भक्ताधिकारि-द्विजधर्म-योगिलक्षणवर्णनम् / Duties of Qualified Devotees and Marks of Yogins

Verse 1

ईश्वर उवाच । अथ वक्ष्यामि देवेशि भक्तानामधिकारिणाम् । विदुषां द्विजमुख्यानां वर्णधर्मसमासतः

ஈசுவரன் கூறினார்—தேவேசி! இப்போது பக்தர்களின் தகுதி-கடமைகள், மேலும் குறிப்பாக அறிவுடைய இருமுறை பிறந்தோரில் முதன்மையோரின் கடமைகள்—வர்ண-தர்ம நியமங்களின்படி சுருக்கமாக உரைப்பேன்।

Verse 2

त्रिः स्नानं चाग्निकार्यं च लिंगार्चनमनुक्रमम् । दानमीश्ररभावश्च दया सर्वत्र सर्वदा

மூன்று முறை ஸ்நானம், அக்னிகாரியம், மேலும் முறையாக சிவலிங்க ஆராதனை; தானம், ஈசுவரபக்தி-பாவம், மற்றும் எங்கும் எப்போதும் கருணை—இவை கடைப்பிடிக்கப்பட வேண்டும்।

Verse 3

सत्यं संतोषमास्तिक्यमहिंसा सर्वजंतुषु । ह्रीश्रद्धाध्ययनं योगस्सदाध्यापनमेव च

சத்தியம், திருப்தி, ஆஸ்திக்யம், எல்லா உயிர்களிடமும் அஹிம்சை; நாணம், श्रद्धை, சாஸ்திரப் பயில், யோக ஒழுக்கம், மேலும் இடையறாத போதனை—இவையே போற்றத்தக்க நற்குணங்கள்।

Verse 4

व्याख्यानं ब्रह्मचर्यं च श्रवणं च तपः क्षमा । शौचं शिखोपवीतं च उष्णीषं चोत्तरीयकम्

சாஸ்திரப் போதனை, பிரம்மச்சரியம், பக்தியுடன் கேட்கும் ஸ்ரவணம், தவம் மற்றும் பொறுமை; தூய்மை, சிகை மற்றும் யஜ்ஞோபவீதம், உஷ்ணீஷம், உத்தரீயம்—இவையே ஷைவ சாதகனுக்குரிய நியம லக்ஷணங்களும் அனுஷ்டானங்களும்.

Verse 5

निषिद्धासेवनं चैव भस्मरुद्राक्षधारणम् । पर्वण्यभ्यर्चनं देवि चतुर्दश्यां विशेषतः

தேவி! தடைசெய்யப்பட்டவற்றை விலக்கி, விதிப்படி விபூதி மற்றும் ருத்ராட்சம் தரிக்க வேண்டும். புனித விரதத் தினங்களில்—சிறப்பாக சதுர்தசி அன்று—(சிவனை) வழிபட வேண்டும்.

Verse 6

पानं च ब्रह्मकूर्चस्य मासि मासि यथाविधि । अभ्यर्चनं विशेषेण तेनैव स्नाप्य मां प्रिये

மேலும் மாதந்தோறும் விதிப்படி பிரஹ்மகூர்ச்சத்தைப் பருகு. பின்னர் சிறப்பு பக்தியுடன் என்னை வழிபடு; பிரியே, அதே (புனிதப் பொருளால்) எனக்கு அபிஷேகம் செய்.

Verse 7

सर्वक्रियान्न सन्त्यागः श्रद्धान्नस्य च वर्जनम् । तथा पर्युषितान्नस्य यावकस्य विशेषतः

அனைத்து தர்மக் கிரியைகளுக்கும் ஆதாரமான அன்னத்தைத் துறக்கக் கூடாது; நம்பிக்கையுடன் அர்ப்பணிக்கப்பட்ட அன்னத்தையும் மறுக்கக் கூடாது. அதுபோல பழைய (புளித்த/நின்ற) அன்னத்தை—சிறப்பாக யாவக (யவம்/பார்லி) சார்ந்த அன்னத்தை—விலக்க வேண்டும்.

Verse 8

मद्यस्य मद्यगन्धस्य नैवेद्यस्य च वर्जनम् । सामान्यं सर्ववर्णानां ब्राह्मणानां विशेषतः

மதுபானம், அதன் மணம், மேலும் அதனால் மாசுபட்ட நைவேத்யம்—இவற்றை விலக்குதல் எல்லா வர்ணங்களுக்கும் பொதுவான விதி; ஆனால் பிராமணர்களுக்கு இது சிறப்பாகக் கடுமையானது.

Verse 9

क्षमा शांतिश्च सन्तोषस्सत्यमस्तेयमेव च । ब्रह्मचर्यं मम ज्ञानं वैराग्यं भस्मसेवनम्

மன்னிப்பு, அமைதி, திருப்தி; உண்மை மற்றும் திருடாமை; பிரம்மச்சரியம், என் (சிவனின்) ஞானம், வைராக்யம், மேலும் புனித விபூதி (பஸ்ம) சேவனம்—இவையே என் குணங்களும் விரதங்களும்; கட்டுண்ட உயிரை சிவானுகிரகத்திற்குத் திசைதிருப்புகின்றன.

Verse 10

सर्वसंगनिवृत्तिश्च दशैतानि विशेषतः । लिंगानि योगिनां भूयो दिवा भिक्षाशनं तथा

எல்லா பற்றுகளிலிருந்தும் முழு விலகல்—இவை பத்து, குறிப்பாக யோகிகளின் அடையாளங்கள். மேலும் அவர்கள் பகலில் மட்டும் பிச்சை அன்னமே உண்ணுவர்.

Verse 11

वानप्रस्थाश्रमस्थानां समानमिदमिष्यते । रात्रौ न भोजनं कार्यं सर्वेषां ब्रह्मचारिणाम्

வானப்ரஸ்த ஆசிரமத்தில் இருப்போருக்கும் இதே ஒழுக்கம் விதிக்கப்பட்டது. எல்லா பிரம்மச்சாரிகளும் இரவில் உணவு கொள்ளக் கூடாது.

Verse 12

अध्यापनं याजनं च क्षत्रियस्याप्रतिग्रहः । वैश्यस्य च विशेषेण मया नात्र विधीयते

க்ஷத்திரியனுக்கு இங்கே வேதம் கற்பித்தலும் யாகங்களை நடத்தலும் (புரோகிதக் கர்மம்) விதிக்கப்படவில்லை; அவனுக்கு தானம் ஏற்காமை (அப்ரதிக்ரஹம்) கட்டளையாக்கப்பட்டுள்ளது. வைசியனுக்கும் குறிப்பாக இவ்வகை புரோகிதக் கர்மங்கள் இச்சூழலில் எனால் விதிக்கப்படவில்லை.

Verse 13

रक्षणं सर्ववर्णानां युद्धे शत्रुवधस्तथा । दुष्टपक्षिमृगाणां च दुष्टानां शातनं नृणाम्

அவனுடைய கடமை—எல்லா வர்ணங்களையும் காக்குதல்; போரில் பகைவரை வதைத்தல். அதுபோல தீய பறவைகள், மிருகங்களை அழித்தல்; தீய மனிதரைத் தண்டித்து அடக்குதல்.

Verse 14

अविश्वासश्च सर्वत्र विश्वासो मम योगिषु । स्त्रीसंसर्गश्च कालेषु चमूरक्षणमेव च

எங்கும் அவநம்பிக்கை இருக்கட்டும்; ஆனால் என் யோகிகளிடம் நம்பிக்கை இருக்கட்டும். பெண்களுடன் தொடர்பு உரிய காலங்களில் மட்டுமே; மேலும் படை காவலே முதன்மை பணியாக இருக்கட்டும்.

Verse 15

सदा संचारितैश्चारैर्लोकवृत्तांतवेदनम् । सदास्त्रधारणं चैव भस्मकंचुकधारणम्

எப்போதும் அலைந்த உளவாளர்களால் உலக நிகழ்வுகள் தொடர்ந்து அறியப்பட்டன; மேலும் எப்போதும் ஆயுதம் தாங்கலும், புனிதமான பஸ்மக் கஞ்சுகம் அணிதலும் இருந்தது।

Verse 16

राज्ञां ममाश्रमस्थानामेष धर्मस्य संग्रहः । गोरक्षणं च वाणिज्यं कृषिर्वैश्यस्य कथ्यते

அரசர்களுக்கும் என் ஆச்ரம ஒழுக்கத்தில் நிலைபெற்றோருக்கும் இதுவே தர்மத்தின் சுருக்கம். வைசியருக்குக் கோரட்சை, வாணிகம், வேளாண்மை கடமைகள் எனக் கூறப்படுகிறது।

Verse 17

शुश्रूषेतरवर्णानां धर्मः शूद्रस्य कथ्यते । उद्यानकरणं चैव मम क्षेत्रसमाश्रयः

மற்ற வர்ணங்களுக்கு சேவை செய்வதே சூத்ரனின் தர்மம் என அறிவிக்கப்படுகிறது. மேலும் தோட்டங்கள் அமைத்தலும், என் க்ஷேத்ரம்—புனிதத் தலம்/ஆலய நிலம்—அடைக்கலமாவதும் நன்று।

Verse 18

धर्मपत्न्यास्तु गमनं गृहस्थस्य विधीयते । ब्रह्मचर्यं वनस्थानां यतीनां ब्रह्मचारिणाम्

கிருஹஸ்தனுக்கு தர்மபத்னியுடன் தாம்பத்திய இணைவு விதிக்கப்படுகிறது; ஆனால் வனவாசி, யதி, பிரம்மச்சாரி இவர்களுக்கு பிரம்மச்சரியம் நிர்ணயிக்கப்பட்டது।

Verse 19

स्त्रीणां तु भर्तृशुश्रूषा धर्मो नान्यस्सनातनः । ममार्चनं च कल्याणि नियोगो भर्तुरस्ति चेत्

பெண்களுக்கு கணவரின் சேவை-பராமரிப்பே சனாதன தர்மம்; அதற்கு அப்பால் வேறு இல்லை. ஓ கல்யாணி, கணவரின் ஆணை அல்லது அனுமதி இருந்தால் என் ஆராதனையும் உன் கடமையாகும்.

Verse 20

या नारी भर्तृशुश्रूषां विहाय व्रततत्परा । सा नारी नरकं याति नात्र कार्या विचारणा

கணவனுக்குரிய சேவையை விட்டுவிட்டு வெறும் விரத-நியமங்களில் மட்டும் பற்றுடையவளாகும் பெண் நரகத்திற்குச் செல்கிறாள்; இதில் மேலும் ஆராய வேண்டியதில்லை।

Verse 21

अथ भर्तृविहीनाया वक्ष्ये धर्मं सनातनम् । व्रतं दानं तपः शौचं भूशय्यानक्तभोजनम्

இப்போது கணவரற்ற பெண்ணுக்கான சனாதன தர்மத்தைச் சொல்கிறேன்—விரதம், தானம், தவம், தூய்மை, தரையில் உறக்கம், இரவில் ஒருமுறை உணவு; இவற்றால் மனம் நிலைபெற்று மோட்சம் அருளும் சிவப் பெருமானை நோக்கி சாயும்।

Verse 22

ब्रह्मचर्यं सदा स्नानं भस्मना सलिलेन वा । शांतिर्मौनं क्षमा नित्यं संविभागो यथाविधि

பிரம்மச்சரியத்தை எப்போதும் கடைப்பிடித்து, நித்ய ஸ்நானம்—பஸ்மத்தாலோ அல்லது நீராலோ—செய்து, உள்ளமைதி, மௌனம், இடையறாத மன்னிப்பு, மேலும் சாஸ்திர விதிப்படி உரிய தானப் பகிர்வை எந்நாளும் ஆற்ற வேண்டும்।

Verse 23

अष्टाभ्यां च चतुर्दश्यां पौर्णमास्यां विशेषतः । एकादश्यां च विधिवदुपवासोममार्चनम्

அஷ்டமி, சதுர்தசி, குறிப்பாக பௌர்ணமி நாளிலும், மேலும் ஏகாதசியிலும்—விதிப்படி உபவாசம் இருந்து என்னை (சிவனை) ஆராதிக்க வேண்டும்।

Verse 24

इति संक्षेपतः प्रोक्तो मयाश्रमनिषेविणाम् । ब्रह्मक्षत्रविशां देवि यतीनां ब्रह्मचारिणाम्

இவ்வாறு, தேவியே, ஆச்ரம ஒழுக்கத்தைப் பின்பற்றுவோருக்கான—பிராமணர், க்ஷத்திரியர், வைசியர்—மேலும் யதி (சந்நியாசி) மற்றும் பிரம்மச்சாரி மாணவர்களுக்கான அனுஷ்டானங்களை நான் சுருக்கமாக உரைத்தேன்।

Verse 25

तथैव वानप्रस्थानां गृहस्थानां च सुन्दरि । शूद्राणामथ नारीणां धर्म एष सनातनः

அதேபோல், அழகியவளே, வானபிரஸ்தர்களுக்கும் இல்லறத்தாருக்கும் இதுவே சனாதன தர்மம்; அதுபோல சூத்ரர்களுக்கும் பெண்களுக்கும் இதுவே.

Verse 26

ध्येयस्त्वयाहं देवेशि सदा जाप्यः षडक्षरः । वेदोक्तमखिलं धर्ममिति धर्मार्थसंग्रहः

தேவேசி! நீ எப்போதும் என்னைத் தியானிக்க வேண்டும்; ஷடக்ஷர மந்திரத்தை நித்தம் ஜபிக்க வேண்டும். வேதங்களில் கூறிய முழு தர்மமே—தர்மார்த்தத்தின் சாரச் சுருக்கம் இதுவே.

Verse 27

अथ ये मानवा लोके स्वेच्छया धृतविग्रहाः । भावातिशयसंपन्नाः पूर्वसंस्कारसंयुताः

இப்போது இவ்வுலகில் தம் விருப்பத்தால் உடலை ஏற்றுக் கொள்பவர்கள், உள்ளுணர்வின் தீவிரத்தால் நிறைந்தவர்கள், முன்சம்ஸ்காரங்களுடன் கூடியவர்கள்—என்று அறியப்படுவர்.

Verse 28

विरक्ता वानुरक्ता वा स्त्र्यादीनां विषयेष्वपि । पापैर्न ते विलिंपंते १ पद्मपत्रमिवांभसा

விரக்தனாக இருந்தாலும், பெண்கள் முதலிய விஷயங்களில் பற்றுடையவனாக இருந்தாலும், பாவங்கள் அவனை ஒட்டாது—தாமரை இலைக்கு நீர் ஒட்டாததுபோல்.

Verse 29

तेषां ममात्मविज्ञानं विशुद्धानां विवेकिनाम् । मत्प्रसादाद्विशुद्धानां दुःखमाश्रमरक्षणात्

அந்தத் தூய விவேகிகளுக்கு என் ஆத்மஸ்வரூப ஞானம் உதயமாகிறது; எனினும் என் அருளால் தூயவர்களானவர்களுக்கும் ஆச்ரமத்தைப் பாதுகாத்து நடத்துவதால் சில துன்பம் உண்டு.

Verse 30

नास्ति कृत्यमकृत्यं च समाधिर्वा परायणम् । न विधिर्न निषेधश्च तेषां मम यथा तथा

அவர்களுக்கு ‘செய்யவேண்டியது’ என்றும் ‘செய்யக்கூடாதது’ என்றும் எதுவும் இல்லை; சமாதியும் அவர்களின் ஒரே சரணமல்ல. அவர்களுக்கு விதியும் இல்லை, நிஷேதமும் இல்லை—எனக்குப் போலவே அப்படியே.

Verse 31

तथेह परिपूर्णस्य साध्यं मम न विद्यते । तथैव कृतकृत्यानां तेषामपि न संशयः

அவ்வாறே இங்கு பரிபூரண சித்தனுக்கு, எனக்காகவும் அடைய வேண்டியது எதுவும் இல்லை. அதுபோலவே கடமையை நிறைவேற்றியவர்களுக்கும் இதில் ஐயமில்லை.

Verse 32

मद्भक्तानां हितार्थाय मानुषं भावमाश्रिताः । रुद्रलोकात्परिभ्रष्टास्ते रुद्रा नात्र संशयः

என் பக்தர்களின் நலனுக்காக அவர்கள் மனித நிலையைக் கொண்டுள்ளனர். ருத்ரலோகத்திலிருந்து இறங்கி வந்த அவர்கள் நிச்சயமாக ருத்ரர்களே—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 33

ममानुशासनं यद्वद्ब्रह्मादीनां प्रवर्तकम् । तथा नराणामन्येषां तन्नियोगः प्रवर्तकः

என் ஆணை பிரம்மா முதலிய தேவர்களையும் செயலில் ஈடுபடச் செய்வதுபோல், மனிதர்களும் மற்ற அனைவரும் செயல்படுவதற்கும் அதே நியமமே தூண்டுகோலாகிறது.

Verse 34

ममाज्ञाधारभावेन सद्भावातिशयेन च । तदालोकनमात्रेण सर्वपापक्षयो भवेत्

என் ஆணையின் ஆதாரத்தாலும், உண்மைப் பக்தியின் மிகுதியாலும் வலிமைபெற்று, அதனை வெறும் தரிசனமட்டுமே செய்தாலே எல்லாப் பாவங்களும் நாசமடையும்।

Verse 35

प्रत्ययाश्च प्रवर्तंते प्रशस्तफलसूचकाः । मयि भाववतां पुंसां प्रागदृष्टार्थगोचराः

என்னிடம் உள்ளார்ந்த பக்தி கொண்டோருக்கு, நல்விளைவு தரும் எனச் சுட்டும் உறுதியான நம்பிக்கைகள் எழுகின்றன; முன்பு காணாத உண்மைகளும் நேரடி அனுபவத்திற்கு எட்டுகின்றன।

Verse 36

कंपस्वेदो ऽश्रुपातश्च कण्ठे च स्वरविक्रिया । आनंदाद्युपलब्धिश्च भवेदाकस्मिकी मुहुः

நடுக்கம், வியர்வு, கண்ணீர் வழிதல், தொண்டையில் குரல் மாறுதல்—மேலும் மீண்டும் மீண்டும் காரணமின்றி திடீரென ஆனந்தம் முதலிய அனுபவம்—பக்தனில் தானே எழுகிறது।

Verse 37

स तैर्व्यस्तैस्समस्तैर्वा लिंगैरव्यभिचारिभिः । मंदमध्योत्तमैर्भावैर्विज्ञेयास्ते नरोत्तमाः

இந்தத் தவறாத அடையாளங்களால்—ஒன்றொன்றாகவோ அனைத்தும் சேரவோ—அந்த நரோத்தமர்கள் அறியப்படுவர்; அவர்களின் பாவம் மந்தம், மத்திமம், உத்தமம் என மூன்று நிலைகளில் வெளிப்படும்।

Verse 38

यथायोग्निसमावेशान्नायो भवति केवलम् । स तथैव मम सान्निध्यान्न ते केवलमानुषाः

அக்னி ஊடுருவியபின் இரும்பு வெறும் இரும்பாக இல்லாதது போல, என் சன்னிதியால் நீங்கள் வெறும் மனிதர்கள் மட்டும் அல்லர்।

Verse 39

हस्तपादादिसाधर्म्याद्रुद्रान्मर्त्यवपुर्धरान् । प्राकृतानिव मन्वानो नावजानीत पंडितः

கைகள், கால்கள் முதலிய ஒற்றுமையால் மானுட உடல் தாங்கிய ருத்ரர்களை சாதாரண உலகியலார் என எண்ணி, பண்டிதன் ஒருபோதும் இகழ்ந்து நடத்தக் கூடாது।

Verse 40

अवज्ञानं कृतं तेषु नरैर्व्यामूढचेतनैः । आयुः श्रियं कुलं शीलं हित्वा निरयमावहेत्

மயங்கிய மனத்தினர் அவர்களை அவமதித்தால், அவர்கள் ஆயுள், செல்வம், குலமரியாதை, நற்குணம் ஆகியவற்றை இழந்து தமக்கே நரக வீழ்ச்சியை வரவழைத்துக் கொள்கிறார்கள்।

Verse 41

ब्रह्मविष्णुसुरेशानामपि तूलायते पदम् । मत्तोन्यदनपेक्षाणामुद्धृतानां महात्मनाम्

பிரம்மா, விஷ்ணு, தேவேந்திரர்களின் பதவியையும் தராசில் வைத்தால், என்னால் உயர்த்தப்பட்ட அந்த மகாத்மாக்களின் நிலையுடன் ஒப்பிடுகையில் அது அற்பமே; அவர்கள் என்னைத் தவிர வேறொன்றையும் சாரார்।

Verse 42

अशुद्धं बौद्धमैश्वर्यं प्राकृतं पौरुषं तथा । गुणेशानामतस्त्याज्यं गुणातीतपदैषिणाम्

அசுத்தமான ‘பௌத்த’ அறிவுசார் வழிகளால் நாடப்படும் ஐஸ்வர்யமும், இயற்கைமூலமும் மனித முயற்சியால் உண்டாகும் உலகியலான சாதனைகளும்—இவை குணங்களின் எல்லைக்குள் உள்ள அதிகாரமே; ஆகவே குணாதீத நிலையை நாடுவோர் இவற்றைத் துறக்க வேண்டும்।

Verse 43

अथ किं बहुनोक्तेन श्रेयः प्राप्त्यैकसाधनम् । मयि चित्तसमासंगो येन केनापि हेतुना

மேலும் பல சொல்லுவதால் என்ன பயன்? பரம நன்மை அடைய ஒரே சாதனம்—எந்த காரணத்தாலாயினும் மனம் என்னில், சிவனில், உறுதியாகப் பற்றிக்கொள்ளட்டும்.

Verse 44

उपमन्युरुवाच । इत्थं श्रीकण्ठनाथेन शिवेन परमात्मना । हिताय जगतामुक्तो ज्ञानसारार्थसंग्रहः

உபமன்யு கூறினார்—இவ்வாறு பரமாத்மா ஸ்ரீகண்டநாதன் சிவன் உலகங்களின் நலனுக்காக ஆன்மிக ஞானத்தின் சாரார்த்தத் தொகுப்பை உரைத்தான்.

Verse 45

विज्ञानसंग्रहस्यास्य वेदशास्त्राणि कृत्स्नशः । सेतिहासपुराणानि विद्या व्याख्यानविस्तरः

இந்த ஞானத் தொகுப்பில் வேதங்களும் சாஸ்திரங்களும் முழுமையாக விளக்கப்பட்டுள்ளன; இதிகாச-புராணங்களும் உடன்—இது கல்வியின் விரிவான உரைநடை விளக்கம் ஆகும்।

Verse 46

ज्ञानं ज्ञेयमनुष्ठेयमधिकारो ऽथ साधनम् । साध्यं चेति षडर्थानां संग्रहत्वेष संग्रहः

ஞானம், அறியத்தக்க தத்துவம், நடைமுறைப்படுத்த வேண்டிய அனுஷ்டானம், தகுதியுடையவர், சாதனம், சாத்யம்—இவை ஆறு பொருள்கள்; இவ்வுபதேசம் அவற்றின் சுருக்கத் தொகுப்பு।

Verse 47

गुरोरधिकृतं ज्ञानं ज्ञेयं पाशः पशुः पतिः । लिंगार्चनाद्यनुष्ठेयं भक्तस्त्वधिकृतो ऽपि यः

குருவால் அங்கீகரிக்கப்பட்ட ஞானமே உண்மையான உபதேசம்—அதில் அறியத்தக்க மும்மை: பாசம், பசு, பதி (பரமேஸ்வரன் சிவன்). மேலும் முறையாகத் தகுதி பெற்ற பக்தன் சிவலிங்க ஆராதனை முதலிய அனுஷ்டானங்களை நிச்சயமாகச் செய்ய வேண்டும்।

Verse 48

साधनं शिवमंत्राद्यं साध्यं शिवसमानता । षडर्थसंग्रहस्यास्य ज्ञानात्सर्वज्ञतोच्यते

சாதனம் சிவமந்திரத்தால் தொடங்குகிறது; சாத்யம் சிவசமானத்துவம். இந்த ஷடர்த்த-சங்கிரகத்தின் ஞானத்தால் ஒருவன் ‘சர்வஞ்ஞன்’ எனப் புகழப்படுகிறான்.

Verse 49

प्रथमं कर्म यज्ञादेर्भक्त्या वित्तानुसारतः । बाह्येभ्यर्च्य शिवं पश्चादंतर्यागरतो भवेत्

முதலில் யாகம் முதலிய கர்மங்களை பக்தியுடன், தன் வசதிக்கேற்பச் செய்ய வேண்டும். வெளிப்புற விதிகளால் சிவனை அர்ச்சித்து, பின்னர் அந்தர்யாகம்—உள்ளார்ந்த யாகம்—செய்யத் தன்னை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

Verse 50

रतिरभ्यंतरे यस्य न बाह्ये पुण्यगौरवात् । न कर्म करणीयं हि बहिस्तस्य महात्मनाः

யாருடைய இன்பம் உள்ளத்திலேயே இருந்து, வெளிப்புறச் சடங்குகளில் இல்லையோ—உள் தூய்மையின் புனித மகிமைக்கான மரியாதையால்—அந்த மகாத்மாவுக்கு வெளிப்புறக் கருமம் கட்டாயமல்ல.

Verse 51

ज्ञानामृतेन तृप्तस्य भक्त्या शैवशिवात्मनः । नांतर्न च बहिः कृष्ण कृत्यमस्ति कदाचन

ஓ கிருஷ்ணா, ஞானாமிருதத்தால் திருப்தியடைந்து, பக்தியால் சைவனாய் சிவச்வரூபமாகியவனுக்கு உள்ளிலும் புறமும் எந்நாளும் கட்டாயக் கடமை எதுவும் இல்லை.

Verse 52

तस्मात्क्रमेण संत्यज्य बाह्यमाभ्यंतरं तथा । ज्ञानेन ज्ञेयमालोक्याज्ञानं चापि परित्यजेत्

ஆகையால் படிப்படியாக வெளிப்புறமும் உள்ளார்ந்ததும் ஆகிய பற்றுகளைத் துறந்து, ஞானத்தால் ஞேயத் தத்துவம் (பரம பதி) என்பதைக் கண்டு, அஞ்ஞானத்தையும் விட்டு விட வேண்டும்.

Verse 53

नैकाग्रं चेच्छिवे चित्तं किं कृतेनापि कर्मणा । एकाग्रमेव चेच्चित्तं किं कृतेनापि कर्मणा

சித்தம் சிவனில் ஒருமுகப்படாவிட்டால், செய்த கருமத்தால் என்ன பயன்? சித்தம் உண்மையில் ஒருமுகப்பட்டால், செய்த கருமத்தால் என்ன தேவை?

Verse 54

तस्मात्कर्माण्यकृत्वा वा कृत्वा वांतर्बहिःक्रमात् । येन केनाप्युपायेन शिवे चित्तं निवेशयेत्

ஆகவே கருமம் செய்யாவிட்டாலும் செய்தாலும்—புறவழிபாடோ அகச்சாதனையோ—எந்த வழியாயினும் சித்தத்தை உறுதியாக சிவனில் நிலைநிறுத்த வேண்டும்.

Verse 55

शिवे निविष्टचित्तानां प्रतिष्ठितधियां सताम् । परत्रेह च सर्वत्र निर्वृतिः परमा भवेत्

சிவனில் மனம் லயித்தும் அறிவு உறுதியாக நிலைத்தும் உள்ள சத்புருஷர்களுக்கு, இவ்வுலகிலும் அப்புலகிலும் எங்கும் பரம அமைதியும் நிறைவும் உண்டாகும்।

Verse 56

इहोन्नमः शिवायेति मंत्रेणानेन सिद्धयः । स तस्मादधिगंतव्यः परावरविभूतये

இவ்வுலகிலேயே ‘ஓம் நமः சிவாய’ என்ற இந்த மந்திரத்தால் சித்திகள் உண்டாகின்றன. ஆகவே பரா-அபர விபூதியின் பரிபூரணத்திற்காக இதன் வழியே பகவான் சிவனை உணர வேண்டும்।