अग्निकार्य-होमविधिः (Agnikārya and Homa Procedure)

Verse 1

उपमन्युरुवाच । अथाग्निकार्यं वक्ष्यामि कुण्डे वा स्थंडिले ऽपि वा । वेद्यां वा ह्यायसे पात्रे मृन्मये वा नवे शुभे

உபமன்யு கூறினார்—இப்போது அக்னிகாரிய விதியைச் சொல்கிறேன்: குண்டத்தில் அல்லது ஸ்தண்டிலத்தில்; அல்லது வேதியில், இரும்புப் பாத்திரத்தில், அல்லது புதிய நல்வாய்ந்த மண்ணுப் பாத்திரத்தில்.

Verse 2

आधायाग्निं विधानेन संस्कृत्य च ततः परम् । तत्राराध्य महादेवं होमकर्म समाचरेत्

விதிப்படி அக்னியை எழுப்பி அதைச் சுத்திசெய்த பின், அங்கே மகாதேவனை ஆராதித்து ஹோமக் கிரியையை நடத்த வேண்டும்।

Verse 3

कुण्डं द्विहस्तमानं वा हस्तमात्रमथापि वा । वृत्तं वा चतुरस्रं वा कुर्याद्वेदिं च मण्डलम्

குண்டத்தை இரண்டு முழம் அல்லது ஒரு முழம் அளவாக அமைக்கலாம்; அது வட்டமாகவோ சதுரமாகவோ இருக்கலாம். மேலும் வேதியும் மண்டலமும் தயாரிக்க வேண்டும்।

Verse 4

कुण्डं विस्तारवन्निम्नं तन्मध्ये ऽष्टदलाम्बुजम् । चतुरंगुलमुत्सेधं तस्य द्व्यंगुलमेव वा

குண்டம் அகலமாகவும் சிறிது தாழ்வாகவும் இருக்க வேண்டும்; அதன் நடுவில் எட்டுத் தளிர் தாமரை இருக்க வேண்டும். அதன் உயரம் நான்கு விரல் அளவு—அல்லது இரண்டு விரல் அளவாகவும் இருக்கலாம்।

Verse 5

वितस्तिद्विगुणोन्नत्या नाभिमन्तः प्रचक्षते । मध्यं च मध्यमांगुल्या मध्यमोत्तमपर्वणोः

நாபிமண்டலப் பகுதி இரண்டு விதஸ்தி உயரம் வரை என அவர்கள் கூறுகின்றனர். மேலும் ‘மத்தியம்’ என்பது நடுவிரலின் நடுப்பருவமும் மேல்பருவமும் சந்திக்கும் இடம் எனச் சொல்லப்படுகிறது.

Verse 6

अंगुलैः कथ्यते सद्भिश्चतुर्विंशतिभिः करः । मेखलानां त्रयं वापि द्वयमेकमथापि वा

நல்லோர் ‘கரம்’ (கை) என்பது இருபத்துநான்கு அங்குல அளவு எனக் கூறுகின்றனர். மேலும் மேகலாக்களில் மூன்றோ, இரண்டோ, அல்லது ஒன்றேனும் அணியலாம்.

Verse 7

यथाशोभं प्रकुर्वीत श्लक्ष्णमिष्टं मृदा स्थिरम् । अश्वत्थपत्रवद्योनिं गजाधारवदेव वा

அதை அழகுற அமைக்க வேண்டும்—நன்றாக அமர்ந்த களிமண்ணால் மென்மையாகவும் இனிமையாகவும் உறுதியாகவும் செய்ய வேண்டும். அதன் யோனி-பீடத்தை அரசமர இலைபோலவோ, யானைத் தாங்கு அடிப்போலவோ வடிவமைக்க வேண்டும்.

Verse 8

मेखलामध्यतः कुर्यात्पश्चिमे दक्षिणे ऽपि वा । शोभनामग्नितः किंचिन्निम्नामुन्मीलिकां शनैः

மேகலையின் நடுப்பகுதியிலிருந்து—மேற்கு அல்லது தெற்கு பக்கத்தில்—அதை அமைக்க வேண்டும். அக்னியிலிருந்து மெதுவாக, சிறிது தாழ்வாக இருக்கும் அழகிய உன்மீலிகை (வெளியேற்றத் திறப்பு) உருவாக்க வேண்டும்.

Verse 9

अग्रेण कुण्डाभिमुखीं किंचिदुत्सृज्य मेखलाम् । नोत्सेधनियमो वेद्याः सा मार्दी वाथ सैकती

மேகலையை குண்டத்தை நோக்கி சிறிது முன்னால் அமைத்து, முன்புறம் சிறு இடைவெளி விட வேண்டும். அதன் உயரத்திற்கு நிலையான விதி இல்லை; அது மண்ணாலோ மணலாலோ செய்யப்படலாம்.

Verse 10

मंडलं गोशकृत्तोयैर्मानं पात्रस्य नोदितम् । कुण्डं च मृन्मयं वेदिमालिपेद्गोमयांबुना

கோமயம் கலந்த நீரால் மண்டலத்தை வரைய வேண்டும்; பாத்திரத்தின் அளவு இங்கு தனியாக கூறப்படவில்லை. மண்ணால் குண்டத்தை அமைத்து, வேதியை கோமயநீரால் பூச வேண்டும்.

Verse 11

प्रक्षाल्य तापयेत्पात्रं प्रोक्षयेदन्यदंभसा । स्वसूत्रोक्तप्रकारेण कुण्डादौ विल्लिखेत्ततः

பாத்திரத்தை கழுவி சூடாக்கி, பின்னர் மற்ற (சுத்திகரிக்கும்) நீரால் ப்ரோட்சணம் செய்ய வேண்டும். அதன் பின் தன் சூத்திரத்தில் கூறிய முறையின்படி குண்டம் முதலிய இடங்களில் வரையறைகள்/வின்யாசம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 12

संप्रोक्ष्य कल्पयेद्दर्भैः पुष्पैर्वा वह्निविष्टरम् । अर्चनार्थं च होमार्थं सर्वद्रव्याणि साधयेत्

சம்ப்ரோட்சணம் செய்து தர்பையாலோ மலர்களாலோ அக்னி-விஷ்டரத்தை அமைக்க வேண்டும். அர்ச்சனைக்கும் ஹோமத்திற்கும் தேவையான எல்லா திரவியங்களையும் முறையாகத் தயாரிக்க வேண்டும்.

Verse 13

प्रक्षाल्यक्षालनीयानि प्रोक्षण्या प्रोक्ष्य शोधयेत् । मणिजं काष्ठजं वाथ श्रोत्रियागारसम्भवम्

கழுவத் தகுந்ததை கழுவ வேண்டும்; ப்ரோட்சணத்தால் தூய்மையடையத் தகுந்ததை புனித நீர் தெளித்து தூய்மைப்படுத்த வேண்டும். அது மணியால் ஆனதாயினும், மரத்தால் ஆனதாயினும், வேதபாராயணர் இல்லத்திலிருந்து வந்ததாயினும்—அனைத்தையும் விதிப்படி சுத்திகரிக்க வேண்டும்।

Verse 14

अन्यं वाभ्यर्हितं वह्निं ततः साधारमानयेत् । त्रिः प्रदक्षिणमावृत्य कुण्डादेरुपरि क्रमात्

அல்லது முறையாகப் போற்றப்பட்ட மற்றொரு புனித அக்னியை பொதுயாக அக்னியில் கொண்டு வருக. மூன்று முறை பிரதட்சிணம் செய்து, குண்டமும் அதனைச் சார்ந்த யாகநிலத்தின் மேல் படிப்படியாக முன்னே செல்லுக।

Verse 15

वह्निबीजं समुच्चार्य त्वादधीताग्निमासने । योनिमार्गेण वा तद्वदात्मनः संमुखेन वा

அக்னி-பீஜ மந்திரத்தைத் தெளிவாக உச்சரித்து, அதைத் தன்னுள்ளே உள்ள ‘அக்னி-ஆசனம்’ எனும் நிலையிலே நிறுவுக—யோனி-மார்க்கம் வழியாகவோ, அல்லது தன் முன்னே உள்ளே நோக்கி அதேபோலவோ।

Verse 16

नियोगः प्रदेश सर्वं कुंडं कुर्याद्विचक्षणः । स्वनाभ्यंतःस्थितं वह्निं तद्रंध्राद्विस्फुलिंगवद्

விவேகமுள்ள சாதகர் நியமிக்கப்பட்ட இடத்தில் முழுக் குண்டத்தையும் அமைக்க வேண்டும். பின்னர் தன் நாபிக்குள் நிலைத்துள்ள அக்னியைத் தியானித்து, அந்தத் துளையிலிருந்து சினம்போல் அதைத் தூண்டி எரியச் செய்ய வேண்டும்।

Verse 17

निर्गम्य पावके बाह्ये लीनं बिंबाकृति स्मरेत् । आज्यसंस्कारपर्यंतमन्वाधानपुरस्सरम्

வெளிப்புறப் புனித அக்னியில் (சிந்தையை) செலுத்தி, அதில் லயித்துள்ள நுண்ணிய பிம்ப-வடிவத்தை நினைவில் கொள்ளுக. அன்வாதானம் முதலாக ஆஜ்ய-ஸம்ஸ்காரம் வரை முறையே செய்க।

Verse 18

स्वसूत्रोक्तक्रमात्कुर्यान्मूलमन्त्रेण मन्त्रवित् । शिवमूर्तिं समभ्यर्च्य ततो दक्षिणपार्श्वतः

தன் சூத்திரத்தில் கூறிய முறையின்படி மந்திரஞானி மூலமந்திரத்தால் வழிபாட்டைச் செய்ய வேண்டும். சிவமூர்த்தியை முறையாக அர்ச்சித்து, பின்னர் வலப்புறத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்.

Verse 19

न्यस्य मन्त्रं घृते मुद्रां दर्शयेद्धेनुसंज्ञिताम् । स्रुक्स्रुवौ तैजसौ ग्राह्यौ न कांस्यायससैसकौ

நெய்யில் மந்திரத்தை ந்யாசம் செய்து ‘தேனுமுத்திரை’யை காட்ட வேண்டும். ஸ்ருக், ஸ்ருவா ஆகியவை ஒளிமிக்க உலோகத்தால் இருக்க வேண்டும்; வெண்கலம், இரும்பு, ஈயம் ஆகியவை வேண்டாம்.

Verse 20

यज्ञदारुमयौ वापि स्मार्तौ वा शिल्पसम्मतौ । पर्णे वा ब्रह्मवृक्षादेरच्छिद्रे मध्य उत्थिते

யாக மரத்தால் ஆனதாயினும், ஸ்மிருதிகளில் விதிக்கப்பட்டதாயினும், சிற்பசாஸ்திரம் ஏற்றதாயினும்; அல்லது பிரம்மவிருட்சம் முதலிய புனித மரத்தின் கிழியாத இலையில் நடுவில் நிமிர்த்தி வைத்தாலும்—இவ்வாறெல்லாம் சிவலிங்கப் பூஜை முறையை அமைக்க வேண்டும்।

Verse 21

संसृज्य दर्भैस्तौ वह्नौ संताप्य प्रोक्षयेत्पुनः । पारार्षर्च्यस्वसूत्रोक्तक्रमेण शिवपूर्वकैः

தர்பைப் புல்லால் அந்த இரு அக்னிகளையும் ஒழுங்குபடுத்தி நன்றாக எரியச் செய்து, பின்னர் மீண்டும் புனித நீரால் ப்ரோக்ஷணம் செய்ய வேண்டும்। அதன் பின் தன் சூத்திரத்தில் கூறிய வரிசைப்படி, சிவபெருமானை முதலில் வைத்து பாரார்ஷ முனிவர் பரம்பரையை விதிப்படி அர்ச்சிக்க வேண்டும்।

Verse 22

जुहुयादष्टभिर्बीजैरग्निसंस्कारसिद्धये । भ्रुंस्तुंब्रुश्रुं क्रमेणैव पुंड्रंद्रमित्यतः परम्

அக்னி-ஸம்ஸ்காரம் நிறைவேற எட்டு பீஜ மந்திரங்களால் ஆஹுதி அளிக்க வேண்டும். வரிசையாக ‘ப்ரும், ஸ்தும், ப்ரும், ஸ்ரும்’ என்று உச்சரித்து, அதன் பின் ‘புண்ட்ரம், ட்ரம்’ முதலிய எழுத்துகளுடன் முறையைத் தொடர வேண்டும்।

Verse 23

बीजानि सप्त सप्तानां जिह्वानामनुपूर्वशः । त्रिशिखा मध्यमा जिह्वा बहुरूपसमाह्वया

திருஅக்னியின் ஏழு நாவுகளுக்குரிய ஏழு பீஜ எழுத்துகளை வரிசையாக அறிய வேண்டும். நடுநாவு ‘திரிசிகா’ எனப்படும்; அது ‘பலரூபா’ எனவும் ஆவாஹிக்கப்படுகின்றது.

Verse 24

रक्ताग्नेयी नैरृती च कृष्णान्या सुप्रभा मता । अतिरिक्ता मरुज्जिह्वा स्वनामानुगुणप्रभा

‘ரக்தாக்னேயீ’, ‘நைர்ருதீ’ மற்றும் ‘கிருஷ்ணா’ எனப்படும் மற்றொரு சக்தி—இவை ‘சுப்ரபா’ எனக் கருதப்படுகின்றன. ‘அதிரிக்தா’ மற்றும் ‘மருஜ்ஜிஹ்வா’வும் தம் பெயருக்கேற்ற ஒளியால் விளங்குகின்றன.

Verse 25

स्वबीजानन्तरं वाच्या स्वाहांतञ्च यथाक्रमम् । जिह्वामंत्रैस्तु तैर्हुत्वाज्यं जिह्वास्त्वेकैकश क्रमात्

ஒவ்வொரு பீஜாக்ஷரத்திற்குப் பின் முறையாக ‘ஸ்வாஹா’ முடிவுடைய மந்திரத்தை உச்சரிக்க வேண்டும். அந்த ‘ஜிஹ்வா-மந்திரங்கள்’ மூலம் நெய்யை அக்னியில் ஹோமமாக அர்ப்பணித்து, அக்னியின் தெய்வீக நாவுகளை வரிசையாக ஒன்றொன்றாக ஆவாஹனம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 26

रं वह्नयेति स्वाहेति मध्ये हुत्वाहुतित्रयम् । सर्पिषा वा समिद्भिर्वा परिषेचनमाचरेत्

‘ரம்’, ‘வஹ்னயே’, ‘ஸ்வாஹா’—என்ற வரிசையில் அக்னியில் மும்முறை ஆஹுதி அளிக்க வேண்டும். பின்னர் நெய்யாலோ அல்லது சமித்துகளாலோ பரிஷேசனம் (சுற்றி தெளித்தல்/வளையமிடல்) செய்ய வேண்டும்.

Verse 27

दीपान्तं परिषिच्याथ समिद्धोमं समाचरेत् । ताः पालाश्यः परा वापि याज्ञिया द्वादशांगुलाः

பின்பு விளக்கின் முனைச் சுற்றிலும் நீர் தெளித்து, சமித்துகளுடன் ஹோமத்தைச் செய்ய வேண்டும். அந்தப் பலாச மரச் சமித்துகள்—அல்லது பிற யாகச் சமித்துகள்—பன்னிரண்டு விரல் அளவாக இருக்க வேண்டும்।

Verse 28

अवक्रा न स्वयं शुष्कास्सत्वचो निर्व्रणाः समाः । दशांगुला वा विहिताः कनिष्ठांगुलिसंमिताः

அவை வளைந்ததாகவும், இயல்பாகவே உலர்ந்ததாகவும் இருக்கக் கூடாது; தோல் கிழியாமல், காயமின்றி, ஒரேமாதிரியாக இருக்க வேண்டும். விதிக்கப்பட்ட அளவு பத்து அங்குலம்; அது சின்ன விரலின் அகலத்தால் கணக்கிடப்படுகிறது.

Verse 29

प्रादेशमात्रा वालाभे होतव्याः सकला अपि । दूर्वापत्रसमाकारां चतुरंगुलमायताम्

அந்த வாலாபி ஹோமத்தில் அனைத்தையும் பிரதேச அளவாகவே அர்ப்பணிக்க வேண்டும். அவை தூர்வா இலை போன்ற வடிவமாய், நான்கு அங்குல நீளமாய் இருக்க வேண்டும்.

Verse 30

दद्यादाज्याहुतिं पश्चादन्नमक्षप्रमाणतः । लाजांस्तथा सर्षपांश्च यवांश्चैव तिलांस्तथा

பின்னர் நெய் ஆஹுதி அளிக்க வேண்டும்; அதன் பின் அக்ஷ-அளவின்படி சமைத்த அன்னத்தை அர்ப்பணிக்க வேண்டும். அதேபோல் வரிசையாக லாஜா, கடுகு, யவம், எள் ஆகியவற்றையும் அர்ப்பணித்து சிவவிதியை நிறைவேற்ற வேண்டும்.

Verse 31

सर्पिषाक्तानि भक्ष्याणि लेह्यचोष्याणि सम्भवे । दशैवाहुतयस्तत्र पञ्च वा त्रितयं च वा

அந்த விதியில் நெய் கலந்த பஷ்யம், லேஹ்யம், சோஷ்யம் ஆகிய உணவுப் படையல்கள் தயாரிக்கப்பட வேண்டும். அங்கே ஆஹுதிகள் பத்து முறை, அல்லது ஐந்து முறை, அல்லது மூன்று முறையும் அளிக்கலாம்.

Verse 32

होतव्याः शक्तितो दद्यादेकमेवाथ वाहुतिम् । श्रुवेणाज्यं समित्याद्यास्रुचाशेषात्करेण वा

இயன்ற அளவு ஆஹுதிகளை அளிக்க வேண்டும்; ஒரே ஆஹுதியும் ஏற்றதே. ஸ்ருவா கரண்டியால் நெய் ஹோமம் செய்ய வேண்டும்; அது இல்லையெனில் சமித்து முதலியவற்றுடன் ஸ்ருசி கரண்டியால், அல்லது கையாலும் அர்ப்பணிக்கலாம்.

Verse 33

तत्र दिव्येन होतव्यं तीर्थेनार्षेण वा तथा । द्रव्येणैकेन वा ऽलाभे जुहुयाच्छ्रद्धया पुनः

அந்த விதியில் தெய்வீகப் பொருளால், அல்லது தீர்த்த நீரால், அல்லது ரிஷிகள் ஒப்புதல் பெற்ற வைதிகப் பொருளால் ஹோமம் செய்ய வேண்டும். அவை கிடைக்காவிட்டால் கிடைக்கும் ஒரே பொருளையாவது மீண்டும் உறுதியான நம்பிக்கையுடன் ஆஹுதியாக அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

Verse 34

प्रायश्चित्ताय जुहुयान्मंत्रयित्वाहुतित्रयम् । ततो होमविशिष्टेन घृतेनापूर्य वै स्रुचम्

பிராயச்சித்தத்திற்காக மந்திரத்தால் புனிதப்படுத்தி அக்னியில் மூன்று ஆஹுதிகளை அளிக்க வேண்டும். பின்னர் ஹோமத்தால் விசேஷமாக சுத்திகரிக்கப்பட்ட நெய்யால் ஸ்ருசை நிரப்பி விதியை மேற்கொள்ள வேண்டும்.

Verse 35

निधाय पुष्पं तस्याग्रे श्रुवेणाधोमुखेन ताम् । सदर्भेन समाच्छाद्य मूलेनांजलिनोत्थितः

அதன் முன் ஒரு மலரை வைத்து, ஸ்ருவையை முகம் கீழாகத் திருப்பி வைத்தான். பின்னர் தர்பையால் மூடி, அடிப்பகுதியிலிருந்து அஞ்சலி கூப்பியவாறே எழுந்தான்.

Verse 36

वौषडंतेन जुहुयाद्धारां तु यवसंमिताम् । इत्थं पूर्णाहुतिं कृत्वा परिषिंचेच्च पूर्ववत्

‘வௌஷட்’ என்று முடியும் மந்திரத்தால் யவ அளவிற்கு தொடர்ச்சியான தாரை-ஆஹுதியை அக்னியில் செலுத்த வேண்டும். இவ்வாறு பூர்ணாஹுதி செய்து, முன்புபோல் மீண்டும் பரிஷேசனம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 37

तत उद्वास्य देवेशं गोपयेत्तु हुताशनम् । तमप्युद्वास्य वा नाभौ यजेत्संधाय नित्यशः

பின்னர் தேவேசன் (சிவன்) அவரை முறையாக உத்வாசனம் செய்து, ஹுதாசனமான புனித அக்னியை கவனமாகக் காக்க வேண்டும். அல்லது அந்த அக்னியையும் உத்வாசனம் செய்து, நாபி மையத்தில் மனத்தை நிலைநிறுத்தி தினமும் வழிபட வேண்டும்।

Verse 38

अथवा वह्निमानीय शिवशास्त्रोक्तवर्त्मना । वागीशीगर्भसंभूतं संस्कृत्य विधिवद्यजेत्

அல்லது அக்னியை கொண்டு வந்து, சிவசாஸ்திரத்தில் கூறிய வழிமுறையின்படி, வாகீசியின் கர்ப்பத்தில் பிறந்த (தத்துவம்/பொருள்) ஒன்றை முறையாக ஸம்ஸ்காரம் செய்து, பின்னர் விதிப்படி வழிபட வேண்டும்।

Verse 39

अन्वाधानं पुनः कृत्वा परिधीन् परिधाय च । पात्राणि द्वन्द्वरूपेण निक्षिप्येष्ट्वा शिवं ततः

மீண்டும் அன்வாதானம் செய்து, அக்னியைச் சுற்றி பரிதிகளை அமைத்து, யாகப் பாத்திரங்களை ஜோடி வரிசையில் வைத்து; பின்னர் விதிப்படி பரமேஸ்வரன் சிவனைப் பூஜிக்க வேண்டும்।

Verse 40

संशोध्य प्रोक्षणीपात्रं प्रोक्ष्यतानि तदंभसा । प्रणीतापात्रमैशान्यां विन्यस्या पूरितं जलैः

ப்ரோக்ஷணீ பாத்திரத்தைத் தூய்மைப்படுத்தி, அதே நீரால் அந்தப் பொருட்களைப் ப்ரோக்ஷணம் செய்ய வேண்டும். பின்னர் நீரால் நிரம்பிய ப்ரணீதா பாத்திரத்தை ஈசான (வடகிழக்கு) திசையில் வைக்க வேண்டும்।

Verse 41

आज्यसंस्कारपर्यंतं कृत्वा संशोध्य स्रक्स्रुवौ । गर्भाधानं पुंसवनं सीमन्तोन्नयनं ततः

ஆஜ்ய-ஸம்ஸ்காரம் வரை செய்து, ஸ்ரக் மற்றும் ஸ்ருவைத் தூய்மைப்படுத்த வேண்டும். பின்னர் கர்ப்பாதானம், பும்ஸவனம், சீமந்தோன்னயனம் ஆகிய ஸம்ஸ்காரங்களைச் செய்ய வேண்டும்।

Verse 42

कृत्वा पृथक्पृथग्घुत्वा जातमग्निं विचिन्तयेत् । त्रिपादं सप्तहस्तं च चतुःशृंगं द्विशीर्षकम्

தனித்தனியாக விதிப்படி ஆஹுதிகளைச் செய்து முடித்த பின், புதிதாய் எரியெழுந்த புனித அக்னியைத் தியானிக்க வேண்டும்—அவன் முப்பாதம், ஏழுகை, நான்குக் கொம்பு, இருதலை உடையவன்.

Verse 43

मधुपिंगं त्रिनयनं सकपर्देन्दुशेखरम् । रक्तं रक्ताम्बरालेपं माल्यभूषणभूषितम्

அவன் தேன்-பொன் நிறம் உடையவன்; மும்முகக் கண்கள் கொண்டவன்; சடைமுடியுடன் பிறைச்சந்திரம் சூடியவன். செந்நிற வடிவில், செந்நிற ஆடை மற்றும் செந்நிற பூச்சுடன், மாலைகளும் ஆபரணங்களும் அணிந்து விளங்குகிறான்.

Verse 44

सर्वलक्षणसंपन्नं सोपवीतं त्रिमेखलम् । शक्तिमन्तं स्रुक्स्रुवौ च दधानं दक्षिणे करे

அவன் எல்லா மங்கள லக்ஷணங்களும் நிறைந்தவன்; யஜ்ஞோபவீதம் அணிந்தவன்; மும்மடிக் கச்சை (திரிமேகலா) உடையவன். சக்தி நிறைந்தவன்; வலக்கையில் ஸ்ருக் மற்றும் ஸ்ருவ எனும் ஆஹுதி கரண்டிகளைத் தாங்குகிறான்.

Verse 45

तोमरं तालवृंतं च घृतपात्रं तथेतरैः । जातं ध्यात्वैवमाकारं जातकर्म समाचरेत्

வேல், பனைத்தண்டு, நெய்ப்பாத்திரம் முதலிய மங்களப் பொருள்களுடன் இணைந்ததுபோல் புதிதாகப் பிறந்தவனின் உருவைத் தியானித்து, பின்னர் விதிப்படி ஜாதகர்மச் சடங்கை நடத்த வேண்டும்।

Verse 46

नालापनयनं कृत्वा ततः संशोध्य सूतकम् । शिवाग्निरुचिनामास्य कृत्वाहुतिपुरस्सरम्

நாலாபநயனச் சடங்கை செய்து, பின்னர் சூதகத் தீட்டிலிருந்து சுத்தி பெற்றபின், ‘சிவாக்னிருசி’ எனப்படும் புனித அக்னியை நிறுவி, முதலில் அதில் ஆஹுதிகளை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்।

Verse 47

पित्रोर्विसर्जनं कृत्वा चौलोपनयनादिकम् । अप्तोर्यामावसानान्तं कृत्वा संस्कारमस्य तु

பெற்றோருக்கான விசர்ஜனச் சடங்குகளைச் செய்து, சௌலமும் உபநயனமும் முதலான ஸம்ஸ்காரங்களையும் நிறைவேற்றி, அப்தோர்யாமத்தின் முடிவுவரை விதியை நிறைவு செய்து, பின்னர் அவனுடைய அடுத்த ஸம்ஸ்காரங்களை முறையாகச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 48

आज्यधारादिहोमं च कृत्वा स्विष्टकृतं ततः । रमित्यनेन बीजेन परिषिंचेत्ततः परम्

ஆஜ்யதாரா முதலான ஹோமத்தைச் செய்து, பின்னர் ஸ்விஷ்டக்ருத் எனும் நிறைவு கர்மத்தை நிறைவேற்ற வேண்டும். அதன் பின் ‘ரம்’ என்ற பீஜமந்திரத்தால் அடுத்த கட்டமாக பரிஷேசனம் (தெளித்தல்) செய்ய வேண்டும்.

Verse 49

ब्रह्मविष्णुशिवेशानां लोकेशानां तथैव च । तदस्त्राणां च परितः कृत्वा पूजां यथाक्रमम्

பின்பு முறையே பிரம்மா, விஷ்ணு, சிவன், ஈசானன் ஆகியோரையும், உலகபாலர்களையும், அவர்களுடைய தெய்வீக அஸ்திரங்களையும்—சுற்றிலும் விதிப்படி வரிசையாகப் பூஜிக்க வேண்டும்.

Verse 50

धूपदीपादिसिद्ध्यर्थं वह्निमुद्धृत्य कृत्यवित् । साधयित्वाज्यपूर्वाणि द्रव्याणि पुनरेव च

தூபம், தீபம் முதலிய காணிக்கைகள் நிறைவேறுவதற்காக கிரியையில் நிபுணன் புனித அக்னியை எழுப்ப வேண்டும். நெய் முதலான திரவியங்களை விதிப்படி தயாரித்து, மீண்டும் வழிபாட்டு செயலைத் தொடர வேண்டும்.

Verse 51

कल्पयित्वासनं वह्नौ तत्रावाह्य यथापुरा । संपूज्य देवं देवीं च ततः पूर्णांतमाचरेत्

அக்னியில் ஆசனத்தை அமைத்து, முன்புபோல அங்கேயே (சிவனை) ஆவாஹனம் செய்ய வேண்டும். தேவனையும் தேவியையும் சேர்த்து முறையாகப் பூஜித்து, பின்னர் பூர்ணாஹுதி உடன் நிறைவு விதியை முழுமையாகச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 52

अथ वा स्वाश्रमोक्तं तु वह्निकर्म शिवार्पणम् । बुद्ध्वा शिवाश्रमी कुर्यान्न च तत्रापरो विधिः

அல்லது தன் ஆச்ரமத்திற்குரிய அக்னிகர்மம் சிவார்ப்பணமே என்று உணர்ந்து, சிவநியமத்தில் நிலைபெற்ற பக்தன் அதையே முறையாகச் செய்ய வேண்டும்; இதில் வேறு தனி விதி இல்லை.

Verse 53

शिवाग्नेर्भस्मसंग्राह्यमग्निहोत्रोद्भवं तु वा । वैवाहोग्निभवं वापि पक्वं शुचि सुगंधि च

சிவாக்னியிலிருந்து விபூதியைச் சேகரிக்க வேண்டும்; அல்லது அக்னிஹோத்திரத்தில் உண்டான விபூதி; அல்லது திருமண அக்னியிலிருந்து வந்ததும்கூட. அது நன்கு எரிந்த, தூய, நறுமணமுடையதாக இருக்க வேண்டும்.

Verse 54

कपिलायाः शकृच्छस्तं गृहीतं गगने पतत् । न क्लिन्नं नातिकठिनं न दुर्गन्धं न शोषितम्

கபிலா பசுவின் சாணம் ஒரு கைப்பிடி எடுக்கப்பட்டது; அது ஆகாயத்தில் விழுந்தபோதும் ஈரமல்ல, மிகக் கடினமல்ல, துர்நாற்றமல்ல, உலர்ந்ததுமல்ல—அதன் அதிசயமான மாசின்மையை இது காட்டியது.

Verse 55

उपर्यधः परित्यज्य गृह्णीयात्पतितं यदि । पिंडीकृत्य शिवाग्न्यादौ तत्क्षिपेन्मूलमंत्रतः

மேலோ கீழோ தொடுதலை விட்டு, ஏதேனும் விழுந்து அசுத்தமானால் அதைத் தொடக்கூடாது. அதைச் சேர்த்து உருண்டையாக்கி, மூலமந்திர உச்சாரணத்துடன் சிவாக்னியில் இட வேண்டும்.

Verse 56

अपक्वमतिपाक्वं च संत्यज्य भसितं सितम् । आदाय वा समालोड्य भस्माधारे विनिक्षिपेत्

முழுமையாக எரியாததும் மிகையாக எரிந்ததும் ஆகிய சாம்பலை விட்டு, தூய வெண்சாம்பலை எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும். அதைச் சேர்த்து நன்றாக சலித்து, பஸ்மம் வைக்கும் பாத்திரத்தில் வைக்க வேண்டும்.

Verse 57

तैजसं दारवं वापि मृन्मयं शैलमेव च । अन्यद्वा शोभनं शुद्धं भस्माधारं प्रकल्पयेत्

பஸ்மம் வைக்கும் பாத்திரத்தை உலோகம், மரம், மண் அல்லது கல் ஆகியவற்றால் செய்யலாம்; அல்லது வேறு எந்த அழகான தூய பாத்திரத்தையும் பஸ்மாதாரமாக அமைக்கலாம்.

Verse 58

समे देशे शुभे शुद्धे धनवद्भस्म निक्षिपेत् । न चायुक्तकरे दद्यान्नैवाशुचितले क्षिपेत्

சமமான, மங்களமான, தூய இடத்தில் பஸ்மத்தை செல்வம்போல் வைத்துக் காக்க வேண்டும். தகுதியற்ற கையில் கொடுக்கக் கூடாது; அசுத்த நிலத்தில் எப்போதும் வீசக் கூடாது.

Verse 59

न संस्पृशेच्च नीचांगैर्नोपेक्षेत न लंघयेत् । तस्माद्भसितमादाय विनियुंजीत मन्त्रतः

பஸ்மத்தை அசுத்தமான/தாழ்ந்த அங்கங்களால் தொடக்கூடாது; அலட்சியப்படுத்தக் கூடாது; அதன் புனிதத்தைக் கடக்கக் கூடாது. ஆகவே பஸ்மத்தை எடுத்துக் கொண்டு மந்திர விதிப்படி மட்டுமே அணிந்து பயன்படுத்த வேண்டும்.

Verse 60

कालेषूक्तेषु नान्यत्र नायोग्येभ्यः प्रदापयेत् । भस्मसंग्रहणं कुर्याद्देवे ऽनुद्वासिते सति

சாஸ்திரத்தில் கூறப்பட்ட காலங்களில் மட்டுமே பஸ்மத்தை வழங்க வேண்டும், தகுதியற்றவர்களுக்கு அல்ல. தேவதையை வழியனுப்புவதற்கு முன்பே பஸ்மத்தை சேகரிக்க வேண்டும்.

Verse 61

उद्वासने कृते यस्माच्चण्डभस्म प्रजापते । अग्निकार्ये कृते पश्चाच्छिवशास्त्रोक्तमार्गतः

ஓ பிரஜாபதியே! விசர்ஜனம் செய்த பிறகு மற்றும் அக்னி காரியம் முடிந்த பிறகு, சிவ சாஸ்திரத்தில் கூறப்பட்டுள்ள வழியில் பஸ்மத்தைப் பயன்படுத்த வேண்டும்.

Verse 62

स्वसूत्रोक्तप्रकाराद्वा बलिकर्म समाचरेत् । अथ विद्यासनं न्यस्य सुप्रलिप्ते तु मण्डले

அல்லது தன் சூத்திரத்தில் கூறிய முறையின்படி பலிகர்மத்தைச் செய்ய வேண்டும். பின்னர் நன்றாக மெழுகப்பட்டு முறையாக அமைக்கப்பட்ட மண்டலத்தில் வித்யாசனத்தை நிறுவ வேண்டும்.

Verse 63

विद्याकोशं प्रतिष्ठाप्य यजेत्पुष्पादिभिः क्रमात् । विद्यायाः पुरतः कृत्वा गुरोरपि च मण्डलम्

வித்யாகோஷத்தை பிரதிஷ்டை செய்து, மலர் முதலியவற்றால் வரிசையாகப் பூஜிக்க வேண்டும். வித்யையின் முன்னிலையில் வைத்து, குருவிற்கும் மண்டலத்தை அமைக்க வேண்டும்.

Verse 64

तत्रासनवरं कृत्वा पुष्पाद्यै गुरुमर्चयेत् । ततोनुपूजयेत्पूज्यान् भोजयेच्च बुभुक्षितान्

அங்கே சிறந்த ஆசனத்தை அமைத்து, மலர் முதலியவற்றால் குருவை அர்ச்சிக்க வேண்டும். பின்னர் வணங்கத்தக்கவர்களை முறையாக மதித்து, பசியுற்றவர்களுக்கு அன்னம் அளிக்க வேண்டும்.

Verse 65

ततस्स्वयं च भुंजीत शुद्धमन्नं यथासुखम् । निवेदितं च वा देवे तच्छेषं चात्मशुद्धये

அதன்பின் தானே தூய அன்னத்தை இன்பமாக, துன்பமின்றி உண்ண வேண்டும். அல்லது முதலில் தேவனுக்கு நிவேதித்த அன்னத்தின் மீதியைப் பிரசாதமாக உண்ண வேண்டும்—அந்த புனிதச் சேஷம் ஆத்மசுத்தியை அளிக்கும்.

Verse 66

श्रद्दधानो न लोभेन न चण्डाय समर्पितम् । गन्धमाल्यादि यच्चान्यत्तत्राप्येष समो विधिः

நம்பிக்கையுடன்—பேராசையால் அல்ல, சண்டன் (கோபமிகு/அசுத்தப் பெறுநர்) ஒருவருக்குச் சமர்ப்பிக்காமல்—நறுமணம், மாலை முதலிய பிற காணிக்கைகளுக்கும் இதே விதியே பொருந்தும்.

Verse 67

न तु तत्र शिवोस्मीति बुद्धिं कुर्याद्विचक्षणः । भुक्त्वाचम्य शिवं ध्यात्वा हृदये मूलमुच्चरेत्

அங்கே ‘நான் சிவன்’ என்ற எண்ணத்தை விவேகி கொள்ளக் கூடாது. உணவு உண்டு ஆச்சமனம் செய்து, சிவனைத் தியானித்து, இதயத்தில் மூலமந்திரத்தை உச்சரிக்க வேண்டும்।

Verse 68

कालशेषं नयेद्योग्यैः शिवशास्त्रकथादिभिः । रात्रौ व्यतीते पूर्वांशे कृत्वा पूजां मनोहराम्

மீதமுள்ள காலத்தைத் தகுந்த முறைகளில் கழிக்க வேண்டும்—சிவசாஸ்திரப் பாராயணம், கதாச்சர்ச்சை முதலியவற்றால். இரவின் முன்ன்பகுதி கடந்தபின், மனமகிழ் பூஜை செய்து…

Verse 69

शिवयोः शयनं त्वेकं कल्पयेदतिशोभनम् । भक्ष्यभोज्यांबरालेपपुष्पमालादिकं तथा

சிவனும் தேவியும் ஒன்றாகப் படுக்கும் வகையில் மிக அழகிய ஒரே படுக்கையை அமைக்க வேண்டும். மேலும் இனிய உணவுகள், ஆடைகள், நறுமண லேபனங்கள், மலர்மாலைகள் முதலியவற்றை அர்ப்பணித்து தெய்வத் தம்பதியை பக்தியுடன் போற்ற வேண்டும்.

Verse 70

मनसा कर्मणा वापि कृत्वा सर्वं मनोहरम् । ततो देवस्य देव्याश्च पादमूले शुचिस्स्वपेत्

மனத்தாலும் செயலாலும் அனைத்தையும் இனிமையும் மங்களமும் ஆகச் செய்து, பின்னர் தூய்மையுடன் இறைவனும் தேவியும் ஆகியோரின் திருவடிகளின் அடியில் படுத்து, சேவாபாவத்துடன் இருப்பான்.

Verse 71

गृहस्थो भार्यया सार्धं तदन्ये ऽपि तु केवलाः । प्रत्यूषसमयं बुद्ध्वा मात्रामाद्यामुदीरयेत्

குடும்பஸ்தன் மனைவியுடன், மற்றவர்களும் தனித்தனியாக, விடியற்காலத்தை அறிந்து முதல் மாத்ரை—‘ஓம்’—என்று உச்சரிக்க வேண்டும்; அதுவே வழிபாட்டின் தொடக்கம்.

Verse 72

प्रणम्य मनसां देवं सांबं सगणमव्ययम् । देशकालोचितं कृत्वा शौचाद्यमपि शक्तितः

மனத்தால் எல்லா மனங்களின் தேவன்—உமையுடன் கூடிய, கணங்களால் சூழப்பட்ட, அழிவிலா சிவனை வணங்கி, இடம்-காலத்திற்கு ஏற்றவாறு, தன் ஆற்றலுக்கேற்ப சௌசம் முதலிய முன்னோட்டச் செயல்களைச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 73

शंखादिनिनदैर्दिव्यैर्देवं देवीं च बोधयेत् । ततस्तत्समयोन्निद्रैः पुष्पैरतिसुगंधिभिः

சங்கு முதலிய தெய்வீக ஒலிகளால் இறைவனையும் தேவியையும் விழிப்பிக்க வேண்டும். பின்னர் உரிய நேரத்தில் முழுமையாக மலர்ந்த, மிகுந்த மணமுள்ள மலர்களால் அவர்களைப் பூஜிக்க வேண்டும்.

Verse 74

निर्वर्त्य शिवयोः पूजां प्रारभेत पुरोदितम्

சிவன்–சக்தியின் பூஜையை விதிப்படி நிறைவேற்றிய பின், முன் கூறப்பட்ட விதிமுறையின்படி நிர்ணயிக்கப்பட்ட கிரியையைத் தொடங்க வேண்டும்।