स्कन्दसरः (Skandasara) — तीर्थवर्णनम् / Description of the Skandasara Sacred Lake

Verse 1

सूत उवाच । तत्र स्कंदसरो नाम सरस्सागरसन्निभम् । अमृतस्वादुशिशिरस्वच्छा गाधलघूदकम्

சூதர் கூறினார்—அங்கே ‘ஸ்கந்தசரஸ்’ எனும் ஏரி இருந்தது; அது கடலைப் போலப் பரந்தது. அதன் நீர் அமிர்தம் போல் இனிமை, குளிர்ச்சி, தெளிவு, ஆழம் உடையதாய், ஆயினும் மென்மையான ஓட்டமுடையதாய் இருந்தது।

Verse 2

समंततः संघटितं स्फटिको पलसंचयैः । सर्वर्तुकुसुमैः फुल्लैश्छादिताखिलदिङ्मुखम्

அது எங்கும் ச்படிகம் போன்ற பலாசக் குவியல்களால் நெருக்கமாக அமைந்திருந்தது; எல்லா பருவங்களின் முழுமையாக மலர்ந்த மலர்கள் அனைத்துத் திசைமுகங்களையும் மூடியிருந்தன।

Verse 3

शैवलैरुत्पलैः पद्मैः कुमुदैस्तारकोपमैः । तरंगैरभ्रसंकाशैराकाशमिव भूमिगम्

அது பாசி, நீலஉற்பலம், பத்மம், நட்சத்திரம் போல் ஒளிரும் குமுதம் ஆகியவற்றால் அலங்கரிக்கப்பட்டது; மேகம் போன்ற ஒளிவீசும் அலைகளால் பூமியே ஆகாயம் போலத் தோன்றியது।

Verse 4

सुखावतरणारोहैः स्थलैर्नीलशिलामयैः । सोपानमार्गौ रुचिरैश्शोभमानाष्टदिङ्मुखम्

இறங்கவும் ஏறவும் எளிதான இனிய மேடைகளால் அது விளங்கியது; அவை நீலக்கல் போன்ற கருநீலச் சிலையால் செய்யப்பட்டவை. அழகிய படிக்கட்டு வழிகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, எட்டு திசைகளையும் நோக்கி ஒளிர்ந்தது.

Verse 5

तत्रावतीर्णैश्च यथा तत्रोत्तीर्णश्च भूयसा । स्नातैः सितोपवीतैश्च शुक्लाकौपीनवल्कलैः

அங்கே பலர் முறையாக நீரில் இறங்கி, அதே முறையில் மீண்டும் வெளியே வந்தனர். நீராடி, வெண்மையான யஜ்ஞோபவீதம் அணிந்து, தூய வெள்ளை கௌபீனம் மற்றும் வல்கல ஆடைகளைத் தரித்திருந்தனர்.

Verse 6

जटाशिखायनैर्मुंडैस्त्रिपुंड्रकृतमंडनैः । विरागविवशस्मेरमुखैर्मुनिकुमारकैः

அங்கே முனிக்குமாரர்கள் இருந்தனர்—சிலருக்கு ஜடைகள் சிகையாக கட்டப்பட்டிருந்தன, சிலருக்கு மொட்டைத்தலை; அவர்கள் திரிபுண்ட்ர பஸ்மச் சின்னத்தால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தனர். வைராக்யத்தால் பிறந்த மென்மையான புன்னகை முகத்தில் திகழ, துறவுணர்வில் உலாவினர்.

Verse 7

घटैः कमलिनीपत्रपुटैश्च कलशैः शिवैः । कमण्डलुभिरन्यैश्च तादृशैः करकादिभिः

குடங்கள், தாமரை இலைப் புடைகள் (மூடிகள்), சிவனுக்கென அர்ப்பணிக்கப்பட்ட மங்கல கலசங்கள், மேலும் கமண்டலு, கரகம் முதலிய அதேபோன்ற பாத்திரங்களால் (வழிபாடு ஒழுங்குபடுத்தப்பட்டது).

Verse 8

आत्मार्थं च परार्थं च देवतार्थं विशेषतः । आनीयमानसलिलमात्तपुष्पं च नित्यशः

தன்னல நன்மைக்காகவும் பிறர்நலத்திற்காகவும், குறிப்பாக தேவாதிதேவன் மகாதேவனுக்காகவும்—பூஜைக்காக கொண்டு வந்த நீரும் சேகரித்த மலர்களும் தினமும் சிவனுக்கு அர்ப்பணிக்கப்பட வேண்டும்.

Verse 9

अंतर्जलशिलारूढैर्नीचानां स्पर्शशंकया । आचारवद्भिर्मुनिभिः कृतभस्मांगधूसरैः

தாழ்ந்தோரின் தொடுதல் ஏற்படுமோ என்ற அச்சத்தால், ஒழுக்கம் காத்த முனிவர்கள்—திருநீறு பூசி உடல் சாம்பல் நிறமடைந்தவர்கள்—நீருக்குள் உள்ள கற்கள்மேல் ஏறி அமர்ந்தனர்.

Verse 10

इतस्ततो ऽप्सु मज्जद्भिरिष्टशिष्टैः शिलागतैः । तिलैश्च साक्षतैः पुष्पैस्त्यक्तदर्भपवित्रकैः

இங்கும் அங்கும் நீரில் மூழ்கியிருந்த மதிக்கத்தக்க ஒழுக்கமுடைய பக்தர்கள், ஆற்றிலிருந்து எடுத்த கற்கள்மேல் எள், அக்ஷதை, மலர்கள் கொண்டு—தர்பப் பவித்ரத்தை விட்டு வைத்து—வழிபாடு செய்தனர்.

Verse 11

देवाद्यमृषिमध्यं च निर्वर्त्य पितृतर्पणम् । निवेदयेदभिज्ञेभ्यो नित्यस्नानगतान् द्विजान्

முதலில் தேவர்களுக்கு, பின்னர் ரிஷிகளின் நடுவில், மேலும் பித்ருக்களுக்கும் முறையாக தர்ப்பணம் செய்து முடித்த பின், தினசரி நீராடல் முடித்த அறிவுடைய இருபிறப்போருக்கு அதை அறிவிக்க வேண்டும்.

Verse 12

स्थानेस्थाने कृतानेकबलिपुष्पसमीरणैः । सौरार्घ्यपूर्वं कुर्वद्भिःस्थंडलेभ्यर्चनादिकम्

பல இடங்களில் பலி, மலர், விசிறிச் சேவை போன்றவற்றை அமைத்து, முதலில் சூரியனுக்கு அர்க்யம் அளிக்க வேண்டும்; பின்னர் அந்தப் புனித ஸ்தண்டலங்களிலிருந்து அர்ச்சனை முதலிய சடங்குகளை நடத்த வேண்டும்.

Verse 13

क्वचिन्निमज्जदुन्मज्जत्प्रस्रस्तगजयूथपम् । क्वचिच्च तृषयायातमृगीमृगतुरंगमम्

எங்கோ யானைக் கூட்டத் தலைவர்கள் மூழ்கி மீண்டும் மேலெழுந்து, வரிசைகள் சிதறியவாறு தோன்றினர்; எங்கோ தாகத்தால் தள்ளப்பட்ட மான்கள், மான்மாதுகள் மற்றும் வேகக் குதிரைகள் நெருங்கி வந்தன।

Verse 14

क्वचित्पीतजनोत्तीर्णमयूरवरवारणम् । क्वचित्कृततटाघातवृषप्रतिवृषोज्ज्वलम्

சில இடங்களில் அது மஞ்சள் ஆடை அணிந்தவர்களால் ஏறப்பட்ட, சிறந்த மயூரம் போன்ற மகா யானையாகத் தோன்றியது; சில இடங்களில் அது கரையைத் தாக்கும் வலிமைமிக்க காளை-எதிர்காளையின் வேகத்தால் ஒளிர்ந்தது.

Verse 15

क्वचित्कारंडवरवैः क्वचित्सारसकूजितैः । क्वचिच्च कोकनिनदैः क्वचिद्भ्रमरगीतिभिः

எங்கோ காரண்டவப் பறவைகளின் களகளப்பால், எங்கோ சாரசங்களின் கூஜலால்; எங்கோ கோகிலங்களின் நாதத்தால், எங்கோ வண்டுகளின் இனிய பாடலால் அந்த இடம் முழங்கியது।

Verse 16

स्नानपानादिकरणैः स्वसंपद्द्रुमजीविभिः । प्रणयात्प्राणिभिस्तैस्तैर्भाषमाणमिवासकृत्

நீராடல், பருகல் முதலிய சேவைகளில் ஈடுபட்ட அந்த உயிர்கள்—தம் செல்வச் செழிப்பால் கற்பவிருட்சம் போன்றவர்கள்—அன்பினால் அவனை மீண்டும் மீண்டும், நெருக்கமாகப் பேசுவது போல அழைத்தனர்।

Verse 17

कूलशाखिशिखालीनकोकिलाकुलकूजितैः । आतपोपहतान्सर्वान्नामंत्रयदिवानिशम्

கரையோரக் கிளைகளும் உச்சிகளும் மீது அமர்ந்த கோகிலக் கூட்டத்தின் கூஜலால் அந்த தோப்பு முழங்கியது; வெயிலால் வாடிய எல்லா உயிர்களையும் பகலும் இரவும் பெயர் சொல்லி இடையறாது அழைப்பது போல இருந்தது।

Verse 18

उत्तरे तस्य सरसस्तीरे कल्पतरोरधः । वेद्यां वज्रशिलामय्यां मृदुले मृगचर्मणि

அந்த ஏரியின் வடகரையில், கற்பதருவின் கீழ், வைரக்கல்லால் ஆன வேதிக்கையின் மீது, மென்மையான மான் தோல் ஆசனத்தில் (அவன் அமர வேண்டும்/அமர்கிறான்)।

Verse 19

सनत्कुमारमासीनं शश्वद्बालवपुर्धरम् । तत्कालमात्रोपरतं समाधेरचलात्मनः

அவர்கள் ஆசனத்தில் அமர்ந்திருந்த சனத்குமாரரை கண்டனர்—என்றும் சிறுவன் வடிவம் தாங்குபவர்—அந்த நொடியளவே சமாதியிலிருந்து விலகியவர்; உள்ளம் அசையாத உறுதியுடன் இருந்தது.

Verse 20

उपास्यमानं मुनिभिर्योगींद्रैरपि पूजितम् । ददृशुर्नैमिषेयास्ते प्रणताश्चोपतस्थिरे

நைமிஷாரண்ய முனிவர்கள் அவரைக் கண்டனர்—முனிவர்கள் இடையறாது தியானித்து வழிபடுபவரையும், யோகீந்திரரும் போற்றிப் பூஜிப்பவரையும். அவர்கள் வணங்கி அருகில் நின்று பக்தியுடன் பணிந்தனர்.

Verse 21

यावत्पृष्टवते तस्मै प्रोचुः स्वागतकारणम् । तुमुलः शुश्रुवे तावद्दिवि दुंदुभिनिस्वनः

அவர் கேட்டதற்குப் பதிலாக அவர்கள் வரவேற்பின் காரணத்தைச் சொல்லத் தொடங்கிய அதே நொடியிலே, விண்ணில் துந்துபிகளின் பேரொலி கேட்டது.

Verse 22

ददृशे तत्क्षणे तस्मिन्विमानं भानुसन्निभम् । गणेश्वरैरसंख्येयैः संवृतं च समंततः

அந்தக் கணமே சூரியனைப் போன்ற ஒளிவீசும் விமானம் தோன்றியது; அது எங்கும் எண்ணற்ற கணேஸ்வரர்கள்—சிவகணங்கள்—சூழ்ந்து நின்றனர்.

Verse 23

अप्सरोगणसंकीर्णं रुद्रकन्याभिरावृतम् । मृदंगमुरजोद्घुष्टं वेणुवीणारवान्वितम्

அது அப்சரைகளின் கூட்டங்களால் நிரம்பி, ருத்ரகன்னியரால் சூழப்பட்டிருந்தது. மிருதங்கம், முரஜம் ஆகியவற்றின் முழக்கத்தால் ஒலித்தும், வேணு மற்றும் வீணையின் இசைநாதங்களுடன் இணைந்தும் இருந்தது.

Verse 24

चित्ररत्नवितानाढ्यं मुक्तादामविराजितम् । मुनिभिस्सिद्धगंधर्वैर्यक्षचारणकिन्नरैः

அது வியத்தகு ரத்தினங்கள் பதிக்கப்பட்ட மாட்சிமைமிகு விதானத்தால் செழித்ததும், முத்துமாலைகளால் ஒளிர்ந்ததும்; முனிவர், சித்தர், கந்தர்வர், யக்ஷர், சாரணர், கின்னரர் சூழ்ந்ததும் ஆக இருந்தது।

Verse 25

नृत्यद्भिश्चैव गायद्भिर्वादयद्भिश्च संवृतम् । वीरगोवृषचिह्नेन विद्रमद्रुमयष्टिना

அது நடனமாடுவோர், பாடுவோர், வாத்தியமிசைப்போர் சூழ்ந்திருந்தது; மேலும் பவளமரத் தண்டில் ஏந்திய வீர வृषபச் சின்னத்தால் குறியிடப்பட்டிருந்தது।

Verse 26

कृतगोपुरसत्कारं केतुना मान्यहेतुना । तस्य मध्ये विमानस्य चामरद्वितयांतरे

கொடையை மரியாதையின் குறியெனக் கொண்டு கோபுரத்திற்கு முறையாகச் சத்காரம் செய்யப்பட்டது; மேலும் அந்த விமானத்தின் நடுவில், இரு சாமரங்களுக்கிடையில் (அவர் அமர்ந்தார்/காணப்பட்டார்)।

Verse 27

छत्त्रस्य मणिदंडस्य चंद्रस्येव शुचेरधः । दिव्यसिंहासनारूढं देव्या सुयशया सह

களங்கமற்ற குடையின் கீழ், சந்திரனைப் போல ஒளிரும் மணித் தண்டத்துடன், அவர் சுயசா தேவியோடு சேர்ந்து தெய்வீக சிங்காசனத்தில் அமர்ந்திருப்பது காணப்பட்டது।

Verse 28

श्रिया च वपुषा चैव त्रिभिश्चापि विलोचनैः । प्राकारैरभिकृत्यानां प्रत्यभिज्ञापकं प्रभोः

திருமகிழ் ஒளி, தெய்வீக வடிவு, மேலும் மும்முகக் கண்கள் (திரிநேத்திரம்)—இவ்விசேஷ அடையாளங்களால் ஆண்டவன் அறியப்படுகிறார்; காண்போர் இவற்றால் எம்பெருமானை அடையாளம் காண்கிறார்கள்।

Verse 29

अविलंघ्य जगत्कर्तुराज्ञापनमिवागतम् । सर्वानुग्रहणं शंभोः साक्षादिव पुरःस्थितम्

அது உலகத்தைப் படைத்தவரின் மீற இயலாத ஆணை போல வந்து சேர்ந்தது. சாம்புவின் அனைவருக்கும் அருள்புரியும் கருணை சாட்சாத் முன்னே நிற்பதுபோல் தோன்றியது.

Verse 30

शिलादतनयं साक्षाच्छ्रीमच्छूलवरायुधम् । विश्वेश्वरगणाध्यक्षं विश्वेश्वरमिवापरम्

அவன் ஶிலாதனின் புதல்வனைச் சாட்சாத் கண்டான்—திருமிகு ஒளியுடன், உத்தம ஆயுதமான திரிசூலத்தைத் தாங்கியவன்; விஸ்வேஸ்வரனின் கணங்களின் தலைவன், இன்னொரு விஸ்வேஸ்வரன் போலவே.

Verse 31

विश्वस्यापि विधात्ःणां निग्रहानुग्रहक्षमम् । चतुर्बाहुमुदारांगं चन्द्ररेखाविभूषितम्

அவர் உலகத்தின் விதாதாக்கள்மேலும் அடக்கமும் அருளும் செய்ய வல்லவர்—தண்டித்தலும் வரமளித்தலும் இயல்பாகக் கூடியவர். நான்கு கரங்களுடன், உயர்ந்த ஒளிமிகு திருமேனியுடன், சந்திரரேகையால் அலங்கரிக்கப்பட்டவர்.

Verse 32

कंठे नागेन मौलौ च शशांकेनाप्यलंकृतम् । सविग्रहमिवैश्वर्यं सामर्थ्यमिव सक्रियम्

அவரது கண்டத்தில் நாகமும், சிரசில் சந்திரனும் அலங்கரித்தன. அவரது ஐஸ்வரியம் உடலெடுத்ததுபோலும், அவரது எல்லையற்ற வல்லமை செயலில் வெளிப்பட்டதுபோலும் தோன்றியது.

Verse 33

समाप्तमिव निर्वाणं सर्वज्ञमिव संगतम् । दृष्ट्वा प्रहृष्टवदनो ब्रह्मपुत्रः सहर्षिभिः

அந்த நிலையைக்—நிர்வாணத்தின் நிறைவு போலவும், அனைத்தறிவு ஒரே சன்னிதியில் திரண்டது போலவும்—கண்டு, பிரம்மனின் புதல்வன் ரிஷிகளுடன் மகிழ்ச்சியால் ஒளிவீசும் முகத்துடன் ஆனான்।

Verse 34

तस्थौ प्राञ्जलिरुत्थाय तस्यात्मानमिवार्पयन् । अथ तत्रांतरे तस्मिन्विमाने चावनिं गते

அவன் எழுந்து கைகூப்பி நின்றான்; தன் ஆத்மாவையே அவருக்கு அர்ப்பணிப்பதுபோல். அந்நேரத்தில், அந்த திவ்ய விமானம் பூமியிற் இறங்கியபோது,

Verse 35

आगता ब्रह्मणादिष्टाः पूर्वमेवाभिकांक्षया । श्रुत्वा वाक्यं ब्रह्मपुत्रस्य नंदीछित्त्वा पाशान्दृष्टिपातेन सद्यः

அவர்கள் முன்பே ஆவலுடன் வந்து பிரம்மாவின் ஆணையால் நிறைந்திருந்தனர். பிரம்மபுத்திரனின் சொற்களை கேட்டவுடன் நந்தி ஒரு பார்வையாலேயே உடனே பாசங்களை அறுத்தான்।

Verse 36

शैवं धर्मं चैश्वरं ज्ञानयोगं दत्त्वा भूयो देवपार्श्वं जगाम । सनत्कुमारेण च तत्समस्तं व्यासाय साक्षाद्गुरवे ममोक्तम्

சைவ தர்மத்தையும், ஈச்வர அருளால் விளங்கும் ஞானயோகத்தையும் அளித்து அவர் மீண்டும் தேவனின் அருகே சென்றார். அதையெல்லாம் சனத்குமாரர் என் நேரடி குருவான வியாசருக்கு உண்மைய 그대로 உரைத்தார்।

Verse 37

व्यासेन चोक्तं महितेन मह्यं मया च तद्वः कथितं समासात् । नावेदविद्भ्यः कथनीयमेतत्पुराणरत्नं पुरशासनस्य

மகத்தான வியாசர் எனக்குச் சொன்னதையே, நான் உங்களுக்குச் சுருக்கமாகக் கூறினேன். புரங்களை ஆளும் பரமேஸ்வரன் சிவனுடைய இந்தப் புராணரத்தினம் வேதஞானிகளுக்கே உரியது; வேதம் அறியாதோர்க்கு விளக்கக் கூடாது.

Verse 38

नाभक्तशिष्याय च नास्तिकेभ्यो दत्तं हि मोहान्निरयं ददाति । मार्गेण सेवानुगतेन यैस्तद्दत्तं गृहीतं पठितं श्रुतं वा

இந்த உபதேசத்தை பக்தியற்ற சீடருக்கும் நாஸ்திகருக்கும் அளிக்கக் கூடாது; மோகத்தால் அளித்தால் அது நரகத்திற்குக் காரணமாகும். ஆனால் முறையான பாதையில் சேவைபாவத்துடன் இதை ஏற்றுக் கொள்வோர்—பெற்று, படித்து அல்லது கேட்டாலும்—அதன் பயனுக்குத் தகுதியானோர்.

Verse 39

तेभ्यः सुखं धर्ममुखं त्रिवर्गं निर्वाणमंते नियतं ददाति । परस्परस्योपकृतं भवद्भिर्मया च पौराणिकमार्गयोगात्

அத்தகைய பக்தர்களுக்கு அவர் உறுதியாக இன்பத்தையும், தர்மம் முதலான திரிவர்கம் (தர்ம-அர்த்த-காமம்) என்பதையும், இறுதியில் நிச்சயமான நிர்வாண-சாந்தியையும் அருள்கிறார். இப்புராண மார்க்க-யோகத்தால் உங்களுக்கும் எனக்கும் பரஸ்பர நன்மை உண்டாகிறது.

Verse 40

अतो गमिष्ये ऽहमवाप्तकामः समस्तमेवास्तु शिवं सदा नः । सूते कृताशिषि गते मुनयः सुवृत्ता यागे च पर्यवसिते महति प्रयोगे

ஆகையால் நான் நோக்கம் நிறைவேறப் பெற்றவனாய் இப்போது புறப்படுகிறேன்; நமக்கு எப்போதும் அனைத்தும் மங்களமாக இருக்கட்டும்—சிவனின் அருள் ஆசீர்வாதம் நிலைத்திருக்கட்டும். சூதர் ஆசீர்வதித்து சென்ற பின், அந்த மாபெரும் யாகச் செயல் முறையாக நிறைவுற்றதும், நல்லொழுக்கமுடைய முனிவர்களும் தத்தம் இடங்களுக்கு பிரிந்தனர்.

Verse 41

काले कलौ च विषयैः कलुषायमाणे वाराणसीपरिसरे वसतिं विनेतुः । अथ च ते पशुपाशमुमुक्षयाखिलतया कृतपाशुपतव्रताः

கலியுகத்தில், விஷயங்களால் உயிர்கள் மாசுபடத் தொடங்கியபோது, அவர்கள் வாராணசியின் சுற்றுப்புறத்தில் வாசத்தைத் தேர்ந்தெடுத்தனர். பின்னர் பசு (ஜீவன்) என்பதைக் கட்டும் பாசங்களிலிருந்து முழுமையான விடுதலை வேண்டி, அவர்கள் பாசுபத விரதத்தை முழுமையாகக் கடைப்பிடித்தனர்.

Verse 42

अधिकृताखिलबोधसमाधयः परमनिर्वृतिमापुरनिंदिताः । व्यास उवाच । एतच्छिवपुराणं हि समाप्तं हितमादरात्

முழுமையான ஞானத்தின் சமாதியை அடைந்தோர், ஓ குற்றமற்றவர்களே, பரம அமைதியை அடைந்தனர். வியாசர் கூறினார்—இந்நன்மை தரும் சிவபுராணம் பக்தியுடன் நிறைவுற்றது.

Verse 43

पठितव्यं प्रयत्नेन श्रोतव्यं च तथैव हि । नास्तिकाय न वक्तव्यमश्रद्धाय शठाय च

இதனை முயற்சியுடன் படிக்க வேண்டும்; அதுபோலவே கவனத்துடன் கேட்கவும் வேண்டும். ஆனால் நாத்திகனுக்கும், நம்பிக்கையற்றவனுக்கும், கபடனுக்கும் இதை உரைக்கக் கூடாது.

Verse 44

अभक्ताय महेशस्य तथा धर्मध्वजाय च । एतच्छ्रुत्या ह्येकवारं भवेत्पापं हि भस्मसात्

மகேசனுக்கு பக்தியில்லாதவருக்கும், வெறும் தர்மக் கொடியை ஏந்துபவருக்கும் கூட—இதனை ஒருமுறை கேட்டாலே பாவம் சாம்பலாகி விடும்.

Verse 45

अभक्तो भक्तिमाप्नोति भक्तो भक्तिसमृद्धिभाक् । पुनः श्रुते च सद्भक्तिर्मुक्तिस्स्याच्च श्रुतेः पुनः

பக்தியில்லாதவரும் (இதைக் கேட்டு) பக்தியை அடைவார்; பக்தன் பக்திச் செல்வத்தில் வளம் பெறுவான். மீண்டும் கேட்டால் சத்பக்தி உறுதியாகும்; மறுமறுக் கேட்பதால் முக்தியும் உண்டாகும்.

Verse 46

तस्मात्पुनःपुनश्चैव श्रोतव्यं हि मुमुक्षुभिः । पञ्चावृत्तिः प्रकर्तव्या पुराणस्यास्य सद्धिया

ஆகவே முக்தியை நாடுவோர் இதனை மீண்டும் மீண்டும் கேட்க வேண்டும். நல்ல அறிவுடன் இந்தப் புராணத்தை ஐந்து முறை ஆவிருத்தி (பாராயணம்/கேள்வி) செய்ய வேண்டும்.

Verse 47

परं फलं समुद्दिश्य तत्प्राप्नोति न संशयः । पुरातनाश्च राजानो विप्रा वैश्याश्च सत्तमाः

உயர்ந்த பரம பலனை நோக்கி யார் சாதனை செய்கிறாரோ, அவர் சந்தேகமின்றி அதே பலனை அடைகிறார். பழங்காலத்தில் அரசர்கள், பிராமணர்கள், நற்குணமுடைய வைசியர்களும் அவ்வாறே செய்தனர்.

Verse 48

सप्तकृत्वस्तदावृत्त्यालभन्त शिवदर्शनम् । श्रोष्यत्यथापि यश्चेदं मानवो भक्तितत्परः

இதனை ஏழுமுறை பாராயணம் செய்தால் சிவதரிசனம் கிடைக்கும்; மேலும் ஒருமுக பக்தியுடன் இதைக் கேட்கும் மனிதனும் அருள்பலனை அடைவான்।

Verse 49

इह भुक्त्वाखिलान्भोगानंते मुक्तिं लभेच्च सः । एतच्छिवपुराणं हि शिवस्यातिप्रियं परम्

இவ்வுலகில் எல்லாப் போகங்களையும் அனுபவித்த பின், இறுதியில் அவன் முக்தியை அடைவான்; ஏனெனில் இந்த சிவபுராணம் பரம சிவனுக்கு மிகப் பிரியமானது।

Verse 50

भुक्तिमुक्तिप्रदं ब्रह्मसंमितं भक्तिवर्धनम् । एतच्छिवपुराणस्य वक्तुः श्रोतुश्च सर्वदा

இந்த சிவபுராணம் போகமும் முக்தியும் அளிப்பது; வேதத்துக்கு ஒப்பான பிரமாணம் உடையது; பக்தியை வளர்ப்பது. இதை உரைப்பவருக்கும் கேட்பவருக்கும் எப்போதும் அதன் பலன் உண்டாகும்.

Verse 51

सगणस्ससुतस्सांबश्शं करोतु स शंकरः

கணனுடனும், தம் புதல்வனுடனும், அம்பையுடனும் கூடிய சங்கரர் எங்களுக்கெல்லாம் எப்போதும் மங்களம் அருள்வாராக.