पाशुपतज्ञानप्रश्नः — Inquiry into Pāśupata Knowledge (Paśu–Pāśa–Paśupati)

Verse 1

ऋषय ऊचुः । किं तत्पाशुपतं ज्ञानं कथं पशुपतिश्शिवः । कथं धौम्याग्रजः पृष्टः कृष्णेनाक्लिष्टकर्मणा

ரிஷிகள் கூறினர்—அந்த பாசுபத ஞானம் என்ன? சிவன் எவ்வாறு பசுபதி? மேலும் தௌம்யரின் மூத்தவரிடம், அக்லிஷ்டகர்மனான கிருஷ்ணன் இதை எவ்வாறு கேட்டான்?

Verse 2

एतत्सर्वं समाचक्ष्व वायो शंकरविग्रह । तत्समो न हि वक्तास्ति त्रैलोक्येष्वपरः प्रभुः

ஓ வாயுவே, சங்கரரின் வடிவமே, இவை அனைத்தையும் விரிவாக விளக்குக. மூவுலகிலும் உமக்கு இணையான பேச்சாளர் இல்லை; வேறு எந்த ஆண்டவனும் ஒப்பில்லை.

Verse 3

सूत उवाच । इत्याकर्ण्य वचस्तेषां महर्षीणां प्रभंजनः । संस्मृत्य शिवमीशानं प्रवक्तुमुपचक्रमे

சூதர் கூறினார்—அந்த மகரிஷிகளின் சொற்களை இவ்வாறு கேட்ட ப்ரபஞ்சனன், ஈசானனாகிய பரமேஸ்வரன் சிவனை நினைந்து உரையாடத் தொடங்கினான்।

Verse 4

वायुरुवाच । पुरा साक्षान्महेशेन श्रीकंठाख्येन मन्दरे । देव्यै देवेन कथितं ज्ञानं पाशुपतं परम्

வாயு கூறினார்—முன்னொரு காலத்தில் மந்தர மலையில், ஸ்ரீகண்டன் எனப் பெயர்பெற்ற மகேசன் தானே தேவிக்கு உன்னத பாசுபத ஞானத்தை உபதேசித்தான்।

Verse 5

तदेव पृष्टं कृष्णेन विष्णुना विश्वयोनिना । पशुत्वं च सुरादीनां पतित्वं च शिवस्य च

அதே பொருளை உலகின் மூலமான கிருஷ்ணரூப விஷ்ணு கேட்டான்—தேவர்கள் முதலியோருக்கும் பசுத்துவம் (பந்தநிலை) எவ்வாறு, சிவனுக்குப் பதித்துவம் (ஆண்டமை) எவ்வாறு என்று।

Verse 6

यथोपदिष्टं कृष्णाय मुनिना ह्युपमन्युना । तथा समासतो वक्ष्ये तच्छृणुध्वमतंद्रिताः

முனி உபமன்யு ஸ்ரீகிருஷ்ணருக்கு எவ்வாறு உபதேசித்தாரோ, அதுபோலவே நான் இப்போது சுருக்கமாகச் சொல்கிறேன். அலட்சியம் இன்றி கவனமாகக் கேளுங்கள்.

Verse 7

पुरोपमन्युमासीनं विष्णुःकृष्णवपुर्धरः । प्रणिपत्य यथान्यायमिदं वचनमब्रवीत्

அப்போது கருநிற வடிவம் தாங்கிய விஷ்ணு, முன்னே அமர்ந்திருந்த உபமன்யுவை அணுகினார். முறையாக வணங்கி இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னார்.

Verse 8

श्रीकृष्ण उवाच । भगवञ्छ्रोतुमिच्छामि देव्यै देवेन भाषितम् । दिव्यं पाशुपतं ज्ञानं विभूतिं वास्य कृत्स्नशः

ஸ்ரீகிருஷ்ணர் கூறினார்— பகவனே, தேவிக்கு தேவன் உரைத்த தெய்வீக பாசுபத ஞானத்தையும், அதனுடைய எல்லா விபூதிகளின் முழு விவரத்தையும் நான் கேட்க விரும்புகிறேன்.

Verse 9

कथं पशुपतिर्देवः पशवः के प्रकीर्तिताः । कैः पाशैस्ते निबध्यंते विमुच्यंते च ते कथम्

தேவன் எவ்வாறு ‘பசுபதி’ என அழைக்கப்படுகிறார்? ‘பசுக்கள்’ எனப்படும் ஜீவாத்மாக்கள் யார்? அவர்கள் எந்தப் பாசங்களால் கட்டப்படுகின்றனர், அந்தப் பந்தங்களிலிருந்து எவ்வாறு விடுதலை பெறுகின்றனர்?

Verse 10

इति संचोदितः श्रीमानुपमन्युर्महात्मना । प्रणम्य देवं देवीं च प्राह पुष्टो यथा तथा

அவ்வாறு அந்த மகாத்மாவால் தூண்டப்பட்ட சிறிமான் உபமன்யு, தேவனையும் தேவியையும் வணங்கி, உற்சாகம் பெற்றவனாய், தூண்டப்பட்டபடியே உரைத்தான்.

Verse 11

उपमन्युरुवाच । ब्रह्माद्याः स्थावरांताश्च देवदेवस्य शूलिनः । पशवः परिकीर्त्यंते संसारवशवर्तिनः

உபமன்யு கூறினார்—பிரம்மா முதலாக அசைவற்ற நிலை உயிர்கள் வரை, தேவர்களின் தேவனான சூலினின் முன்னிலையில், சம்சாரத்தின் ஆட்சிக்குட்பட்ட அனைவரும் ‘பசு’ எனப் புகழப்படுகின்றனர்.

Verse 12

तेषां पतित्वाद्देवेशः शिवः पशुपतिः स्मृतः । मलमायादिभिः पाशैः स बध्नाति पशून्पतिः

அவர்களுக்குத் தலைவனாக இருப்பதால் தேவீசன் சிவன் ‘பசுபதி’ என நினைக்கப்படுகிறார். அந்த ஆண்டவன் மல, மாயை முதலிய பாசங்களால் ஜீவர்களை கட்டுகிறான்.

Verse 13

स एव मोचकस्तेषां भक्त्या सम्यगुपासितः । चतुर्विंशतितत्त्वानि मायाकर्मगुणा अमी

பக்தியுடன் முறையாக வழிபட்டால் அவனே அவர்களின் விடுவிப்பவன். இவை—இருபத்திநான்கு தத்துவங்கள், மேலும் மாயை, கர்மம், குணங்கள்—(ஜீவனின்) பாசங்களாகும்.

Verse 14

विषया इति कथ्यन्ते पाशा जीवनिबन्धनाः । ब्रह्मादिस्तम्बपर्यंतान् पशून्बद्ध्वा महेश्वरः

புலன்விஷயங்கள் ‘பாசங்கள்’ எனப்படுகின்றன; அவை ஜீவனை உலக வாழ்வின் பந்தத்தில் கட்டுகின்றன. ஆகவே மகேஸ்வரன் பிரம்மா முதல் புல்-தூண் வரை அனைத்தையும் ‘பசு’ எனக் கட்டுப்படுத்துகின்றான்।

Verse 15

पाशैरेतैः पतिर्देवः कार्यं कारयति स्वकम् । तस्याज्ञया महेशस्य प्रकृतिः पुरुषोचिताम्

இவ்வே பாசங்களால் தேவபதி தமது காரியத்தை நடத்துகின்றார்; மகேசனின் ஆணையால் பிரகృతి புருஷனுக்கேற்ற முறையில் இயங்கி அனுபவத்தை அமைக்கிறது।

Verse 16

बुद्धिं प्रसूते सा बुद्धिरहंकारमहंकृतिः । इन्द्रियाणि दशैकं च तन्मात्रापञ्चकं तथा

அதிலிருந்து புத்தி தோன்றுகிறது; அந்த புத்தியிலிருந்து ‘நான்’ உணர்வை உருவாக்கும் அகங்காரம் பிறக்கிறது. அந்த அகங்காரத்திலிருந்து பத்து இந்திரியங்களும் மனமும் சேர்ந்து பதினொன்று, மேலும் ஐந்து தன்மாத்திரைகளும் வெளிப்படுகின்றன।

Verse 17

शासनाद्देवदेवस्य शिवस्य शिवदायिनः । तन्मात्राण्यपि तस्यैव शासनेन महीयसा

தேவர்களின் தேவனாகிய சிவன், மங்கலத்தை அருள்பவன்; அவன் மகா ஆணையினால் தன்மாத்திரங்களும் அவனுடைய வல்லமைமிகு கட்டளைக்கே உட்பட்டு நிலைபெறுகின்றன.

Verse 18

महाभूतान्यशेषाणि भावयंत्यनुपूर्वशः । ब्रह्मादीनां तृणान्तानां देहिनां देहसंगतिम्

எஞ்சாமலான மகாபூதங்கள் ஒழுங்காகத் தொடர்ச்சியாய், பிரம்மா முதல் புல்லின் நுனிவரை எல்லா தேஹிகளுக்கும் உடல்-கூட்டத்தை உருவாக்குகின்றன.

Verse 19

महाभूतान्यशेषाणि जनयंति शिवाज्ञया । अध्यवस्यति वै बुद्धिरहंकारोभिमन्यते

சிவனின் ஆணையால் எல்லா மகாபூதங்களும் தோன்றுகின்றன. புத்தி தீர்மானிக்கிறது; அகங்காரம் ‘நான்’ என்று உரிமை கொண்டாடுகிறது.

Verse 20

चित्तं चेतयते चापि मनः संकल्पयत्यपि । श्रोत्रादीनि च गृह्णन्ति शब्दादीन्विषयान् पृथक्

சித்தம் விழிப்புணர்வைத் தாங்குகிறது; மனம் சங்கல்பம்-விகல்பம் செய்கிறது. செவி முதலிய இந்திரியங்கள் ஒலி முதலிய பொருட்களைத் தனித்தனியாகப் பற்றுகின்றன.

Verse 21

स्वानेव नान्यान्देवस्य दिव्येनाज्ञाबलेन वै । वागादीन्यपि यान्यासंस्तानि कर्मेन्द्रियाणि च

தேவனின் தெய்வீக ஆணை-வலத்தால் அவை தத்தம் எல்லைகளிலேயே இருந்தன; பிறவற்றில் அல்ல. அதுபோல வாக்கு முதலியவை அனைத்தும் கர்மேந்திரியங்களாயின.

Verse 22

यथा स्वं कर्म कुर्वन्ति नान्यत्किंचिच्छिवाज्ञया । शब्दादयोपि गृह्यंते क्रियन्ते वचनादयः

உயிர்கள் சிவனின் ஆணையின்றி தத்தம் நியதிக் கடமையையே செய்கின்றன; வேறொன்றும் செய்யாது. அதுபோலச் சப்தாதிகள் உணரப்படுவதும், வாக்காதி செயல்கள் நிகழ்வதும் அவனது நியம சக்தியாலேயே ஆகும்.

Verse 23

अविलंघ्या हि सर्वेषामाज्ञा शंभोर्गरीयसी । अवकाशमशेषाणां भूतानां संप्रयच्छति

உண்மையாகவே எல்லா உயிர்களுக்கும் சம்புவின் ஆணை மீற இயலாததும் மிகப் பெருமை உடையதும் ஆகும்; அதுவே அனைத்துப் பிராணிகளுக்கும் உரிய அவகாசத்தையும் நியதித் தளத்தையும் அளிக்கிறது.

Verse 24

आकाशः परमेशस्य शासनादेव सर्वगः । प्राणाद्यैश्च तथा नामभेदैरंतर्बहिर्जगत्

பரமேஸ்வரன் (சிவன்) ஆணையாலேயே ஆகாசம் எங்கும் பரவி நிற்கிறது; மேலும் பிராணன் முதலிய பெயர் வேறுபாடுகளால் அது உலகின் உள்ளும் புறமும் செயல்படுகிறது.

Verse 25

बिभर्ति सर्वं शर्वस्य शासनेन प्रभञ्जनः । हव्यं वहति देवानां कव्यं कव्याशिनामपि

சர்வன் (சிவபெருமான்) ஆணையால் பிரபஞ்சனன்—காற்று—அனைத்தையும் தாங்கி நிலைநிறுத்துகிறது. தேவர்களுக்கான ஹவ்யத்தையும், பித்ருக்களுக்கான கவ்யத்தையும் அதுவே எடுத்துச் செல்கிறது.

Verse 26

पाकाद्यं च करोत्यग्निः परमेश्वरशासनात् । संजीवनाद्यं सर्वस्य कुर्वत्यापस्तदाज्ञया

பரமேஸ்வரன் (சிவன்) ஆணையால் அக்னி சமைத்தல் முதலிய செயல்களைச் செய்கிறது; அதே ஆணையால் நீர் எல்லா உயிர்களுக்கும் உயிரூட்டல், பேணல் முதலியவற்றை நிறைவேற்றுகிறது.

Verse 27

विश्वम्भरा जगन्नित्यं धत्ते विश्वेश्वराज्ञया । देवान्पात्यसुरान् हंति त्रिलोकमभिरक्षति

விச்வேஸ்வரனாகிய சிவனின் ஆணையால் உலகைத் தாங்கும் தெய்வ சக்தி எப்போதும் பிரபஞ்சத்தைத் தாங்குகின்றாள். அவள் தேவர்களைப் பாதுகாத்து, அசுரர்களை அழித்து, மூவுலகையும் காக்கின்றாள்.

Verse 28

आज्ञया तस्य देवेन्द्रः सर्वैर्देवैरलंघ्यया । आधिपत्यमपां नित्यं कुरुते वरुणस्सदा

அவராகிய சிவனின்—எல்லாத் தேவர்களாலும் மீற இயலாத—ஆணையால் தேவேந்திரன் வருணன் எப்போதும் நீர்மேல் நிலையான ஆட்சியை நடத்துகின்றான்.

Verse 29

पाशैर्बध्नाति च यथा दंड्यांस्तस्यैव शासनात् । ददाति नित्यं यक्षेन्द्रो द्रविणं द्रविणेश्वरः

அவருடைய கட்டளையினாலே தண்டனைக்குரியோர் பாசங்களால் கட்டப்படுவது போல, செல்வத்தின் அதிபதி யக்ஷேந்திரன் குபேரனும் அதே விதியைப் பின்பற்றி இடையறாது செல்வத்தை அருள்கிறான்।

Verse 30

पुण्यानुरूपं भूतेभ्यः पुरुषस्यानुशासनात् । करोति संपदः शश्वज्ज्ञानं चापि सुमेधसाम्

பரம புருஷன் (பதி) ஆணையினால் உயிர்களுக்கு அவரவர் புண்ணியத்திற்கேற்ற பலன் கிடைக்கிறது; மேலும் சுமேதஸ்களுக்குத் தொடர்ந்து செல்வமும் மெய்ஞ்ஞானமும் அருள்கிறான்।

Verse 31

निग्रहं चाप्यसाधूनामीशानश्शिवशासनात् । धत्ते तु धरणीं मूर्ध्ना शेषः शिवनियोगतः

சிவன் கட்டளையினால் ஈசானன் தீயவர்களை அடக்குகிறான்; சிவன் நியமத்தினால் சேஷன் தன் தலைமேல் பூமியைத் தாங்குகிறான்।

Verse 32

यामाहुस्तामसीं रौद्रीं मूर्तिमंतकरीं हरेः । सृजत्यशेषमीशस्य शासनाच्चतुराननः

அவர்கள் ‘ஹரியின் தாமஸீ, ரௌத்ரீ, உருவாக்கும் சக்தி’ என்று கூறுவதைக்—ஈசனின் கட்டளையினால் நான்முகன் பிரம்மா அதனால் மீதமுள்ள அனைத்துப் படைப்பையும் உருவாக்குகிறான்।

Verse 33

अन्याभिर्मूर्तिभिः स्वाभिः पाति चांते निहन्ति च । विष्णुः पालयते विश्वं कालकालस्य शासनात्

விஷ்ணு தன் பிற வெளிப்பாடுகளால் காக்கிறான்; இறுதியில் அழிவையும் செய்கிறான்; ஆனால் காலகாலன் (சிவன்) கட்டளையினாலேயே உலகை நிலைநிறுத்துகிறான்।

Verse 34

सृजते त्रसते चापि स्वकाभिस्तनुभिस्त्रिभिः । हरत्यंते जगत्सर्वं हरस्तस्यैव शासनात्

தன் சொந்த மூன்று உடல்-சக்திகளால் அவர் படைத்து எல்லா உயிர்களையும் இயக்குகிறார்; இறுதியில் தன் கட்டளையாலேயே ஹரன் (சிவன்) முழு உலகையும் ஒடுக்கி லயப்படுத்துகிறான்।

Verse 35

सृजत्यपि च विश्वात्मा त्रिधा भिन्नस्तु रक्षति । कालः करोति सकलं कालस्संहरति प्रजाः

படைத்துக் கொண்டிருந்தாலும் உலகாத்மா மூன்று வடிவங்களாகப் பிரிந்ததுபோல் தோன்றியும் உண்மையில் காக்கிறான்; காலமே அனைத்தையும் நிகழ்த்துகிறது, காலமே உயிர்களை லயப்படுத்துகிறது।

Verse 36

कालः पालयते विश्वं कालकालस्य शासनात् । त्रिभिरंशैर्जगद्बिभ्रत्तेजोभिर्वृष्टिमादिशन्

காலத்திற்கும் அதிபதியான மகேஸ்வரனின் கட்டளையால் காலம் உலகை காக்கிறது; தன் ஒளிமிகு மூன்று அங்கங்களால் உலகங்களைத் தாங்கி மழையை விதிக்கிறான்।

Verse 37

दिवि वर्षत्यसौ भानुर्देवदेवस्य शासनात् । पुष्णात्योषधिजातानि भूतान्याह्लादयत्यपि

தேவர்களின் தேவனான சிவனின் கட்டளையால் அந்த சூரியன் விண்ணில் மழையைப் பொழியச் செய்கிறான்; மருந்துத் தாவரங்களை வளர்த்து, உயிர்களையும் மகிழ்விக்கிறான்।

Verse 38

देवैश्च पीयते चंद्रश्चन्द्रभूषणशासनात् । आदित्या वसवो रुद्रा अश्विनौ मरुतस्तथा

சந்திரத்தை அணிகலனாகத் தரித்த சிவனின் கட்டளையால் தேவர்கள் சந்திரனையும் ‘பருகுகின்றனர்’; அதுபோல ஆதித்யர்கள், வசுக்கள், ருத்ரர்கள், அஸ்வினி இரட்டையர், மருதர்கள்—அனைவரும் அவன் ஆணையால் தாங்கப்பட்டு வாழ்கின்றனர்।

Verse 39

खेचरा ऋषयस्सिद्धा भोगिनो मनुजा मृगाः । पशवः पक्षिणश्चैव कीटाद्याः स्थावराणि च

வானில் இயங்குவோர், ரிஷிகள், சித்தர்கள்; நாகர்கள், மனிதர்கள், மிருகங்கள்; மாடுமிராண்டுகள், பறவைகள்; மேலும் பூச்சி முதலியனவும் நிலைஉயிர்களும்—இவை அனைத்தும் (உயிர்வகைகள்) அடங்கும்।

Verse 40

नद्यस्समुद्रा गिरयः काननानि सरांसि च । वेदाः सांगाश्च शास्त्राणि मंत्रस्तोममखादयः

நதிகள், கடல்கள், மலைகள், காடுகள், ஏரிகள்; மேலும் அங்கங்களுடன் கூடிய வேதங்கள், சாஸ்திரங்கள், மந்திரத் தொகுதிகள் மற்றும் யாகாதிகள்—(இவை அனைத்தும் அவன் ஆணைக்குக் கீழ்).

Verse 41

कालाग्न्यादिशिवांतानि भुवनानि सहाधिपैः । ब्रह्मांडान्यप्यसंख्यानि तेषामावरणानि च

காலாக்னி முதலாக சிவன் வரை உலகங்கள் தத்தம் அதிபதிகளுடன் நிலவுகின்றன. எண்ணற்ற பிரம்மாண்டங்களும் அவற்றின் மூடுபடலங்களும் அப்படியே உள்ளன।

Verse 42

वर्तमानान्यतीतानि भविष्यन्त्यपि कृत्स्नशः । दिशश्च विदिशश्चैव कालभेदाः कलादयः

நிகழ்காலம், கடந்தகாலம், வருங்காலம்—அனைத்தும் முழுமையாக அறியப்படுகின்றன; திசைகள், இடைத்திசைகள், காலப் பிரிவுகள், கலா முதலிய அளவுகளும் அதில் வெளிப்படுகின்றன।

Verse 43

यच्च किंचिज्जगत्यस्मिन् दृश्यते श्रूयते ऽपि वा । तत्सर्वं शंकरस्याज्ञा बलेन समधिष्ठितम्

இந்த உலகில் எது காணப்படுகிறதோ அல்லது கேட்கப்படுகிறதோ—அதெல்லாம் சங்கரனின் ஆணை-சக்தியின் வலத்தால் முழுமையாகத் தாங்கப்பட்டும் ஆளப்பட்டும் உள்ளது।

Verse 44

आज्ञाबलात्तस्य धरा स्थितेह धराधरा वारिधराः समुद्राः । ज्योतिर्गणाः शक्रमुखाश्च देवाः स्थिरं चिरं वा चिदचिद्यदस्ति

அந்த பரமாதிபதி பதி அவருடைய ஆணை-வலத்தால் இத்தரை நிலைத்துள்ளது; மலைகள், நீர்தாங்கும் மேகங்கள், கடல்கள் தத்தம் இடங்களில் நிலைகொண்டுள்ளன. ஒளிக்கூட்டங்களும் இந்திரன் முதலிய தேவர்களும் நிலைத்திருக்கின்றனர். சைதன்யமாயினும் அசைதன்யமாயினும் எதுவாயினும், நீண்ட காலம் அவருடைய ஆதாரத்தால் உறுதியாக நிற்கிறது.

Verse 45

उपमन्युरुवाच । अत्याश्चर्यमिदं कृष्ण शंभोरमितकर्मणः । आज्ञाकृतं शृणुष्वैतच्छ्रुतं श्रुतिमुखे मया

உபமன்யு கூறினார்—ஓ கிருஷ்ணா! அளவற்ற செயல்களுடைய சம்புவைப் பற்றிய இது மிகப் பெரிய அதிசயம். அவர் ஆணையால் நிகழ்ந்த இந்தச் செயலைக் கேள்; இதை நான் வேத-ஸ்ருதியின் வாயிலிருந்தே கேட்டேன்.

Verse 46

पुरा किल सुराः सेंद्रा विवदंतः परस्परम् । असुरान्समरे जित्वा जेताहमहमित्युत

முன்னொரு காலத்தில் இந்திரனுடன் கூடிய தேவர்கள் ஒருவரோடு ஒருவர் வாதிட்டனர். போரில் அசுரர்களை வென்று ஒவ்வொருவரும்—“வெற்றியாளர் நான், நானே!” என்று கூறினர்.

Verse 47

तदा महेश्वरस्तेषां मध्यतो वरवेषधृक् । स्वलक्षणैर्विहीनांगः स्वयं यक्ष इवाभवत्

அப்போது மகேஸ்வரன் அழகிய வேடம் தரித்து அவர்களிடையே தோன்றினார். தம் இயல்புச் சின்னங்களற்ற உடலுடன் அவர் தாமே யக்ஷனெனத் தோன்றினார்.

Verse 48

स तानाह सुरानेकं तृणमादाय भूतले । य एतद्विकृतं कर्तुं क्षमते स तु दैत्यजित्

அவன் தரையிலிருந்து ஒரு புல்லை எடுத்துத் தேவர்களிடம் கூறினான்—“இதை மாற்றி வேறுபடச் செய்ய வல்லவன் தான் தைத்தியரை வென்றவன்.”

Verse 49

यक्षस्य वचनं श्रुत्वा वज्रपाणिः शचीपतिः । किंचित्क्रुद्धो विहस्यैनं तृणमादातुमुद्यतः

யக்ஷனின் சொற்களை கேட்ட வஜ்ரபாணி, சசீபதி இந்திரன் சிறிது கோபமுற்றான்; ஆயினும் ஏளனச் சிரிப்புடன் அந்தப் புல்லை எடுக்க முனைந்தான்.

Verse 50

न तत्तृणमुपदातुं मनसापि च शक्यते । यथा तथापि तच्छेत्तुं वज्रं वज्रधरो ऽसृजत्

அந்தத் திணையை மனத்தால்கூட எடுக்க இயலவில்லை. ஆயினும் எப்படியோ அதை வெட்ட வஜ்ரதரன் வஜ்ரத்தை எறிந்தான்.

Verse 51

तद्वज्रं निजवज्रेण संसृष्टमिव सर्वतः । तृणेनाभिहतं तेन तिर्यगग्रं पपात ह

அந்த வஜ்ரம் தன் வஜ்ரவலிமையோடு எல்லாத் திசைகளிலும் ஒன்றாய்ச் சேர்ந்ததுபோல் இருந்தது; ஆனால் அவன் ஒரு புல்லாலேயே அதைத் தாக்க, அதன் முனை சாய்ந்து விலங்காக விழுந்தது.

Verse 52

ततश्चान्ये सुसंरब्धा लोकपाला महाबलाः । ससृजुस्तृणमुद्दिश्य स्वायुधानि सहस्रशः

அப்போது மற்ற மகாபலமுள்ள லோகபாலர்கள் மிகுந்த சினத்துடன், அந்தப் புல்லை நோக்கி தத்தம் ஆயுதங்களை ஆயிரமாயிரம் எறிந்தனர்.

Verse 53

प्रजज्ज्वाल महावह्निः प्रचंडः पवनो ववौ । प्रवृद्धो ऽपांपतिर्यद्वत्प्रलये समुपस्थिते

மாபெரும் தீ எரிந்து எழுந்தது; கொடிய காற்று வீசியது. மேலும் நீரின் அதிபதி பெருகி எழுந்தான்—பிரளயம் அணுகும் போது நிகழ்வதுபோல்.

Verse 54

एवं देवैस्समारब्धं तृणमुद्दिश्य यत्नतः । व्यर्थमासीदहो कृष्ण यक्षस्यात्मबलेन वै

இவ்வாறு தேவர்கள் மிகுந்த முயற்சியுடன் ஒரு புல்லை இலக்காகக் கொண்டு செய்த செயல் வீணாயிற்று—ஓ கிருஷ்ணா—யக்ஷனின் இயல்பான ஆத்மவலமே காரணம்.

Verse 55

तदाह यक्षं देवेंद्रः को भवानित्यमर्षितः । ततस्स पश्यतामेव तेषामंतरधादथ

அப்போது தேவேந்திரன் இந்திரன் அந்த யக்ஷனை நோக்கி, “நீ யார், எப்போதும் கோபமுடையவனே?” என்றான். உடனே அவர்கள் பார்த்துக்கொண்டிருக்கையிலேயே அவன் மறைந்தான்.

Verse 56

तदंतरे हैमवती देवी दिव्यविभूषणा । आविरासीन्नभोरंगे शोभमाना शुचिस्मिता

அந்நேரத்தில் தெய்வீக ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட ஹைமவதி தேவி (பார்வதி) ஆகாய வெளியில் தோன்றினாள்—அழகால் ஒளிர்ந்து, தூயதும் அமைதியானதும் ஆன புன்னகையால் பிரகாசித்தாள்.

Verse 57

तां दृष्ट्वा विस्मयाविष्टा देवाः शक्रपुरोगमाः । प्रणम्य यक्षं पप्रच्छुः को ऽसौ यक्षो विलक्षणः

அந்த அதிசயமான சன்னிதியைப் பார்த்து, சக்கிரன் (இந்திரன்) முன்னணியில் உள்ள தேவர்கள் வியப்பில் ஆழ்ந்தனர். யக்ஷனை வணங்கி அவர்கள் கேட்டனர்—“இந்த விசேஷமான யக்ஷன் யார்?”

Verse 58

सा ऽब्रवीत्सस्मितं देवी स युष्माकमगोचरः । तेनेदं भ्रम्यते चक्रं संसाराख्यं चराचरम्

தேவி புன்னகையுடன் கூறினாள்—“அவர் உங்களெல்லோருக்கும் எட்டாதவர். அவராலேயே அசையும்-அசையாத அனைத்தையும் கொண்ட ‘சம்சாரம்’ எனப்படும் இந்தச் சுழலும் சக்கரம் இயக்கப்படுகிறது.”

Verse 59

तेनादौ क्रियते विश्वं तेन संह्रियते पुनः । न तन्नियन्ता कश्चित्स्यात्तेन सर्वं नियम्यते

அவராலேயே ஆதியில் இவ்வுலகம் படைக்கப்படுகிறது; அவராலேயே மீண்டும் லயிக்கப்படுகிறது. அவருக்கு மேலாக வேறு கட்டுப்படுத்துபவர் இல்லை; அவராலேயே அனைத்தும் கட்டுப்பாட்டிலும் ஆட்சியிலும் நிற்கிறது.

Verse 60

इत्युक्त्वा सा महादेवी तत्रैवांतरधत्त वै । देवाश्च विस्मिताः सर्वे तां प्रणम्य दिवं ययुः

இவ்வாறு கூறிய அந்த மகாதேவி அங்கேயே அந்தர்தானமானாள். எல்லாத் தேவரும் வியப்புற்று அவளுக்கு வணங்கி பின்னர் விண்ணுலகத்திற்குச் சென்றனர்.