शिवस्य परापरब्रह्मस्वरूपनिर्णयः / Determination of Śiva as Higher and Lower Brahman

Verse 1

उपमन्युरुवाच । विग्रहं देवदेवस्य विश्वमेतच्चराचरम् । तदेवं न विजानंति पशवः पाशगौरवात्

உபமன்யு கூறினார்—அசையும் அசையாத இவ்வுலகம் முழுவதும் தேவர்களின் தேவனாகிய பரமசிவனின் வெளிப்பட்ட திருவுருவமே. ஆனால் பாசங்களின் பாரமும் ஆதிக்கமும் காரணமாக கட்டுண்ட உயிர்கள் இதனை உணரார்.

Verse 2

तमेकमेव बहुधा वदंति यदुनंदन । अजानन्तः परं भावमविकल्पं महर्षयः

யதுநந்தனே, மகரிஷிகள் அந்த ஒருவனையே பலவிதமாகச் சொல்கின்றனர்; ஏனெனில் அவனுடைய பரமமான அவிகல்ப (நிர்விகல்ப) நிலையை அறியாமல் பல சொற்களால் வர்ணிக்கின்றனர்.

Verse 3

अपरं ब्रह्मरूपं च परं ब्रह्मात्मकं तथा । केचिदाहुर्महादेवमनादिनिधनं परम्

சிலர் மகாதேவனை அபரப் பிரம்ம ரூபமாகவும் பரப் பிரம்மத்தின் ஆத்ம ரூபமாகவும் கூறுவர்; அவர் ஆதியும் முடிவும் அற்ற பரமத் தத்துவம்.

Verse 4

भूतेंद्रियांतःकरणप्रधानविषयात्मकम् । अपरं ब्रह्म निर्दिष्टं परं ब्रह्म चिदात्मकम्

பூதங்கள், இந்திரியங்கள், அந்தக்கரணம், பிரதானம், விஷயங்கள் ஆகியவற்றால் அமைந்த பிரம்மம் ‘அபர பிரம்மம்’ என உரைக்கப்படுகிறது; தூய சைதன்ய-ஸ்வரூபமே ‘பர பிரம்மம்’ ஆகும்.

Verse 5

बृहत्त्वाद्बृहणत्वाद्वा ब्रह्म चेत्यभिधीयते । उभे ते ब्रह्मणो रूपे ब्रह्मणो ऽधिपतेः प्रभोः

பெருமை (ப்ருஹத்த்வம்) காரணமாகவோ, அனைத்தையும் விரிவாக்கி வளர்க்கும் ஆற்றல் (ப்ருஹணத்வம்) காரணமாகவோ அது ‘பிரம்மம்’ என அழைக்கப்படுகிறது. இவ்விரண்டும் பிரம்மத்தின் ரூபங்களே—பிரம்மத்திற்கும் அதிபதியான அந்தப் பிரபுவின் ரூபங்கள்.

Verse 6

विद्या ऽविद्यात्मकं चैव विश्वं विश्वगुरोर्विभोः । रूपमेव न संदेहो विश्वं तस्य वशे यतः

இந்த முழு பிரபஞ்சமும்—வித்தையும் அவித்தையும் உடையது—உலககுருவான அனைத்திலும் நிறைந்த இறைவனின் வடிவமே; ஐயமில்லை, ஏனெனில் உலகம் முழுதும் அவன் ஆட்சிக்குள் உள்ளது.

Verse 7

भ्रांतिर्विद्या परा चेति शार्वं रूपं परं विदुः । अयथाबुद्धिरर्थेषु बहुधा भ्रांतिरुच्यते

அவர்கள் பரம ஷைவத் தத்துவத்தை ‘பிராந்தி’, ‘வித்யா’, ‘பரா’ என்ற இயல்புகளுடையதாக அறிகின்றனர். பொருள்களில் உண்மைக்கு மாறான அறிவே பலவகை ‘பிராந்தி’ எனப்படுகிறது.

Verse 8

यथार्थाकारसंवित्तिर्विद्येति परिकीर्त्यते । विकल्परहितं तत्त्वं परमित्यभिधीयते

உண்மையின் வடிவத்திற்கேற்ப உள்ள அறிவுணர்வே ‘வித்யா’ எனப் போற்றப்படுகிறது. விகல்பமற்ற தத்துவமே ‘பரம்’ என்று அழைக்கப்படுகிறது.

Verse 9

वैपरीत्यादसच्छब्दः कथ्यते वेदवादिभिः । तयोः पतित्वात्तु शिवः सदसत्पतिरुच्यते

மாறுபாட்டினால் வேதவாதிகள் ‘அசத்’ என்ற சொல்லைச் சொல்கின்றனர். ஆனால் சிவன் சத்-அசத் இரண்டிற்கும் அதிபதி; ஆகவே அவர் ‘சதசத்பதி’ என அழைக்கப்படுகிறார்.

Verse 10

क्षराक्षरात्मकं प्राहुः क्षराक्षरपरं परे । क्षरस्सर्वाणि भूतानि कूटस्थो ऽक्षर उच्यते

சிலர் பரமனை க்ஷர-அக்ஷர-ஆத்மகன் என்கிறார்கள்; மற்றோர் சிலர் க்ஷர-அக்ஷரங்களுக்கு அப்பாற்பட்டவன் என்கிறார்கள். எல்லா உயிர்களும் ‘க்ஷர’; உள்ளே நிலைக்கும் அசையா கூடஸ்த தத்துவம் ‘அக்ஷர’ எனப்படும்।

Verse 11

उभे ते परमेशस्य रूपे तस्य वशे यतः । तयोः परः शिवः शांतः क्षराक्षरापरस्स्मृतः

அவை இரண்டும் பரமேஸ்வரனின் ரூபங்களே; ஏனெனில் அவை அவன் ஆட்சிக்குள் உள்ளன. ஆனால் அவற்றிற்கும் அப்பால் அமைதியான சிவன் உள்ளான்; அவன் க்ஷர-அக்ஷர இரண்டிற்கும் அப்பாற்பட்டவன் என நினைக்கப்படுகிறான்।

Verse 12

समष्टिव्यष्ठिरूपं च समष्टिव्यष्टिकारणम् । वदंति मुनयः केचिच्छिवं परमकारणम्

சில முனிவர்கள் சிவன் சமஷ்டி-வ்யஷ்டி இரண்டின் ரூபமும், அவை இரண்டிற்கும் காரணமும் என்கிறார்கள்; ஆகவே சிவனே பரம காரணன்.

Verse 13

समष्टिमाहुरव्यक्तं व्यष्टिं व्यक्तं तथैव च । ते रूपे परमेशस्य तदिच्छायाः प्रवर्तनात्

ஞானிகள் சமஷ்டியை அவ்யக்தம் என்றும், வ்யஷ்டியை வ்யக்தம் என்றும் கூறுவர். இவ்விரண்டும் பரமேஸ்வரனின் ரூபங்கள்; அவன் இச்சையால் அவை இயக்கம் பெறுகின்றன।

Verse 14

तयोः कारणभावेन शिवं परमकारणम् । कारणार्थविदः प्राहुः समष्टिव्यष्टिकारणम्

அவ்விரண்டிற்கும் காரண ஆதாரமாக சிவனே பரம காரணன் என அறிவிக்கப்படுகிறார். காரணத் தத்துவம் அறிந்தோர் அவரை சமஷ்டி‑வ்யஷ்டி இரண்டிற்கும் காரணம் என உரைப்பர்.

Verse 15

जातिव्यक्तिस्वरूपीति कथ्यते कैश्चिदीश्वरः । या पिंडेप्यनुवर्तेत सा जातिरिति कथ्यते

சிலர் ஈசுவரனை ஜாதி‑வ்யக்தி இரு இயல்புடையவன் எனக் கூறுவர். உடல்மயமான பிண்டத்தினுள்ளும் தொடர்ந்து நிலைப்பது ‘ஜாதி’ (பொதுவியல்) எனப்படும்.

Verse 16

व्यक्तिर्व्यावृत्तिरूपं तं पिण्डजातेः समाश्रयम् । जातयो व्यक्तयश्चैव तदाज्ञापरिपालिताः

வ்யக்தி என்பது வேறுபாட்டு எல்லை வடிவமாய், பிண்டமும் ஜாதியும் ஆகியவற்றை ஆதரிக்கிறது. ஜாதிகளும் வ்யக்திகளும் அனைத்தும் அவரின் (சிவனின்) ஆணையால் நடத்தப்பட்டு காக்கப்படுகின்றன.

Verse 17

यतस्ततो महादेवो जातिव्यक्तिवपुः स्मृतः । प्रधानपुरुषव्यक्तकालात्मा कथ्यते शिवः

ஆகையால் மகாதேவன் ஜாதி‑வ்யக்தி ஆகியவற்றால் ஆன உடலுடையவன் என நினைக்கப்படுகிறான். சிவன் பிரதானம், புருஷன், வெளிப்பட்ட உலகம், காலம்—இவற்றின் ஆத்மா என உரைக்கப்படுகிறான்.

Verse 18

प्रधानं प्रकृतिं प्राहुःक्षेत्रज्ञं पुरुषं तथा । त्रयोविंशतितत्त्वानि व्यक्तमाहुर्मनीषिणः

முனிவர்கள் கூறுவர்: பிரதானமே பிரக்ருதி; க்ஷேத்ரஜ்ஞனே புருஷன். மேலும் வெளிப்பட்ட உலகம் இருபத்துமூன்று தத்துவங்களால் ஆனது என அறிவிப்பர்.

Verse 19

कालः कार्यप्रपञ्चस्य परिणामैककारणम् । एषामीशो ऽधिपो धाता प्रवर्तकनिवर्तकः

காலமே எல்லா காரியப் பிரபஞ்சத்தின் பரிணாமத்திற்கு ஒரே காரணம். அவனே இவற்றின் ஈசன், அதிபதி, தாதா; இயக்குவோனும் நிறுத்துவோனும் ஆவான்.

Verse 20

आविर्भावतिरोभावहेतुरेकः स्वराडजः । तस्मात्प्रधानपुरुषव्यक्तकालस्वरूपवान्

வெளிப்பாடு மற்றும் மறைவு ஆகியவற்றின் ஒரே காரணன் அவனே—சுயாதீனன், அஜன் (அஜன்மன்). அவனிடமிருந்தே பிரதானம், புருஷன், வெளிப்பட்ட உலகம், காலம் ஆகிய ரூபங்கள் தோன்றுகின்றன.

Verse 21

हेतुर्नेताधिपस्तेषां धाता चोक्ता महेश्वरः । विराड्ढिरण्यगर्भात्मा कैश्चिदीशो निगद्यते

மகேஸ்வரன் அவர்களுக்கெல்லாம் காரணன், வழிநடத்துபவன், அதிபதி, மேலும் தாதா (தாங்கி-போஷிப்பவன்) எனச் சொல்லப்படுகிறார். சிலர் ஈசனை விராட் மற்றும் ஹிரண்யகர்பத்தின் அந்தராத்மாவாகவும் கூறுவர்.

Verse 22

हिरण्यगर्भो लोकानां हेतुर्विश्वात्मको विराट् । अंतर्यामी परश्चेति कथ्यते कविभिश्शिवः

கவிஞர்-முனிவர் சிவனை—உலகங்களின் காரணமான ஹிரண்யகர்பன், பிரபஞ்சரூப விராட், அனைத்தினுள்ளும் உறையும் அந்தர்யாமி, மேலும் அனைத்திற்கும் அப்பாற்பட்ட பரமன்—என்று கூறுவர்.

Verse 23

प्राज्ञस्तैजसविश्वात्मेत्यपरे संप्रचक्षते । तुरीयमपरे प्राहुः सौम्यमेव परे विदुः

சிலர் அவரை பிராஜ்ஞன், தைஜஸன், விஸ்வாத்மன் எனக் கூறுவர்; சிலர் அவரை துரீயம் (நான்காம் நிலை) என அறிவிப்பர்; இன்னும் சிலர் அவரையே சௌம்யன்—அமைதியும் மங்களமும் நிறைந்த பரமத் தத்துவம்—என்று அறிவர்.

Verse 24

माता मानं च मेयं च मतिं चाहुरथापरे । कर्ता क्रिया च कार्यं च करणं कारणं परे

சிலர் அவரை மாதா, மானம் (பிரமாணம்), மேயம் (அறியப்படுவது), மதி (அறிவுத்திறன்) எனக் கூறுவர்; மற்றோர் சிலர் அவரை கர்த்தா, கிரியை, காரியம், கரணம், காரணம்—எல்லாமாகவும் போற்றுவர்.

Verse 25

जाग्रत्स्वप्नसुषुप्त्यात्मेत्यपरे संप्रचक्षते । तुरीयमपरे प्राहुस्तुर्यातीतमितीतरे

சிலர் ஆத்மா ஜாக்ரத், ஸ்வப்ன, ஸுஷுப்தி நிலைகளில் நிலைபெறுகிறது எனக் கூறுவர். சிலர் துரீயம் எனும் நான்காம் நிலையைச் சொல்வர்; இன்னோர் துரீயாதீதம்—அனைத்து நிலைகளையும் கடந்த பரம்பொருள்—என உரைப்பர்.

Verse 26

तमाहुर्विगुणं केचिद्गुणवन्तं परे विदुः । केचित्संसारिणं प्राहुस्तमसंसारिणं परे

சிலர் அவரை நிர்குணன் எனக் கூறுவர்; சிலர் சகுணன் என அறிவர். சிலர் அவரை ஸம்ஸாரப் பந்தத்தில் உள்ளவன் என்பர்; மற்றோர் சிவனை ஸம்ஸாராதீதனாக என்றும் முக்தன் எனப் புகழ்வர்.

Verse 27

स्वतंत्रमपरे प्राहुरस्वतंत्रं परे विदुः । घोरमित्यपरे प्राहुः सौम्यमेव परे विदुः

சிலர் அவரை முழு சுதந்திரன் எனக் கூறுவர்; சிலர் சார்ந்தவன் என எண்ணுவர். சிலர் அவரை கோரன் எனச் சொல்வர்; மற்றோர் அவரை ஸௌம்யன், மங்களகரன் என அறிவர்.

Verse 28

रागवंतं परे प्राहुर्वीतरागं तथा परे । निष्क्रियं च परे प्राहुः सक्रियं चेतरे जनाः

சிலர் அவரை ராகமுடையவன் என்பர்; சிலர் அவரை வீதராகன் என்பர். சிலர் அவர் நிஷ்க்ரியன் என்பர்; மற்றோர் அவர் ஸக்ரியன் எனக் கூறுவர்.

Verse 29

निरिंद्रियं परे प्राहुः सेंद्रियं च तथापरे । ध्रुवमित्यपरे प्राहुस्तमध्रुवामितीरते

சிலர் அவரை நிரிந்திரியன் என்பர்; சிலர் ஸேந்திரியன் என்பர். சிலர் அவரை துருவன்—அசையாதவன்—என்பர்; இன்னோர் அவரை அதுருவன்—நிலைத்த வரையறையற்றவன்—என்று பலவாறு பரம்பொருளை உரைப்பர்.

Verse 30

अरूपं केचिदाहुर्वै रूपवंतं परे विदुः । अदृश्यमपरे प्राहुर्दृश्यमित्यपरे विदुः

சிலர் அவரை அரூபன் எனக் கூறுகின்றனர்; மற்றோர் சிலர் அவரை ரூபவான் என அறிகின்றனர். சிலர் அவர் அத்ருஷ்யன் எனச் சொல்கின்றனர்; மற்றோர் சிலர் அவர் த்ருஷ்யன் என உறுதிப்படுத்துகின்றனர்—இவ்வாறு பரமேஸ்வரனைப் பற்றி பல்வேறு கருத்துகள் உள்ளன.

Verse 31

वाच्यमित्यपरे प्राहुरवाच्यमिति चापरे । शब्दात्मकं परे प्राहुश्शब्दातीतमथापरे

சிலர் அவரை வாக்கால் கூறத்தக்கவன் என்கிறார்கள்; சிலர் அவன் அவாச்யன், சொல்லால் எட்டாதவன் என்கிறார்கள். சிலர் அவனை ‘சப்த’ ஸ்வரூபன் என்கிறார்கள்; மற்றோர் சிலர் அவன் எல்லாச் சப்தங்களுக்கும் அப்பாற்பட்ட சிவன் என்கிறார்கள்.

Verse 32

केचिच्चिन्तामयं प्राहुश्चिन्तया रहितं परे । ज्ञानात्मकं परे प्राहुर्विज्ञानमिति चापरे

சிலர் அவரை சிந்தனைமயம் என்கிறார்கள்; சிலர் அவர் சிந்தனை அற்றவன் என்கிறார்கள். சிலர் அவரை ஞானஸ்வரூபன் என்கிறார்கள்; மற்றோர் சிலர் அவரை ‘விஞ்ஞானம்’—விவேகத்துடன் அனுபவித்த அறிவு—எனப் புகழ்கிறார்கள்.

Verse 33

केचिच्ज्ञेयमिति प्राहुरज्ञेयमिति केचन । परमेके तमेवाहुरपरं च तथा परे

சிலர் அவரை அறியத்தக்கவன் (ஞேயன்) என்கிறார்கள்; சிலர் அறிய இயலாதவன் (அஞேயன்) என்கிறார்கள். சிலர் அவரையே பரமத் தத்துவம் என்கிறார்கள்; மற்றோர் சிலர் அவரை அபர—வெளிப்பட்ட தத்துவ—ரூபமாகவும் கூறுகிறார்கள்.

Verse 34

एवं विकल्प्यमानं तु याथात्म्यं परमेष्ठिनः । नाध्यवस्यंति मुनयो नानाप्रत्ययकारणात्

இவ்வாறு பரமேஷ்டின் (பரமேஸ்வரன்) அவர்களின் யதார்த்த ஸ்வரூபம் பலவிதமாகக் கருதப்படுகின்றது; ஆனால் பல்வேறு கருத்துகளும் வேறுபட்ட நம்பிக்கைக் காரணங்களும் இருப்பதால் முனிவர்கள் இறுதி நிச்சயத்திற்குச் செல்ல முடியாது.

Verse 35

ये पुनस्सर्वभावेन प्रपन्नाः परमेश्वरम् । ते हि जानंत्ययत्नेन शिवं परमकारणम्

எவர் முழு உள்ளத்தோடு பரமேஸ்வரனைச் சரணடைகிறார்களோ, அந்த பக்தர்கள் முயற்சியின்றியே சிவனே பரம காரணம் என்பதை அறிகிறார்கள்।

Verse 36

यावत्पशुर्नैव पश्यत्यनीशं १ पुराणं भुवनस्येशितारम् । तावद्दुःखे वर्तते बद्धपाशः संसारे ऽस्मिञ्चक्रनेमिक्रमेण

பாசத்தால் கட்டப்பட்ட பசு (ஜீவன்) ஆதியற்ற ஈசன்—புராதனப் பெருமான், உலகங்களின் அதிபதி—அவரை தரிசிக்காதவரை, அவன் துயரத்தில் தங்கி, இச்சம்சாரத்தில் சக்கரத்தின் நெமிபோல் மீண்டும் மீண்டும் சுழல்கிறான்।

Verse 37

यदा २ पश्यः पश्यते रुक्मवर्णं कर्तारमीशं पुरुषं ब्रह्मयोनिम् । तदाविद्वान्पुण्यपापे विधूय निरंजनः परममुपैति साम्यम्

தரிசிப்பவன் பொன்னிறப் பிரபு—சர்வகர்த்தா ஈசன், பரம புருஷன், பிரம்மாவின் மூலாதாரம்—அவரை தரிசிக்கும் போது, ஞானி புண்ணியமும் பாபமும் இரண்டையும் உதிர்த்து, நிர்மலனாய் அவருடன் பரம சாம்யம் (ஒன்றுமை) அடைகிறான்।