ध्यानप्रकारनिर्णयः / Determination of the Modes of Meditation (on Śrīkaṇṭha-Śiva)

Verse 1

उपमन्युरुवाच । श्रीकंठनाथं स्मरतां सद्यः सर्वार्थसिद्धयः । प्रसिध्यंतीति मत्वैके तं वै ध्यायंति योगिनः

உபமன்யு கூறினார்—ஸ்ரீகண்டநாதனை நினைப்போர்க்கு எல்லா நோக்கங்களும் உடனே நிறைவேறும். இதை அறிந்து யோகிகள் அவரையே தியானிக்கின்றனர்.

Verse 2

स्थित्यर्थं मनसः केचित्स्थूलध्यानं प्रकुर्वते । स्थूलं तु निश्चलं चेतो भवेत्सूक्ष्मे तु तत्स्थिरम्

மனத்தை நிலைநிறுத்த சிலர் ஸ்தூல (உருவ) தியானம் செய்கின்றனர். ஸ்தூலத்தில் சித்தம் அசையாது; சூட்சுமத்தில் சென்றால் அங்கே உறுதியாக நிலைபெறும்.

Verse 3

शिवे तु चिंतिते साक्षात्सर्वाः सिध्यन्ति सिद्धयः । मूर्त्यंतरेषु ध्यातेषु शिवरूपं विचिंतयेत्

சிவனை நேரடியாகத் தியானித்தால் எல்லாச் சித்திகளும் நிறைவேறும். பிற தெய்வ வடிவங்களைத் தியானித்தாலும் அவற்றை சிவரூபமே எனக் கருதி தியானிக்க வேண்டும்.

Verse 4

लक्षयेन्मनसः स्थैर्यं तत्तद्ध्यायेत्पुनः पुनः । ध्यानमादौ सविषयं ततो निर्विषयं जगुः

மனத்தின் நிலைத்தன்மையை நோக்கி, அதே புள்ளியிலே மீண்டும் மீண்டும் தியானிக்க வேண்டும். முதலில் தியானம் சவிஷயம்; பின்னர் அது நிர்விஷயமாகும் என்று அறிஞர்கள் கூறுவர்.

Verse 5

तत्र निर्विषयं ध्यानं नास्तीत्येव सतां मतम् । बुद्धेर्हि सन्ततिः काचिद्ध्यानमित्यभिधीयते

இவ்விடத்தில் சான்றோரின் கருத்து: முற்றிலும் நிர்விஷய தியானம் இல்லை. ஏனெனில் புத்தியின் ஒரு தொடர்ச்சியான ஓட்டமே ‘தியானம்’ என்று அழைக்கப்படுகிறது.

Verse 6

तेन निर्विषया बुद्धिः केवलेह प्रवर्तते । तस्मात्सविषयं ध्यानं बालार्ककिरणाश्रयम्

அதனால் புத்தி நிர்விஷயமாகி, இங்கேயே தூய சைதன்யத்தில் மட்டும் இயங்குகிறது. ஆகவே சவிஷய தியானம் செய்ய வேண்டும்—உதயிக்கும் இளஞ்சூரியன் கதிர்களை ஆதாரமாகக் கொண்டு.

Verse 7

सूक्ष्माश्रयं निर्विषयं नापरं परमार्थतः । यद्वा सविषयं ध्यानं तत्साकारसमाश्रयम्

சூக்ஷ்மத்தை ஆதாரமாகக் கொண்டு பொருளற்ற (விஷயமற்ற) தியானம் பரமார்த்தத்தில் பரமத் தத்துவமே; பொருளுடன் செய்யும் தியானம் சாகார ஆதாரத்தைச் சாரும்।

Verse 8

निराकारात्मसंवित्तिर्ध्यानं निर्विषयं मतम् । निर्बीजं च सबीजं च तदेव ध्यानमुच्यते

விஷயமற்ற, ஆத்மாவின் நிராகார உள்ளுணர்வே தியானம் எனக் கருதப்படுகிறது; அதே தியானம் நிர்பீஜம் மற்றும் சபீஜம் என இருவகையாகச் சொல்லப்படுகிறது।

Verse 9

निराकारश्रयत्वेन साकाराश्रयतस्तथा । तस्मात्सविषयं ध्यानमादौ कृत्वा सबीजकम्

பரத்தத்துவம் நிராகார ஆதாரத்தாலும், சாகார ஆதாரத்தாலும் அணுகப்படுகின்றது; ஆகையால் முதலில் பொருள்-ஆதாரமான, பீஜமுடைய (மந்திரம்/திருவுருவம் உடைய) தியானத்தைச் செய்ய வேண்டும்।

Verse 10

अंते निर्विषयं कुर्यान्निर्बीजं सर्वसिद्धये । प्राणायामेन सिध्यंति देव्याः शांत्यादयः क्रमात्

இறுதியில் மனத்தை விஷயமற்றதாகச் செய்து, எல்லாச் சித்திகளையும் பெற நிர்பீஜ சமாதியைப் பயில வேண்டும். பிராணாயாமத்தால் உள்ளமைதி முதலான தெய்வீக சித்திகள் முறையே நிறைவேறும்.

Verse 11

शांतिः प्रशांतिर्दीप्तिश्च प्रसादश्च ततः परम् । शमः सर्वापदां चैव शांतिरित्यभिधीयते

சாந்தி, பிரசாந்தி, தீப்தி, பிரசாதம்—இவற்றிற்கும் அப்பாற்பட்ட நிலை—மேலும் எல்லா இடர்களிலும் சமம் எனும் தன்னடக்கம்; இவை அனைத்தும் ‘சாந்தி’ எனப் போற்றப்படுகின்றன.

Verse 12

तमसो ऽन्तबहिर्नाशः प्रशान्तिः परिगीयते । बहिरन्तःप्रकाशो यो दीप्तिरित्यभिधीयते

உள்ளும் புறமும் உள்ள இருளின் அழிவே ‘பிரசாந்தி’ எனப் புகழப்படுகிறது. புற உலகையும் அகச் சுயத்தையும் ஒளிரச் செய்யும் அந்தப் பிரகாசமே ‘தீப்தி’ என அழைக்கப்படுகிறது.

Verse 13

स्वस्थता या तु सा बुद्धः प्रसादः परिकीर्तितः । कारणानि च सर्वाणि सबाह्याभ्यंतराणि च

தன் இயல்பில் நிலைபெறும் அந்தச் சுயநிலைத்தன்மையை ஞானிகள் ‘பிரசாதம்’—அதாவது தூய அமைதியான தெளிவு—என்று கூறுகின்றனர். அது புறமும் அகமும் ஆகிய எல்லாக் காரணங்களையும் உள்ளடக்கும்.

Verse 14

एतच्चतुष्टयं ज्ञात्वा ध्याता ध्यानं समाचरेत् । ज्ञानवैराग्यसंपन्नो नित्यमव्यग्रमानसः

இந்த நான்கையும் அறிந்த தியானி தியானத்தை உறுதியாகப் பயில வேண்டும்—ஞானமும் வைராக்யமும் நிறைந்தவனாய், எப்போதும் சிதறாத மனத்துடன்।

Verse 15

श्रद्दधानः प्रसन्नात्मा ध्याता सद्भिरुदाहृतः । ध्यै चिंतायां स्मृतो धातुः शिवचिंता मुहुर्मुहुः

நம்பிக்கையுடன் அமைதியான உள்ளம் கொண்டவரை நல்லோர் ‘தியானி’ எனப் புகழ்வர். ‘த்யை’ என்னும் தாது ‘சிந்தனை’ பொருளில் கூறப்படுகிறது; ஆகவே சிவனை மீண்டும் மீண்டும், இடையறாது நினைவு-சிந்திப்பதே தியானம்.

Verse 17

योगाभ्यासस्तथाल्पे ऽपि यथा पापं विनाशयेत् । ध्यायतः क्षणमात्रं वा श्रद्धया परमेश्वरम्

சிறிதளவு யோகப் பயிற்சியே பாவத்தை அழிப்பதுபோல், நம்பிக்கையுடன் பரமேஸ்வரனை ஒரு கணம் தியானித்தாலும் உள்ள மாசுகள் கரைந்து போகும்.

Verse 18

अव्याक्षिप्तेन मनसा ध्यानमित्यभिधीयते । बुद्धिप्रवाहरूपस्य ध्यानस्यास्यावलंबनम्

மனம் சிதறாமல் நிலைத்திருக்கும் நிலையே ‘தியானம்’ எனப்படுகிறது. அறிவின் இடையறாத ஓட்டமாகிய இந்தத் தியானத்திற்கு உறுதியான ஆதாரம் (ஆலம்பனம்) பற்றிக் கொள்ள வேண்டும்.

Verse 19

ध्येयमित्युच्यते सद्भिस्तच्च सांबः स्वयं शिवः । विमुक्तिप्रत्ययं पूर्णमैश्वर्यं चाणिमादिकम्

ஞானிகள் கூறுவது: தியானத்தின் உண்மையான தியானப் பொருள் சாம்பன்—சிவன் தாமே. அந்த தியானத்தால் விடுதலை பற்றிய உறுதியான நம்பிக்கை எழுகிறது; அணி்மா முதலிய நுண் சித்திகளுடன் முழு ஐஸ்வர்யமும் கிடைக்கிறது.

Verse 20

शिवध्यानस्य पूर्णस्य साक्षादुक्तं प्रयोजनम् । यस्मात्सौख्यं च मोक्षं च ध्यानादभयमाप्नुयात्

சிவ தியானத்தின் பரிபூரணத்தின் பயன் நேரடியாகச் சொல்லப்பட்டுள்ளது: அந்த தியானத்தால் இன்பமும் மோட்சமும் கிடைக்கும்; தியானத்தினாலேயே அச்சமின்மையும் பெறப்படும்.

Verse 21

तस्मात्सर्वं परित्यज्य ध्यानयुक्तो भवेन्नरः । नास्ति ध्यानं विना ज्ञानं नास्ति ध्यानमयोगिनः

ஆகவே அனைத்தையும் விட்டு, மனிதன் தியானத்தில் நிலைபெற வேண்டும். தியானமின்றி ஞானம் இல்லை; யோக ஒழுக்கமில்லாதவருக்கு தியானம் பிறக்காது.

Verse 22

ध्यानं ज्ञानं च यस्यास्ति तीर्णस्तेन भवार्णवः । ज्ञानं प्रसन्नमेकाग्रमशेषोपाधिवर्जितम्

யாரிடத்தில் தியானமும் விடுதலை தரும் ஞானமும் இரண்டும் உள்ளதோ, அவன் பவக் கடலைக் கடக்கிறான். அந்த ஞானம் அமைதியும் ஒளியும் நிறைந்தது; ஒருமுகமானது; எல்லா உபாதிகளும் அற்றது.

Verse 23

योगाभ्यासेन युक्तस्य योगिनस्त्वेव सिध्यति । प्रक्षीणाशेषपापानां ज्ञाने ध्याने भवेन्मतिः

யோகப் பயிற்சியில் உறுதியாக ஈடுபட்ட யோகிக்கே நிச்சயமாகச் சித்தி உண்டாகும். எல்லாப் பாவங்களும் முற்றிலும் க்ஷயமானபோது, மனம் இயல்பாகவே ஞானத்திலும் தியான-சமாதியிலும் நிலைபெறும்.

Verse 24

पापोपहतबुद्धीनां तद्वार्तापि सुदुर्लभा । यथावह्निर्महादीप्तः शुष्कमार्द्रं च निर्दहेत्

பாவத்தால் காயமுற்ற புத்தியுடையோருக்கு அவரின் (சிவனின்) செய்தியே மிக அரிது. ஆனால் மகாதீப்தமான அக்கினி எழுந்தால், அது உலர்ந்ததும் ஈரமானதும்—வெளிப்படையானதும் ஆழ்ந்ததும்—இருவகை மாசுகளையும் எரித்தழிக்கும்।

Verse 25

तथा शुभाशुभं कर्म ध्यानाग्निर्दहते क्षणात् । अत्यल्पो ऽपि यथा दीपः सुमहन्नाशयेत्तमः

அவ்வாறே தியானத்தின் அக்னி ஒரு கணத்தில் நல்வினைத் தீவினை இரண்டையும் எரித்தழிக்கிறது; மிகச் சிறிய விளக்கும் பெரும் இருளை அழிப்பதுபோல்.

Verse 26

योगाभ्यासस्तथाल्पो ऽपि महापापं विनाशयेत् । ध्यायतः क्षणमात्रं वा श्रद्धया परमेश्वरम्

யோகப் பயிற்சி சிறிதளவே ஆனாலும் பெரும் பாவத்தை அழிக்கிறது; அதுபோல நம்பிக்கையுடன் பரமேஸ்வரன் சிவனை ஒரு கணம் தியானித்தாலும் அது பெரும் பாவக் குவியலை வெட்டி தூய்மையாக்கும்.

Verse 27

यद्भवेत्सुमहच्छ्रेयस्तस्यांतो नैव विद्यते । नास्ति ध्यानसमं तीर्थं नास्ति ध्यानसमं तपः

தியானத்தால் எழும் உச்ச நன்மைக்கு எல்லை இல்லை. தியானத்துக்கு இணையான தீர்த்தம் இல்லை; தியானத்துக்கு இணையான தவமும் இல்லை.

Verse 28

नास्ति ध्यानसमो यज्ञस्तस्माद्ध्यानं समाचरेत् । तीर्थानि तोयपूर्णानि देवान्पाषाणमृन्मयान्

தியானத்துக்கு இணையான யாகம் இல்லை; ஆகையால் தியானத்தைப் பயில வேண்டும். (வெளிப்புறமாக மட்டும்) தீர்த்தங்கள் நீர் நிரம்பிய குளங்களே; (வெளிப்புறமாக மட்டும்) தேவர்கள் கல், மண் வடிவங்களே.

Verse 29

योगिनो न प्रपद्यंते स्वात्मप्रत्ययकारणात् । योगिनां च वपुः सूक्ष्मं भवेत्प्रत्यक्षमैश्वरम्

தம் ஆத்மாவின் நேரடி நிச்சயத்தால் யோகிகள் வெளிப்புற ஆதாரங்களில் சார்படுவதில்லை; பரமபதி சிவனின் அருளால் யோகியின் உடல் சூக்ஷ்மமாய், கண்கூடாக ஐஸ்வர்ய சக்தியை வெளிப்படுத்தும்।

Verse 30

यथा स्थूलमयुक्तानां मृत्काष्ठाद्यैः प्रकल्पितम् । यथेहांतश्चरा राज्ञः प्रियाः स्युर्न बहिश्चराः

அடக்கமற்றோருக்கு நிலைமையான (ஸ்தூல) கருத்து மண், மரம் முதலியவற்றால் உருவாக்கப்படுவது போல; இவ்வுலகில் அரசனுக்கு உள்ளே நடமாடுவோர் பிரியர், வெளியே அலைவோர் அல்லர்।

Verse 31

तथांतर्ध्याननिरताः प्रियाश्शंभोर्न कर्मिणः । बहिस्करा यथा लोके नातीव फलभोगिनः

அதேபோல் உள்ள்தியானத்தில் ஈடுபடுவோர் சம்புவுக்கு பிரியர்; வெறும் கர்மச் செயல்களில் மூழ்கியோர் அல்லர். வெளிப்புற ஆடம்பரம் உலக அலங்காரம் போல, ஆழ்ந்த பலனுபவத்தைத் தராது।

Verse 32

दृष्ट्वा नरेन्द्रभवने तद्वदत्रापि कर्मिणः । यद्यंतरा विपद्यंते ज्ञानयोगार्थमुद्यतः

அரசரின் அரண்மனையில் எப்படியோ கண்டதுபோல், இங்கும் அதுவே. கர்மத்தில் கட்டுண்டோர்—ஞானயோக இலக்கை நோக்கி முயன்றாலும்—வழியில் பல தடைகளால் இடர்படுவர்.

Verse 33

योगस्योद्योगमात्रेण रुद्रलोकं गमिष्यति । अनुभूय सुखं तत्र स जातो योगिनां कुले

யோகத்தில் உண்மையான முயற்சி மட்டுமே அவனை ருத்ரலோகத்துக்கு அழைத்துச் செல்லும். அங்கே ஆனந்தத்தை அனுபவித்த பின், யோகிகளின் குலத்தில் பிறப்பான்.

Verse 34

ज्ञानयोगं पुनर्लब्ध्वा संसारमतिवर्तते । जिज्ञासुरपि योगस्य यां गतिं लभते नरः

விடுதலை தரும் ஞானயோகத்தை மீண்டும் பெற்றவன் சம்சாரத்தைத் தாண்டுகிறான். யோகத்தை அறிய விரும்பும் மனிதனும், யோகம் அளிக்கும் அதே நிலையும் பாதையும் அடைகிறான்.

Verse 35

न तां गतिमवाप्नोति सर्वैरपि महामखैः । द्विजानां वेदविदुषां कोटिं संपूज्य यत्फलम्

அந்த பரம நிலை எல்லா மகாயாகங்களையும் செய்தாலும் கிடைக்காது. வேதம் அறிந்த இருபிறப்பாளர்களை கோடிக்கணக்கில் பெருமையாகப் போற்றி வணங்குவதால் வரும் புண்ணியத்தாலும் அது பெறப்படாது.

Verse 36

भिक्षामात्रप्रदानेन तत्फलं शिवयोगिने । यज्ञाग्निहोत्रदानेन तीर्थहोमेषु यत्फलम्

சிவயோகிக்கு சிறிதளவு பிச்சை மட்டும் அளித்தாலும், யாகங்களில் தானம், அக்னிஹோத்திர தானம், தீர்த்தங்களில் ஹோமம் ஆகியவற்றால் கிடைக்கும் அதே புண்ணியம் கிடைக்கும்.

Verse 37

योगिनामन्नदानेन तत्समस्तं फलं लभेत् । ये चापवादं कुर्वंति विमूढाश्शिवयोगिनाम्

சிவயோகிகளுக்கு அன்னதானம் செய்தால் அந்தப் புண்ணியத்தின் முழுப் பயனும் கிடைக்கும். ஆனால் மயக்கமுற்றோர் சிவயோகிகளை இகழ்ந்து நிந்திப்போர் பாவத்திற்கு உரியவர் ஆவர்.

Verse 38

श्रोतृभिस्ते प्रपद्यन्ते नरकेष्वामहीक्षयात् । सति श्रोतरि वक्तास्यादपवादस्य योगिनाम्

புண்ணியம் சிதைவதால் அந்தக் கேட்போர் நரகங்களில் வீழ்வர். மேலும் கேட்போர் இருக்கையில், யோகிகளை இகழும் நிந்தையின் பாவம் பேச்சாளருக்கும் சேரும்.

Verse 39

तस्माच्छ्रोता च पापीयान्दण्ड्यस्सुमहतां मतः । ये पुनः सततं भक्त्या भजंति शवयोगिनः

ஆகவே கேட்டு மேலும் பாவியாகிற கேட்பவன், மகான்களின் கருத்தில் கடும் தண்டனைக்குத் தகுதியானவன். ஆனால் பக்தியுடன் இடையறாது சிவனை வழிபடும் சிவயோகிகள் வேறு நிலையினர்.

Verse 40

ते विदंति महाभोगानंते योगं च शांकरम् । भोगार्थिभिर्नरैस्तस्मात्संपूज्याः शिवयोगिनः

அவர்கள் மாபெரும் போகங்களையும் அறிவர்; இறுதியில் சங்கரன் அருளிய யோகத்தையும் அறிவர். ஆகவே உலகப் போகங்களை நாடும் மனிதர்கள் சிவயோகிகளை முறையாகப் போற்றி வழிபட வேண்டும்.

Verse 41

प्रतिश्रयान्नपानाद्यैः शय्याप्रावरणादिभिः । योगधर्मः ससारत्वादभेद्यः पापमुद्गरैः

அடைக்கலம், அன்னம்-நீர், படுக்கை, போர்வை முதலியவற்றை அளிப்பதால் யோகதர்மம் நிலைபெறும். இது ஸம்ஸார வாழ்வோடு தொடர்புடையதனால், பாவம் எனும் சுத்தியலின் அடிகளுக்கும் உடையாத உறுதியாகிறது.

Verse 42

वज्रतंदुलवज्ज्ञेयं तथा पापेन योगिनः । न लिप्यंते च तापौघैः पद्मपत्रं यथांभसा

பாவத்தின் பொருட்டு யோகிகள் வஜ்ரம் போல் கடினமான தானியம்போல் அறியப்படுவர். தாபத் துயரங்களின் பெருக்கால் அவர்கள் மாசுபடார்—நீரால் நனைவதில்லாத தாமரை இலை போல.

Verse 43

यस्मिन्देशे वसेन्नित्यं शिवयोगरतो मुनिः । सो ऽपि देशो भवेत्पूतः सपूत इति किं पुनः

எந்த நாட்டில் சிவயோகத்தில் ஈடுபட்ட முனிவர் எப்போதும் வாசமிருப்பாரோ, அந்த நாடும் தூய்மையடையும். இடமே அவரால் புனிதமாயின், முனிவர் தாமே எவ்வளவு மிகப் புனிதர்!

Verse 44

तस्मात्सर्वं परित्यज्य कृत्यमन्यद्विचक्षणः । सर्वदुःखप्रहाणाय शिवयोगं समभ्यसेत्

ஆகையால் விவேகமுள்ள சாதகன் மற்ற எல்லா செயல்களையும் விட்டு, எல்லாத் துயரங்களின் முழு நீக்கத்திற்காக, பக்தியுடன் சிவயோகத்தைப் பயில வேண்டும்.

Verse 45

सिद्धयोगफलो योगी लोकानां हितकाम्यया । भोगान्भुक्त्वा यथाकामं विहरेद्वात्र वर्तताम्

யோகசித்தியின் பலனை உடைய யோகி, உலக நலத்தை நாடி, விருப்பமான அனுபவங்களை அனுபவித்தாலும், இங்கேயே நிலைத்து சுதந்திரமாகச் சஞ்சரிக்கலாம்.

Verse 46

अथवा क्षुद्रमित्येव मत्वा वैषयिकं सुखम् । त्यक्त्वा विरागयोगेन स्वेच्छया कर्म मुच्यताम्

அல்லது புலன்சார்ந்த இன்பம் சிறுமையானது என உணர்ந்து அதைத் துறக்க வேண்டும்; வைராக்யயோகப் பயிற்சியால், தன் உறுதியான விருப்பத்தால், கர்மப் பந்தத்திலிருந்து விடுபட வேண்டும்.

Verse 47

यस्त्वासन्नां मृतिं मर्त्यो दृष्टारिष्टं च भूयसा । स योगारम्भनिरतः शिवक्षेत्रं समाश्रयेत्

எந்த மானவன் மரணம் நெருங்கியதை உணர்ந்து, மீண்டும் மீண்டும் அபசகுனக் குறிகளை கண்டால், யோக சாதனையைத் தொடங்க உறுதியுடன் சிவக்ஷேத்திரத்தைச் சரணடைய வேண்டும்.

Verse 48

स तत्र निवसन्नेव यदि धीरमना नरः । प्राणान्विनापि रोगाद्यैः स्वयमेव परित्यजेत्

அங்கு திடமான மனத்துடன் ஒருவர் தங்கியிருந்தால், நோய் முதலிய தாக்கமின்றியும் அவர் தாமே உயிர்மூச்சை விட்டுவிடலாம்.

Verse 49

कृत्वाप्यनशनं चैव हुत्वा चांगं शिवानले । क्षिप्त्वा वा शिवतीर्थेषु स्वदेहमवगाहनात्

யாரேனும் உண்ணாவிரதம் செய்து உடலைத் துறக்கலாம்; அல்லது சிவாக்னியில் தம் அங்கங்களை ஹோமமாக அர்ப்பணிக்கலாம்; அல்லது சிவ தீர்த்தங்களில் தம் உடலை எறிந்து அதில் மூழ்கலாம்—(இவ்வாறான செயல்களால் உடல்-பந்தத்தின் முடிவை நாடுகின்றனர்)।

Verse 50

शिवशास्त्रोक्तविधिवत्प्राणान्यस्तु परित्यजेत् । सद्य एव विमुच्येत नात्र कार्या विचारणा २

சிவசாஸ்திரம் கூறிய விதிப்படி யார் பிராணனைத் துறக்கிறாரோ, அவர் உடனே விடுதலை அடைவார்; இதில் மேலும் ஆராய வேண்டியதில்லை.

Verse 51

रोगाद्यैर्वाथ विवशः शिवक्षेत्रं समाश्रितः । म्रियते यदि सोप्येवं मुच्यते नात्र संशयः

நோய் முதலிய துன்பங்களால் ஆட்கொள்ளப்பட்டவர் சிவக்ஷேத்திரத்தைச் சரணடைந்து, அதே நிலையில் அங்கே மரணமடைந்தால், அவரும் விடுதலை பெறுவார்; இதில் ஐயமில்லை.

Verse 52

यथा हि मरणं श्रेष्ठमुशंत्यनशनादिभिः । शास्त्रविश्रंभधीरेण मनसा क्रियते यतः

எப்படி சிலர் நோன்பு முதலிய வழிகளால் மரணமே பரம நன்மை எனக் கூறுகிறார்களோ, அதுபோல சாஸ்திர நம்பிக்கையால் உறுதியடைந்த மனமே அதனை நிகழ்த்துகிறது।

Verse 53

शिवनिन्दारतं हत्वा पीडितः स्वयमेव वा । यस्त्यजेद्दुस्त्यजान्प्राणान्न स भूयः प्रजायते

சிவனை நிந்திப்பதில் ஈடுபட்டவனை கொன்றாலும், அல்லது தானே துன்புற்றபோதும் விட இயலாத உயிர்மூச்சைத் துறந்தாலும்—அவன் மீண்டும் பிறவியடையான்।

Verse 54

शिवनिन्दारतं हंतुमशक्तो यः स्वयं मृतः । सद्य एव प्रमुच्येत त्रिः सप्तकुलसंयुतः

சிவநிந்தையில் ஈடுபட்டவனை கொல்ல இயலாமலிருந்தும் (அந்த முயற்சியில்) தானே இறந்தால், அவன் உடனே விடுதலை பெறுவான்; அவனுடன் மூன்று முறை ஏழு தலைமுறைக் குலமும் உய்வடையும்.

Verse 55

शिवार्थे यस्त्यजेत्प्राणाञ्छिवभक्तार्थमेव वा । न तेन सदृशः कश्चिन्मुक्तिमार्गस्थितो नरः

சிவனுக்காக—அல்லது சிவபக்தர்களுக்காக மட்டுமே—தன் உயிரைத் தியாகம் செய்பவனுக்கு, மோக்ஷப் பாதையில் நிலைத்தவர்களில் ஒப்பானவர் எவரும் இல்லை.

Verse 56

तस्माच्छीघ्रतरा मुक्तिस्तस्य संसारमंडलात् । एतेष्वन्यतमोपायं कथमप्यवलम्ब्य वा

ஆகையால் அவனுக்கு சம்சாரச் சுழலிலிருந்து விடுதலை இன்னும் விரைவாக வரும்—இங்கு கூறப்பட்ட வழிகளில் ஏதாவது ஒன்றை எப்படியாவது பற்றிக் கொண்டால்.

Verse 57

षडध्वशुद्धिं विधिवत्प्राप्तो वा म्रियते यदि । पशूनामिव तस्येह न कुर्यादौर्ध्वदैहिकम्

விதிப்படி ஷடத்வ-சுத்தியை அடைந்தவன் இறந்தால், அவனுக்காக இங்கே மிருகங்களுக்கு செய்வதில்லாதது போல, ஔர்த்வதைஹிக (சிராத்தாதி) கிரியைகள் செய்ய வேண்டாம்।

Verse 58

नैवाशौचं प्रपद्येत तत्पुत्रादिविशेषतः । शिवचारार्थमथवा शिवविद्यार्थमेव वा

அவன் ஆசௌசத்தில் (சடங்கு அசுத்தத்தில்) விழக்கூடாது; குறிப்பாக மகன் முதலிய காரணங்களால்கூட அல்ல—சிவாசாரத்தை அனுசரிப்பதற்காகவோ, அல்லது சிவவித்தையை கற்பதற்காகவோ என்றால்.

Verse 59

अथैनमपि चोद्दिश्य कर्म चेत्कर्तुमीप्सितम् । कल्याणमेव कुर्वीत शक्त्या भक्तांश्च तर्पयेत्

பின்பு ஒருவர் சிவனை நினைத்து ஏதொரு கிரியையைச் செய்ய விரும்பினால், மங்களமான செயல்களையே செய்ய வேண்டும்; மேலும் தன் ஆற்றலுக்கேற்ப சிவபக்தர்களைத் திருப்திப்படுத்தி மரியாதை செய்ய வேண்டும்।

Verse 60

धनं तस्य भजेच्छैवः शैवी चेतस्य सन्ततिः । नास्ति चेत्तच्छिवे दद्यान्नदद्यात्पशुसन्ततिः

சைவ மனமுடையவனுக்கும் சிவநிஷ்டை கொண்ட சந்ததியுடையவனுக்கும் உரிய செல்வத்தைச் சைவன் ஏற்கலாம். அத்தகைய சைவச் சந்ததி இல்லையெனில் அந்தச் செல்வத்தை சிவனுக்கே அர்ப்பணிக்க வேண்டும்; பசுபாவப் பந்தத்தில் உள்ளோர்க்கு அளிக்கக் கூடாது।