पञ्चाक्षरीविद्यायाḥ कलियुगे मोक्षोपायः | The Pañcākṣarī Vidyā as a Means of Liberation in Kali Yuga
இந்த अध्यாயத்தில் தேவி கலியுகத்தின் நிலையைச் சுட்டுகிறார்—காலம் கலுஷிதமாகி வெல்லக் கடினம், தர்மம் புறக்கணிக்கப்படுகிறது, வர்ணாஶ்ரம ஆச்சாரம் சிதைந்துள்ளது, சமூக-மத நெருக்கடி நிலவுகிறது, குரு–சிஷ்ய உபதேசப் பரம்பரை துண்டிக்கப்பட்டுள்ளது. இத்தகைய கட்டுப்பாடுகளில் சிவபக்தர்கள் எவ்வாறு முக்தி பெறுவர் என்று அவர் கேட்கிறார். ஈச்வரன் பதிலாக, தன் ‘பரமா வித்யா’ எனும் இதயத்தை மகிழ்விக்கும் பஞ்சாக்ஷரி மீது சார்ந்து நிற்கச் சொல்லி, பக்தியால் உள்ளாழ்வு வடிவமடைந்தோர் கலியிலும் விடுதலை அடைவார்கள் என உறுதிப்படுத்துகிறார். பின்னர் மனம்-வாக்கு-காயம் குற்றங்களால் மாசடைந்த, கர்மத்திற்கு தகுதியற்ற, ‘பதித’ரானவர்களின் செயல் நரகத்திற்கே இட்டுச் செல்லுமா என்ற கேள்வி எழுகிறது. சிவன் தன் பிரதிஞ்ஞையை மீண்டும் உறுதிப்படுத்தி ரகசியத்தை வெளிப்படுத்துகிறார்—மந்திரத்துடன் செய்யும் பூஜை (சமந்திரக பூஜை) தீர்மானமான ரட்சக வழி; பதித பக்தனும் இந்த வித்யையால் முக்தி பெறலாம்.
Shlokas
Verse 1
देव्युवाच । कलौ कलुषिते काले दुर्जये दुरतिक्रमे । अपुण्यतमसाच्छन्ने लोके धर्मपराङ्मुखे
தேவி கூறினாள்—கலியுகத்தில், காலம் மாசடைந்து வெல்ல இயலாததும் கடக்க அரிதுமானதும் ஆகி; புண்ணியமின்மையால் எழும் இருள் உலகை மூடி மக்கள் தர்மத்திலிருந்து விலகியிருக்கும் போது—
Verse 2
क्षीणे वर्णाश्रमाचारे संकटे समुपस्थिते । सर्वाधिकारे संदिग्धे निश्चिते वापि पर्यये
வர்ணாஸ்ரம ஒழுக்கம் சிதைந்து, நெருக்கடி எழுந்து, எல்லா தர்மக் கடமைகளின் சரியான வழி சந்தேகமாகி—அல்லது உறுதியாகத் தோன்றினாலும் மாறுபட்டு விடும் போது—
Verse 3
तदोपदेशे विहते गुरुशिष्यक्रमे गते । केनोपायेन मुच्यंते भक्तास्तव महेश्वर
அந்த உபதேசம் அழிந்து, குரு-சிஷ்ய பரம்பரை குலைந்துவிட்டால், ஓ மகேஸ்வரா! உமது பக்தர்கள் எந்த வழியால் விடுதலை பெறுவர்?
Verse 4
ईश्वर उवाच । आश्रित्य परमां विद्यां हृद्यां पञ्चाक्षरीं मम । भक्त्या च भावितात्मानो मुच्यंते कलिजा नराः
ஈஸ்வரன் உரைத்தான்—என் பரம வித்யையான, இதயத்தில் நிலையும் பஞ்சாக்ஷரி மந்திரத்தைச் சரணடைந்து, பக்தியால் உள்ளம் நிறைந்த கலியுகப் பிறப்பினர் விடுதலை பெறுவர்।
Verse 5
मनोवाक्कायजैर्दोषैर्वक्तुं स्मर्तुमगोचरैः । दूषितानां कृतघ्नानां निंदकानां छलात्मनाम्
மனம், வாக்கு, உடல் ஆகியவற்றால் உண்டாகும் குற்றங்களால் இயல்பு களங்கமுற்றவர்கள்—நன்றியறியாதோர், குறை கூறுவோர், வஞ்சக மனத்தோர்—அக்குற்றங்களால் சாதாரண சிந்தனைக்கு அப்பாற்பட்ட சிவத் தத்துவத்தைச் சொல்லவும் நினைக்கவும் தகுதியற்றவராகின்றனர்।
Verse 6
लुब्धानां वक्रमनसामपि मत्प्रवणात्मनाम् । मम पञ्चाक्षरी विद्या संसारभयतारिणी
பேராசையுடையவர்களும் வளைந்த மனத்தவர்களும் கூட, உள்ளம் என்னை நோக்கி சாய்ந்தால், என் பஞ்சாக்ஷரீ வித்யையே சம்சாரப் பயத்தைத் தாண்டச் செய்யும் தாரிணியாகும்।
Verse 7
मयैवमसकृद्देवि प्रतिज्ञातं धरातले । पतितो ऽपि विमुच्येत मद्भक्तो विद्ययानया
தேவி, பூமியில் நான் மீண்டும் மீண்டும் உறுதி கூறியுள்ளேன்: என் பக்தன் வீழ்ந்தவனாயினும், இவ்வித்யையாலேயே அவன் விடுதலை பெறுவான்।
Verse 8
ततः कथं विमुच्येत पतितो विद्यया ऽनया । ईश्वर उवाच । तथ्यमेतत्त्वया प्रोक्तं तथा हि शृणु सुन्दरि
அப்போது (தேவி கேட்டாள்): ‘இந்த வித்யையால் வீழ்ந்தவன் எவ்வாறு விடுதலை பெறுவான்?’ ஈச்வரன் கூறினார்: ‘நீ சொன்னது உண்மையே; ஆகவே, அழகியவளே, அதுபோலக் கேள்।’
Verse 9
रहस्यमिति मत्वैतद्गोपितं यन्मया पुरा । समंत्रकं मां पतितः पूजयेद्यदि मोहितः
‘இது இரகசியம்’ என்று எண்ணி நான் முன்பு இதை மறைத்து வைத்தேன்; ஏனெனில் மயக்கத்தில் வீழ்ந்தவரும் மந்திரத்துடன் என்னை வழிபட்டால் அதுவும் பலன் தரும்—அதனால் இது மர்மமாகக் காக்கப்பட்டது।
Verse 10
नारकी स्यान्न सन्देहो मम पञ्चाक्षरं विना । अब्भक्षा वायुभक्षाश्च ये चान्ये व्रतकर्शिताः
என் பஞ்சாக்ஷர மந்திரம் இன்றித்—சந்தேகமில்லை—நரகப் பாதைதான்; நீரையே உணவாகக் கொள்வோரும், காற்றையே உணவாகக் கொள்வோரும், பிற விரத-தவங்களால் மெலிந்தோரும் கூட.
Verse 11
तेषामेतैर्व्रतैर्नास्ति मम लोकसमागमः । भक्त्या पञ्चाक्षरेणैव यो हि मां सकृदर्चयेत्
அத்தகைய விரதங்களால் அவர்களுக்கு என் லோகப் பிராப்தி இல்லை; ஆனால் பக்தியுடன் பஞ்சாக்ஷர மந்திரத்தாலே ஒருமுறையாவது என்னை அர்ச்சிப்பவன் என்னுடன் ஒன்றுபடுவான்.
Verse 12
सो ऽपि गच्छेन्मम स्थानं मन्त्रस्यास्यैव गौरवात् । तस्मात्तपांसि यज्ञाश्च व्रतानि नियमास्तथा
அவனும் இந்த மந்திரத்தின் மகிமையாலேயே என் தாமத்தை அடைவான்; ஆகவே தவம், யாகம், விரதம், நியமம்—இவை அனைத்தும் இதனால் நிறைவு பெறுகின்றன என்று அறிக.
Verse 13
पञ्चाक्षरार्चनस्यैते कोट्यंशेनापि नो समः । बद्धो वाप्यथ मुक्तो वा पाशात्पञ्चाक्षरेण यः
பஞ்சாக்ஷர மந்திர ஆராதனைக்கு கோடியில் ஒரு பங்குக்கும் சமமானது வேறு சாதனம் இல்லை. கட்டுப்பட்டவராயினும் முக்தராயினும், பஞ்சாக்ஷரத்தைச் சரணடைவர் பாசப் பந்தத்திலிருந்து விடுபடுவர்.
Verse 14
पूजयेन्मां स मुच्येत नात्र कार्या विचारणा । अरुद्रो वा सरुद्रो वा सकृत्पञ्चाक्षरेण यः
என்னை வழிபடுகிறவன் விடுதலை பெறுவான்—இதில் ஐயமோ ஆராய்ச்சியோ தேவையில்லை. ருத்ரன் அல்லாதவனாக இருந்தாலும் ருத்ரனாக இருந்தாலும், ஒருமுறையாவது பஞ்சாட்சர மந்திரத்தை உச்சரிப்பவன் இந்த அருளைப் பெறுவான்।
Verse 15
पूजयेत्पतितो वापि मूढो वा मुच्यते नरः । षडक्षरेण वा देवि तथा पञ्चाक्षरेण वा
தேவி, மனிதன் வீழ்ந்தவனாக இருந்தாலும் மயக்கமுற்றவனாக இருந்தாலும், (சிவனை) வழிபட்டால் விடுதலை பெறுவான்—ஷடாட்சர மந்திரத்தாலோ அல்லது பஞ்சாட்சர மந்திரத்தாலோ।
Verse 16
स ब्रह्मांगेन मां भक्त्या पूजयेद्यदि मुच्यते । पतितो ऽपतितो वापि मन्त्रेणानेन पूजयेत्
விதிப்படி பிரஹ்மாங்கத்துடன் பக்தியால் என்னை வழிபட்டால் அவன் விடுதலை பெறுவான். வீழ்ந்தவனாக இருந்தாலும் வீழாதவனாக இருந்தாலும், இதே மந்திரத்தால் வழிபட வேண்டும்।
Verse 17
मम भक्तो जितक्रोधो सलब्धो ऽलब्ध एव वा । अलब्धालब्ध एवेह कोटिकोटिगुणाधिकः
என் பக்தன், கோபத்தை வென்றவன், பெறுதல் இருந்தாலும் இல்லாவிட்டாலும் சமமாகவே இருப்பான். இவ்வுலகில் லாப-நஷ்டங்களில் சமநிலையாய் இருப்பவன் கோடி கோடி மடங்கு உயர்ந்தவன்।
Verse 18
तस्माल्लब्ध्वैव मां देवि मन्त्रेणानेन पूजयेत् । लब्ध्वा संपूजयेद्यस्तु मैत्र्यादिगुणसंयुतः
ஆகையால், தேவி, இவ்வாறு என்னை அடைந்து, இதே மந்திரத்தினாலே என்னை வழிபட வேண்டும். மேலும், மைத்ரீ முதலிய நற்குணங்களுடன் (இந்த மந்திரத்தை) பெற்று என்னை முற்றிலும் வழிபடுகிறவன், அந்த உபாசனையில் நிச்சயமாகச் சித்தி அடைவான்.
Verse 19
ब्रह्मचर्यरतो भक्त्या मत्सादृश्यमवाप्नुयात् । किमत्र बहुनोक्तेन भक्तास्सर्वेधिकारिणः
பிரம்மச்சரியத்தில் நிலைத்து பக்தியால் நிறைந்தவன் எனது சாயலையே அடைகிறான். இதற்கு மேலும் என்ன சொல்ல வேண்டும்? என் பக்தர்கள் அனைவரும் என் அருளுக்கும் நான் உரைத்த மார்க்கத்திற்கும் தகுதியுடையவர்கள்.
Verse 20
मम पञ्चाक्षरे मंत्रे तस्माच्छ्रेष्ठतरो हि सः । पञ्चाक्षरप्रभावेण लोकवेदमहर्षयः
என் பஞ்சாக்ஷர மந்திரங்களில் அதுவே நிச்சயமாக மிகச் சிறந்தது. பஞ்சாக்ஷரத்தின் சக்தியால் உலகங்கள், வேதங்கள், மகரிஷிகள்—அனைத்தும் தாங்கப்பட்டு ஒளிர்கின்றன.
Verse 21
तिष्ठंति शाश्वता धर्मा देवास्सर्वमिदं जगत् । प्रलये समनुप्राप्ते नष्टे स्थावरजंगमे
பிரளயம் வந்தபோது அசையும்-அசையாத அனைத்தும் அழிந்தாலும், நித்திய தர்மங்கள், தேவர்கள், இந்த முழு உலகமும் நிலைத்திருக்கும்—கர்த்தருள் ஆதாரமாய், அழியாத அடித்தளத்தில்.
Verse 22
सर्वं प्रकृतिमापन्नं तत्र संलयमेष्यति । एको ऽहं संस्थितो देवि न द्वितीयो ऽस्ति कुत्रचित्
பிரகிருதியில் புகுந்த அனைத்தும் அங்கேயே லயத்தை அடையும். தேவி, நான் ஒருவனே நிலைத்திருக்கிறேன்; எங்கும் எப்போதும் இரண்டாவது இல்லை.
Verse 23
तदा वेदाश्च शास्त्राणि सर्वे पञ्चाक्षरे स्थिताः । ते नाशं नैव संप्राप्ता मच्छक्त्या ह्यनुपालिताः
அப்போது வேதங்களும் எல்லா சாஸ்திரங்களும் பஞ்சாக்ஷரத்தில் நிலைபெற்றன. அவை அழிவை எட்டவே இல்லை; என் தெய்வீக சக்தியால் அவை காக்கப்பட்டும் தாங்கப்பட்டும் இருந்தன.
Verse 24
ततस्सृष्टिरभून्मत्तः प्रकृत्यात्मप्रभेदतः । गुणमूर्त्यात्मनां चैव ततोवांतरसंहृतिः
பின்னர் என்னிடமிருந்தே படைப்பு தோன்றியது—பிரகிருதி மற்றும் ஆத்மாவின் வேறுபாட்டினால். குணங்களால் அமைந்த உடலுடையோர்க்கு அதன் பின் இடைநிலை (பகுதி) லயமும் உண்டாகிறது.
Verse 25
तदा नारायणश्शेते देवो मायामयीं तनुम् । आस्थाय भोगिपर्यंकशयने तोयमध्यगः
அப்போது தேவன் நாராயணன் மாயையால் அமைந்த உடலை ஏற்று, பாம்பு (சேஷன்) படுக்கையில் சயனித்து, ஆதிநீரின் நடுவில் தங்கினான்.
Verse 26
तन्नाभिपंकजाज्जातः पञ्चवक्त्रः पितामहः । सिसृक्षमाणो लोकांस्त्रीन्न सक्तो ह्यसहायवान्
அந்த (பெருமானின்) நாபி-தாமரையிலிருந்து ஐந்துமுகப் பிதாமகன் பிரம்மா பிறந்தான். மூன்று உலகங்களையும் படைக்க விரும்பினாலும், துணையின்றி அவனால் இயலவில்லை.
Verse 27
मुनीन्दश ससर्जादौ मानसानमितौजसः । तेषां सिद्धिविवृद्ध्यर्थं मां प्रोवाच पितामहः
ஆரம்பத்தில் பிதாமகன் பத்து தலைசிறந்த முனிவர்களை படைத்தான்—மனத்திலிருந்து பிறந்தவர்கள், அளவற்ற ஒளியுடையோர். அவர்களின் சித்தி வளர்ச்சிக்காக பின்னர் பிதாமகன் என்னை நோக்கி உரைத்தான்.
Verse 28
मत्पुत्राणां महादेव शक्तिं देहि महेश्वर । इत्येवं प्रार्थितस्तेन पञ्चवक्त्रधरो ह्यहम्
“ஓ மகாதேவா, ஓ மகேஸ்வரா! என் புதல்வர்களுக்கு சக்தி அருள்வாயாக.” என அவன் வேண்டியபோது, நான்—பஞ்சவக்த்ரதாரியான சிவன்—பதில் உரைத்தேன்।
Verse 29
पञ्चाक्षराणि क्रमशः प्रोक्तवान्पद्मयोनये । स पञ्चवदनैस्तानि गृह्णंल्लोकपितामहः
அவர் வரிசையாக பஞ்சாக்ஷர மந்திரத்தை பத்மயோனி பிரம்மாவுக்கு உபதேசித்தார். உலகப் பிதாமகனான பிரம்மா அதைத் தன் ஐந்து முகங்களாலும் ஏற்றுக் கொண்டான்।
Verse 30
वाच्यवाचकभावेन ज्ञातवान्मां महेश्वरम् । ज्ञात्वा प्रयोगं विविधं सिद्धमंत्रः प्रजापतिः
வாச்ய-வாசக உறவினால் பிரஜாபதி என்னை மகேஸ்வரனாக அறிந்தான். மந்திரத்தின் பலவகை பயன்பாடுகளை உணர்ந்து, அவன் மந்திரசித்தி பெற்ற ‘சித்தமந்திரன்’ ஆனான்।
Verse 31
पुत्रेभ्यः प्रददौ मंत्रं मंत्रार्थं च यथातथम् । ते च लब्ध्वा मंत्ररत्नं साक्षाल्लोकपितामहात्
அவர் தம் புதல்வர்களுக்கு புனித மந்திரத்தையும், அதன் உண்மையான பொருளையும் அப்படியே உபதேசித்தார். அவர்கள் உலகப் பிதாமகன் பிரம்மாவிடமிருந்து நேரடியாக அந்த மந்திரரத்தினத்தைப் பெற்று, அதன் அருளும் அதிகாரமும் உடையவர்களாயினர்.
Verse 32
तदाज्ञप्तेन मार्गेण मदाराधनकांक्षिणः । मेरोस्तु शिखरे रम्ये मुंजवान्नाम पर्वतः
என்னை வழிபட விரும்பியவர்கள் நான் ஆணையிட்ட பாதையிலேயே சென்றனர். மேருவின் அழகிய சிகரத்தில் ‘முஞ்ஜவான்’ என்னும் ஒரு மலை உள்ளது.
Verse 33
मत्प्रियः सततं श्रीमान्मद्भक्तै रक्षितस्सदा । तस्याभ्याशे तपस्तीव्रं लोकं स्रष्टुं समुत्सुकाः
அவன் எப்போதும் எனக்கு அன்பானவன்; எப்போதும் திருச்செல்வம் உடையவன்; என் பக்தர்களால் எந்நாளும் காக்கப்படுகிறவன். அவன் அருகில், உலகை உருவாக்க ஆவலுடையோர் கடுந்தவம் செய்கிறார்கள்.
Verse 34
दिव्यं वर्षसहस्रं तु वायुभक्षास्समाचरन् । तेषां भक्तिमहं दृष्ट्वा सद्यः प्रत्यक्षतामियाम्
அவர்கள் ஆயிரம் தெய்வ ஆண்டுகள் காற்றையே உணவாகக் கொண்டு தவம் செய்தனர்; அவர்களின் பக்தியைப் பார்த்து நான் உடனே அவர்களுக்கு முன் வெளிப்படையாகத் தோன்றினேன்।
Verse 35
ऋषिं छंदश्च कीलं च बीजशक्तिं च दैवतम् । न्यासं षडंगं दिग्बंधं विनियोगमशेषतः
ரிஷி, சந்தஸ், கீலம், பீஜ-சக்தி, அதிஷ்டாத்ரி தேவதை ஆகியவற்றையும்; மேலும் ந்யாசம், ஷடங்கம், திக்பந்தம், முழு வினியோகம் ஆகிய அனைத்தையும் முறையாக அறிந்திட வேண்டும்।
Verse 36
प्रोक्तवानहमार्याणां जगत्सृष्टिविवृद्धये । ततस्ते मंत्रमाहात्म्यादृषयस्तपसेधिताः
உலகின் படைப்பு மற்றும் விரிவிற்காக நான் ஆரியருக்கு உபதேசித்தேன். பின்னர் அந்த மந்திரத்தின் மஹிமையால் உந்தப்பட்ட ரிஷிகள் தவத்தில் உறுதியாக ஈடுபட்டனர்।
Verse 37
सृष्टिं वितन्वते सम्यक्सदेवासुरमानुषीम् । अस्याः परमविद्यायास्स्वरूपमधुनोच्यते
அவர் தேவர்கள், அசுரர்கள், மனிதர்கள் உடன் கூடிய படைப்பை முறையாக விரிவாக்குகிறார். இப்போது இந்த பரம வித்யையின் உண்மைச் சுரூபம் அறிவிக்கப்படுகிறது।
Verse 38
आदौ नमः प्रयोक्तव्यं शिवाय तु ततः परम् । सैषा पञ्चाक्षरी विद्या सर्वश्रुतिशिरोगता
முதலில் ‘நமः’ என்று உச்சரிக்க வேண்டும்; அதன் பின் ‘சிவாய’. இதுவே பஞ்சாக்ஷரீ வித்யை; எல்லா ஸ்ருதிகளின் சிரோமுடியாக விளங்குகிறது।
Verse 39
सर्वजातस्य सर्वस्य बीजभूता सनातनी । प्रथमं मन्मुखोद्गीर्णा सा ममैवास्ति वाचिका
அவள் பிறந்த அனைத்திற்கும், எல்லாவற்றிற்கும் சனாதன விதை-காரண சக்தி. என் வாயிலிருந்து முதலில் வெளிப்பட்ட அந்த தெய்வ வாக்கு எனக்கே உரிய வாக்குச் சக்தி.
Verse 40
तप्तचामीकरप्रख्या पीनोन्नतपयोधरा । चतुर्भुजा त्रिनयना बालेंदुकृतशेखरा
அவள் காய்ந்த பொன்னென ஒளிர்ந்தாள்; அவளது மார்பகம் நிறைந்தும் உயர்ந்தும் இருந்தது. அவள் நான்கு கரங்களும் மூன்று கண்களும் உடையவள்; இளநிலாவைச் சிரோமணியாகச் சூடினாள்.
Verse 41
पद्मोत्पलकरा सौम्या वरदाभयपाणिका । सर्वलक्षणसंपन्ना सर्वाभरणभूषिता
அவள் சாந்தமும் மங்களமும் உடையவள்; அவளது கரங்களில் தாமரை மற்றும் நீலத் தாமரை இருந்தன; மற்ற கரங்களால் வரமும் அபயமும் அருளினாள். அவள் எல்லா நற்குறிகளும் நிறைந்தவள்; அனைத்துப் பூஷணங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டவள்.
Verse 42
सितपद्मासनासीना नीलकुंचितमूर्धजा । अस्याः पञ्चविधा वर्णाः प्रस्फुरद्रश्मिमंडलाः
அவள் வெண்தாமரை ஆசனத்தில் அமர்ந்திருந்தாள்; அவளது கூந்தல் கருநீல நிறமும் சுருள்மயமுமாக இருந்தது. அவளிடமிருந்து ஐந்து வகை நிறங்கள், ஒளிரும் கதிர்மண்டலங்களால் சூழப்பட்டு, பிரகாசமாக வெளிப்பட்டன.
Verse 43
पीतः कृष्णस्तथा धूम्रः स्वर्णाभो रक्त एव च । पृथक्प्रयोज्या यद्येते बिंदुनादविभूषिताः
மஞ்சள், கருப்பு, புகைநிறம், பொன்னொளி, சிவப்பு—இவ்வைந்து நிறங்களும் தனித்தனியாகப் பயன்படுத்தப்பட்டு, பிந்து மற்றும் நாதத்தால் அலங்கரிக்கப்படின், சிவசாஸ்திரத்தில் வேறு வேறு கிரியைகளுக்குத் தகுதியடையும்.
Verse 44
अर्धचन्द्रनिभो बिंदुर्नादो दीपशिखाकृतिः । बीजं द्वितीयं बीजेषु मंत्रस्यास्य वरानने
அழகிய முகத்தையுடையவளே, இம்மந்திரத்தின் பீஜங்களில் இரண்டாம் பீஜம் பிந்து; அது அரைச்சந்திரம் போன்றது. அதன் நாதம் விளக்கின் சுடர்போன்ற வடிவமென கூறப்படுகிறது.
Verse 45
दीर्घपूर्वं तुरीयस्य पञ्चमं शक्तिमादिशेत् । वामदेवो नाम ऋषिः पंक्तिश्छन्द उदाहृतम्
நான்காம் கூறிற்காக, தொடக்கத்தில் நீண்ட உயிரெழுத்தை வைத்து ஐந்தாம் சக்தியை நிர்ணயிக்க வேண்டும். இங்கு ரிஷி ‘வாமதேவர்’ என்றும், சந்தம் ‘பங்க்தி’ என்றும் அறிவிக்கப்படுகிறது.
Verse 46
देवता शिव एवाहं मन्त्रस्यास्य वरानने । गौतमो ऽत्रिर्वरारोहे विश्वामित्रस्तथांगिराः
அழகிய முகத்தையுடையவளே, இம்மந்திரத்தின் தேவதை சிவனே—அதாவது நானே. உயர்குலக் கன்னியே, இதன் ரிஷிகள் கௌதமர், அத்ரி, விஸ்வாமித்ரர் மற்றும் அங்கிரஸ் ஆவர்.
Verse 47
भरद्वाजश्च वर्णानां क्रमशश्चर्षयः स्मृताः । गायत्र्यनुष्टुप्त्रिष्टुप्च छंदांसि बृहती विराट्
வர்ணங்களின் வரிசைப்படி பரத்வாஜர் முதலிய ரிஷிகள் நினைவுகூரப்படுகின்றனர். மேலும் சந்தங்கள் காயத்ரீ, அனுஷ்டுப், திரிஷ்டுப், ப்ருஹதீ, விராட் என போதிக்கப்படுகின்றன.
Verse 48
इन्द्रो रुद्रो हरिर्ब्रह्मा स्कंदस्तेषां च देवताः । मम पञ्चमुखान्याहुः स्थाने तेषां वरानने
அழகிய முகத்தையுடையவளே! இந்திரன், ருத்ரன், ஹரி (விஷ்ணு), பிரம்மா, ஸ்கந்தன்—மேலும் அவர்களுடைய அதிஷ்டாத்ர தேவதைகள்—என் பஞ்சமுகங்களின் நிலையங்களில் வாசிக்கின்றனர் என்று கூறப்படுகிறது।
Verse 49
पूर्वादेश्चोर्ध्वपर्यंतं नकारादि यथाक्रमम् । अदात्तः प्रथमो वर्णश्चतुर्थश्च द्वितीयकः
கிழக்கு திசையிலிருந்து தொடங்கி மேல்நோக்கி முறையாக ‘ந’ முதலான எழுத்துகளின் வரிசையில்—முதல் எழுத்து அனுதாத்தம்; நான்காம் எழுத்து த்விதீயக ஸ்வரத்துடன் உச்சரிக்கப்பட வேண்டும்.
Verse 50
पञ्चमः स्वरितश्चैव तृतीयो निहतः स्मृतः । मूलविद्या शिवं शैवं सूत्रं पञ्चाक्षरं तथा
ஐந்தாம் எழுத்து ஸ்வரித ஸ்வரத்துடன் ஒலிக்க வேண்டும்; மூன்றாம் எழுத்து ‘நிஹத’ என நினைக்கப்படுகிறது. இதுவே மூலவித்யை—சிவனே ஆன ஷைவ சூத்திரம், அந்தப் புனித பஞ்சாக்ஷர மந்திரம்.
Verse 51
नामान्यस्य विजानीयाच्छैवं मे हृदयं महत् । नकारश्शिर उच्येत मकारस्तु शिखोच्यते
என் இந்த மகத்தான ஷைவ ‘ஹ்ருதயம்’ பற்றிய நாமங்களையும் உள்ளமைப்பையும் உண்மையாக அறிய வேண்டும். ‘ந’ எழுத்து தலை எனவும், ‘ம’ எழுத்து சிகை (சிகரம்) எனவும் கூறப்படுகிறது.
Verse 52
शिकारः कवचं तद्वद्वकारो नेत्रमुच्यते । यकारो ऽस्त्रं नमस्स्वाहा वषठुंवौषडित्यपि
‘சி’ எழுத்து கவசம் (பாதுகாப்புக் கவசம்) எனவும், அதுபோல ‘வ’ எழுத்து நேத்ரம் (மந்திர நேத்ரம்) எனவும் கூறப்படுகிறது. ‘ய’ எழுத்து அஸ்திரம் என அறிவிக்கப்படுகிறது; மேலும் ‘நமः’, ‘ஸ்வாஹா’, ‘வஷட்’, ‘ஹும்’, ‘வௌஷட்’ ஆகிய மந்திர உச்சாடனங்களும் அதேபோல் கருதப்படுகின்றன.
Verse 53
फडित्यपि च वर्णानामन्ते ऽङ्गत्वं यदा तदा । तत्रापि मूलमंत्रो ऽयं किंचिद्भेदसमन्वयात्
எழுத்துகளின் முடிவில் ‘பட்’ சேர்த்து அது அங்கம் (உதவி அங்கம்) ஆகப் பயன்பட்டாலும், இதுவே மூல மந்திரமே—சிறிய வடிவ வேறுபாட்டை மட்டும் ஒத்திசைத்ததனால்.
Verse 54
तत्रापि पञ्चमो वर्णो द्वादशस्वरभूषितः । तास्मादनेन मंत्रेण मनोवाक्कायभेदतः
அங்கேயும் ஐந்தாம் எழுத்து பன்னிரண்டு உயிரெழுத்துகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டுள்ளது. ஆகவே இந்த மந்திரத்தால் மனம்‑வாக்கு‑உடல் எனும் வேறுபாடுகளின்படி பூஜையும் நியமச் சாதனையும் செய்ய வேண்டும்; பந்தப்பட்ட ஜீவன் பதியாகிய இறைவனை நோக்கி செல்லும்.
Verse 55
आवयोरर्चनं कुर्याज्जपहोमादिकं तथा । यथाप्रज्ञं यथाकालं यथाशास्त्रं यथामति
எங்களை இருவரையும் அர்ச்சனை செய்ய வேண்டும்; ஜபம்‑ஹோமம் முதலியவற்றையும் செய்ய வேண்டும். அது தன் அறிவிற்கு ஏற்ப, உரிய காலத்திற்கு ஏற்ப, சாஸ்திரப்படி, உறுதியான எண்ணப்படி செய்யப்பட வேண்டும்.
Verse 56
यथाशक्ति यथासंपद्यथायोगं यथारति । यदा कदापि वा भक्त्या यत्र कुत्रापि वा कृता
தன் சக்திக்கு ஏற்ப, தன் வசதிக்கு ஏற்ப, தக்க யோக ஒழுக்கத்திற்கு ஏற்ப, உள்ளத்தின் விருப்பத்திற்கு ஏற்ப—எப்போதும் எங்கேயும்—பக்தியுடன் செய்தால் அது உண்மையிலே நிறைவேறும்.
Verse 57
येन केनापि वा देवि पूजा मुक्तिं नयिष्यते । मय्यासक्तेन मनसा यत्कृतं मम सुन्दरि
தேவி, எவ்விதமாகச் செய்த பூஜையும் முக்திக்குக் கொண்டு செல்லும்—என்னிடமே பற்றுள்ள மனத்துடன் செய்தால், அழகியே.
Verse 58
मत्प्रियं च शिवं चैव क्रमेणाप्यक्रमेण वा । तथापि मम भक्ता ये नात्यंतविवशाः पुनः
எனக்குப் பிரியமானதையும் சிவனையும்—ஒழுங்காகவோ ஒழுங்கின்றியோ வழிபட்டாலும்; எனது பக்தர்கள் மீண்டும் முற்றிலும் உதவியற்றவர்களாக மாட்டார்கள்.
Verse 59
तेषां सर्वेषु शास्त्रेषु मयेव नियमः कृतः । तत्रादौ संप्रवक्ष्यामि मन्त्रसंग्रहणं शुभम्
அந்த எல்லா சாஸ்திரங்களிலும் விதியை நான் ஒருவனே நிறுவினேன். அங்கே முதலில் மந்திரங்களைச் சேகரித்து ஏற்றுக்கொள்ளும் சுப முறையைத் தெளிவாக உரைப்பேன்।
Verse 60
यं विना निष्फलं जाप्यं येन वा सफलं भवेत्
யாரின்றி மந்திரஜபம் பயனற்றதோ, யாராலேயே அது பலன் தருவதாகிறதோ।
Frequently Asked Questions
Rather than a discrete mythic episode, the chapter presents a dialogue setting: Devī questions Śiva about salvation in Kali-yuga amid the collapse of dharma and guru–śiṣya instruction; Śiva replies with mantra-based soteriology centered on the pañcākṣarī.
Śiva frames the pañcākṣarī as a ‘paramā vidyā’ and a guarded ‘rahasya’: a mantra-technology that can supersede ritual unfitness and moral fallenness when paired with devotion, grounded in Śiva’s explicit vow of liberation.
Śiva is highlighted as Īśvara/Maheśvara who grants mokṣa through mantra and bhakti—functioning as the compassionate guarantor whose promise (pratijñā) makes liberation available even under Kali-yuga constraints.