विभूतिविस्तरप्रश्नः / Inquiry into the Expansion of Śiva’s Vibhūti
அத்தியாயம் 1 சிவவணக்கத்துடன் தொடங்குகிறது—கௌரியின் மார்பிலிருந்து வந்த குங்குமச் சின்னம் சிவனின் மார்பில் திகழும் என்ற தெய்வீக உருவகம் பக்தியையும் தத்துவக் கவனத்தையும் நிறுவுகிறது. சூதர் கூறுகிறார்: உபமன்யு சிவனின் அருளைப் பெற்ற பின், மதியநேர விரத அனுஷ்டானத்திலிருந்து எழுந்த வாயுதேவர் நைமிஷாரண்யத்தில் உள்ள முனிவர் சபையை அணைகிறார். தினசரி கர்மங்களை முடித்த முனிவர்கள் அவரைக் கண்டு, சபையின் நடுவில் தயார் செய்யப்பட்ட ஆசனத்தில் அமரச் செய்கிறார்கள். உலகால் போற்றப்படும் வாயு சுகமாக அமர்ந்து, இறைவனின் மகிமையை நினைந்து, அனைத்தையும் அறியும் அஜேய மகாதேவனைச் சரணடைந்து—சராசரமான முழு பிரபஞ்சமே சிவனின் விபூதி என்று உரைக்கிறார். இந்த மங்கள உரையை கேட்ட தூய முனிவர்கள் ‘விபூதி-விஸ்தாரம்’ விரிவாகக் கேட்க வேண்டி, உபமன்யுவின் தவம், பாசுபத விரதசித்தி, மேலும் வாசுதேவ கிருஷ்ணன் முதலிய உதாரணங்களுடன் கேள்வியை இணைக்கிறார்கள். இவ்வாறு இந்த அத்தியாயம் கதையின் முன்னுரையிலிருந்து சிவனின் வெளிப்பாடுகளையும் அவற்றை அடையும் வழிகளையும் முறையாக விளக்க வேண்டிய தத்துவக் கோரிக்கைக்கான பாலமாக அமைகிறது।
Shlokas
Verse 1
ॐ । नमस्समस्तसंसारचक्रभ्रमणहेतवे । गौरीकुचतटद्वन्द्वकुंकुमांकितवक्षसे
ஓம். உலகச் சக்கரத்தின் சுழற்சிக்குக் காரணமான சிவபெருமானுக்கு நமஸ்காரம்; கௌரியின் மார்புத் தழுவலின் குங்குமம் பதிந்த விரிந்த மார்புடையவருக்கு வணக்கம்।
Verse 2
सूत उवाच । उक्त्वा भगवतो लब्धप्रसादादुपमन्युना । नियमादुत्थितो वायुर्मध्ये प्राप्ते दिवाकरे
சூதர் கூறினார்—உபமன்யு பகவானின் அருளைப் பெற்று இவ்வாறு உரைத்த பின், விதிப்படி எழுந்த வாயுதேவன், சூரியன் மதியத்திற்கு வந்தபோது நடுவே தோன்றினான்।
Verse 3
ऋषयश्चापि ते सर्वे नैमिषारण्यवासिनः । अथायमर्थः प्रष्टव्य इति कृत्वा विनिश्चयम्
நைமிஷாரண்யத்தில் வாழ்ந்த அந்த எல்லா ரிஷிகளும்—“இந்த பொருள் இப்போது கேட்கப்படவேண்டும்” என்று உறுதி செய்து, மேலும் வினவத் தயாரானார்கள்।
Verse 4
कृत्वा यथा स्वकं कृत्यं प्रत्यहं ते यथा पुरा । भगवंतमुपायांतं समीक्ष्य समुपाविशन्
அவர்கள் தினந்தோறும் முன்புபோல் தம் கடமைகளை நிறைவேற்றி, பகவான் அணுகி வருவதைப் பார்த்து, பின்னர் பக்தியுடன் அமர்ந்தனர்।
Verse 5
अथासौ नियमस्यांते भगवानम्बरोद्भवः । मध्ये मुनिसभायास्तु भेजे कॢप्तं वरासनम्
பின்னர் நியமத்தின் முடிவில், ஆகாயத்தில் பிறந்த அந்த பகவான், முனிவர் சபையின் நடுவில் அமைக்கப்பட்ட சிறந்த ஆசனத்தில் அமர்ந்தார்।
Verse 6
सुखासनोपविष्टश्च वायुर्लोकनमस्कृतः । श्रीमद्विभूतिमीशस्य हृदि कृत्वेदमब्रवीत्
சுகாசனத்தில் அமர்ந்த, உலகங்கள் வணங்கும் வாயு, ஈசனின் திருவிளங்கும் மகிமையை உள்ளத்தில் பதித்து, இவ்வார்த்தைகளை உரைத்தான்।
Verse 7
तं प्रपद्ये महादेवं सर्वज्ञमपराजितम् । विभूतिस्सकलं यस्य चराचरमिदं जगत्
சர்வஞ்ஞனும் அஜேயனுமான அந்த மகாதேவனை நான் சரணடைகிறேன்; அவருடைய விபூதியே இவ்வுலகின் அசையும் அசையாத அனைத்தும் ஆகும்.
Verse 8
इत्याकर्ण्य शुभां वाणीमृषयः क्षीणकल्मषाः । विभूतिविस्तरं श्रोतुमूचुस्ते परमं वचः
அந்த மங்களமான வாக்கை கேட்டுத் தங்கள் மாசுகள் நீங்கிய முனிவர்கள், விபூதியின் விரிவை கேட்க விரும்பி உயர்ந்த வேண்டுகோளை உரைத்தனர்.
Verse 9
ऋषय ऊचुः । उक्तं भगवता वृत्तमुपमन्योर्महात्मनः । क्षीरार्थेनापि तपसा यत्प्राप्तं परमेश्वरात्
முனிவர்கள் கூறினர்—பகவனே! மகாத்மா உபமன்யுவின் வரலாற்றை நீங்கள் உரைத்தீர்கள்; பால் வேண்டி செய்த தவத்தினாலும் அவர் பரமேஸ்வரன் சிவனிடமிருந்து உயர்ந்த வரத்தை அடைந்தார்.
Verse 10
दृष्टो ऽसौ वासुदेवेन कृष्णेनाक्लिष्टकर्मणा । धौम्याग्रजस्ततस्तेन कृत्वा पाशुपतं व्रतम्
களங்கமற்ற செயலுடைய வாசுதேவன் ஸ்ரீகிருஷ்ணனால் அவர் காணப்பட்டார். அதன் பின் தௌம்யரின் மூத்தவர் பாசுபத விரதத்தை மேற்கொண்டு (அதன்படி செயல்பட்டார்).
Verse 11
प्राप्तं च परमं ज्ञानमिति प्रागेव शुश्रुम । कथं स लब्धवान् कृष्णो ज्ञानं पाशुपतं परम्
அவர் பரம ஞானத்தை அடைந்தார் என்று நாம் முன்பே கேட்டோம். அப்படியெனில் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் அந்த உன்னத பாசுபத ஞானத்தை எவ்வாறு பெற்றான்?
Verse 12
वायुरुवाच । स्वेच्छया ह्यवतीर्णोपि वासुदेवस्सनातनः । निंदयन्निव मानुष्यं देहशुद्धिं चकार सः
வாயு கூறினார்—நித்திய வாசுதேவன் தன் இச்சையால் அவதரித்திருந்தாலும், மனித நிலையைக் கண்டிப்பதுபோல் நடந்து உடல் சுத்திகரிப்பைச் செய்தான்.
Verse 13
पुत्रार्थं हि तपस्तप्तुं गतस्तस्य महामुनेः । आश्रमं मुनिभिर्दृष्टं दृष्टवांस्तत्र वै मुनिम्
புத்திரப் பேறுக்காகத் தவம் செய்ய அவன் அந்த மகாமுனியின் ஆசிரமத்திற்குச் சென்றான். முனிவர்கள் அந்த ஆசிரமத்தைப் பார்த்து, அங்கேயே அந்த முனிவரையும் தரிசித்தனர்.
Verse 14
भस्मावदातसर्वांगं त्रिपुंड्रांकितमस्तकम् । रुद्राक्षमालाभरणं जटामंडलमंडितम्
அவரது முழு உடலும் புனித விபூதியால் ஒளிர்ந்தது; தலையில் திரிபுண்ட்ரம் குறியிடப்பட்டிருந்தது. ருத்ராட்ச மாலை ஆபரணமாக இருந்தது; ஜடைகளின் வட்டமாலையால் அவர் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தார்.
Verse 15
तच्छिष्यभूतैर्मुनिभिश्शास्त्रैर्वेदमिवावृतम् । शिवध्यानरतं शांतमुपमन्युं महाद्युतिम्
அவருடைய சீடர்களான முனிவர்கள், சாஸ்திரங்கள் வேதத்தைச் சூழ்வதுபோல் அவரைச் சூழ்ந்திருந்தனர். மகாதேஜஸ்வியான உபமன்யு அங்கே அமைதியுடன், சாந்தமாக, சிவ தியானத்தில் முழுமையாக லயித்திருந்தார்.
Verse 16
नमश्चकार तं दृष्ट्वा हृष्टसर्वतनूरुहः । बहुमानेन कृष्णो ऽसौ त्रिः कृत्वा तु प्रदक्षिणाम्
அவரைக் கண்டதும் கிருஷ்ணனின் உடலெங்கும் ஆனந்த ரோமாஞ்சம் எழுந்தது; அவர் வணங்கி, மிகுந்த மரியாதையுடன் மூன்று முறை பிரதட்சிணம் செய்தார்।
Verse 17
नष्टमासीन्मलं सर्वं मायाजं कार्ममेव च । तपःक्षीणमलं कृष्णमुपमन्युर्यथाविधिः
அப்போது மாயையால் உண்டானதும் கர்மத்தால் உண்டானதும் ஆகிய எல்லா மாசும் அழிந்தது. தவத்தால் அந்த ‘கிருஷ்ண’ (பந்தனமளிக்கும்) களங்கம் தேய்ந்து, உபமன்யு விதிப்படி தூயனானான்.
Verse 18
भस्मनोद्धूल्य तं मन्त्रैरग्निरित्यादिभिः क्रमात् । अथ पाशुपतं साक्षाद्व्रतं द्वादशमासिकम्
பின்னர் ‘அக்னி…’ முதலிய மந்திரங்களை முறையாக உச்சரித்து அவனைத் திருநீற்றால் பூசினர். அதன் பின் சாட்சாத் இறைவனின் பாசுபத விரதத்தை—பன்னிரண்டு மாதங்கள்—ஆற்ற வேண்டும்.
Verse 19
कारयित्वा मुनिस्तस्मै प्रददौ ज्ञानमुत्तमम् । तदाप्रभृति तं कृष्णं मुनयश्शंसितव्रताः
விதிப்படி அவனைச் சாதனையில் ஈடுபடுத்திய பின், முனிவர் அவனுக்கு உத்தம ஞானத்தை அருளினார். அந்நாள்முதல் புகழப்பட்ட விரதங்களில் நிலைத்த முனிவர்கள் அந்தக் கிருஷ்ணனை ஏற்று போற்றினர்.
Verse 20
दिव्याः पाशुपताः सर्वे परिवृत्योपतस्थिरे । ततो गुरुनियोगाद्वै कृष्णः परमशक्तिमान्
அனைத்து தெய்வீக பாசுபத பக்தர்களும் சூழ்ந்து கொண்டு பணிவுடன் சேவையில் நின்றனர். பின்னர் குருவின் ஆணைப்படி பரம சக்தியுடைய கிருஷ்ணன் செயலுக்கு முனைந்தான்.
Verse 21
तपश्चकार पुत्रार्थं सांबमुद्दिश्य शंकरम् । तपसो तेन वर्षांते दृष्टो ऽसौ परमेश्वरः
மகன் வேண்டி, அம்பையுடன் கூடிய சங்கரனை நோக்கி அவர் தவம் செய்தார். அந்தத் தவத்தின் ஒரு ஆண்டு முடிவில் அவர் அந்தப் பரமேஸ்வரனைத் தரிசித்தார்।
Verse 22
श्रिया परमया युक्तस्सांबश्च सगणश्शिवः । वरार्थमाविर्भूतस्य हरस्य सुभगाकृतेः
அம்பையுடன், கணங்களால் சூழப்பட்ட சிவன் பரம ஒளியால் அலங்கரிக்கப்பட்டார். வரம் அளிக்கவே ஹரன் அந்த மங்கலமான அழகிய வடிவில் வெளிப்பட்டார்।
Verse 23
स्तुतिं चकार नत्वासौ कृष्णः सम्यक्कृतांजलिः । सांबं समगणव्यग्रो लब्धवान्पुत्रमात्मनः
வணங்கி, முறையாக கைகூப்பி கிருஷ்ணன் ஸ்தோத்திரம் செய்தான். மேலும், கூடியிருந்த கணங்களில் முதன்மையான சாம்பனைத் தன் மகனாகப் பெற்றான்।
Verse 24
तपसा तुष्टचित्तेन दत्तं विष्णोश्शिवेन वै । यस्मात्सांबो महादेवः प्रददौ पुत्रमात्मनः
விஷ்ணுவின் தவத்தால் மனம் மகிழ்ந்த சிவன் நிச்சயமாக வரம் அளித்தார்; ஏனெனில் அப்பொழுதே சாம்ப மகாதேவன் தன் சொந்தத் தத்துவ அंशத்திலிருந்து மகனை அருளினார்।
Verse 25
तस्माज्जांबवतीसूनुं सांबं चक्रे स नामतः । तदेतत्कथितं सर्वं कृष्णस्यामितकर्मणः
ஆகையால் அவர் ஜாம்பவதியின் புதல்வனுக்கு ‘சாம்ப’ எனப் பெயரிட்டார். இவ்வாறு அளவற்ற செயல்களுடைய ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் வரலாறு முழுதும் உரைக்கப்பட்டது.
Verse 26
महर्षेर्ज्ञानलाभश्च पुत्रलाभश्च शंकरात् । य इदं कीर्तयेन्नित्यं शृणुयाच्छ्रावयेत्तथा
சங்கரரால் மகரிஷிக்கு மெய்ஞ்ஞானப் பயனும், புதல்வப் பேறும் கிடைத்தன. இதை தினமும் கீர்த்தனம் செய்பவன், கேட்பவன், அல்லது பிறருக்குக் கேட்கச் செய்வவன்—அவனும் அந்தப் புண்ணியப் பலனை அடைவான்.
Verse 27
स विष्णोर्ज्ञानमासाद्य तेनैव सह मोदते
அவன் விஷ்ணு-தத்துவ ஞானத்தை அடைந்து, அவருடனே சேர்ந்து மகிழ்கிறான்.
Frequently Asked Questions
Vāyu, having completed his observance, arrives at the Naimiṣāraṇya sages’ assembly; the sages then formally request a detailed exposition of Śiva’s vibhūti, linked to Upamanyu’s Śiva-grace narrative.
It frames reality (carācaram) as Śiva’s manifestation, shifting devotion from a localized deity-image to a metaphysical vision in which knowledge and worship converge in recognizing Śiva as the ground and expression of all phenomena.
Śiva’s omniscience and invincibility, the cosmos as His vibhūti, and the efficacy of niyama/vrata (notably Pāśupata observance) as the disciplined pathway to receiving Śiva’s prasāda.