शिवशक्त्यैक्य-तत्त्वविचारः / Inquiry into the Unity of Śiva and Śakti (Para–Apara Ontology)

Verse 1

कृष्ण उवाच । भगवन्परमेशस्य शर्वस्यामिततेजसः । मूर्तिभिर्विश्वमेवेदं यथा व्याप्तं तथा श्रुतम्

கிருஷ்ணன் கூறினான்— பகவனே! அளவற்ற ஒளியுடைய பரமேஸ்வரன் சர்வன் (சிவன்) பல்வேறு மூர்த்திகளால் இந்த முழு பிரபஞ்சமும் யதோक्तமாக எங்கும் நிறைந்துள்ளது என்று நான் கேட்டேன்।

Verse 2

अथैतज्ज्ञातुमिच्छामि याथात्म्यं पमेशयोः । स्त्रीपुंभावात्मकं चेदं ताभ्यां कथमधिष्ठितम्

இப்போது பரமேஸ்வரனும் பராதேவியும் ஆகியோரின் உண்மைத் தன்மையை அறிய விரும்புகிறேன். இந்த உலகம் ஸ்த்ரீ-புருஷ தத்துவங்களால் ஆனதெனில், அவ்விருவராலும் இது எவ்வாறு ஆளப்பட்டு தாங்கப்படுகிறது?

Verse 3

उपमन्युरुवाच । श्रीमद्विभूतिं शिवयोर्याथात्म्यं च समासतः । वक्ष्ये तद्विस्तराद्वक्तुं भवेनापि न शक्यते

உபமன்யு கூறினார்— சிவனும் தேவியும் ஆகியோரின் திருவிளங்கும் விபூதியையும் உண்மைச் சொரூபத்தையும் நான் சுருக்கமாகச் சொல்கிறேன்; அதை விரிவாகச் சொல்லுதல் தானே பவனாகிய சிவனுக்கும் இயலாது।

Verse 4

शक्तिः साक्षान्महादेवी महादेवश्च शक्तिमान् । तयोर्विभूतिलेशो वै सर्वमेतच्चराचरम्

சக்தி தானே மகாதேவி; மகாதேவன் சக்திமான். இந்தச் சராசர உலகமெல்லாம் அந்தத் தெய்வத் தம்பதியின் விபூதியின் ஒரு சிறு துளி மட்டுமே.

Verse 5

वस्तु किंचिदचिद्रूपं किंचिद्वस्तु चिदात्मकम् । द्वयं शुद्धमशुद्धं च परं चापरमेव च

சில தத்துவங்கள் அசித் (அசேதன) இயல்புடையவை; சில தத்துவங்கள் சித் (சேதன) இயல்புடையவை. இந்த இருவகைமை ‘சுத்தம்-அசுத்தம்’ என்றும் ‘பரம்-அபரம்’ என்றும் கூறப்படுகிறது।

Verse 6

यत्संसरति चिच्चक्रमचिच्चक्रसमन्वितम् । तदेवाशुद्धमपरमितरं तु परं शुभम्

அசித்-சக்கரத்துடன் இணைந்து ஸம்ஸாரத்தில் சுற்றும் சித்-தத்துவமே அசுத்தமான அபர நிலை. ஆனால் மற்றது—பரம்—மங்களமும் பராத்பரமும் ஆகும்.

Verse 7

अपरं च परं चैव द्वयं चिदचिदात्मकम् । शिवस्य च शिवायाश्च स्वाम्यं चैतत्स्वभावतः

அபரமும் பரமும்—சித்-அசித் இயல்புடைய இந்த இருமை—இயல்பாகவே சிவனுக்கும் சிவைக்கும் உரிய ஆளுமை (ஐஸ்வர்யம்) ஆகும்.

Verse 8

शिवयोर्वै वशे विश्वं न विश्वस्य वशे शिवौ । ईशितव्यमिदं यस्मात्तस्माद्विश्वेश्वरौ शिवौ

உலகம் சிவ-சிவையின் ஆட்சிக்குள் உள்ளது; சிவர் உலகத்தின் ஆட்சிக்குள் அல்லர். இவ்வுலகம் ஆளப்பட வேண்டியதனால் சிவரே ‘விஸ்வேஸ்வரர்’ எனப்படுகிறார்.

Verse 9

यथा शिवस्तथा देवी यथा देवी तथा शिवः । नानयोरंतरं विद्याच्चंद्रचन्द्रिकयोरिव

சிவன் எப்படியோ தேவியும் அப்படியே; தேவி எப்படியோ சிவனும் அப்படியே. இவர்களுக்குள் வேறுபாடு எண்ணாதே—நிலவும் நிலவொளியும் போல.

Verse 10

चंद्रो न खलु भात्येष यथा चंद्रिकया विना । न भाति विद्यमानो ऽपि तथा शक्त्या विना शिवः

நிலவொளி இல்லாமல் இந்த சந்திரன் எவ்வாறு பிரகாசிக்காதோ, அதேபோல் சிவன்—எப்போதும் இருப்பவர் என்றாலும்—சக்தி இல்லாமல் வெளிப்படுவதில்லை।

Verse 11

प्रभया हि विनायद्वद्भानुरेष न विद्यते । प्रभा च भानुना तेन सुतरां तदुपाश्रया

தன் ஒளியின்றி இந்தச் சூரியன் இருக்க முடியாதது போல, அந்த ஒளியும் முழுவதும் சூரியனைச் சார்ந்ததே. அதுபோல வெளிப்பட்ட சக்தியும் சக்திமானும் பிரிக்கமுடியாதவர்கள்; எனினும் சக்தி எப்போதும் தன் ஆண்டவனாகிய ஈசுவரனையே ஆதாரமாகக் கொண்டிருக்கிறது.

Verse 12

एवं परस्परापेक्षा शक्तिशक्तिमतोः स्थिता । न शिवेन विना शक्तिर्न शक्त्या च विना शिवः

இவ்வாறு சக்தியும் சக்திமானும் (சிவனும்) பரஸ்பர சார்புடையவர்கள் என்பது நிறுவப்படுகிறது: சிவன் இல்லாமல் சக்தி இல்லை; சக்தி இல்லாமல் சிவனும் இல்லை.

Verse 13

शक्तौयया शिवो नित्यं भक्तौ मुक्तौ च देहिनाम् । आद्या सैका परा शक्तिश्चिन्मयी शिवसंश्रया

தன் சொந்த சக்தியினாலேயே சிவன் உடலுடையோரின் பக்தியிலும் முக்தியிலும் எப்போதும் நிலைகொள்கிறான். அந்த ஆத்ய, ஒரே, பராசக்தி—சின்மயி—சிவனில் தங்கி, சிவனையே தன் ஒரே சரணமாகக் கொண்டிருக்கிறாள்.

Verse 14

यामाहुरखिलेशस्य तैस्तैरनुगुणैर्गुणैः । समानधर्मिणीमेव शिवस्य परमात्मनः

அவர்கள் அவளை, அனைத்திற்கும் ஆண்டவனுக்குரிய தகுந்த குணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டவளாகவும், பரமாத்மா சிவனுக்கே சமமான இயல்புடையவளாகவும் கூறுகின்றனர்.

Verse 15

सैका परा च चिद्रूपा शक्तिः प्रसवधर्मिणी । विभज्य बहुधा विश्वं विदधाति शिवेच्छया

அவள் ஒருத்தியே, பரமா, சித்-ஸ்வரூபிணி—பிரசவதர்மிணி சக்தி. தன்னைப் பல வடிவங்களாகப் பிரித்து, சிவஇச்சையின்படி உலகை அமைக்கிறாள்.

Verse 16

सा मूलप्रकृतिर्माया त्रिगुणा च त्रिधा स्मृता । शिवया च विपर्यस्तं यया ततमिदं जगत्

அந்த சக்தியே மூலப் பிரகృతి—மாயை—என்று அழைக்கப்படுகிறது; அவள் முக்குணமயி, மூவகையாகவும் கருதப்படுகிறாள். சிவனுடன் தொடர்பான பார்வை-மாற்றத்தின் ஆட்சியில் அவளாலேயே இவ்வுலகம் முழுதும் விரிந்து வெளிப்படுகிறது.

Verse 17

एकधा च द्विधा चैव तथा शतसहस्रधा । शक्तयः खलु भिद्यंते बहुधा व्यवहारतः

சக்திகள் உண்மையில் ஒன்றாகவும், இரண்டாகவும், மேலும் நூறு-ஆயிரமாகவும் கூறப்படுகின்றன; ஏனெனில் உலக வழக்கிலும் சாஸ்திரப் பயன்பாட்டிலும் அவை பலவிதமாக வேறுபடுத்தப்படுகின்றன.

Verse 18

शिवेच्छया पराशक्तिः शिवतत्त्वैकतां गता । ततः परिस्फुरत्यादौ सर्गे तैलं तिलादिव

சிவனின் இச்சையால் பராசக்தி சிவத்தத்துவத்துடன் ஒன்றுபடுகிறாள். பின்னர் படைப்பின் தொடக்கத்தில் அவள் வெளிப்பட்டு துடித்தெழுகிறாள்—எள்ளு முதலியவற்றிலிருந்து எண்ணெய் வெளிவருவது போல.

Verse 19

ततः क्रियाख्यया शक्त्या शक्तौ शक्तिमदुत्थया । तस्यां विक्षोभ्यमाणायामादौ नादः समुद्बभौ

அதன்பின் சக்திமானிடமிருந்து எழுந்த ‘கிரியா’ எனும் சக்தி, சக்தியிலேயே செயல்பட்டது. அந்த சக்தி முதன்முதலில் அசைந்தபோது ஆதிநாதம் தோன்றியது.

Verse 20

नादाद्विनिःसृतो बिंदुर्बिंदोदेवस्सदाशिवः । तस्मान्महेश्वरो जातः शुद्धविद्या महेश्वरात्

நாதத்திலிருந்து பிந்து வெளிப்பட்டது; அந்தப் பிந்துவே தேவன் சதாசிவன். அவரிடமிருந்து மகேஸ்வரன் தோன்றினான்; மகேஸ்வரனிடமிருந்து சுத்தவித்யை வெளிப்பட்டது.

Verse 21

सा वाचामीश्वरी शक्तिर्वागीशाख्या हि शूलिनः । या सा वर्णस्वरूपेण मातृकेपि विजृम्भते

வாக்கின் அதிபதியான அந்த சக்தி, திரிசூலதாரி சிவனுடைய ‘வாகீசா’ எனப் பெயர்பெற்றவள். அவள் எழுத்துருவாகி மாத்ருகை-ரூபமாகவும் விரிந்து வெளிப்படுகிறாள்.

Verse 22

अथानंतसमावेशान्माया कालमवासृजत् । नियतिञ्च कलां विद्यां कलातोरागपूरुषौ

பின்னர் அனந்தத்தில் ஆழ்ந்து மாயை காலத்தைப் படைத்தாள்; மேலும் நியதி, கலா, வித்யா ஆகியவற்றையும், கலாவிலிருந்து ராகமும் புருஷனும் (பந்தப்பட்ட ஜீவன்) வெளிப்பட்டனர்.

Verse 23

मायातः पुनरेवाभूदव्यक्तं त्रिगुणात्मकम् । त्रिगुणाच्च ततो व्यक्ताद्विभक्ताः स्युस्त्रयो गुणाः

மாயையிலிருந்து மீண்டும் மூன்று குணங்களால் ஆன அவ்யக்தத் தத்துவம் தோன்றுகிறது. அதே த்ரிகுணம் வ்யக்தமாகும் போது மூன்று குணங்களும் தனித்தனியாகப் பிரிகின்றன.

Verse 24

सत्त्वं रजस्तमश्चेति यैर्व्याप्तमखिलं जगत् । गुणेभ्यः क्षोभ्यमाणेभ्यो गुणेशाख्यास्त्रिमूर्तयः

சத்த்வம், ரஜஸ், தமஸ்—இக் குணங்களால் முழு உலகமும் நிறைந்துள்ளது. இக் குணங்கள் கலங்கும்போது ‘குணேசர்’ எனப்படும் திரிமூர்த்திகள் தோன்றுகின்றனர்.

Verse 25

अधिष्ठितान्यनन्ताद्यैर्विद्येशैश्चक्रवर्तिभिः । शरीरांतरभेदेन शक्तेर्भेदाः प्रकीर्तिताः

அனந்தன் முதலிய வித்யேஸ்வரர்கள்—அகில உலகங்களின் சக்கரவர்த்திகள்—அதிஷ்டானமாக இருப்பதால், உடல்-வேறுபாடுகளின்படி சக்தியின் வேறுபாடுகள் கூறப்பட்டுள்ளன.

Verse 26

नानारूपास्तु विज्ञेयाः स्थूलसूक्ष्मविभेदतः । रुद्रस्य रौद्री सा शक्तिर्विष्णौर्वै वैष्णवी मता

இச்சக்திகள் பல வடிவங்களுடையவை என அறிய வேண்டும்—ஸ்தூல, சூக்ஷ்ம வேறுபாட்டினால். ருத்ரனில் அதே சக்தி ‘ரௌத்ரீ’; விஷ்ணுவில் ‘வைஷ்ணவீ’ எனக் கருதப்படுகிறது.

Verse 27

ब्रह्माणी ब्रह्मणः प्रोक्ता चेन्द्रस्यैंद्रीति कथ्यते । किमत्र बहुनोक्तेन यद्विश्वमिति कीर्तितम्

பிரம்மாவின் சக்தி ‘பிரம்மாணீ’ எனவும், இந்திரனுடையது ‘ஐந்த்ரீ’ எனவும் கூறப்படுகிறது. ஆனால் அதிகம் சொல்ல வேண்டுமா? ‘உலகம்’ என்று போற்றப்படுவது அனைத்தும் அந்தச் சக்தியே.

Verse 28

शक्यात्मनैव तद्व्याप्तं यथा देहे ऽंतरात्मना । तस्माच्छक्तिमयं सर्वं जगत्स्थावरजंगमम्

அது (பரமத் தத்துவம்) தன் சக்தியாலேயே எங்கும் பரவி உள்ளது—உடலில் அந்தராத்மா பரவியிருப்பதுபோல். ஆகவே அசையும்-அசையாத அனைத்தும் கொண்ட இந்த உலகம் முழுவதும் சக்திமயமே.

Verse 29

कला या परमा शक्तिः कथिता परमात्मनः । एवमेषा परा शक्तिरीश्वरेच्छानुयायिनी

‘கலா’ என்பது பரமாத்மாவின் பரம சக்தி எனப் போற்றப்படுகிறது. இப் பராசக்தி எப்போதும் ஈசுவர இச்சையைப் பின்பற்றுகிறது.

Verse 30

स्थिरं चरं च यद्विश्वं सृजतीति विनिश्चयः । ज्ञानक्रिया चिकीर्षाभिस्तिसृभिस्स्वात्मशक्तिभिः

அசையும் அசையாத அனைத்துலகையும் அவர் படைக்கிறார் என்பது உறுதி. அது அவருடைய சுவாத்ம சக்திகளின் மூவகை வடிவங்களால்—ஞானசக்தி, கிரியாசக்தி, சிகீர்ஷா/இச்சாசக்தியால்—நடக்கிறது.

Verse 31

शक्तिमानीश्वरः शश्वद्विश्वं व्याप्याधितिष्ठति । इदमित्थमिदं नेत्थं भवेदित्येवमात्मिका

சக்திமான் ஈசன் எப்போதும் உலகமெங்கும் பரவி உள்ளிருந்து அதனை ஆள்கிறான். அவன் இயல்பு—“இது இவ்வாறு; இது அவ்வாறு அல்ல; இது இப்படியே ஆகும்” என்பதே; இதனால் தான் பிரபஞ்சத்தின் ஒழுங்கும் நிர்ணயமும் அமைகிறது.

Verse 32

इच्छाशक्तिर्महेशस्य नित्या कार्यनियामिका । ज्ञानशक्तिस्तु तत्कार्यं करणं कारणं तथा

மகேசனின் இச்சாசக்தி நித்தியமானது; அது எல்லா காரியங்களையும் கட்டுப்படுத்துகிறது. அவனுடைய ஞானசக்தி அந்தக் காரிய நிறைவேற்றத்தில் கருவியாகவும் காரணமாகவும் இருவகையிலும் நிலைகொள்கிறது.

Verse 33

प्रयोजनं च तत्त्वेन बुद्धिरूपाध्यवस्यति । यथेप्सितं क्रियाशक्तिर्यथाध्यवसितं जगत्

தத்துவமாக, புத்தி தீர்மான-ரூபமாய் நோக்கத்தை நிர்ணயிக்கிறது. எவ்வாறு விரும்பப்படுகிறதோ அவ்வாறே செயல்-சக்தி இயங்குகிறது; எவ்வாறு தீர்மானிக்கப்பட்டதோ அவ்வாறே உலகம் தோன்றுகிறது.

Verse 34

कल्पयत्यखिलं कार्यं क्षणात्संकल्परूपिणी । यथा शक्तित्रयोत्थानं शक्तिप्रसवधर्मिणी

சங்கல்ப-ஸ்வரூபிணியான அவள், கணநேரத்தில் எல்லா காரியங்களையும் அமைக்கிறாள்; சக்தி-ப்ரஸவ-தர்மிணியாக இருந்து சக்திகளின் மும்மூர்த்தி (திரயம்) எழுவதையும் உண்டாக்குகிறாள்.

Verse 35

शक्त्या परमया नुन्ना प्रसूते सकलं जगत् । एवं शक्तिसमायोगाच्छक्तिमानुच्यते शिवः

பரம சக்தியின் தூண்டுதலால் முழு உலகமும் தோன்றுகிறது. இவ்வாறு சக்தியுடன் ஒன்றியதனால் சிவன் ‘சக்திமான்’ எனப் போற்றப்படுகிறார்.

Verse 36

शक्तिशक्तिमदुत्थं तु शाक्तं शैवमिदं जगत् । यथा न जायते पुत्रः पितरं मातरं विना

சக்தியும் சக்திமானும் (சிவனும்) இருந்து எழுந்த இந்த உலகம் சாக்தமும் சைவமும் ஆகும். தந்தை-தாய் இன்றிப் புதல்வன் பிறவாதது போல.

Verse 37

तथा भवं भवानीं च विना नैतच्चराचरम् । स्त्रीपुंसप्रभवं विश्वं स्त्रीपुंसात्मकमेव च

அதேபோல் பவம் (சிவன்) மற்றும் பவானி (சக்தி) இன்றி இந்தச் சராசர உலகம் நிலைபெறாது. பிரபஞ்சம் பெண்-ஆண் இருவரிலிருந்து தோன்றி, உண்மையில் பெண்-ஆண் இயல்பே ஆகும்.

Verse 38

स्त्रीपुंसयोर्विभूतिश्च स्त्रीपुंसाभ्यामधिष्ठितम् । परमात्मा शिवः प्रोक्तश्शिवा सा च प्रकीर्तिता

பெண்-ஆண் வடிவில் வெளிப்படும் விபூதி, பெண்-ஆண் இருவராலும் அதிஷ்டிதமாக உள்ளது. பரமாத்மா ‘சிவன்’ என அறிவிக்கப்படுகிறார்; அதே பரம சக்தி ‘சிவா’ எனப் போற்றப்படுகிறாள்.

Verse 39

शिवस्सदाशिवः प्रोक्तः शिवा सा च मनोन्मनी । शिवो महेश्वरो ज्ञेयः शिवा मायेति कथ्यते

சிவன் ‘சதாசிவன்’ எனப் பிரகடனப்படுத்தப்படுகிறார்; அவருடைய சக்தி அந்த பரம ‘மனோன்மனி’—மனத்திற்கப்பாற்பட்ட நிலை. சிவன் ‘மகேஸ்வரன்’ என அறியப்பட வேண்டும்; அவருடைய சக்தி ‘மாயை’ எனச் சொல்லப்படுகிறது.

Verse 40

पुरुषः परमेशानः प्रकृतिः परमेश्वरी । रुद्रो महेश्वरस्साक्षाद्रुद्राणी रुद्रवल्लभा

புருஷன் பரமேசானன்; பிரகிருதி பரமேஸ்வரி. ருத்ரன் சாட்சாத் மகேஸ்வரன்; ருத்ராணி ருத்ரனின் பிரியத்தமையாள்.

Verse 41

विष्णुर्विश्वेश्वरो देवो लक्ष्मीर्विश्वेश्वरप्रिया । ब्रह्मा शिवो यदा स्रष्टा ब्रह्माणी ब्रह्मणः प्रिया

விஷ்ணு உலகேசன்; லக்ஷ்மி உலகேசனின் பிரியமானவள். சிவன் படைப்பாளராகப் பிரம்மனாக இயங்கும் போது, பிரம்மாணி (சரஸ்வதி) பிரம்மனின் பிரியமானவள்.

Verse 42

भास्करो भगवाञ्छंभुः प्रभा भगवती शिवा । महेंद्रो मन्मथारातिः शची शैलेन्द्रकन्यका

பாஸ்கரன் (சூரியன்) பகவான் சம்பு; அவனுடைய பிரபை பகவதி சிவா. மகேந்திரன் (இந்திரன்) மன்மதாராதி (சிவன்); சசி மலைநாதனின் மகள்.

Verse 43

जातवेदा महादेवः स्वाहा शर्वार्धदेहिनी । यमस्त्रियंबको देवस्तत्प्रिया गिरिकन्यका

ஜாதவேதா மகாதேவர்; ஸ்வாஹா சர்வனின் அர்த்ததேகத்தைத் தாங்குபவள். யமன் திர்யம்பக தேவன்; அவன் பிரியை கிரிகன்னிகை (பார்வதி).

Verse 44

निरृतिर्भगवानीशो नैरृती नगनंदनी । वरुणो भगवान्रुद्रो वारुणी भूधरात्मजा

நிருதி தாமே பகவான் ஈசன் (சிவன்); நைருதி மலைநந்தினி. வருணன் பகவான் ருத்ரன்; வாருணி பூதரத்தின் ஆத்மஜை (மலைமகள்).

Verse 45

बालेंदुशेखरो वायुः शिवा शिवमनोहरा । यक्षो यज्ञशिरोहर्ता ऋद्धिर्हिमगिरीन्द्रजा

வாயு பாலேந்து-சேகரன்; சிவா சிவனுக்கு மனோகரி. யக்ஷன் யஜ்ஞத்தின் தலைகளை அகற்றுபவன்; ரித்தி ஹிமகிரியின் (மலைராஜன்) மகள்.

Verse 46

चंद्रार्धशेखरश्चंद्रो रोहिणी रुद्रवल्लभा । ईशानः परमेशानस्तदार्या परमेश्वरी

அவர் சந்திரார்த்த-சேகரன்; அவரே சந்திரனும். ரோஹிணி ருத்ரனின் பிரியமானவள். அவர் ஈசானன், பரமேசானன்; அவரின் ஆர்யா (தர்மபத்னி) பரமேஸ்வரி.

Verse 47

अनंतवलयो ऽनंतो ह्यनंतानंतवल्लभा । कालाग्निरुद्रः कालारिः काली कालांतकप्रिया

அவர் அனந்தவலயன், அனந்தன்—உண்மையிலே முடிவில்லாதவன். அவள் அனந்தா, அனந்தனின் வல்லபை. அவர் காலாக்னிருத்ரன், காலத்தின் பகைவன்; அவள் காளி, காலாந்தகனின் பிரியமானவள்.

Verse 48

पुरुषाख्यो मनुश्शंभुः शतरूपा शिवप्रिया । दक्षस्साक्षान्महादेवः प्रसूतिः परमेश्वरी

‘புருஷ’ எனப் பெயர்பெற்ற மனு சாட்சாத் ஷம்பு (சிவன்) தாமே; சதரூபா சிவப்ரியா. தக்ஷன் உண்மையில் மகாதேவன்; பிரசூதி பரமேஸ்வரி.

Verse 49

रुचिर्भवो भवानी च बुधैराकूतिरुच्यते । भृगुर्भगाक्षिहा देवः ख्यातिस्त्रिनयनप्रिया

ஞானிகள் கூறுவர்: ருசி ‘பவ’ (சிவன்) ஆவார்; பவானி ‘ஆகூதி’ என அழைக்கப்படுகிறாள். பகனின் கணை அகற்றிய தெய்வச్వరூபன் ப்ருகு; க்யாதி திரிநயனப் பிரியா.

Verse 50

मरीचिभगवान्रुद्रः संभूतिश्शर्ववल्लभा । गंगाधरो ऽंगिरा ज्ञेयः स्मृतिः साक्षादुमा स्मृता

பகவான் மரீசியை ருத்ரனாக அறிக; சம்பூதியை சர்வனின் பிரியையாக உணர்க. கங்காதரனை அங்கிரராக அறிக; ‘ஸ்ம்ருதி’ என்பது சாட்சாத் உமையே என்று நினைவுகூரப்படுகிறது.

Verse 51

पुलस्त्यः शशभृन्मौलिः प्रीतिः कांता पिनाकिनः । पुलहस्त्रिपुरध्वंसी तत्प्रिया तु शिवप्रिया

புலஸ்தியனை சசிப்ருந்மௌலி (சந்திரமௌலி) என அறிக; ப்ரீதி பினாகின் (சிவன்) அவர்களின் காதலி. புலஹன் திரிபுரத்வம்சியுடன் தொடர்புடையவன்; அவனுடைய பிரியை உண்மையிலே சிவப்ரியா—சிவனுக்குப் பேரன்பானவள்.

Verse 52

क्रतुध्वंसी क्रतुः प्रोक्तः संनतिर्दयिता विभोः । त्रिनेत्रो ऽत्रिरुमा साक्षादनसूया स्मृता बुधैः

ஞானிகள் கூறுவது: க்ரது ‘க்ரதுத்வம்சீ’ என அழைக்கப்படுகிறார்; சன்னதி ஆண்டவனின் பிரியமானவள். இங்கு அத்ரி ‘திரிநேத்ர’ என நினைவுகூரப்படுகிறார்; அனசூயா சாட்சாத் உமையே என்று அறிஞர்கள் கூறுகின்றனர்.

Verse 53

कश्यपः कालहा देवो देवमाता महेश्वरी । वसिष्ठो मन्मथारातिर्देवी साक्षादरुंधती

கஷ்யபர் காலஹா தேவன்; தேவமாதா தாமே மகேஸ்வரி. வசிஷ்டர் மன்மதாராதி (சிவன்) தாமே; தேவி நேரே அருந்ததி.

Verse 54

शंकरः पुरुषास्सर्वे स्त्रियस्सर्वा महेश्वरी । सर्वे स्त्रीपुरुषास्तस्मात्तयोरेव विभूतयः

அனைத்து ஆண்களும் சங்கரன் (சிவன்); அனைத்து பெண்களும் மகேஸ்வரி (சக்தி). ஆகவே எல்லா ஆண்-பெண் உயிர்களும் அவரிருவரின் விபூதிகளே.

Verse 55

विषयी भगवानीशो विषयः परमेश्वरी । श्राव्यं सर्वमुमारूपं श्रोता शूलवरायुधः

அனுபவிப்பவன் பகவான் ஈசன் (சிவன்); அனுபவப் பொருள் பரமேஸ்வரி. கேட்கத்தக்க அனைத்தும் முழுவதும் உமா-ஸ்வரூபமே; கேட்பவன் சிறந்த ஆயுதமான திரிசூலத்தைத் தாங்கிய ஆண்டவன்।

Verse 56

प्रष्टव्यं वस्तुजातं तु धत्ते शंकरवल्लभा । प्रष्टा स एव विश्वात्मा बालचन्द्रावतंसकः

கேட்கத்தக்க எல்லா பொருள்களையும் சங்கரனின் பிரியையான தேவி தன்னுள் தாங்குகிறாள்; கேட்பவனோ அதே விஸ்வாத்மா ஆண்டவன், தன் ஜடையில் இளநிலாவை அணிகலனாகச் சூடியவன்।

Verse 57

द्रष्टव्यं वस्तुरूपं तु बिभर्ति वक्तवल्लभा । द्रष्टा विश्वेश्वरो देवः शशिखंडशिखामणिः

வாக்கின் பிரியமான சக்தியே காணத்தக்க பொருளின் வடிவத்தை ஏற்கின்றாள்; ஆனால் உண்மையான காண்பவன் உலகநாதன் விஸ்வேஸ்வரன், தலையில் சந்திரக்கலை மணியாக விளங்குபவன்।

Verse 58

रसजातं महादेवी देवो रसयिता शिवः । प्रेयजातं च गिरिजा प्रेयांश्चैव गराशनः

ஓ மகாதேவி! ரசத்தால் பிறந்த அனைத்தையும் ரசித்து அனுபவிப்பவன் தேவன் சிவன். கிரிஜை காதலால் பிறந்தவள்—காதல் வடிவமே; மேலும் பிரியன் எனில் விஷத்தை உண்ட கராசனன் சிவனே.

Verse 59

मंतव्यवस्तुतां धत्ते सदा देवी महेश्वरी । मंता स एव विश्वात्मा महादेवो महेश्वरः

தேவி மகேஸ்வரி எப்போதும் தியானிக்கத் தக்க தத்துவத்தின் உண்மையைத் தாங்குகின்றாள்; தியானிப்பவன் ஒருவனே—உலகாத்மா மகாதேவன், மகேஸ்வரன்.

Verse 60

बोद्धव्यवस्तुरूपं तु बिभर्ति भववल्लभा । देवस्स एव भगवान्बोद्धा मुग्धेन्दुशेखरः

பவவல்லபா (பார்வதி) அறியத்தக்க பரமத் தத்துவத்தின் வடிவையே தாங்குகிறாள். அதே தேவன்—பகவான் சிவன், மனம் கவரும் சந்திரசேகரன்—தானே அறிவூட்டும் ஞாதா.

Verse 61

प्राणः पिनाकी सर्वेषां प्राणिनां भगवान्प्रभुः । प्राणस्थितिस्तु सर्वेषामंबिका चांबुरूपिणी

எல்லா உயிர்களுக்கும் பினாகி பகவான் சிவனே பிராணன்—உள்ளுறையும் உயிர்மூச்சும் பரம ஆண்டவனும் ஆவார். அந்தப் பிராணத்தின் நிலைதாங்கும் ஆதாரம் அம்பிகை (பார்வதி); அவள் ஜலஸ்வரூபிணி.

Verse 62

बिभर्ति क्षेत्रतां देवी त्रिपुरांतकवल्लभा । क्षेत्रज्ञत्वं तदा धत्ते भगवानंतकांतकः

அப்போது திரிபுராந்தகன் (சிவன்) அன்புடைய தேவி ‘க்ஷேத்ரம்’ எனும் நிலையை ஏற்கிறாள்; பகவான் அந்தகாந்தகன் (மரணநாசக சிவன்) ‘க்ஷேத்ரஜ்ஞன்’ எனும் நிலையை ஏற்கிறான்.

Verse 63

अहः शूलायुधो देवः शूलपाणिप्रिया निशा । आकाशः शंकरो देवः पृथिवी शंकरप्रिया

பகல் என்பது சூலாயுதன் எனும் தேவன்; இரவு சூலபாணிக்கு பிரியமானது. ஆகாயம் தானே தேவ சங்கரன்; பூமி சங்கரனுக்குப் பிரியமானவள்.

Verse 64

समुद्रो भगवानीशो वेला शैलेन्द्रकन्यका । वृक्षो वृषध्वजो देवो लता विश्वेश्वरप्रिया

கடல் பகவான் ஈசன் (சிவன்); கடற்கரை மலைவேந்தன் மகள் (பார்வதி). மரம் வृषத்வஜன் எனும் தேவன் (சிவன்); கொடி விஸ்வேஸ்வரப்ரியா (பார்வதி).

Verse 65

पुंल्लिंगमखिलं धत्ते भगवान्पुरशासनः । स्त्रिलिंगं चाखिलं धत्ते देवी देवमनोरमा

பகவான் புரசாசனன் (திரிபுராந்தகன்) முழுமையாக ஆண்-தத்துவத்தைத் தாங்குகின்றான்; தேவர்களுக்கு மனமகிழ்வளிக்கும் தேவி முழுமையாக பெண்-தத்துவத்தைத் தாங்குகின்றாள்.

Verse 66

शब्दजालमशेषं तु धत्ते सर्वस्य वल्लभा । अर्थस्वरूपमखिलं धत्ते मुग्धेन्दुशेखरः

அனைவருக்கும் அருமையான தேவியானாள் முடிவற்ற சொற்களின் வலை (வாணி) முழுவதையும் தாங்குகிறாள்; மயக்கும் சந்திரசேகரனாகிய சிவபெருமான் முழு அர்த்தத் தத்துவத்தையும் தாங்குகிறார். ஆகவே சொலும் பொருளும் தெய்வத் தம்பதியின் இயல்பாகவே நிலைகொள்கின்றன.

Verse 67

यस्य यस्य पदार्थस्य या या शक्तिरुदाहृता । सा सा विश्वेश्वरी देवी स स सर्वो महेश्वरः

எந்த எந்த பொருளுக்குப் எந்த எந்த சக்தி என்று கூறப்படுகிறதோ, அந்த அந்த சக்தி விஸ்வேஸ்வரீ தேவியே; மேலும் அந்தப் பொருள் முழுமையிலும் மகேஸ்வரன் (மகாதேவன்) தாமே.

Verse 68

यत्परं यत्पवित्रं च यत्पुण्यं यच्च मंगलम् । तत्तदाह महाभागास्तयोस्तेजोविजृंभितम्

எது பரமமோ, எது புனிதப்படுத்துவதாகவோ, எது புண்ணியமோ, எது மங்களமோ—அவை அனைத்தும் அந்த இரு தெய்வத் தத்துவங்களின் இணைந்த ஒளித்தேஜத்தின் விரிவே என்று மகாபாக்ய முனிவர்கள் உரைத்தனர்.

Verse 69

यथा दीपस्य दीप्तस्य शिखा दीपयते गृहम् । तथा तेजस्तयोरेतद्व्याप्य दीपयते जगत्

எரியும் விளக்கின் சுடர் வீட்டை ஒளிரச் செய்வதுபோல், அந்த இருவரின் பரவியுள்ள இந்தத் தேஜஸ் எங்கும் விரிந்து முழு உலகையும் ஒளிரச் செய்கிறது.

Verse 70

तृणादिशिवमूर्त्यंतं विश्वख्यातिशयक्रमः । सन्निकर्षक्रमवशात्तयोरिति परा श्रुतिः

புல்லின் துகளிலிருந்து சிவமூர்த்தி வரை உலகப் புகழின் மேன்மைக் கட்டம் காணப்படுகிறது; ஆனால் பரமச் சுருதி கூறுவது—ஜீவன் மற்றும் சிவன், இவ்விருவரிடமும் அண்மையின் படிநிலையால் ‘இதம்-பாவம்’ வெளிப்படுகிறது.

Verse 71

सर्वाकारात्मकावेतौ सर्वश्रेयोविधायिनौ । पूजनीयौ नमस्कार्यौ चिंतनीयौ च सर्वदा

இவ்விருவரும் எல்லா ரூபங்களின் சாரமாய், எல்லா பரம நன்மைகளையும் அருள்வோர். அவர்கள் எப்போதும் பூஜைக்குரியவர், வணக்கத்திற்குரியவர், தியானிக்கத்தக்கவர்.

Verse 72

यथाप्रज्ञमिदं कृष्ण याथात्म्यं परमेशयोः । कथितं हि मया ते ऽद्य न तु तावदियत्तया

கிருஷ்ணா, உன் புரிதலுக்கேற்றவாறு பரமேஸ்வரனின் யதார்த்தத் தன்மையும் மகிமையும் இன்று உனக்குச் சொன்னேன்; ஆனால் முழு அளவிலும் முழு விரிவிலும் அல்ல.

Verse 73

तत्कथं शक्यते वक्तुं याथात्म्यं परमेशयोः । महतामपि सर्वेषां मनसो ऽपि बहिर्गतम्

அப்படியெனில் பரமேஸ்வரனின் யதார்த்தத் தன்மையை எவ்வாறு சொல்ல இயலும்? அது எல்லா மகாத்மாக்களின் மனத்திற்கும் அப்பால்—சிந்தனையின் எல்லைக்குப் புறம்பானது.

Verse 74

अंतर्गतमनन्यानामीश्वरार्पितचेतसाम् । अन्येषां बुद्ध्यनारूढमारूढं च यथैव तत्

உள்ளே திரும்பிய தியானத்தில் அசையாத அனன்ய பக்தியுடன், மனத்தை ஈசுவரனுக்கு அர்ப்பணித்தவர்களின் புத்தியில் இந்த உண்மை உறுதியாக நிலைபெறும். ஆனால் பிறருக்கு அது அப்படியேதான்—புரிதலுக்கு ஏறாதது, அல்லது ஓரளவே ஏறியது.

Verse 75

येयमुक्ता विभूतिर्वै प्राकृती सा परा मता । अप्राकृतां परामन्यां गुह्यां गुह्यविदो विदुः

இங்கு கூறப்பட்ட இந்த விபூதி உண்மையில் பிரக்ருதியைச் சார்ந்ததே; ஆயினும் அது ‘பரா’ என மதிக்கப்படுகிறது. ஆனால் ரகசிய உபதேசத்தை அறிந்தோர் மற்றொரு உன்னத விபூதியை அறிவர்—அது அப்ராக்ருதம், பரம், உண்மையிலேயே மறைந்தது.

Verse 76

यतो वाचो निवर्तंते मनसा चेन्द्रियैस्सह । अप्राकृती परा चैषा विभूतिः पारमेश्वरी

எந்த பரமத் தத்துவத்திலிருந்து வாக்கும் மனமும் இந்திரியங்களும் திரும்பிவிடுகின்றனவோ, அதுவே பிரகிருதியைத் தாண்டிய பரா—பரமேஸ்வர சிவனின் உன்னத விபூதி.

Verse 77

सैवेह परमं धाम सैवेह परमा गतिः । सैवेह परमा काष्ठा विभूतिः परमेष्ठिनः

இங்கேயே, சிவனிலேயே பரம தாமம்; சிவனிலேயே பரம கதி. சிவனிலேயே பரம காஷ்டா—பரமேஷ்டியின் பரா விபூதி.

Verse 78

तां प्राप्तुं प्रयतंते ऽत्र जितश्वासा जितेंद्रियाः । गर्भकारा गृहद्वारं निश्छिद्रं घटितुं यथा

அந்த சிவ-பரமத் தத்துவத்தை அடைய இங்கே சுவாசத்தை வென்றும் இந்திரியங்களை அடக்கியும் உள்ளோர் முயல்கின்றனர். திறமையான குயவர்கள் வீட்டுக் கதவை இடைவெளியின்றி பொருத்தி மூடுவது போல, யோகிகள் உள்ளார்ந்த வழியை உறுதியாய் இடையறாது செய்கின்றனர்.

Verse 79

संसाराशीविषालीढमृतसंजीवनौषधम् । विभूतिं शिवयोर्विद्वान्न बिभेति कुतश्चन

சம்சாரமெனும் நாகவிஷம் கடித்தவரையும் உயிர்ப்பிக்கும் சஞ்சீவனி மருந்துபோல் சிவனின் விபூதி உள்ளது. அந்த விபூதியைச் சார்ந்த ஞானி எங்கிருந்தும் அஞ்சான்.

Verse 80

यः परामपरां चैव विभूतिं वेत्ति तत्त्वतः । सो ऽपरो भूतिमुल्लंघ्य परां भूतिं समश्नुते

எவன் ஆண்டவனின் பரா, அபரா எனும் இரு விபூதிகளையும் தத்துவமாக அறிகிறானோ, அவன் அபர நிலையைக் கடந்து பரா விபூதியை அடைந்து—பந்தனமற்ற சிவ-சாயுஜ்யத்தை பெறுவான்।

Verse 81

एतत्ते कथितं कृष्ण याथात्म्यं परमात्मनोः । रहस्यमपि योग्यो ऽसि भर्गभक्तो भवानिति

ஓ கிருஷ்ணா, பரமாத்மாவின் யதார்த்த இயல்பை உனக்குச் சொன்னேன். இந்த ரகசிய உபதேசத்தையும் பெற நீ தகுதியானவன்; ஏனெனில் நீ பர்கள் (சிவன்) மீது பக்தியுடையவன்।

Verse 82

नाशिष्येभ्यो ऽप्यशैवेभ्यो नाभक्तेभ्यः कदाचन । व्याहरेदीशयोर्भूतिमिति वेदानुशासनम्

சிஷ்யர் அல்லாதவர்களுக்கும், சைவம் அற்றவர்களுக்கும், சிவபக்தி இல்லாதவர்களுக்கும்—இரு ஈசர்களின் (சிவ-சக்தி) புனித மகிமை-சக்தியை எந்நாளும் வெளிப்படுத்தக் கூடாது; இது வேத விதி.

Verse 83

तस्मात्त्वमतिकल्याणपरेभ्यः कथयेन्न हि । त्वादृशेभ्यो ऽनुरूपेभ्यः कथयैतन्न चान्यथा

ஆகையால் பரம நன்மையில் ஒருமுகமாக இல்லாதவர்களுக்கு இதைச் சொல்லாதே. உன்னைப் போன்ற தகுதியும் இவ்வழிக்கேற்ற ஒற்றுமையும் உடையவர்களுக்கே இதைச் சொல்—வேறல்ல.

Verse 84

विभूतिमेतां शिवयोर्योग्येभ्यो यः प्रदापयेत् । संसारसागरान्मुक्तः शिवसायुज्यमाप्नुयात्

சிவனின் இந்தப் புனித விபூதி (பஸ்மம்) யோக்கியருக்கு அளிப்பவன், சம்சாரக் கடலிலிருந்து விடுபட்டு சிவ-சாயுஜ்யத்தை அடைவான்।

Verse 85

कीर्तनादस्य नश्यंति महान्त्यः पापकोटयः । त्रिश्चतुर्धासमभ्यस्तैर्विनश्यंति ततो ऽधिकाः

இதன் கீர்த்தனமாத்திரத்தாலே பெரும் பாவக் கோடிகள் அழிகின்றன. இதை மூன்று நான்கு முறை மீண்டும் மீண்டும் பயின்றால் அதைவிட அதிகமான பாவக் குவியலும் கரைந்து போகும்.

Verse 86

नश्यंत्यनिष्टरिपवो वर्धन्ते सुहृदस्तथा । विद्या च वर्धते शैवी मतिस्सत्ये प्रवर्तते

தீங்கு விளைவிக்கும் பகைவர்கள் அழிகின்றனர்; உண்மையான நல்வாழ்த்துநர் நண்பர்கள் வளர்கின்றனர். சைவ ஞானம் பெருகி, மனம் சத்தியத்தில் நிலைபெறும்.

Verse 87

भक्तिः पराः शिवे साम्बे सानुगे सपरिच्छिदे । यद्यदिष्टतमं चान्यत्तत्तदाप्नोत्यसंशयम्

அம்பா (உமா) உடனும், கணங்களால் சூழப்பட்டும், தெய்வீக குண-ஐஸ்வர்யங்களால் நிறைந்தும் உள்ள சிவன் மீது பரம பக்தி கொண்டவன், தன் மிக விரும்பியதை எதுவாயினும் ஐயமின்றி அடைவான்.

Verse 88

पुनः पुनः समभ्यस्येत्तस्य नास्तीह दुर्ल्लभम्

இதை மீண்டும் மீண்டும் பயில்வோர்க்கு இவ்வுலகில் எதுவும் அரிதாக இருப்பதில்லை.