द्वितीयतृतीयावरणपूजाक्रमः | The Sequence of the Second and Third Enclosure Worship (Āvaraṇa-pūjā)

Verse 1

तत्रादौ शिवयोः पार्श्वे दक्षिणे वामतः क्रमात् । गंधाद्यैरर्चयेत्पूर्वं देवौ हेरंबषण्मुखौ

அங்கே முதலில் சிவ-சக்தியின் அருகில்—முறையே முதலில் வலப்புறமும் பின்னர் இடப்புறமும்—சந்தனம் முதலான உபசாரங்களால் முதலில் ஹேரம்பன் (கணேசன்) மற்றும் ஷண்முகன் (ஸ்கந்தன்) ஆகிய இரு தேவர்களையும் அர்ச்சிக்க வேண்டும்.

Verse 2

ततो ब्रह्माणि परित ईशानादि यथाक्रमम् । सशक्तिकानि सद्यांतं प्रथमावरणे यजेत्

அதன்பின் சுற்றிலும் ஈசானன் முதலிய வரிசைப்படி பிரம்ம-பிரகாசமான தேவர்களை வழிபட வேண்டும். முதல் ஆவரணத்தில் ஸத்யம் முதலியவற்றிலிருந்து முடிவு வரை, அவரவர் சக்தியுடன் அவர்களை யஜிக்க வேண்டும்.

Verse 3

षडंगान्यपि तत्रैव हृदयादीन्यनुक्रमात् । शिवस्य च शिवायाश्च वाह्नेयादि समर्चयेत्

அங்கேயே ஹ்ருதயமுதலான ஷடங்கங்களை வரிசையாகப் பூஜிக்க வேண்டும். மேலும் அக்னிஹோமம் முதலான விதிகளால் சிவனையும் சிவையையும் (பார்வதியை) முறையாக ஆராதிக்க வேண்டும்.

Verse 4

तत्र वामादिकान्रुद्रानष्टौ वामादिशक्तिभिः । अर्चयेद्वा न वा पश्चात्पूर्वादिपरितः क्रमात्

அங்கே வாம முதலான எட்டு ருத்ரர்களை வாமா முதலான சக்திகளுடன் சேர்த்து பூஜிக்க வேண்டும். அந்தப் பூஜை செய்தாலும் செய்யாவிட்டாலும், பின்னர் கிழக்கிலிருந்து தொடங்கி திசைகளின் சுற்றிலும் வரிசையாகச் செல்ல வேண்டும்.

Verse 5

प्रथमावरणं प्रोक्तं मया ते यदुनंदन । द्वितीयावरणं प्रीत्या प्रोच्यते श्रद्धया शृणु

யதுநந்தனே, முதல் ஆவரணத்தை நான் உனக்குச் சொன்னேன். இப்போது அன்புடன் இரண்டாம் ஆவரணத்தை விளக்குகிறேன்—நம்பிக்கையுடன் கேள்.

Verse 6

अनंतं पूर्वादिक्पत्रे तच्छक्तिं तस्य वामतः । सूक्ष्मं दक्षिणदिक्पत्रे सह शक्त्या समर्चयेत्

கிழக்கு திசைப் இதழில் அனந்தனைப் பூஜிக்க வேண்டும்; அவரின் இடப்புறத்தில் அவருடைய சக்தியையும் பூஜிக்க வேண்டும். தெற்கு திசைப் இதழில் சக்தியுடன் கூடிய ஸூக்ஷ்மனை பக்தியுடன் பூஜிக்க வேண்டும்.

Verse 7

ततः पश्चिमदिक्पत्रे सह शक्त्या शिवोत्तमम् । तथैवोत्तरदिक्पत्रे चैकनेत्रं समर्चयेत्

பின்னர் மேற்கு திசைப் இதழில் சக்தியுடன் கூடிய சிவோத்தமனைப் பூஜிக்க வேண்டும். அதேபோல் வடக்கு திசைப் இதழில் ஒருகண்ணனாகிய (சிவனை) முறையாகப் பூஜிக்க வேண்டும்.

Verse 8

एकरुद्रं च तच्छक्तिं पश्चादीशदले ऽर्चयेत् । त्रिमूर्तिं तस्य शक्तिं च पूजयेदग्निदिग्दले

மேற்குத் திசையின் ஈச இதழில் ஏகருத்ரனையும் அவருடைய சக்தியையும் அர்ச்சிக்க வேண்டும். அக்னித் திசை இதழில் திருமூர்த்தியையும் அதற்குரிய சக்தியையும் பூஜிக்க வேண்டும்.

Verse 9

श्रीकण्ठं नैरृते पत्रे तच्छक्तिं तस्य वामतः । तथैव मारुते पत्रे शिखंडीशं समर्चयेत्

நைர்ருத (தென்-மேற்கு) இதழில் ஸ்ரீகண்டனைப் பூஜிக்க வேண்டும்; அவரின் இடப்புறத்தில் அவருடைய சக்தியையும் பூஜிக்க வேண்டும். அதுபோல மாருத (வாயு) இதழில் சிகண்டீசனை முறையாக அர்ச்சிக்க வேண்டும்.

Verse 10

द्वितीयावरणे चेज्यास्सर्वर्तश्चक्रवर्तिनः । तृतीयावरणे पूज्याः शक्तिभिश्चाष्टमूर्तयः

இரண்டாம் ஆவரணத்தில் எல்லா நோக்கங்களையும் நிறைவேற்றும் சக்கரவர்த்திகளைப் பூஜிக்க வேண்டும். மூன்றாம் ஆவரணத்தில் சக்திகளுடன் கூடிய சிவனின் அஷ்டமூர்த்திகளை ஆராதிக்க வேண்டும்.

Verse 11

अष्टसु क्रमशो दिक्षु पूर्वादिपरितः क्रमात् । भवः शर्वस्तथेशानो रुद्रः पशुपतिस्ततः

எட்டு திசைகளிலும், கிழக்கில் தொடங்கி சுற்றிலும் வரிசையாக, சிவன் முறையே பவ, சர்வ, ஈசான, ருத்ர, பின்னர் பசுபதி என அழைக்கப்படுகிறார்।

Verse 12

उग्रो भीमो महादेव इत्यष्टौ मूर्तयः क्रमात् । अनंतरं ततश्चैव महादेवादयः क्रमात्

வரிசையாக ‘உக்ர’, ‘பீம’, ‘மகாதேவ’ முதலியன என எட்டு மூர்த்திகள் கூறப்படுகின்றன. அதன் பின் மீண்டும் ‘மகாதேவ’ முதலான பெயர்கள் வரிசையாக எண்ணப்படுகின்றன।

Verse 13

ईशानो विजयो भीमो देवदेवो भवोद्भवः । कपर्दीशश्च कथ्यंते तथैकादशशक्तयः

அவரை ஈசானன், விஜயன், பீமன், தேவதேவன், பவோத்பவன், கபர்தீசன் என்று கூறுவர்; அதுபோலவே பதினொன்று சக்திகளையும் அறிவிப்பர்.

Verse 14

तत्राष्टौ प्रथमं पूज्याः वाह्नेयादि यथाक्रमम् । देवदेवः पूर्वपत्रे ईशानं चाग्निगोचरे

அங்கே முதலில் எட்டுப் பேரையும் வழிபட வேண்டும்—ஆக்னேய திசையிலிருந்து முறையாக. கிழக்கு இதழில் தேவதேவன் (சிவன்), அக்னி-கோசரத்தில் ஈசானன் உள்ளான்.

Verse 15

भवोद्भवस्तयोर्मध्ये कपालीशस्ततः परम् । तस्मिन्नावरणे भूयो वृषेन्द्रं पुरतो यजेत्

பவனும் உத்பவனும் இடையில், மேலும் அவர்களைத் தாண்டி கபாலீசன் (சிவன்) உள்ளான். அதே ஆவரணத்தில் மீண்டும், முன்னே நிறுத்தப்பட்ட வृषேந்திரன் நந்தியை வழிபட வேண்டும்.

Verse 16

नंदिनं दक्षिणे तस्य महाकालं तथोत्तरे । शास्तारं वह्निदिक्पत्रे मात्ःर्दक्षिणदिग्दले

அவருடைய தெற்கில் நந்தி, வடக்கில் மகாகாலன். அக்னி திசை நோக்கிய இதழில் சாஸ்தா, தெற்கு திசை இதழில் தெய்வ மாதர்கள் உள்ளனர்.

Verse 17

गजास्यं नैरृते पत्रे षण्मुखं वारुणे पुनः । ज्येष्ठां वायुदले गौरीमुत्तरे चंडमैश्वरे

நைர்ருத இதழில் கஜாஸ்யன் (விநாயகர்) மீது தியானம் செய்ய வேண்டும்; மீண்டும் வாருண (மேற்கு) இதழில் ஷண்முகன் (ஸ்கந்தன்) அருளை வழிபட வேண்டும். வாயவ்ய இதழில் ஜ்யேஷ்டா, வட இதழில் கௌரி, ஈசான (வடகிழக்கு) இதழில் சண்டமஹேஸ்வரனைப் பூஜிக்க வேண்டும்.

Verse 18

शास्तृनन्दीशयोर्मध्ये मुनीन्द्रं वृषभं यजेत् । महाकालस्योत्तरतः पिंगलं तु समर्चयेत्

சாஸ்த்ரு மற்றும் நந்தீசர் இடையில், முனிவராதிபதிகள் போற்றும் வृषபத்தை வழிபட வேண்டும். மகாகாலனின் வடபுறத்தில் பிங்கலனை முறையாகச் சமர்ச்சனை செய்ய வேண்டும்.

Verse 19

शास्तृमातृसमूहस्य मध्ये भृंगीश्वरं ततः । मातृविघ्नेशमध्ये तु वीरभद्रं समर्चयेत्

பின்னர் சாஸ்த்ரு மற்றும் மாத்ருக்களின் கூட்டத்தின் நடுவில் ப்ருங்கீஸ்வரனைப் பூஜிக்க வேண்டும். மாத்ருக்கள் மற்றும் வி஘்நேசன் இடையில் வீரபத்ரனை முறையாகச் சமர்ச்சனை செய்ய வேண்டும்.

Verse 20

स्कन्दविघ्नेशयोर्मध्ये यजेद्देवीं सरस्वतीम् । ज्येष्ठाकुमारयोर्मध्ये श्रियं शिवपदार्चिताम्

ஸ்கந்தன் மற்றும் வி஘்நேசன் இடையில் தேவீ சரஸ்வதியை வழிபட வேண்டும். மூத்தவன் மற்றும் இளையவன்—இவ்விருவரின் இடையில், சிவபாதம் போற்றப்படும் ஸ்ரீ (லக்ஷ்மி)யை பூஜிக்க வேண்டும்.

Verse 21

ज्येष्ठागणाम्बयोर्मध्ये महामोटीं समर्चयेत् । गणाम्बाचण्डयोर्मध्ये देवीं दुर्गां प्रपूजयेत्

ஜ்யேஷ்டா மற்றும் கணாம்பா இடையில் மகாமோடீயைச் சமர்ச்சனை செய்ய வேண்டும். கணாம்பா மற்றும் சண்டா இடையில் தேவீ துர்கையை விசேஷமாகப் பிரபூஜை செய்ய வேண்டும்.

Verse 22

अत्रैवावरणे भूयः शिवानुचरसंहतिम् । रुद्रप्रथमभूताख्यां विविधां च सशक्तिकाम्

இதே ஆவரணத்திற்குள் அவர் மீண்டும் சிவனுடைய அனுசரர்களின் மகா கூட்டத்தை கண்டார்—ருத்ரனால் முதலில் உண்டாக்கப்பட்ட ஆதிபூதர்கள் எனப் புகழ்பெற்றோர்; பல்வகை ரூபங்களும் தத்தம் சக்தியுடனும் விளங்கினர்।

Verse 23

शिवायाश्च सखीवर्गं जपेद्ध्यात्वा समाहितः । एवं तृतीयावरणे वितते पूजिते सति

ஒருமுகச் சித்தத்துடன் தியானித்து, சிவா (பார்வதி) அவர்களின் தோழியர் வட்டத்தின் நாம/மந்திரங்களை ஜபிக்க வேண்டும். இவ்வாறு மூன்றாம் ஆவரணம் விரித்து முறையாகப் பூஜிக்கப்பட்டபோது।

Verse 24

चतुर्थावरणं ध्यात्वा बहिस्तस्य समर्चयेत् । भानुः पूर्वदले पूज्यो दक्षिणे चतुराननः

நான்காம் ஆவரணத்தைத் தியானித்து, அதன் வெளிப்புறத்தில் முறையாக ஆராதிக்க வேண்டும். கிழக்கு இதழில் பானு (சூரியன்) பூஜிக்கப்பட வேண்டும்; தெற்கு இதழில் சதுரானனன் (பிரம்மா)।

Verse 25

रुद्रो वरुणदिक्पत्रे विष्णुरुत्तरदिग्दले । चतुर्णामपि देवानां पृथगावरणान्यथ

வருண திசை (மேற்கு) இதழில் ருத்ரன், வடக்கு இதழில் விஷ்ணு நிறுவப்படுவர். இவ்வாறு நான்கு தேவர்களுக்கும் தனித்தனியான ஆவரணங்கள் முறையே அமைக்கப்பட வேண்டும்।

Verse 26

तस्यांगानि षडेवादौ दीप्ताद्याभिश्च शक्तिभिः । दीप्ता सूक्ष्मा जया भद्रा विभूतिर्विमला क्रमात्

ஆரம்பத்தில் அவருடைய அங்கங்கள் ஆறு எனக் கூறப்படுகின்றன; அவை தீப்தா முதலிய சக்திகளால் யுக்தம்—வரிசையாக தீப்தா, சூக்ஷ்மா, ஜயா, பத்ரா, விபூதி, விமலா।

Verse 27

अमोघा विद्युता चैव पूर्वादि परितः स्थिताः । द्वितीयावरणे पूज्याश्चतस्रो मूर्तयः क्रमात्

இரண்டாம் ஆவரணத்தில் வரிசையாக நான்கு மூர்த்திகள் வழிபடத்தக்கவை—அமோகா, வித்யுதா முதலியோர்—கிழக்கிலிருந்து தொடங்கி எல்லாத் திசைகளிலும் நிற்கின்றனர்.

Verse 28

पूर्वाद्युत्तरपर्यंताः शक्तयश्च ततः परम् । आदित्यो भास्करो भानू रविश्चेत्यनुपूर्वशः

கிழக்கிலிருந்து வடக்கு வரை சக்திகள் கூறப்பட்டன; அதன் பின் வரிசையாக சூரியன் ‘ஆதித்யன்’, ‘பாஸ்கரன்’, ‘பானு’, ‘ரவி’ எனப் பெயரிடப்படுகின்றான்.

Verse 29

अर्को ब्रह्मा तथा रुद्रो विष्णुश्चैते विवस्वतः । विस्तारा पूर्वदिग्भागे सुतरां दक्षिणे स्थिताः

விவஸ்வத்திலிருந்து இவர்கள் வெளிப்படுகின்றனர்—அர்க்கன், பிரம்மா, ருத்ரன், விஷ்ணு. இவர்களின் விரிவுகள் கிழக்குப் பகுதியிலும், குறிப்பாக தெற்குத் திசையிலும் அமைந்துள்ளன.

Verse 30

बोधनी पश्चिमे भागे आप्यायिन्युत्तरे पुनः । उषां प्रभां तथा प्राज्ञां सन्ध्यामपि ततः परम्

மேற்கு திசையில் போதனீ சக்தி; வட திசையில் மீண்டும் ஆப்யாயினீ. அதன் பின் உஷா, பிரபா, பிராஜ்ஞா; அவற்றிற்கு அப்பால் சந்த்யா சக்தியும் உள்ளது।

Verse 31

ऐशानादिषु विन्यस्य द्वितीयावरणे यजेत् । सोममंगारकं चैव बुधं बुद्धिमतां वरम्

ஈசானம் முதலான திசைகளில் அவர்களை நிறுவி, இரண்டாம் ஆவரணத்திலும் வழிபட வேண்டும்—சோமன் (சந்திரன்), மங்காரகன் (செவ்வாய்) மற்றும் அறிவாளிகளில் சிறந்த புதன் (புதன் கிரகம்)।

Verse 32

बृहस्पतिं बृहद्बुद्धिं भार्गवं तेजसां निधिम् । शनैश्चरं तथा राहुं केतुं धूम्रं भयंकरम्

பக்தன் ப்ருஹஸ்பதி (குரு)—மகா புத்தியுடையவர்—, பார்கவ (சுக்ரன்)—ஒளியின் நிதி—, மேலும் சனைச்சரன், ராகு, கேது மற்றும் பயங்கரமான தூம்ரன் ஆகியோரையும் தியானித்து ஆவாஹனம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 33

समंततो यजेदेतांस्तृतीयावरणे क्रमात् । अथवा द्वादशादित्या द्वितीयावरणे यजेत्

பின்னர் மூன்றாம் ஆவரணத்தில் சுற்றிலும் வரிசைப்படி இத்தேவர்களை வழிபட வேண்டும்; அல்லது இரண்டாம் ஆவரணத்தில் பன்னிரு ஆதித்யர்களை வழிபட வேண்டும்.

Verse 34

तृतीयावरणे चैव राशीन्द्वादश पूजयेत् । सप्तसप्त गणांश्चैव बहिस्तस्य समंततः

மூன்றாம் ஆவரணத்தில் பன்னிரு ராசிகளைப் பூஜிக்க வேண்டும்; மேலும் அதன் வெளியில் சுற்றிலும் ஏழு-ஏழு குழுக்களாக அமைந்த கணங்களையும் பூஜிக்க வேண்டும்.

Verse 35

ऋषीन्देवांश्च गंधर्वान्पन्नगानप्सरोगणान् । ग्रामण्यश्च तथा यक्षान्यातुधानांस्तथा हयान्

ரிஷிகள், தேவர்கள், கந்தர்வர்கள், பன்னகர்கள் (நாகர்கள்), அப்ஸரா கணங்கள்; அதுபோல கிராமண்யர்கள் (சமூகத் தலைவர்கள்), யக்ஷர்கள், யாதுதானர்கள் மற்றும் குதிரைகளையும் (முறையாக) வழிபட்டு ஆவாஹனம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 36

सप्तच्छंदोमयांश्चैव वालखिल्यांश्च पूजयेत् । एवं तृतीयावरणे समभ्यर्च्य दिवाकरम्

ஏழு சந்தோமய (வேதச் சந்தஸ்ஸுரூப) குழுக்களையும் வாலகில்ய ரிஷிகளையும் வழிபட வேண்டும். இவ்வாறு மூன்றாம் ஆவரணத்தில் முறையாக அர்ச்சித்து, திவாகரன் (சூரியன்) ஐ உபாசிக்க வேண்டும்.

Verse 37

ब्रह्माणमर्चयेत्पश्चात्त्रिभिरावरणैः सहः । हिरण्यगर्भं पूर्वस्यां विराजं दक्षिणे ततः

அதன்பின் மூன்று ஆவரணங்களுடன் பிரம்மாவை அர்ச்சிக்க வேண்டும். கிழக்குத் திசையில் ஹிரண்யகர்பனை, பின்னர் தெற்குத் திசையில் விராஜனை வழிபட வேண்டும்.

Verse 38

कालं पश्चिमदिग्भागे पुरुषं चोत्तरे यजेत् । हिरण्यगर्भः प्रथमो ब्रह्मा कमलसन्निभः

மேற்குத் திசையில் காலனைவும், வடக்குத் திசையில் புருஷனைவும் வழிபட வேண்டும். ஹிரண்யகர்பன்—முதற்பிறந்த பிரம்மா—தாமரைபோல் ஒளிர்வான்.

Verse 39

कालो जात्यंजनप्रख्यः पुरुषः स्फटिकोपमः । त्रिगुणो राजसश्चैव तामसः सात्त्विकस्तथा

காலன் இயற்கை அஞ்சனம்போல் கருமை நிறமுடையவன் எனச் சொல்லப்படுகிறான்; புருஷன் ஸ்படிகம்போல் தூயவன். குணங்களால் அவன் மூவகை—ரஜஸ், தமஸ், சத்த்வம்—என உரைக்கப்படுகிறான்.

Verse 40

चत्वार एते क्रमशः प्रथमावरणे स्थिताः । द्वितीयावरणे पूज्याः पूर्वादिपरितः क्रमात्

இந்நால்வரும் ஒழுங்காக முதல் ஆவரணத்தில் நிலைபெற்றுள்ளனர். இரண்டாம் ஆவரணத்தில் கிழக்கிலிருந்து தொடங்கி சுற்றிலும் வரிசையாக அவர்களைப் பூஜிக்க வேண்டும்.

Verse 41

सनत्कुमारः सनकः सनंदश्च सनातनः । तृतीयावरणे पश्चादर्चयेच्च प्रजापतीन्

பின்னர் மூன்றாம் ஆவரணத்தில் சனத்குமாரன், சனகன், சனந்தன், சனாதனன் ஆகியோரைக் பூஜிக்க வேண்டும்; அதன் பின் பிரஜாபதிகளையும் அர்ச்சிக்க வேண்டும்.

Verse 42

अष्टौ पूर्वांश्च पूर्वादौ त्रीन्प्राक्पश्चादनुक्रमात् । दक्षो रुचिर्भृगुश्चैव मरीचिश्च तथांगिराः

முதலில் எட்டு ‘முன்னோர்’ ரிஷிகள்; பின்னர் வரிசையாக முன்‑பின் வரும் மூவர். அவர்கள்—தக்ஷன், ருசி, ப்ருகு, மரீசி மற்றும் அங்கிரஸ்.

Verse 43

पुलस्त्यः पुलहश्चैव क्रतुरत्रिश्च कश्यपः । वसिष्ठश्चेति विख्याताः प्रजानां पतयस्त्विमे

புலஸ்த்யர், புலஹர், க்ரது, அத்ரி, கஷ்யபர், வசிஷ்டர்—இவர்களே பிரஜைகளின் அதிபதிகள் (பிரஜாபதிகள்) எனப் புகழ்பெற்றோர்.

Verse 44

तेषां भार्याश्च तैस्सार्धं पूजनीया यथाक्रमम् । प्रसूतिश्च तथाकूतिः ख्यातिः सम्भूतिरेव च

அவர்களுடன் அவர்களின் மனைவியரும் வரிசையாக வணங்கத்தக்கோர்—ப்ரஸூதி, ஆகூதி, க்யாதி, மற்றும் ஸம்பூதி.

Verse 45

धृतिः स्मृतिः क्षमा चैव सन्नतिश्चानसूयका । देवमातारुन्धती च सर्वाः खलु पतिव्रताः

த்ருதி, ஸ்ம்ருதி, க்ஷமா, ஸன்னதி, அனஸூயா, தேவமாதா, அருந்ததி—இவர்கள் அனைவரும் உண்மையிலே பதிவ்ரதைகள் எனப் புகழ்பெற்றோர்.

Verse 46

शिवार्चनरतो नित्यं श्रीमत्यः प्रियदर्शनाः । प्रथमावरणे वेदांश्चतुरो वा प्रपूजयेत्

நித்தம் சிவார்ச்சனையில் ஈடுபடுவோர் செல்வமிக்கவராகவும் மங்களத் தோற்றமுடையவராகவும் ஆவர். முதல் ஆவரணத்தில் நான்கு வேதங்களையும் முறையாகப் பூஜிக்க வேண்டும்.

Verse 47

इतिहासपुराणानि द्वितीयावरणे पुनः । तृतीयावरणे पश्चाद्धर्मशास्त्रपुरस्सराः

மீண்டும் இரண்டாம் ஆவரணச் சுற்றில் இதிகாசங்களும் புராணங்களும் அமைந்துள்ளன. அதன் பின் மூன்றாம் ஆவரணத்தில் தர்மசாஸ்திரங்களும் அவற்றுடன் இணைந்த அதிகார நூல்களும் முன்னணியில் உள்ளன.

Verse 48

वैदिक्यो निखिला विद्याः पूज्या एव समंततः । पूर्वादिपुरतो वेदास्तदन्ये तु यथारुचि

வேத சார்ந்த அனைத்து கல்விகளும் எல்லாவிதத்திலும் வணக்கத்திற்குரியவையே. கிழக்கு முதலான திசையை முன்னிட்டு வேதங்களை முன்புறத்தில் வைக்க வேண்டும்; பிற சாஸ்திரங்களை விருப்பத்திற்கேற்ப அமைக்கலாம்.

Verse 49

अष्टधा वा चतुर्धा वा कृत्वा पूजां समंततः । एवं ब्रह्माणमभ्यर्च्य त्रिभिरावरणैर्युतम्

எட்டு பகுதிகளாகவோ நான்கு பகுதிகளாகவோ சுற்றிலும் பூஜை செய்து, இவ்வாறு மூன்று ஆவரணங்களுடன் கூடிய பிரம்மாவை விதிப்படி அர்ச்சிக்க வேண்டும்.

Verse 50

दक्षिणे पश्चिमे पश्चाद्रुद्रं सावरणं यजेत् । तस्य ब्रह्मषडंगानि प्रथमावरणं स्मृतम्

தெற்கு, மேற்கு மற்றும் பின்புறத்தில், ஆவரணத் தெய்வங்களுடன் கூடிய ருத்ரனை வழிபட வேண்டும். அந்த ருத்ரனுக்குப் பிரம்மனின் ஷடங்கங்கள் முதல் ஆவரணமாகக் கருதப்படுகின்றன.

Verse 51

द्वितीयावरणे चैव विद्येश्वरमयं तथा । तृतीयावरणे भेदो विद्यते स तु कथ्यते

இரண்டாம் ஆவரணத்தில் இது வித்யேஸ்வரர்களின் இயல்பாகவே கருதப்படுகிறது. ஆனால் மூன்றாம் ஆவரணத்தில் வேறுபாடு உள்ளது—அதுவே இங்கு விளக்கப்படுகிறது.

Verse 52

चतस्रो मूर्तयस्तस्य पूज्याः पूर्वादितः क्रमात् । त्रिगुणास्सकलो देवः पुरस्ताच्छिवसंज्ञकः

அவருடைய நான்கு மூர்த்திகள் கிழக்கிலிருந்து வரிசையாக வழிபடத்தக்கவை. முன்புறத்தில் (கிழக்கில்) ‘சிவ’ என அழைக்கப்படும், முக்குணங்களுடன் கூடிய, முழுமையாக வெளிப்பட்ட தெய்வம் திகழ்கிறது.

Verse 53

राजसो दक्षिणे ब्रह्मा सृष्टिकृत्पूज्यते भवः । तामसः पश्चिमे चाग्निः पूज्यस्संहारको हरः

தெற்கு திசையில் ரஜோகுண வடிவான பிரம்மா—படைப்பைச் செய்பவன் ‘பவ’—வழிபடப்படுகிறார். மேற்கு திசையில் தமோகுண வடிவான அக்னி; சங்காரகர்த்தா ‘ஹர’ வழிபடத்தக்கவர்.

Verse 54

सात्त्विकस्सुखकृत्सौम्ये विष्णुर्विश्वपतिर्मृडः । एवं पश्चिमदिग्भागे शम्भोः षड्विंशकं शिवम्

மென்மையான, சாத்த்விகமான, இன்பம் அருளும் வடிவில் அதே சிவன் ‘விஷ்ணு’, ‘விச்வபதி’, ‘ம்ருட’ எனப் புகழப்படுகிறார். இவ்வாறு மேற்கு திசைப் பகுதியில் இது சம்புவின் இருபத்தாறாவது புனித வெளிப்பாட்டு-நாமமாக எண்ணப்படுகிறது.

Verse 55

समभ्यर्च्योत्तरे पार्श्वे ततो वैकुंठमर्चयेत् । वासुदेवं पुरस्कृत्वा प्रथमावरणे यजेत्

வடப் பக்கத்தில் முறையாக அர்ச்சனை செய்து, பின்னர் வைகுண்டனை வழிபட வேண்டும். வாசுதேவரை முன்னிலைப்படுத்தி முதல் ஆவரணத்தில் யஜனம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 56

अनिरुद्धं दक्षिणतः प्रद्युम्नं पश्चिमे ततः । सौम्ये संकर्षणं पश्चाद्व्यत्यस्तौ वा यजेदिमौ

தெற்கில் அனிருத்தனை, பின்னர் மேற்கில் பிரத்யும்னனை வழிபட வேண்டும். அதன் பின் சௌம்யமான (வட) திசையில் சங்கர்ஷணனை வழிபட வேண்டும்; அல்லது இவ்விருவரையும் மாறான வரிசையிலும் வழிபடலாம்.

Verse 57

प्रथमावरणं प्रोक्तं द्वितीयावरणं शुभम् । मत्स्यः कूर्मो वराहश्च नरसिंहोथ वामनः

முதல் ஆவரணம் கூறப்பட்டது; இரண்டாம் ஆவரணம் மங்களமானது. அந்த (இரண்டாம்) ஆவரணத்தில் மத்ஸ்ய, கூர்ம, வராஹ, நரசிம்ஹ, வாமன ரூபங்கள் உள்ளன.

Verse 58

रामश्चान्यतमः कृष्णो भवानश्वमुखोपि च । तृतीयावरणे चक्रुः पूर्वभागे समर्चयेत्

மூன்றாம் ஆவரணத்தில் ராமன், சிறந்த கிருஷ்ணன், பவானன் மற்றும் அஸ்வமுகன்—இவர்களை கிழக்குப் பகுதியில் நிறுவி முறையாகச் சம்யக் வழிபட வேண்டும்.

Verse 59

नारायणाख्यां याम्येस्त्रं क्वचिदव्याहतं यजेत् । पश्चिमे पांचजन्यं च शार्ङ्गंधनुरथोत्तरे

தெற்கு திசையில் நல்வேளையில் ‘நாராயண’ எனப்படும் தவறாத ஆயுதத்தை வழிபட வேண்டும். மேற்கு திசையில் பாஞ்சஜன்ய சங்கை, வடக்கில் சார்ங்க வில்லைப் போற்ற வேண்டும்.

Verse 60

एवं त्र्यावरणैः साक्षाद्विश्वाख्यां परमं हरिम् । महाविष्णुं सदाविष्णुं मूर्तीकृत्य समर्चयेत्

இவ்வாறு மூன்று ஆவரணங்களால் சாட்சாத் ‘விச்வ’ எனப்படும் பரம ஹரியை—மகாவிஷ்ணு, சதாவிஷ்ணு—மூர்த்தியாகக் கருதி முறையாக வழிபட வேண்டும்.

Verse 61

इत्थं विष्णोश्चतुर्व्यूहक्रमान्मूर्तिचतुष्टयम् । पूजयित्वा च तच्छक्तीश्चतस्रः पुजयेत्क्रमात्

இவ்வாறு விஷ்ணுவின் சதுர்வ்யூஹ வரிசைப்படி நான்கு மூர்த்திகளை வழிபட்டு, பின்னர் அவற்றின் நான்கு சக்திகளையும் ஒழுங்காகப் போற்ற வேண்டும்.

Verse 62

प्रभामाग्नेयदिग्भागे नैरृते तु सरस्वतीम् । गणांबिका च वायव्ये लक्ष्मीं रौद्रे समर्चयेत्

ஆக்னேய திசைப் பகுதியில் பிரபாதேவியை வழிபட வேண்டும்; நைர்ருத திசையில் சரஸ்வதியை. வாயவ்ய திசையில் கணாம்பிகையை, ரௌத்ர (ஈசான) திசையில் லக்ஷ்மியை விதிப்படி போற்றி வழிபட வேண்டும்.

Verse 63

एवं भान्वादिमूर्तीनां तच्छक्तीनामनंतरम् । पूजां विधाय लोकेशांस्तत्रैवावरणे यजेत्

இவ்வாறு சூரியன் முதலான மூர்த்திகளையும் அவற்றின் சக்திகளையும் முறையாகப் பூஜித்த பின், அதே ஆவரணத்திலேயே லோகேசர்களான லோகபாலர்களையும் வழிபட வேண்டும்.

Verse 64

इन्द्रमग्निं यमं चैव निरृतिं वरुणं तथा । वायुं सोमं कुबेरं च पश्चादीशानमर्चयेत्

பின்னர் இந்திரன், அக்னி, யமன், நிர்ருதி, வருணன்; மேலும் வாயு, சோமன், குபேரன் ஆகியோரையும் வழிபட வேண்டும்; அதன் பின் மேற்குத் திசையில் ஈசானன்—சிவனின் ஈசான ரூபம்—அர்ச்சிக்க வேண்டும்.

Verse 65

एवं चतुर्थावरणं पूजयित्वा विधानतः । आयुधानि महेशस्य पश्चाद्बांह्यं समर्चयेत्

இவ்வாறு விதிப்படி நான்காம் ஆவரணத்தைப் பூஜித்த பின், மகேசனின் ஆயுதங்களையும் வெளிப்புற (சுற்றியுள்ள) அம்சங்களையும் வரிசையாக பக்தியுடன் சமர்ச்சிக்க வேண்டும்.

Verse 66

श्रीमन्त्रिशूलमैशाने वज्रं माहेन्द्रदिङ्मुखे । परशुं वह्निदिग्भागे याम्ये सायकमर्चयेत्

ஈசான திசையில் மந்திர சக்தியால் புனிதமடைந்த திரிசூலத்தைப் பூஜிக்க வேண்டும்; மாஹேந்திர (கிழக்கு) திசையில் வஜ்ரத்தை. வஹ்னி (ஆக்னேய) திசையில் பரசுவை, யாம்ய (தெற்கு) திசையில் சாயகம் (அம்பு) அர்ச்சிக்க வேண்டும்.

Verse 67

नैरृते तु यजेत्खड्गं पाशं वारुणगोचरे । अंकुशं मारुते भागे पिनाकं चोत्तरे यजेत्

நைர்ருதி (தென்-மேற்கு) திசையில் வாளை வழிபட வேண்டும்; வருணன் ஆளும் பகுதியில் பாசத்தை அர்ச்சிக்க வேண்டும். வாயு பகுதியிலே அங்குசத்தை, வட திசையில் பினாகம் (சிவனின் வில்) வழிபட வேண்டும்।

Verse 68

पश्चिमाभिमुखं रौद्रं क्षेत्रपालं समर्चयेत् । पञ्चमावरणं चैव सम्पूज्यानन्तरं बहिः

மேற்கு நோக்கி நின்று ரௌத்ர ரூபமான க்ஷேத்ரபாலனை முறையாக சமர்ச்சனை செய்ய வேண்டும். பின்னர் ஐந்தாம் ஆவரணப் பூஜையை முழுமையாக செய்து, அதன் பின் வெளிப்புறத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்।

Verse 69

सर्वावरणदेवानां बहिर्वा पञ्चमे ऽथवा । पञ्चमे मातृभिस्सार्धं महोक्ष पुरतो यजेत्

அனைத்து ஆவரணத் தேவதைகளையும் வெளியில் அல்லது ஐந்தாம் ஆவரணத்தில் வழிபட வேண்டும். அந்த ஐந்தாம் ஆவரணத்தில் மாத்ருகைகளுடன், முன்பாக மகோக்ஷனை நிறுவி யஜன-அர்ச்சனை செய்ய வேண்டும்।

Verse 70

ततः समंततः पूज्यास्सर्वा वै देवयोनयः । खेचरा ऋषयस्सिद्धा दैत्या यक्षाश्च राक्षसाः

அதன்பின் எல்லாத் திசைகளிலும் அனைத்து தேவயோனிகளும் வணக்கத்திற்குரியவர்களாயினர்—வானில் உலாவும் கேசரர்கள், ரிஷிகள், சித்தர்கள், மேலும் தைத்யர்கள், யக்ஷர்கள், ராக்ஷஸர்களும்।

Verse 71

अनंताद्याश्च नागेंद्रा नागैस्तत्तत्कुलोद्भवैः । डाकिनीभूतवेतालप्रेतभैरवनायकाः

அனந்தன் முதலிய நாகேந்திரர்கள் தத்தம் குலத்தில் பிறந்த நாகங்களுடன், மேலும் டாகினி, பூத, வேதாள, பிரேத மற்றும் உக்கிர பைரவ கணங்களின் தலைவர்களும் அங்கே கூடினர்.

Verse 72

पातालवासिनश्चान्ये नानायोनिसमुद्भवाः । नद्यस्समुद्रा गिरयः काननानि सरांसि च

பாதாளத்தில் வாழ்பவர்கள் உள்ளிட்டோர், பல்வேறு யோனிகளில் பிறந்தவர்கள்; மேலும் நதிகள், கடல்கள், மலைகள், காடுகள், ஏரிகள்—இவை அனைத்தும் (அந்த அனைத்தையும் ஊடுருவும் ஒழுங்கில்) அடங்குகின்றன.

Verse 73

पशवः पक्षिणो वृक्षाः कीटाद्याः क्षुद्रयोनयः । नराश्च विविधाकारा मृगाश्च क्षुद्रयोनयः

மிருகங்கள், பறவைகள், மரங்கள், பூச்சி முதலியவை ‘க்ஷுத்ர யோனிகள்’. பலவகை உருவங்களுடைய மனிதர்களும், மிருகாதிகளும் அத்தகைய க்ஷுத்ர யோனிகளில் கணிக்கப்படுகின்றனர்.

Verse 74

भुवनान्यन्तरण्डस्य ततो ब्रह्माण्डकोटयः । बहिरंडान्यसंख्यानि भुवनानि सहाधिपैः

ஒவ்வொரு அண்டத்தின் உள்ளே பல புவனங்கள் உள்ளன; அதிலிருந்து கோடிக்கணக்கான பிரம்மாண்டங்கள் தோன்றுகின்றன. மேலும் வெளியிலும் எண்ணற்ற அண்டங்கள் உள்ளன—எண்ணிலடங்கா உலகங்கள், தத்தம் அதிபதிகளுடன் கூடியவை.

Verse 75

ब्रह्मांडाधारका रुद्रा दशदिक्षु व्यवस्थिताः । यद्गौड यच्च मामेयं यद्वा शाक्तं ततः परम्

பிரபஞ்ச முட்டையைத் தாங்கும் ருத்ரர்கள் பத்து திசைகளிலும் நிலைபெற்றுள்ளனர். ‘கௌட’ எனப்படுவது, ‘மாமேய’ என அறியப்படுவது, ‘சாக்த’ எனக் கூறப்படுவது—இவையனைத்திற்கும் அப்பால் பரம ருத்ரன் நிற்கின்றான்।

Verse 76

यत्किञ्चिदस्ति शब्दस्य वाच्यं चिदचिदात्मकम् । तत्सर्वं शिवयोः पार्श्वे बुद्ध्वा सामान्यतो यजेत्

சொற்களால் குறிக்கப்படுவது எதுவாயினும்—சித் (சேதனம்) அல்லது அசித் (அசேதனம்)—அதையெல்லாம் சிவ-சிவை (தெய்வத் தம்பதி) சன்னிதியில் இருப்பதாக உணர்ந்து, பொதுவாகவும் அனைத்தையும் உள்ளடக்கும் விதமாகவும் வழிபட வேண்டும்।

Verse 77

कृतांजलिपुटाः सर्वे ऽचिंत्याः स्मितमुखास्तथा । प्रीत्या संप्रेक्षमाणाश्च देवं देवीं च सर्वदा

அவர்கள் அனைவரும் கைகளைக் கூப்பி, அமைதியான வியப்புடன், புன்னகைத்த முகத்துடன் நின்றனர். அன்புடன் அவர்கள் எப்போதும் இறைவனையும் இறைவியையும் தரிசித்துக் கொண்டிருந்தனர்.

Verse 78

इत्थमावरणाभ्यर्चां कृत्वाविक्षेपशांतये । पुनरभ्यर्च्य देवेशं पक्त्वाक्षरमुदीरयेत्

இவ்வாறு மனச் சிதறலை அமைதிப்படுத்த ஆவரணப் பூஜை செய்து, மீண்டும் தேவேசனாகிய சிவனை வழிபட வேண்டும்; புனித அక్షரத்தை மனத்தில் உறுதியாக நிலைநிறுத்தி மந்திர அక్షரத்தை ஜபிக்க வேண்டும்।

Verse 79

निवेदयेत्ततः पश्चाच्छिवयोरमृतोपमम् । सुव्यञ्जनसमायुक्तं शुद्धं चारु महाचरुम्

அதன்பின் சிவன்-சிவைக்கு அமிர்தம் போன்ற, சிறந்த சுவையூட்டிகளுடன் நன்கு தயாரிக்கப்பட்ட, தூய்மையான, அழகிய மகாசருவை (சமைத்த நைவேத்யம்) நிவேதிக்க வேண்டும்।

Verse 80

द्वात्रिंशदाढकैर्मुख्यमधमं त्वाढकावरम् । साधयित्वा यथासंपच्छ्रद्धया विनिवेदयेत्

முக்கிய நைவேத்யத்தை முப்பத்திரண்டு ஆடக அளவிலும், குறைந்ததை குறைந்தபட்சம் ஒரு ஆடக அளவிலும் தயாரித்து; தன் வசதிக்கேற்ப அமைத்து, பக்தியுடன் விதிப்படி நிவேதிக்க வேண்டும்।

Verse 81

ततो निवेद्य पानीयं तांबूलं चोपदंशकैः । नीराजनादिकं कृत्वा पूजाशेषं समापयेत्

பின்னர் பருகும் நீரையும், உபதம்சங்களுடன் தாம்பூலத்தையும் நிவேதிக்க வேண்டும். அதன் பின் நீராஜனம் (ஆரத்தி) முதலியவற்றை செய்து, பூஜையின் மீதமுள்ள செயல்களை நிறைவு செய்ய வேண்டும்।

Verse 82

भोगोपयोग्यद्रव्याणि विशिष्टान्येव साधयेत् । वित्तशाठ्यं न कुर्वीत भक्तिमान्विभवे सति

வசதி இருந்தால் பக்தன் பூஜைக்கு ஏற்ற சிறந்த, விசேஷமான பொருட்களையே ஏற்பாடு செய்ய வேண்டும்; செல்வத்தில் ஏமாற்றமோ கஞ்சத்தனமோ செய்யக் கூடாது.

Verse 83

शठस्योपेक्षकस्यापि व्यंग्यं चैवानुतिष्ठतः । न फलंत्येव कर्माणि काम्यानीति सतां कथा

சத்புருஷர்கள் கூறுவது: கபடன்—அவன் அலட்சியமாக இருந்தாலும், கேலி-வஞ்சகத்துடன் செயல் செய்தாலும்—அவனுடைய காம்ய கர்மங்கள் பலன் தராது.

Verse 84

तस्मात्सम्यगुपेक्षां च त्यक्त्वा सर्वांगयोगतः । कुर्यात्काम्यानि कर्माणि फलसिद्धिं यदीच्छति

ஆகையால் வெறும் அலட்சியத்தை விட்டு, உடல்-மனம்-இந்திரியங்கள் முழுமையாக ஈடுபடும்படி காம்ய கர்மங்களைச் செய்ய வேண்டும்; பலன் சித்தி வேண்டுமெனில் முறையாகச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 85

इत्थं पूजां समाप्याथ देवं देवीं प्रणम्य च । भक्त्या मनस्समाधाय पश्चात्स्तोत्रमुदीरयेत्

இவ்வாறு பூஜையை நிறைவு செய்து, தேவனையும் தேவியையும் வணங்கி; பக்தியுடன் மனத்தை சமாதியில் நிலைநிறுத்தி, பின்னர் ஸ்தோத்திரத்தை உரைக்க வேண்டும்.

Verse 86

ततः स्तोत्रमुपास्यान्ते त्वष्टोत्तरशतावराम् । जपेत्पञ्चाक्षरीं विद्यां सहस्रोत्तरमुत्सुकः

பூஜை நிறைவில் பக்தியுடன் சிறந்த ஸ்தோத்திரத்தை நூற்று எட்டு முறை ஜபிக்க வேண்டும். பின்னர் ஆர்வமிகு பக்தியுடன் பஞ்சாக்ஷரீ வித்யையை ஆயிரத்து எட்டு முறை ஜபிக்க வேண்டும்.

Verse 87

विद्यापूजां गुरोः पूजां कृत्वा पश्चाद्यथाक्रमम् । यथोदयं यथाश्राद्धं सदस्यानपि पूजयेत्

முதலில் வித்யா-பூஜையும், பின்னர் குரு-பூஜையும் செய்து, அதன் பின் முறையாக—ஒவ்வொருவரின் நிலைக்கு ஏற்ப—ஸ்ராத்த விதிமுறைக்கு ஒத்தவாறு சபையில் உள்ளவர்களையும் மரியாதையுடன் பூஜிக்க வேண்டும்।

Verse 88

ततः उद्वास्य देवेशं सर्वैरावरणैः सह । मण्डलं गुरवे दद्याद्यागोपकरणैस्सह

பின்னர் எல்லா ஆவரணங்களுடனும் தேவாதிபதி (சிவன்) அவரை விதிப்படி உத்‌வாசனம் செய்து, யாகப் பயன்பாடுகளுடன் கூடிய அந்த மண்டலத்தை குருவுக்கு அர்ப்பணிக்க வேண்டும்।

Verse 89

शिवाश्रितेभ्यो वा दद्यात्सर्वमेवानुपूर्वशः । अथवा तच्छिवायैव शिवक्षेत्रे समर्पयेत्

சிவனைச் சரணடைந்தவர்களுக்கு முறையே அனைத்தையும் அளிக்கலாம்; அல்லது அதனை சிவனுக்கே அர்ப்பணித்து சிவக்ஷேத்திரத்தில் சமர்ப்பிக்க வேண்டும்।

Verse 90

शिवाग्नौ वा यजेद्देवं होमद्रव्यैश्च सप्तभिः । समभ्यर्च्य यथान्यायं सर्वावरणदेवताः

அல்லது சிவாக்னியில் ஏழு ஹோமத் திரவியங்களால் தேவனை யஜனம் செய்ய வேண்டும்; மேலும் முறையின்படி சமப்யர்ச்சனை செய்து எல்லா ஆவரண தேவதைகளையும் போற்ற வேண்டும்।

Verse 91

एष योगेश्वरो नाम त्रिषु लोकेषु विश्रुतः । न तस्मादधिकः कश्चिद्यागो ऽस्ति भुवने क्वचित्

இவர் (சிவன்) மூன்று உலகங்களிலும் ‘யோகேஸ்வரன்’ எனப் புகழ்பெற்றவர்; இவ்வுலகில் அவரை விட உயர்ந்த யாகம் எங்கும் இல்லை।

Verse 92

न तदस्ति जगत्यस्मिन्नसध्यं यदनेन तु । ऐहिकं वा फलं किंचिदामुष्मिकफलं तु वा

இந்த உலகில் இந்த (சைவப் புனித உபாயம்) மூலம் அடைய முடியாதது எதுவும் இல்லை; இவ்வுலகப் பயனாக இருந்தாலும் மறுஉலகப் பயனாக இருந்தாலும் அது நிறைவேறும்।

Verse 93

इदमस्य फलं नेदमिति नैव नियम्यते । श्रेयोरूपस्य कृत्स्नस्य तदिदं श्रेष्टसाधनम्

“இதுவே இதன் பயன்; அது அல்ல” என்று இதன் பயனை வரையறுக்க முடியாது; பரம நன்மை-சொரூபமான முழுத் தத்துவத்தை அடைய இதுவே சிறந்த சாதனம்।

Verse 94

इदं न शक्यते वक्तुं पुरुषेण यदर्च्यते । चिंतामणेरिवैतस्मात्तत्तेन प्राप्यते फलम्

அவரை வழிபட்டால் அடையும் பரம மகிமையை எந்த மனிதனாலும் முழுமையாகச் சொல்ல இயலாது. ஆகவே சிந்தாமணியைப் போல, அந்தச் சிவாராதனையாலேயே உரிய பலன் பெறப்படுகிறது.

Verse 95

तथापि क्षुद्रमुद्दिश्य फलं नैतत्प्रयोजयेत् । लघ्वर्थी महतो यस्मात्स्वयं लघुतरो भवेत्

இருப்பினும் அற்ப பலனை நோக்கி இந்தச் சாதனையைப் பயன்படுத்தக் கூடாது. மகத்திலிருந்து விலகி சிறு லாபம் நாடுபவன் தானே மேலும் சிறுமையடைகிறான்.

Verse 96

महद्वा फलमल्पं वा कृतं चेत्कर्म सिध्यति । महादेवं समुद्दिश्य कृतं कर्म प्रयुज्यताम्

பலன் பெரியதாயினும் சிறியதாயினும், செய்த கர்மம் தன் பலனை நிச்சயம் அளிக்கும். ஆகவே மகாதேவனை நோக்கி, அவருக்கே அர்ப்பணித்து, ஒவ்வொரு செயலும் செய்யப்படுக; அப்பொழுது கர்மம் புனிதமாய் நல்விளைவைத் தரும்.

Verse 97

तस्मादनन्यलभ्येषु शत्रुमृत्युंजयादिषु । फलेषु दृष्टादृष्टेषु कुर्यादेतद्विचक्षणः

ஆகையால் அறிவுடைய சாதகன் இந்த ஷைவ அனுஷ்டானத்தை நிச்சயமாகச் செய்ய வேண்டும்; ஏனெனில் இது பகைவர்மேல் வெற்றி, ம்ருத்யுஞ்ஜயப் பலன் போன்ற வேறு வழியில் பெற இயலாத பலன்களையும், இவ்வுலகில் காணப்படும் மற்றும் காணப்படாத (ஆன்மிக) பலன்களையும் அளிக்கிறது॥

Verse 98

महत्स्वपि च पातेषु महारागभयादिषु । दुर्भिक्षादिषु शांत्यर्थं शांतिं कुर्यादनेन तु

மிகப் பெரிய வீழ்ச்சிகள், பேரருள்‑ஆசை/ராகம், பயம் முதலிய துன்பங்கள், பஞ்சம் போன்ற பேராபத்துகளிலும், அமைதிக்காக இந்த ஷைவ வழிமுறையால் சாந்திகர்மம் செய்து அமைதியை நிலைநாட்ட வேண்டும்.

Verse 99

बहुना किं प्रलापेन महाव्यापन्निवारकम् । आत्मीयमस्त्रं शैवानामिदमाह महेश्वरः

அதிகமாகப் பேசுவதால் என்ன பயன்? இது பேராபத்தைத் தடுக்கின்ற மகா மருந்து; ஷைவர்களுக்கு இது மகேஸ்வரனுடைய சொந்த தெய்வ ஆயுதம் என்று இறைவன் உரைத்தான்.

Verse 100

तस्मादितः परं नास्ति परित्राणमिहात्मनः । इति मत्वा प्रयुंजानः कर्मेदं शुभमश्नुते

ஆகையால் இதற்கு அப்பால் இவ்வுலகில் ஆன்மாவிற்கு உயர்ந்த அடைக்கலம் இல்லை. இவ்வாறு அறிந்து இந்தப் புனிதச் செயலைச் செய்பவன் மங்களத்தை அடைகிறான்.

Verse 101

स्तोत्रमात्रं शुचिर्भूत्वा यः पठेत्सुसमाहितः । सोप्यभीष्टतमादर्थादष्टांशफलमाप्नुयात्

தூய்மையடைந்து, நன்கு ஒருமுகப்பட்ட மனத்துடன் இந்த ஸ்தோத்திரத்தை மட்டும் பாராயணம் செய்பவனும், பரம விரும்பிய பயன் கிடைப்பதனால் வரும் பலனின் எட்டில் ஒரு பங்கை அடைகிறான்.

Verse 102

अर्थं तस्यानुसन्धाय पर्वण्यनशनः पठेत् । अष्टाभ्यां वा चतुर्दश्यां फलमर्धं समाप्नुयात्

அதன் பொருளை மனத்தில் நிலைநிறுத்தி, புனிதத் திதிகளில் உபவாசத்துடன் இதை ஓத வேண்டும். அல்லது அஷ்டமி அல்லது சதுர்தசி நாளில் ஓதினால் கூறிய பலனின் பாதியை அடைவான்.

Verse 103

यस्त्वर्थमनुसंधाय पर्वादिषु तथा व्रती । मासमेकं जपेत्स्तोत्रं स कृत्स्नं फलमाप्नुयात्

ஆனால் விரதம் மேற்கொண்டவன் அதன் பொருளை நினைவில் வைத்து, பண்டிகை-பர்வ நாட்களில் ஒரு மாதம் முழுவதும் இந்த ஸ்தோத்திரத்தை ஜபித்தால், முழுப் பலனையும் அடைவான்.