शिवज्ञान-प्रश्नः तथा सृष्टौ शिवस्य स्वयमाविर्भावः (Inquiry into Śiva-knowledge and Śiva’s self-manifestation in creation)

Verse 1

कृष्ण उवाच । भगवञ्छ्रोतुमिच्छामि शिवेन परिभाषितम् । वेदसारे शिवज्ञानं स्वाश्रितानां विमुक्तये

கிருஷ்ணன் கூறினான்—பகவனே! சிவன் தாமே உரைத்த, வேதங்களின் சாரமாகிய சிவஞானத்தை—அவரைச் சரணடைந்தோர்க்கு விடுதலை அளிப்பதைக்—கேட்க விரும்புகிறேன்।

Verse 2

अभक्तानामबुद्धीनामयुक्तानामगोचरम् । अर्थैर्दशर्धैः संयुक्तं गूढमप्राज्ञनिंदितम्

இந்த போதனை பக்தியற்றோர், அறிவிலோர், ஒழுக்கமற்றோர் எட்டாதது. பத்து ஆழ்ந்த பொருள்களுடன் கூடிய இவ்விரகசியம் மறைந்து நிற்கிறது; அறியாதோர் இதை இகழ்வதும் உண்டு।

Verse 3

वर्णाश्रमकृतैर्धर्मैर्विपरीतं क्वचित्समम् । वेदात्षडंगादुद्धृत्य सांख्याद्योगाच्च कृत्स्नशः

சில அம்சங்களில் இது வர்ணாஶ்ரம தர்மங்களுக்கு எதிராகவும், சில அம்சங்களில் அவற்றோடு ஒத்ததாகவும் உள்ளது. வேதமும் அதன் ஷடாங்கங்களும், மேலும் சாங்க்யமும் யோகமும் ஆகியவற்றிலிருந்து இது முழுமையாக எடுத்துரைக்கப்பட்டது।

Verse 4

शतकोटिप्रमाणेन विस्तीर्णं ग्रंथसंख्यया । कथितं परमेशेन तत्र पूजा कथं प्रभोः

இந்த உபதேசம் பரமேசனால் உரைக்கப்பட்டு, நூற்பிரிவுகளின் எண்ணிக்கையால் நூறு கோடி அளவிற்கு மிக விரிந்ததாக உள்ளது. இத்தகைய மாபெரும் வெளிப்பாட்டில், ஐயா, ஆண்டவனின் பூஜை எவ்வாறு செய்யப்பட வேண்டும்?

Verse 5

कस्याधिकारः पूजादौ ज्ञानयोगादयः कथम् । तत्सर्वं विस्तरादेव वक्तुमर्हसि सुव्रत

பூஜை முதலியவற்றைச் செய்யத் தகுதி உடையவர் யார்? ஞானயோகம் முதலிய வழிகள் எவ்வாறு நடைமுறைப்படுத்தப்பட வேண்டும்? ஓ சிறந்த விரதம் உடையவரே, அவையனைத்தையும் விரிவாக உரைக்கத் தகுதியானவர் நீரே.

Verse 6

उपमन्युरुवाच । शैवं संक्षिप्य वेदोक्तं शिवेन परिभाषितम् । स्तुतिनिंदादिरहितं सद्यः प्रत्ययकारणम्

உபமன்யு கூறினார்—வேதங்களில் உரைக்கப்பட்டவற்றைச் சுருக்கமாக எடுத்துக் கொண்ட இந்த சைவ உபதேசத்தை சிவன் தாமே விளக்கினார். இது புகழ்ச்சி-இகழ்ச்சி முதலியவற்றின்றி, உடனடியாகத் தெளிவான நிச்சயத்தை (பிரத்யயம்) அளிக்கும் காரணமாகும்.

Verse 7

गुरुप्रसादजं दिव्यमनायासेन मुक्तिदम् । कथयिष्ये समासेन तस्य शक्यो न विस्तरः

குருவருளால் பிறந்த இந்த தெய்வீக உபதேசம் முயற்சியின்றியே முக்தியை அளிக்கும். இதன் விரிவை முழுதும் சொல்ல இயலாது; ஆகவே சுருக்கமாக உரைக்கிறேன்.

Verse 8

सिसृक्षया पुराव्यक्ताच्छिवः स्थाणुर्महेश्वरः । सत्कार्यकारणोपेतस्स्वयमाविरभूत्प्रभुः

படைப்பை வெளிப்படுத்த விரும்பி, ஆதிப் அவ்யக்தத்திலிருந்து சிவன்—ஸ்தாணு மகேஸ்வரன்—தானே வெளிப்பட்டான்; காரணமும் காரியமும் எனும் உண்மைத் தன்மையுடன் கூடிய பரமாதிபதி அவனே.

Verse 9

जनयामास च तदा ऋषिर्विश्वाधिकः प्रभुः । देवानां प्रथमं देवं ब्रह्माणं ब्रह्मणस्पतिम्

அப்போது உலகமெங்கும் கடந்த பரமப் பிரபு, முனிவருக்கு ஒப்பான மகத்தான தேஜஸுடன், தேவர்களில் முதன்மைத் தேவனான பிரம்மா—பிரம்மணஸ்பதி—யை உண்டாக்கினான்.

Verse 10

ब्रह्मापि पितरं देवं जायमानं न्यवैक्षत । तं जायमानं जनको देवः प्रापश्यदाज्ञया

பிரம்மாவும் வெளிப்படுகின்ற அந்த தெய்வப் பிதாவை கண்டான். அவனுடைய ஆணையினாலேயே, பிரஜாபதி தேவன் வெளிப்படுகின்ற அந்தப் பிதாவை நேரில் கண்டான்.

Verse 11

दृष्टो रुद्रेण देवो ऽसावसृजद्विश्वमीश्वरः । वर्णाश्रमव्यवस्थां च चकार स पृथक्पृथक्

ருத்ரன் கண்டபோது அந்த ஈஸ்வரன் உலகத்தைப் படைத்தான்; மேலும் வர்ணங்களும் ஆசிரமங்களும் எனும் ஒழுங்கைத் தனித்தனியாக உரிய முறையில் நிறுவினான்.

Verse 12

सोमं ससर्ज यज्ञार्थे सोमाद्द्यौस्समजायत । धरा च वह्निः सूर्यश्च यज्ञो विष्णुश्शचीपतिः

யாகத்திற்காக அவர் சோமனைப் படைத்தார். சோமனிலிருந்து விண்ணுலகம் தோன்றியது; மேலும் பூமி, அக்னி, சூரியன், யாகமே, விஷ்ணு, மற்றும் சசீபதி (இந்திரன்) ஆகியோரும் வெளிப்பட்டனர்.

Verse 13

ते चान्ये च सुरा रुद्रं रुद्राध्यायेन तुष्टुवुः । प्रसन्नवदनस्तस्थौ देवानामग्रतः प्रभुः

அவர்களும் மற்ற தேவர்களும் ருத்ராத்யாயத்தால் ருத்ரனைப் போற்றினர். அப்போது அருள்முகத்துடன் ஆண்டவன் தேவர்களின் முன்னிலையில் நின்றான்.

Verse 14

अपहृत्य स्वलीलार्थं तेषां ज्ञानं महेश्वरः । तमपृच्छंस्ततो देवाः को भवानिति मोहिताः

தன் தெய்வீக லீலைக்காக மகேஸ்வரன் அவர்களின் அறிவை அகற்றினார். அப்போது மயங்கிய தேவர்கள் அவரை நோக்கி—“நீங்கள் யார்?” என்று கேட்டனர்.

Verse 15

सो ऽब्रवीद्भगवान्रुद्रो ह्यहमेकः पुरातनः । आसं प्रथममेवाहं वर्तामि १ च सुरोत्तमाः

அப்போது பகவான் ருத்ரன் கூறினார்—“உண்மையில் நான் ஒருவனே அந்த ஆதிபுராதனன். முதலில் இருந்ததும் நானே; இன்றும் நிலைத்திருப்பதும் நானே, தேவர்களில் சிறந்தவர்களே!”

Verse 16

भविष्यामि च मत्तोन्यो व्यतिरिक्तो न कश्चन । अहमेव जगत्सर्वं तर्पयामि स्वतेजसा

நானே இருப்பேன்; என்னைத் தவிர வேறொருவரும் இல்லை. இந்த முழு உலகமும் நானே; என் சுவதேஜஸால் இதைத் தாங்கி நிறைவு அளிக்கிறேன்.

Verse 17

अपश्यंतस्तमीशानं स्तुवंतश्चैव सामभिः । व्रतं पाशुपतं कृत्वा त्वथर्वशिरसि स्थितम्

அவர்கள் ஈசானனை நேரில் காணாதபோதிலும், சாமப் பாடல்களால் அவரைத் துதித்தனர். பாசுபத விரதத்தை மேற்கொண்டு, அவர்கள் அதர்வசிரஸில் நிலைபெற்றனர்—பசுபதி ரகசியத் தத்துவத்தில் உறைந்தனர்.

Verse 18

भस्मसंछन्नसर्वांगा बभूवुरमरास्तदा । अथ तेषां प्रसादार्थं पशूनां पतिरीश्वरः

அப்போது தேவர்கள் அனைவரும் தங்கள் முழு உடலிலும் புனித விபூதியால் மூடப்பட்டனர். பின்னர் அவர்களுக்கு அருள் வழங்கப் பசுபதி ஈசுவரன் வெளிப்பட்டான்.

Verse 20

सगणश्चोमया सार्धं सान्निध्यमकरोत्प्रभुः । यं विनिद्रा जितश्वासा योगिनो दग्धकिल्बिषाः

பிரபு தம் கணங்களுடன் உமையோடு சேர்ந்து அருள்சான்னித்யத்தில் வந்து தங்கினார்—நித்திரையற்ற, சுவாசத்தை வென்ற, பாவம் எரிந்த யோகிகள் எவரை நிலையாகத் தியானிக்கிறார்களோ அவர்.

Verse 21

हृदि पश्यंति तं देवं ददृशुर्देवपुंगवाः । यामाहुः परमां शक्तिमीश्वरेच्छानुवर्तिनीम्

இதயத்தில் அந்த தேவனைத் தரிசித்து தேவர்களில் முதன்மையோர் அவரைக் கண்டனர். அவளை அவர்கள் பரம சக்தி என்றனர்—ஈசுவரன் இச்சையைத் தவறாது பின்பற்றுபவள்.

Verse 22

तामपश्यन्महेशस्य वामतो वामलोचनाम् । ये विनिर्धूतसंसाराः प्राप्ताः शैवं परं पदम्

அவர்கள் மகேசனின் இடப்புறத்தில் உள்ள வாமலோசனை தேவியைத் தரிசித்தனர்; அவளின் அருளால் உலகப் பந்தத்தை உதறியோர் சிவனின் உயர்ந்த சைவப் பரம்பதம், உத்தம தாமத்தை அடைகின்றனர்।

Verse 23

नित्यसिद्धाश्च ये वान्यं ते च दृष्टा गणेश्वराः । अथ तं तुष्टुवुर्देवा देव्या सह महेश्वरम्

அங்கே நித்தியசித்தர்களும் கணேச்வரர்களின் கூட்டங்களும் காணப்பட்டன. பின்னர் தேவர்கள் தேவியுடன் சேர்ந்து மகேச்வரனைப் புகழ்ந்து ஸ்தோத்திரம் செய்தனர்।

Verse 24

स्तोत्रैर्माहेश्वरैर्दिव्यैः श्रोतैः पौराणिकैरपि । देवो ऽपि देवानालोक्य घृणया वृषभध्वजः

தெய்வீகமான மாஹேஸ்வர ஸ்தோத்திரங்களாலும், மரபில் கேட்கப்பட்ட புராண மந்திரங்களாலும் தேவர்கள் புகழ்ந்ததைப் பார்த்து, வृषபத்வஜனான சிவபெருமான் கருணையால் உருகினார்।

Verse 25

अर्थमहत्तमं देवाः पप्रच्छुरिममादरात् । देवा ऊचुः । भगवन्केन मार्गेण पूजनीयो ऽसि भूतले

உயர்ந்த பொருளை அறிய விரும்பி தேவர்கள் மரியாதையுடன் கேட்டனர். தேவர்கள் கூறினர்—“பகவனே, பூமியில் எந்த மார்க்கத்தாலும் எந்த விதியாலும் உம்மை வழிபட வேண்டும்?”

Verse 26

कस्याधिकारः पूजायां वक्तुमर्हसि तत्त्वतः । ततः सस्मितमालोक्य देवीं देववरोहरः

“பூஜையில் உண்மையில் யாருக்கு அதிகாரம்? தத்துவப்படி நீ கூறத் தகுதியுடையவள்.” என்று சொல்லி, தேவர்களில் சிறந்தவன் மென்மையான புன்னகையுடன் தேவியை நோக்கினான்।

Verse 27

स्वरूपं दर्शयामास घोरं सूर्यात्मकं परम् । सर्वैश्वर्यगुणोपेतं सर्वतेजोमयं परम्

அப்போது அவர் தமது பரம ஸ்வரூபத்தை வெளிப்படுத்தினார்—மகிமையில் அச்சமூட்டும், சூரிய-ஸ்வபாவமுடைய பராத்பரம்; எல்லா ஐஸ்வர்ய குணங்களும் நிறைந்த, முழுவதும் தெய்வீக ஒளியால் ஆனது।

Verse 28

शक्तिभिर्मूर्तिभिश्चांगैर्ग्रहैर्देवैश्च संवृतम् । अष्टबाहुं चतुर्वक्त्रमर्धनारीकमद्भुतम्

அவர் சக்திகள், மூர்த்திகள், அங்கங்கள், கிரகங்கள் மற்றும் தேவர்கள் சூழ நிறைந்திருந்தார்; எட்டு கரங்களும் நான்கு முகங்களும் உடைய, அதிசய அர்த்தநாரீஸ்வர ரூபமாகத் தோன்றினார்।

Verse 29

दृष्ट्वैवमद्भुताकारं देवा विष्णुपुरोगमाः । बुद्ध्वा दिवाकरं देवं देवीं चैव निशाकरम्

அந்த அதிசய வடிவத்தைப் பார்த்த விஷ்ணுவின் தலைமையிலான தேவர்கள், இறைவனை திவாகரன் (சூரியன்) என அறிந்தனர்; தேவியையும் நிஷாகரன் (சந்திரன்) என உணர்ந்தனர்।

Verse 30

पञ्चभूतानि शेषाणि तन्मयं च चराचरम् । एवमुक्त्वा नमश्चक्रुस्तस्मै चार्घ्यं प्रदाय वै

“மீதமுள்ள பஞ்சபூதங்களும், அசையும் அசையாத அனைத்தும் அவருடைய சொரூபமே”—என்று கூறி, அவர்கள் அவரை வணங்கி முறையாக அர்க்யம் அர்ப்பணித்தனர்।

Verse 32

सिंदूरवर्णाय सुमण्डलाय सुवर्णवर्णाभरणाय तुभ्यम् । पद्माभनेत्राय सपंकजाय ब्रह्मेन्द्रनारायणकारणाय

உமக்கு வணக்கம்—சிந்தூர நிற ஒளியுடன், மங்கலமான பிரகாசமண்டல ரூபனாய், பொன்னிற ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டவரே. தாமரைநேத்திரன், தாமரையுடன் இணைந்தவன், பிரம்மா-இந்திர-நாராயணர்க்கு காரணமான உமக்கே நமஸ்காரம்.

Verse 33

सुरत्नपूर्णं ससुवर्णतोयं सुकुंकुमाद्यं सकुशं सपुष्पम् । प्रदत्तमादाय सहेमपात्रं प्रशस्तमर्घ्यं भगवन्प्रसीद

ஹே பகவான், அருள்புரிவாயாக. சிறந்த ரத்தினங்களால் நிறைந்தது, பொன்னுடன் கலந்த நீருடன் கூடியது, மங்கல குங்குமம் முதலியவற்றின் மணத்தால் நறுமணம் கொண்டது, குசை புல் மற்றும் மலர்களுடன்—பொற்கலனில் அர்ப்பணித்த இந்த உயர்ந்த அர்க்யத்தை ஏற்றருள்வாயாக.

Verse 34

नमश्शिवाय शांताय सगणायादिहेतवे । रुद्राय विष्णवे तुभ्यं ब्रह्मणे सूर्यमूर्तये

அமைதிச் சொரூபனாய், கணங்களுடன் ஆதிகாரணனாய் விளங்கும் சிவனுக்கு நமஸ்காரம். நீயே ருத்ரன், நீயே விஷ்ணு, நீயே பிரம்மா; சூரியமூர்த்தியே, உனக்கு வணக்கம்.

Verse 35

यश्शिवं मण्डले सौरे संपूज्यैव समाहितः । प्रातर्मध्याह्नसायाह्ने प्रदद्यादर्घ्यमुत्तमम्

ஒருவன் ஒருமனத்துடன் சூரிய மண்டலத்தில் சிவனை முறையாகப் பூஜித்தால், காலை, நண்பகல், மாலை—மூன்று சந்திகளிலும்—உத்தம அர்க்யத்தை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

Verse 36

प्रणमेद्वा पठेदेताञ्छ्लोकाञ्छ्रुतिमुखानिमान् । न तस्य दुर्ल्लभं किंचिद्भक्तश्चेन्मुच्यते दृढम्

யார் வணங்கி அல்லது வேதச் சாரமுடைய இச் சுலோகங்களைப் பாராயணம் செய்கிறாரோ, அவருக்கு எதுவும் அரிதாகாது; அவர் உண்மைப் பக்தரானால் உறுதியாக விடுதலை பெறுவார்.

Verse 37

तस्मादभ्यर्चयेनित्यं शिवमादित्यरूपिणम् । धर्मकामार्थमुक्त्यर्थं मनसा कर्मणा गिरा

ஆகையால் தர்மம், காமம், அர்த்தம் மற்றும் இறுதியில் மோக்ஷம் பெறுவதற்காக, ஆதித்ய ரூபம் கொண்ட பகவான் சிவனை தினமும் வழிபட வேண்டும்—மனத்தால், செயலால், சொல்லால்.

Verse 38

अथ देवान्समालोक्य मण्डलस्थो महेश्वरः । सर्वागमोत्तरं दत्त्वा शास्त्रमंतरधाद्धरः

பின்னர் மண்டலத்தில் அமர்ந்த மகேஸ்வரன் தேவர்களை நோக்கினார். எல்லா ஆகமங்களின் சாரமும் உச்சியும் ஆன அந்த பரம சாஸ்திரத்தை அளித்த பின், தாரணீதரன் சிவன் மறைந்தருளினார்.

Verse 39

तत्र पूजाधिकारो ऽयं ब्रह्मक्षत्रविशामिति । ज्ञात्वा प्रणम्य देवेशं देवा जग्मुर्यथागतम्

அங்கே அந்தப் பூஜையின் அதிகாரம் பிராமணர், க்ஷத்திரியர், வைசியர் இவர்களுக்கே என அறிந்து, தேவர்கள் தேவேசுவரனை வணங்கி வந்த வழியே மீண்டும் சென்றனர்.

Verse 40

अथ कालेन महता तस्मिञ्छास्त्रे तिरोहिते । भर्तारं परिपप्रच्छ तदंकस्था महेश्वरी

பின்னர் நீண்ட காலம் கழிந்தபோது, அந்தச் சாஸ்திர உபதேசம் மறைந்துவிட்ட நிலையில், ஆண்டவரின் மடியில் அமர்ந்த மகேஸ்வரி தம் கணவர் சிவனை மீண்டும் பணிவுடன் கேட்டாள்.

Verse 41

तया स चोदितो देवो देव्या चन्द्रविभूषणः । अवदत्करमुद्धृत्य शास्त्रं सर्वागमोत्तरम्

தேவியின் தூண்டுதலால், சந்திர அலங்காரமுடைய சிவபெருமான் கை உயர்த்தி, எல்லா ஆகமங்களுக்கும் மேலான பரம சாஸ்திரத்தை உரைத்தார்.

Verse 42

प्रवर्तितं च तल्लोके नियोगात्परमेष्ठिनः । मयागस्त्येन गुरुणा दधीचेन महर्षिणा

பரமேஷ்டியின் ஆணையால் அந்த உலகில் அது தொடங்கப்பட்டது—என்னாலும், குரு அகஸ்தியராலும், மகரிஷி ததீசியாலும்।

Verse 43

स्वयमप्यवतीर्योर्व्यां युगावर्तेषु शूलधृक् । स्वाश्रितानां विमुक्त्यर्थं कुरुते ज्ञानसंततिम्

திரிசூலதாரியான பகவான் தாமே யுகமாற்றங்களின் சந்தியில் உலகில் அவதரித்து, தம்மைச் சரணடைந்தோரின் விடுதலைக்காக மீட்பளிக்கும் ஞானத்தின் இடையறாத பரம்பரையை நிறுவுகிறார்।

Verse 44

ऋभुस्सत्यो भार्गवश्च ह्यंगिराः सविता द्विजाः । मृत्युः शतक्रतुर्धीमान्वसिष्ठो मुनिपुंगवः

ரிபு, சத்ய, பார்கவ, அங்கிரஸ்; இருமுறைப் பிறந்த சவிதா; மிருத்யு; ஞானமிக்க சதக்ரது (இந்திரன்); மேலும் முனிவர்களில் முதன்மையான வசிஷ்டர்—இவர்கள் இங்கே கூறப்படுகின்றனர்।

Verse 45

सारस्वतस्त्रिधामा च त्रिवृतो मुनिपुंगवः । शततेजास्स्वयं धर्मो नारायण इति श्रुतः

அவர் சாரஸ்வதன், திரிதாமன், திரிவிருதன்—முனிவர்களில் முதன்மை—என்று புகழப்படுகிறார். அவர் சததேஜஸ், தாமே தர்மம், மேலும் நாராயணன் என்றும் கேட்கப்படுகிறார்।

Verse 46

स्वरक्षश्चारुणिर्धीमांस्तथा चैव कृतंजयः । कृतंजयो भरद्वाजो गौतमः कविरुत्तमः

ஸ்வரக்ஷ, சாருணி, ஞானமிக்க தீமான், மேலும் கிருதஞ்சய; அதேபோல் கிருதஞ்சய, பரத்வாஜ, கௌதம, மற்றும் உத்தம முனி கவி—இவர்கள் போற்றத்தக்க ரிஷிகளாக எண்ணப்படுகின்றனர்।

Verse 47

वाचःस्रवा मुनिस्साक्षात्तथा सूक्ष्मायणिः शुचिः । तृणबिंदुर्मुनिः कृष्णः शक्तिः शाक्तेय उत्तरः

இங்கே வாசஃஸ்ரவா முனிவர் தாமே, அதுபோலத் தூய சூக்ஷ்மாயணி, திருணபிந்து முனி, கிருஷ்ணன், சக்தி, சாக்தேயன், உத்தரன்—இவர்கள் அனைவரும் இங்கு போற்றப்பட்ட புனிதர்கள்.

Verse 48

जातूकर्ण्यो हरिस्साक्षात्कृष्णद्वैपायनो मुनिः । व्यासावताराञ्छृण्वंतु कल्पयोगेश्वरान्क्रमात्

ஜாதூகರ್ಣ்யன், ஹரி தாமே, மேலும் முனி கிருஷ்ணத்வைபாயனன் (வ்யாசர்)—இப்போது ஒவ்வொரு கல்பத்திலும் தோன்றும் யோகேஸ்வர வ்யாச அவதாரங்களை வரிசையாகக் கேளுங்கள்.

Verse 49

लैंगे व्यासावतारा हि द्वापरां तेषु सुव्रताः । योगाचार्यावताराश्च तथा शिष्येषु शूलिनः

நல்ல விரதமுடையோரே, த்வாபர யுகத்தில் லிங்கபக்தர்களிடையே வ்யாச அவதாரங்கள் நிச்சயமாகத் தோன்றுகின்றன; அதுபோல சீடர்களிடையே சூலதாரி சிவன் யோகாசாரிய அவதாரமாகவும் வெளிப்படுகின்றான்.

Verse 50

तत्र तत्र विभोः शिष्याश्चत्वारः स्युर्महौजसः । शिष्यास्तेषां प्रशिष्याश्च शतशो ऽथ सहस्रशः

எங்கெங்கும் அந்த விபுவுக்கு நான்கு பேரான மஹௌஜஸ்வி சீடர்கள் இருந்தனர். அந்த சீடர்களுக்கும் சீடர்-பிரசீடர்கள் நூற்றுக்கணக்காகவும், பின்னர் ஆயிரக்கணக்காகவும் இருந்தனர்.

Verse 51

तेषां संभावनाल्लोके शैवाज्ञाकरणादिभिः । भाग्यवंतो विमुच्यंते भक्त्या चात्यंतभाविताः

அவர்களை மதித்து போற்றுவதாலும், சிவனின் ஆணைகள் மற்றும் சைவ ஒழுக்கங்களை நிறைவேற்றுவதாலும், இவ்வுலகில் பாக்கியவான்கள் விடுதலை பெறுகின்றனர்; பக்தியால் அவர்கள் முழுமையாக சிவபாவத்தில் நன்கு பாவிக்கப்பட்டு உயர்வடைகின்றனர்.