம்மா பிரம்மத்துவம், விஷ்ணு விஷ்ணுத்துவம், ருத்ரன் ருத்ரத்துவம், இந்திரன் இந்திரத்துவம், கணேசன் கணேசத்துவம். பின்னர் விதி—வெள்ளை சந்தன மணமூட்டிய நீரால் லிங்காபிஷேகம், மலர்ந்த வெள்ளை தாமரைகளால் பூஜை, வணக்கம், சரியான இலக்கணங்களுடன் அழகிய பத்மாசனம் அமைத்தல்; இயன்றால் பொன்-ரத்தினங்களால் அலங்கரித்து, கேசரஜாலத்தின் நடுவில் சிறிய லிங்கத்தை நிறுவுதல்।
लिङ्गप्रतिष्ठा-माहात्म्यम् / The Greatness of Liṅga Installation
இந்த அதிகாரத்தில் லிங்க-ப்ரதிஷ்டை மற்றும் பேர/விக்ரஹ ஸ்தாபனம் உடனடி பலன் தரும் கர்மமாகவும், நித்ய, நைமித்திக, காம்ய சித்திகளை அளிப்பதாகவும் கூறப்படுகிறது. உபமன்யு—“உலகம் லிங்கமயம்; அனைத்தும் லிங்கத்தில் நிலைபெற்றது; லிங்கம் நிறுவப்பட்டால் நிலைத்தன்மை, ஒழுங்கு, மங்களம் நிறுவப்படும்” என்று வலியுறுத்துகிறார். கிருஷ்ணனின் கேள்விகளால் லிங்கத்தின் ஸ்வரூபம், மகேஸ்வரன் ‘லிங்கி’ எனப்படுவது எப்படி, சிவன் ஏன் லிங்கரூபத்தில் பூஜிக்கப்படுகிறார் என்பதும் விளக்கப்படுகிறது. லிங்கம் அவ்யக்தம், திரிகுண-சம்பந்த மூலமாகவும், ஸ்ருஷ்டி-லய காரணமாகவும், அனாதி-அநந்தமாகவும், ஜகத்தின் உபாதான காரணமாகவும் உள்ளது; அந்த மூல ப்ரக்ருதி/மாயையிலிருந்து சராசர உலகம் தோன்றுகிறது. சுத்த-அசுத்த-சுத்தாசுத்த வேறுபாடுகள் கூறப்பட்டு தேவர்களின் நிலையும் விளக்கப்படுகிறது. ஆகவே இஹ-பர நலனுக்காக முழு முயற்சியுடன் லிங்க-ப்ரதிஷ்டை செய்ய வேண்டும்; அது சிவாஜ்ஞையால் உலகத்தை மீண்டும் அடிப்படையில் நிலைநிறுத்தும் மகாக்ரியையாகும்.
प्रणवविभागः—वेदस्वरूपत्वं लिङ्गे च प्रतिष्ठा (The Division of Oṃ, Its Vedic Forms, and Its Placement in the Liṅga)
இந்த அதிகாரத்தில் பிரணவம் (ஓம்) பிரம்மன்/சிவனின் பரம நாதச் சின்னமாகவும், வேத வெளிப்பாட்டின் விதையாகவும் விளக்கப்படுகிறது. உபமன்யு ‘ஓம்’ குறியிடப்பட்ட ஒலியின் தோற்றத்தைச் சொல்கிறார்; ரஜஸ்-தமஸ் மறைப்பு காரணமாக பிரம்மா, விஷ்ணு முதலில் அதை உணர முடியாது. பின்னர் ஒரெழுத்து நான்கு பகுதிகளாகப் பகுக்கப்படுகிறது—அ, உ, ம (மூன்று மாத்திரைகள்) மற்றும் நாதரூப அரைமாத்திரை. இவை லிங்கத்தின் இடவியல் குறியீடுகளுடன் இணைக்கப்படுகின்றன—அ தெற்கு, உ வடக்கு, ம நடுப்பு; நாதம் சிகரத்தில் கேட்கப்படுகிறது. மேலும் வேதங்களுடன்—அ=ரிக், உ=யஜுஸ், ம=சாமன், நாதம்=அதர்வன். குணங்கள், படைப்புச் செயல்கள், தத்துவங்கள், லோகங்கள், கலை/அத்வம், சித்தி போன்ற சக்திகள் ஆகியவற்றுடன் தொடர்புகளை அடுக்கடுக்காகக் காட்டி, மந்திரம்-வேதம்-பிரபஞ்ச அமைப்பு ஆகியவை சைவத் தத்துவத்தில் ஒன்றையொன்று விளக்கும் விதமாக நிறுவப்படுகிறது।
लिङ्ग-बेर-प्रतिष्ठाविधिः / The Procedure for Installing the Liṅga and the Bera (Icon)
அத்தியாயம் 36 உபதேச வடிவ உரையாடலாக அமைந்துள்ளது. கிருஷ்ணர் சிவன் உபதேசித்த லிங்கமும் பேரமும் (பிரதிமை) இரண்டிற்குமான சிறந்த பிரதிஷ்டை முறையை கேட்கிறார். உபமன்யு விதிக்கிரமத்தை கூறுகிறார்—அசுபம் அற்ற சுப தினம் (சிறப்பாக சுக்ல பக்ஷம்) தேர்வு, சாஸ்திர அளவுப்படி லிங்கம் உருவாக்கல், நிலத்தை பரிசோதித்து சுப இடம் தேர்வு. தொடக்க உபசாரங்களில் முதலில் கணேச பூஜை, பின்னர் ஸ்தல சுத்தி செய்து லிங்கத்தை ஸ்நான இடத்துக்கு கொண்டு செல்லல். சில்பசாஸ்திரப்படி பொன் எழுத்தாணியால் குங்குமாதி நிறம் கொண்டு ரேகாங்கனம்/அங்கனம் செய்யப்படுகிறது. லிங்கம் மற்றும் பிண்டிகை மண்-நீர் கலவைகளாலும் பஞ்சகவ்யத்தாலும் சுத்தி செய்து வேதிகையுடன் பூஜை செய்யப்படுகிறது. பின்னர் திவ்ய நீர்த்தடாகத்திற்கு கொண்டு சென்று அதிவாசத்திற்காக நிறுவப்படுகிறது. அதிவாச மண்டபம் தோரணங்கள், ஆவரணங்கள், தர்ப மாலைகள், அஷ்ட திக்ஜங்கள், அஷ்ட திக்பால கலசங்கள், அஷ்டமங்கலச் சின்னங்கள் ஆகியவற்றால் அலங்கரிக்கப்படுகிறது; திக்பால பூஜையும் நடைபெறும். நடுவில் தாமரை ஆசனச் சின்னமிட்ட விசால பீடம் அமைத்து, சுத்தி-திசை-தேவக్రమ நியமங்களோடு பிரதிஷ்டை நடை தொடர்கிறது.
योगप्रकारनिर्णयः (Classification and Definition of Yoga)
இந்த அதிகாரத்தில் ஸ்ரீகிருஷ்ணர் ‘பரம-துர்லப’ யோகத்தின் துல்லிய விளக்கத்தை கேட்கிறார்—அதற்கான அதிகாரம், அங்கங்கள், விதி, பயன், மேலும் மரணத்தின் காரண-விசாரணை—சாதகர் தன்னழிவைத் தவிர்த்து உடனடி பயன் பெறுவதற்காக. உபமன்யு ஷைவ நோக்கில் யோகத்தை, உள்ளத்தின் அலைச்சல்களை அடக்கி சிவனில் நிலைபெறும் மனத்தின் உறுதியான நிலை எனச் சுருக்கமாக வரையறுக்கிறார். பின்னர் யோகத்தின் ஐந்து வகைகள் வரிசையாக கூறப்படுகின்றன—மந்திரயோகம், ஸ்பர்ஷயோகம் (பிராணாயாமத்துடன் தொடர்புடையது), பாவயோகம், அபாவயோகம், மற்றும் உச்சமான மகாயோகம். மந்திரஜபம்-அர்த்ததியானம், பிராண ஒழுக்கம், பாவதியானம், தோற்றப் பிரபஞ்சம் உண்மையில் லயமாதல் ஆகிய அடையாளங்களால் ஆதாரமுள்ள ஒருமுகத்திலிருந்து மிக நுண்ணிய நிர்விகல்ப லயத்திற்குச் செல்லும் யோக-வகைப்பாடு விளக்கப்படுகிறது.
अन्तराय-उपसर्ग-विवेचनम् / Analysis of Yogic Obstacles (Antarāyas) and Upasargas
இந்த அத்தியாயத்தில் உபமன்யு யோகப் பயிற்சியாளர்களுக்கு ஏற்படும் அந்தராயங்களை நுணுக்கமாக விளக்குகிறார். அவர் பத்து முக்கியத் தடைகளைச் சொல்கிறார்—சோம்பல், கடுமையான நோய், அலட்சியம்/பிரமாதம், மார்க்கம் அல்லது சாதனையிடம் பற்றிய சந்தேகம், மனத்தின் நிலையின்மை, அச்ரத்தா (நம்பிக்கையின்மை), விபர்யயம் (தலைகீழ் தீர்ப்பு), துயரம், மனச்சோர்வு/தௌர்மனஸ்யம், மற்றும் விஷயங்களில் மனச் சிதறல். பின்னர் ஒவ்வொன்றின் இலக்கணத்தைத் தெளிவாக நிர்ணயிக்கிறார்—நோய் உடல்-கர்ம காரணங்களால், சந்தேகம் மாற்றுகளுக்கிடையில் பிளந்த அறிவாக, நிலையின்மை மனத்திற்கு ஆதாரம் இல்லாமையாக, நம்பிக்கையின்மை யோகப் பாதையில் பாவமின்மையாக, விபர்யயம் தவறான பார்வையாகும். துயரம் ஆத்யாத்மிக, ஆதிபௌதிக, ஆதிதைவிக என மூன்று வகை; மனச்சோர்வு நிறைவேறாத ஆசையால்; சிதறல் பல பொருள்களில் மனம் பரவுவதால். இத்தடைகள் அடங்கிய பின், சித்திக்கு நெருக்கத்தைச் சுட்டும் ‘தெய்வ’ உபசர்கங்கள் தோன்றலாம்; தவறாகப் புரிந்தால் அவை கவனத்தைத் திருப்பும். அவை ஆறு—பிரதிபா, ஸ்ரவணம், வார்த்தா, தர்ஶனம், ஆச்வாதம், வேதனா. விடுதலை நோக்கில் சாதனையை நிலைநிறுத்துவதற்கான விவேகமே இவ்வத்தியாயத்தின் சாரம்.
ध्यानप्रकारनिर्णयः / Determination of the Modes of Meditation (on Śrīkaṇṭha-Śiva)
அத்தியாயம் 39ல் ஸ்ரீகண்ட-சிவனை மையமாகக் கொண்ட தியானம் படிப்படியான சாதனையாக விளக்கப்படுகிறது. உபமன்யு கூறுவது: யோகிகள் ஸ்ரீகண்டனைத் தியானிப்பது, அவரை நினைத்த மாத்திரத்தில் உடனே இஷ்டசித்தி கிடைப்பதாலே. மனத்தை நிலைநிறுத்த ஸ்தூல (விஷய-ஆதார) தியானம், பின்னர் ஸூக்ஷ்மம் மற்றும் நிர்விஷய நோக்கங்கள் என வேறுபாடு கூறப்படுகிறது. சிவனை நேரடியாகச் சிந்தித்தால் எல்லா சித்திகளும் பெறப்படும்; பிற ரூபங்களைத் தியானித்தாலும் உள்ளார்ந்த குறிக்கோளாக சிவரூபஸ்மரணமே இருக்க வேண்டும். தியானம் என்பது மீள்மீளச் செய்வதால் வரும் நிலைத்தன்மை; சவிஷயத்திலிருந்து நிர்விஷயத்துக்கு நகர்வு. ‘நிர்விஷயம்’ என்பது புத்திசந்ததி எனும் தொடர்ச்சியான ஓட்டமாக, நிராகார ஆத்மபோதத்தை நோக்கிச் செல்லும் நிலை என விளக்கப்படுகிறது. சபீஜ-நிர்பீஜ தியானத்தில் முதலில் சபீஜம், இறுதியில் நிர்பீஜம் முழுமையான அடைவுக்காக உபதேசிக்கப்படுகிறது; பிராணாயாமத்தால் சாந்தி முதலான படிப்படியான பலன்களும் கூறப்படுகின்றன.
अवभृथस्नान-तीर्थयात्रा-तेजोदर्शनम् | Avabhṛtha Bath, Tīrtha-Pilgrimage, and the Vision of Divine Radiance
அத்தியாயம் 40-ல் முன் உபதேசத்திலிருந்து சடங்கு நிறைவேற்றமும் தீர்த்தயாத்திரையும் தொடங்குகின்றன. சூதர் கூறுகிறார்: யாதவ-உபமன்யு தொடர்பான ஞானயோக வரலாற்றை முனிவர்களிடம் அறிவித்த பின் வாயு மறைந்து விடுகிறார். பின்னர் நைமிஷ முனிவர்கள் விடியற்காலையில் சத்ர யாகத்தின் நிறைவுக்காக அவப்ருத ஸ்நானம் செய்யச் செல்கிறார்கள். பிரம்மாவின் ஆணையால் தேவி சரஸ்வதி இனிய நீருடன் மங்கள நதியாக வெளிப்பட்டு அந்தச் சடங்கை நிறைவேற்ற உதவுகிறாள்; முனிவர்கள் ஸ்நானம் செய்து யாகத்தை முடிக்கிறார்கள். சிவசம்பந்த நீரால் தேவர்களுக்கு தர்ப்பணம் செய்து, முன்னைய நிகழ்வுகளை நினைத்து வாராணசியை நோக்கிப் பயணிக்கிறார்கள். வழியில் ஹிமவத் மலையிலிருந்து தெற்கே ஓடும் பாகீரதி (கங்கை)யில் ஸ்நானம் செய்து முன்னே செல்கிறார்கள். வாராணசியில் வடக்கு நோக்கி ஓடும் கங்கையில் மூழ்கி விதிப்படி அவிமுக்தேஸ்வர லிங்கத்தை வழிபடுகிறார்கள். புறப்படும் தருணத்தில் வானில் கோடி சூரிய ஒளிபோல் பிரகாசித்து எல்லாத் திசைகளிலும் பரவும் அற்புத தெய்வீக தேஜஸை காண்கிறார்கள்; பஸ்மம் பூசிய பாசுபத சித்தர்கள் நூற்றுக்கணக்காக வந்து அந்த ஒளியில் லயமாவதால், உயர்ந்த சைவசித்தியும் சிவசக்தியின் அதீத நிலையும்காட்டப்படுகிறது.
स्कन्दसरः (Skandasara) — तीर्थवर्णनम् / Description of the Skandasara Sacred Lake
அத்தியாயம் 41-ல் சூதர் உரையால் தீர்த்தமையமான விளக்கம் வருகிறது. ‘ஸ்கந்தஸரஸ்’ எனும் புனித ஏரி கடல்போல் விரிந்ததாயினும், அதன் நீர் இனிமை, குளிர்ச்சி, தெளிவு, எளிதில் அணுகத்தக்கது என வர்ணிக்கப்படுகிறது. சப்திகம் போன்ற கரைகள், பருவ மலர்கள், தாமரைகள் மற்றும் நீர்ச் செடிகள், மேகம்போன்ற அலைகள் ஆகியவை ‘பூமியில் வானம்’ போன்ற எல்லைக்கடந்த அழகை உருவாக்குகின்றன. பின்னர் முனிவரும் முனிகுமாரரும் ஸ்நானம் செய்து தீர்த்தநீர் சேகரிக்கும் விதிகளை கடைப்பிடிக்கின்றனர்; பஸ்மம், திரிபுண்ட்ரம், வெண்வஸ்திரம், கட்டுப்பட்ட ஆசாரம் ஆகியவை ஷைவ துறவுச் சின்னங்களாகக் கூறப்படுகின்றன. குடம், கலசம், கமண்டலம், இலைப்பாத்திரம் போன்ற நீர்வாங்கும் கருவிகள் பட்டியலிடப்பட்டு, நீர் சேகரிப்பதற்கான நோக்கங்கள்—தமக்காக, பிறருக்காக, குறிப்பாக தேவர்களுக்காக—என விளக்கப்படுகின்றன. இவ்வாறு புனித இடம் → ஒழுக்கநெறி → தீர்த்தநீரின் புண்ணியச் சுழற்சி எனும் அமைப்பு சிவமையமான தூய்மை, புண்ணியம் ஆகியவற்றை உணர்த்துகிறது.