शिवाचार्याभिषेकविधिः / Rite of Consecrating a Śiva-Teacher (Śivācārya Abhiṣeka)

Verse 1

उपमन्युरुवाच । अथैवं संस्कृतं शिष्यं कृतपाशुपतव्रतम् । आचार्यत्वे ऽभिषिंचेत तद्योगत्वेन चान्यथा

உபமன்யு கூறினார்—இவ்வாறு முறையாகச் சீர்செய்யப்பட்டு பாசுபத விரதம் மேற்கொண்ட சீடனை ஆசார்யப் பதவியில் அபிஷேகம் செய்ய வேண்டும்; இல்லையெனில் அவன் தகுதிக்கேற்ப யோக விதிப்படி மட்டும் செய்ய வேண்டும்.

Verse 2

मण्डलं पूर्ववत्कृत्त्वा संपूज्य परमेश्वरम् । स्थापयत्पञ्चकलशान्दिक्षु मध्ये च पूर्ववत्

முன்னர்போல் மண்டலத்தை அமைத்து பரமேஸ்வரன் சிவனை முறையாகப் பூஜித்து; பின்னர் விதிப்படி ஐந்து கலசங்களை திசைகளிலும் ஒன்றை நடுவிலும் முன்னர்போல நிறுவ வேண்டும்.

Verse 3

निवृत्तिं पुरतो न्यस्य प्रतिष्ठां पश्चिमे घटे । विद्यां दक्षिणतः शांतिमुत्तरे मध्यतः पराम्

நிவிருத்தியை முன்புறத்தில் வைத்து, மேற்குக் கலசத்தில் பிரதிஷ்டையை; தெற்கில் வித்யையை, வடக்கில் சாந்தியை, நடுவில் பரா சக்தியை நிறுவ வேண்டும்.

Verse 4

कृत्वा रक्षादिकं तत्र बद्ध्वा मुद्रां च धैनवीम् । अभिमंत्र्य घटान्हुत्वा पूर्णांतं च यथा पुरा

அங்கே ரக்ஷாதி கர்மங்களைச் செய்து தைனவீ முத்திரையைப் பிணைத்து, கலசங்களை மந்திரத்தால் அபிமந்திரித்து; பின்னர் ஹோமம் செய்து முன்னர்போல் பூர்ணாஹுதி வரை சடங்கை நிறைவேற்ற வேண்டும்.

Verse 5

प्रवेश्य मंडले शिष्यमनुष्णीषं च देशिकः । तर्पणाद्यं तु मंत्राणां कुर्यात्पूर्वावसानकम्

தேசிகர் (குரு) சீடனை—தலைமூடி இன்றி—மண்டலத்தில் பிரவேசிக்கச் செய்து; பின்னர் தர்ப்பணம் முதலாக மந்திரங்களின் பூர்வாவசானக (முன்னிலை நிறைவு) கர்மங்களைச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 6

ततः संपूज्य देवेशमनुज्ञाप्य च पूर्ववत् । अभिषेकाय तं शिष्यमासनं त्वधिरोहयेत्

பின்பு தேவேசனை முறையாகப் பூஜித்து, முன்புபோல் அவருடைய அனுமதியைப் பெற்று, ஆச்சாரியர் அபிஷேகத்திற்காக அந்தச் சீடனை (விதி) ஆசனத்தில் அமர்த்த வேண்டும்।

Verse 7

सकलीकृत्य तं पश्चात्कलापञ्चकरूपिणम् । न्यस्तमंत्रतनुं बद्ध्वा शिवं शिष्यं समर्पयेत्

பின்பு அவனை முழுமையாக்கி—ஐந்து கலைகளின் வடிவமாக—மந்திரந்யாசத்தால் புனிதமான உடலுடைய சீடனை உறுதியாகக் கட்டி, அந்த மங்கள சீடனை சிவனுக்கு அர்ப்பணிக்க வேண்டும்।

Verse 8

ततो निवृत्तिकुंभादिघटानुद्धृत्य वै क्रमात् । मध्यमान्ताच्छिवेनैव शिष्यं तमभिषेचयत्

பின்பு நிவ்ருத்தி-கும்பம் முதலான கலசங்களை வரிசையாக எடுத்துக் கொண்டு, நடுவிலிருந்து முடிவுவரை சிவனே அந்தச் சீடனை அபிஷேகம் செய்தார்।

Verse 9

शिवहस्तं समर्प्याथ शिशोः शिरसि देशिकः । शिवभावसमापन्नः शिवाचार्यं तमादिशेत्

பின்பு தேசிகர் குழந்தையின் தலைமேல் ‘சிவஹஸ்தம்’ வைத்து, சிவபாவத்தில் ஒன்றி, அவனை சிவாசாரியராக நியமிக்க வேண்டும்।

Verse 10

अथालंकृत्य तं देवमाराध्य शिवमण्डले । शतमष्टोत्तरं हुत्वा दद्यात्पूर्णाहुतिं ततः

பின்பு அந்த தேவனை அலங்கரித்து, சிவமண்டலத்தில் முறையாக ஆராதித்து; அக்னியில் நூற்று எட்டு ஆஹுதிகளைச் செலுத்தி, அதன் பின் பூர்ணாஹுதியை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்।

Verse 11

पुनः सम्पूज्य देवेशं प्रणम्य भुवि दंडवत् । शिरस्यंजलिमाधाय शिवं विज्ञापयेद्गुरुः

மீண்டும் தேவேசனை முறையாகப் பூஜித்து, தரையில் தண்டவத் பணிந்து, தலைமேல் கைகூப்பை வைத்துக் கொண்டு, குரு ஸ்ரீசிவனிடம் பணிவுடன் விண்ணப்பிக்க வேண்டும்.

Verse 12

भगवंस्त्वत्प्रसादेन देशिकोयं मया कृतः । अनुगृह्य त्वया देव दिव्याज्ञास्मै प्रदीयताम्

பகவனே! உமது அருளால் நான் இவரை தேசிகராக (தகுதியான ஆசாரியராக) ஆக்கியேன். தேவனே! கருணை செய்து இவருக்கு உமது திவ்ய ஆணையை—புனித அனுமதியும் வழிகாட்டுதலும்—அருள்வாயாக.

Verse 13

एवं विज्ञाप्य शिष्येण सह भूयः प्रणम्य च । शिवं शिवागमं दिव्यं पूजयेच्छिववद्गुरुः

இவ்வாறு சீடனுக்கு முறையாக அறிவித்து, சீடனுடன் மீண்டும் வணங்கி, சிவனைப் போல ஒழுகும் குரு, மங்களகரமான பரமசிவனையும் தெய்வீக சிவாகமத்தையும் வழிபட வேண்டும்।

Verse 14

पुनः शिवमनुज्ञाप्य शिवज्ञानस्य पुस्तकम् । उभाभ्यामथ पाणिभ्यां दद्याच्छिष्याय देशिकः

மீண்டும் பரமசிவனின் அனுமதி பெற்று, தேசிக ஆசாரியர் சிவஞான நூலை சீடனுக்கு இரு கைகளாலும் பக்தியுடன் அளிக்க வேண்டும்।

Verse 15

स ताम्मूर्ध्नि समाधाय विद्यां विद्यासनोपरि । अधिरोप्य यथान्यायमभिवंद्य समर्चयेत्

அந்த புனித வித்யையைத் தலையில் ஏற்று, பின்னர் வித்யாசனத்தில் அமர்த்தி; விதிப்படி வணங்கி, முறையாகப் பூஜிக்க வேண்டும்।

Verse 16

अथ तस्मै गुरुर्दद्याद्राजोपकरणान्यपि । आचार्यपदवीं प्राप्तो राज्यं चापि यतो ऽर्हति

அப்போது குரு அவனுக்கு அரசச் சின்னங்களையும் அரசாட்சிக்கான உபகரணங்களையும் அளிக்க வேண்டும்; ஏனெனில் ஆசாரியப் பதவியை அடைந்தவன் அரசாட்சிக்கும் தகுதியுடையவனாகிறான்।

Verse 17

अथानुशासनं कुर्यात्पूर्वैराचरितं यथा । यथा च शिवशास्त्रोक्तं यथा लोकेषु पूज्यते

பின்னர் முன்னோர் கடைப்பிடித்ததுபோலவே ஒழுங்குமுறையை நிறுவி பின்பற்ற வேண்டும்—சிவசாஸ்திரத்தில் கூறியபடியும், உலகங்களில் போற்றப்பட்டு மதிக்கப்படும் முறையிலும்।

Verse 18

शिष्यान्परिक्ष्य यत्नेन शिवशास्त्रोक्तलक्षणैः । संस्कृत्य च शिवज्ञानं तेभ्यो दद्याच्च देशिकः

சிவசாஸ்திரங்களில் கூறிய இலக்கணங்களின்படி சீடர்களை முயற்சியுடன் பரிசோதித்து, ஆசான் அவர்களை முறையாகச் சுத்திகரித்து செம்மைப்படுத்தி, பின்னர் சிவஞானத்தை அளிக்க வேண்டும்।

Verse 19

एवं सर्वमनायासं शौचं क्षांतिं दयां तथा । अस्पृहामप्यसूयां च यत्नेन च विभावयेत्

இவ்வாறு முயற்சியுடன், சிரமமின்றி, தூய்மை, பொறுமை, கருணை; மேலும் ஆசையற்ற திருப்தி மற்றும் பொறாமையற்ற மனம்—இவற்றை வளர்த்திட வேண்டும்।

Verse 20

इत्थमादिश्य तं शिष्यं शिवमुद्वास्य मंडलात् । शिवकुंभानलादींश्च सदस्यानपि पूजयेत्

இவ்வாறு சீடனுக்கு உபதேசித்து, மண்டலத்திலிருந்து சிவனை முறையாக உத்வாசனம் செய்து; சிவகும்பம், புனித அக்னி மற்றும் அங்கே உள்ள பிற பணியாளர்களையும் வழிபட வேண்டும்।

Verse 21

युगपद्वाथ संस्कारान्कुर्वीत सगणो गुरुः । तत्र यत्र द्वयं वापि प्रयोगस्योपदिश्यते

அதன்பின் குரு தம் கண-உதவியாளர்களுடன் சேர்ந்து ஸம்ஸ்காரங்களை ஒரே நேரத்தில் செய்யலாம்; அல்லது விதிக்கப்பட்டபடி செய்ய வேண்டும். சடங்கு முறையில் எங்கு இரு மாற்றுகள் கூறப்படுகிறதோ, அங்கு அதற்கேற்ப நடக்க வேண்டும்.

Verse 22

तदादावेव कलशान्कल्पयेदध्वशुद्धिवत् । कृत्वा समयसंस्कारमभिषेकं विनाखिलम्

அதன் தொடக்கத்திலேயே அத்வ-சுத்தி விதிப்படி கலசங்களை அமைக்க வேண்டும். சமய-ஸம்ஸ்காரத்தை நிறைவேற்றி, பின்னர் எதையும் விடாமல் முழுமையான அபிஷேகத்தைச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 23

समभ्यर्च्य शिवं भूयः कृत्वा चाध्वविशोधनम् । तस्मिन्परिसमाप्ते तु पुनर्देवं प्रपूजयेत्

மீண்டும் முறையாக சிவபெருமானை வழிபட்டு, அத்வ-விசோதனம் (வழி-தத்துவங்களின் சுத்தி) செய்து, அது நிறைவுற்றபின் மறுபடியும் தேவன் சிவனைப் பூஜிக்க வேண்டும்।

Verse 24

हुत्वा मंत्रन्तु संतर्प्य संदीप्याशास्य चेश्वरम् । समर्प्य मंत्रं शिष्यस्य पाणौ शेषं समापयेत्

ஹோமம் செய்து, மந்திரத் தேவதையைத் திருப்திப்படுத்தி, அக்னியைத் தீப்தமாக்கி, ஈசனை ஆவாஹனம் செய்து பிரசன்னப்படுத்தி, ஆசாரியர் சீடனின் கையில் மந்திரத்தை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்; பின்னர் மீதிக் கிரியைகளை நிறைவேற்ற வேண்டும்।

Verse 25

अथवा मंत्रसंस्कारमनुचिंत्याखिलं क्रमात् । अध्वशुद्धिं गुरुः कुर्यादभिषेकावसानिकम्

அல்லது மந்திர-ஸம்ஸ்காரத்தின் முழு முறையையும் வரிசையாக நன்கு சிந்தித்து, குரு அத்வ-சுத்தியைச் செய்து, அதன் முடிவை அபிஷேகத்தால் நிறைவேற்ற வேண்டும்।

Verse 26

तत्र यः शान्त्यतीतादिकलासु विहितो विधिः । स सर्वो ऽपि विधातव्यस्तत्त्वत्रयविशोधने

அந்தச் சூழலில் சாந்தி முதல் அதீதா வரை உள்ள கலைகளில் விதிக்கப்பட்டுள்ள முறையெல்லாம், தத்துவத்திரயத்தின் பரிசுத்திக்காக முறையாக முழுவதும் செய்யப்பட வேண்டும்।

Verse 27

शिवविद्यात्मतत्त्वाख्यं तत्त्वत्रयमुदाहृतम् । शक्तौ शिवस्ततो विद्यात्तस्यास्त्वात्मा समुद्बभौ

‘சிவம்’, ‘வித்யை’, ‘ஆத்மா’ என்பதே தத்துவத்திரயம் என அறிவிக்கப்பட்டது. சிவன் சக்தியில் நிலைகொள்கிறான்; அந்தச் சக்தியிலிருந்தே ஆத்மா வெளிப்படுகிறது என்று அறிக।

Verse 28

शिवेन शांत्यतीताध्वा व्याप्तस्तदपरः परः । विद्यया परिशिष्टो ऽध्वा ह्यात्मना निखिलः क्रमात्

சிவனால் சாந்தியைத் தாண்டிய அத்வம் முழுவதும் வியாபிக்கப்பட்டுள்ளது; அதற்கும் அப்பாற்பட்ட பரமமும் வியாபிக்கப்பட்டுள்ளது. வித்யையால் மீதமுள்ள அத்வம் தாங்கப்படுகிறது; மேலும் வரிசையாக முழு அத்வமும் ஆத்மாவால் வியாபிக்கப்படுகிறது।

Verse 29

दुर्लभं शांभवं मत्वा मंत्रमूलं मनीषिणः । शाक्तं शंसीत संस्कारं शिवशास्त्रार्थपारगाः

சாம்பவ தீட்சை அரிதும் மந்திரத்தின் மூலமும் என்று அறிந்து, சிவசாஸ்திரத்தின் பொருளைத் தாண்டிய ஞானிகள் சாக்த ஸம்ஸ்காரத்தையும் போற்ற வேண்டும்।

Verse 30

इति ते सर्वमाख्यातं संस्काराख्यस्य कर्मणः । चातुर्विध्यमिदं कृष्ण किं भूय श्रोतुमिच्छसि

கிருஷ்ணா, ‘ஸம்ஸ்காரம்’ எனப்படும் கருமத்தின் நான்கு வகைப் பிரிவையும் உனக்கு முழுமையாக உரைத்தேன். இனி நீ மேலும் என்ன கேட்க விரும்புகிறாய்?