नैमित्तिकविधिक्रमः (Occasional Rites and Their Procedure)

Verse 1

उपमन्युरुवाच । अतः परं प्रवक्ष्यामि शिवाश्रमनिषेविणाम् । शिवशास्त्रोक्तमार्गेण नैमित्तिकविधिक्रमम्

உபமன்யு கூறினார்—இனி, சிவாசிரமத்தைப் பின்பற்றும் பக்தர்களுக்காக, சிவசாஸ்திரங்களில் கூறிய மார்க்கத்தின்படி நைமித்திக விதிகளின் ஒழுங்கை விளக்குகிறேன்।

Verse 2

सर्वेष्वपि च मासेषु पक्षयोरुभयोरपि । अष्टाभ्यां च चतुर्दश्यां तथा पर्वाणि च क्रमात्

ஒவ்வொரு மாதத்திலும், இரு பக்ஷங்களிலும், அஷ்டமி மற்றும் சதுர்தசி தினங்களிலும், மேலும் வரிசையாகப் பர்வத் திதிகளிலும் (இந்த சிவானுஷ்டானம் செய்யப்பட வேண்டும்)।

Verse 3

अयने विषुवे चैव ग्रहणेषु विशेषतः । कर्तव्या महती पूजा ह्यधिका वापि शक्तितः

அயனங்களிலும் விஷுவங்களிலும், குறிப்பாக கிரகண காலங்களில், சிவனுக்கு மாபெரும் பூஜை செய்ய வேண்டும்; அல்லது தன் ஆற்றலுக்கு ஏற்ப அதைவிட அதிகமாகவும் செய்யலாம்.

Verse 4

मासिमासि यथान्यायं ब्रह्मकूर्चं प्रसाध्य तु । स्नापयित्वा शिवं तेन पिबेच्छेषमुपोषितः

மாதந்தோறும் விதிப்படி பிரம்மகூர்ச்சத்தைச் சீராகத் தயாரித்து, அதனால் பகவான் சிவனை அபிஷேகம் செய்ய வேண்டும். பின்னர் உபவாசமிருந்து மீதமுள்ளதைப் பிரசாதமாக அருந்த வேண்டும்.

Verse 5

ब्रह्महत्यादिदोषाणामतीव महतामपि । निष्कृतिर्ब्रह्मकूर्चस्य पानान्नान्या विशिष्यते

பிரம்மஹத்த்யா போன்ற மிகப் பெரும் பாவங்களுக்குக் கூட, பிரம்மகூர்ச்ச விரதத்தில் விதிக்கப்பட்ட பானத்தைவிட உயர்ந்த பிராயச்சித்தம் வேறில்லை.

Verse 6

पौषे पुष्यनक्षत्रे कुर्यान्नीराजनं विभोः । माघे मघाख्ये नक्षत्रे प्रदद्याद्घृतकंबलम्

பௌஷ மாதத்தில் புஷ்ய நக்ஷத்திரம் நிலவும் போது, அனைத்திலும் நிறைந்த பரமேஸ்வரனுக்கு சுப நீராஜனம் (ஆரத்தி) செய்ய வேண்டும். மாக மாதத்தில் மகா நக்ஷத்திரம் வரும் போது, நெய் நனைந்த கம்பளத்தை பக்தியுடன் தானமாக அளிக்க வேண்டும்.

Verse 7

फाल्गुने चोत्तरान्ते वै प्रारभेत महोत्सवम् । चैत्रे चित्रापौर्णमास्यां दोलां कुर्याद्यथाविधि

பால்குன மாதத்தின் இறுதியில் மகோৎসவத்தை நிச்சயமாகத் தொடங்க வேண்டும். பின்னர் சைத்ர மாதத்தில் சித்ரா நக்ஷத்திரம் கூடிய பௌர்ணமியில் விதிப்படி தோலா-உற்சவம் (ஊஞ்சல் சேவை) செய்ய வேண்டும்.

Verse 8

वैशाख्यां तु विशाखायां कुर्यात्पुष्पमहालयम् । ज्येष्ठे मूलाख्यनक्षत्रे शीतकुम्भं प्रदापयेत्

வைசாக மாதத்தில் விசாகா நட்சத்திரம் நிலவும் போது மலர்களின் மகாலயம் (மகத்தான மலரர்ப்பணத் தலம்) அமைக்க வேண்டும். ஜ்யேஷ்ட மாதத்தில் மூலா நட்சத்திரம் வரும் போது குளிர்ந்த நீர்க்குடத்தை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

Verse 9

आषाढे चोत्तराषाढे पवित्रारोपणं तथा । श्रावणे प्राकृतान्यापि मण्डलानि प्रकल्पयेत्

ஆஷாட மாதத்திலும் உத்தராஷாடா நட்சத்திரத்திலும் விதிப்படி பவித்ராரோபணம் (புனித நூல்/மாலை நிறுவல்) செய்ய வேண்டும். மேலும் ஸ்ராவண மாதத்தில் வழக்கமான (பிராக்ருத) மண்டலங்களையும் அமைக்க வேண்டும்.

Verse 10

श्रविष्ठाख्ये तु नक्षत्रे प्रौष्ठपद्यां ततः परम् । प्रोक्षयेच्च जलक्रीडां पूर्वाषाढाश्रये दिने

ஸ்ரவிஷ்டா (தனிஷ்டா) நட்சத்திரம் நிலவும் போது, அதன் பின் ப்ரோஷ்டபதா நாளில், ப்ரோக்ஷணம் மற்றும் ஜலக்க்ரீடா விதியைச் செய்ய வேண்டும்; அதுபோல பூர்வாஷாடா ஆட்சி செய்யும் நாளிலும் செய்ய வேண்டும்.

Verse 11

आश्वयुज्यां ततो दद्यात्पायसं च नवोदनम् । अग्निकार्यं च तेनैव कुर्याच्छतभिषग्दिने

பின்பு ஆஸ்வயுஜ மாதத்தில் பாயசமும் புதிதாகச் சமைத்த நவஅன்னமும் அர்ப்பணிக்க வேண்டும். அதே நைவேத்தியங்களாலேயே சதபிஷஜ் நாளில் விதிப்படி அக்னிகாரியமும் செய்ய வேண்டும்.

Verse 12

कार्तिक्यां कृतिकायोगे दद्याद्दीपसहस्रकम् । मार्गशीर्षे तथार्द्रायां घृतेन स्नापयेच्छिवम्

கார்த்திக மாதத்தில் க்ருத்திகா யோகம் நிகழும் போது ஆயிரம் தீபங்களை அர்ப்பணிக்க வேண்டும். மேலும் மார்கசீர்ஷத்தில் ஆர்த்ரா நிலவும் வேளையில் நெய்யால் சிவபெருமானுக்கு அபிஷேகம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 13

अशक्तस्तेषु कालेषु कुर्यादुत्सवमेव वा । आस्थानं वा महापूजामधिकं वा समर्चनम्

அந்த நேரங்களில் விதிப்படி வழிபட இயலாவிட்டால், திருவிழாவை நடத்தலாம்; அல்லது ஆஸ்தானம் (சடங்கு அமர்வு) செய்யலாம்; அல்லது மகாபூஜை செய்யலாம்; அல்லது இன்னும் அதிகமாக பக்தியுடன் சமர்ச்சனை செய்யலாம்.

Verse 14

आवृत्ते ऽपि च कल्याणे प्रशस्तेष्वपि कर्मसु । दौर्मनस्ये दुराचारे दुःस्वप्ने दुष्टदर्शने

மங்களமான, புகழத்தக்க கடமைகள் முறையாக நடைபெறினும் மனக்கலக்கம் எழுந்தால், தீய நடத்தை வழுக்கினால், துயில் கனவுகள் வந்தால் அல்லது அபசகுனக் காட்சிகள் தோன்றினால்—இவை உள்ளார்ந்த கலக்கத்தின் அறிகுறிகள் என உணர்ந்து சிவசிந்தனை மற்றும் சுத்திக்குத் திரும்ப வேண்டும்.

Verse 15

उत्पाते वाशुभेन्यस्मिन्रोगे वा प्रबले ऽथ वा । स्नानपूजाजपध्यानहोमदानादिकाः क्रियः

உற்பாதம் அல்லது வேறு அபசகுன நிலை ஏற்பட்டாலும், அல்லது கடுமையான நோய் வந்தாலும், ஸ்நானம், பூஜை, ஜபம், தியானம், ஹோமம், தானம் முதலிய புனிதச் செயல்களை மேற்கொள்ள வேண்டும்.

Verse 16

निर्मितानुगुणाः कार्याः पुरश्चरणपूर्विकाः । शिवानले च विहते पुनस्सन्धानमाचरेत्

சடங்குகள் முறையாக அமைத்ததற்கேற்பச் செய்யப்பட வேண்டும்; அவை புரஸ்சரண (ஒழுங்குபடுத்திய மந்திர சாதனை) முன்னோடியாக இருக்க வேண்டும். சிவானலமாகிய (புனிதமாக்கப்பட்ட யாகஅக்னி) தீ பாதிக்கப்பட்டாலோ அணைந்தாலோ, மீண்டும் ஸந்தானம்—மறுநிறுவல்—செய்ய வேண்டும்.

Verse 17

य एवं शर्वधर्मिष्ठो वर्तते नित्यमुद्यतः । तस्यैकजन्मना मुक्तिं प्रयच्छति महेश्वरः

இவ்வாறு சர்வன் (ஸ்ரீசிவன்) தர்மத்தில் உறுதியாக நிலைத்து, எப்போதும் விழிப்புடன் சாதனையில் முயற்சியாய் இருப்பவனுக்கு—மகேஸ்வரன் ஒரே பிறவியிலேயே மோட்சத்தை அருள்கிறான்।

Verse 18

एतद्यथोत्तरं कुर्यान्नित्यनैमित्तिकेषु यः । दिव्यं श्रीकंठनाथस्य स्थानमाद्यं स गच्छति

நித்தியமும் நைமித்திகமும் ஆகிய கர்மங்களில் இவ்வழிபாடுகளை விதிப்படி முறையாகச் செய்பவன், ஸ்ரீகண்டநாதன் (பகவான் சிவன்) அவர்களின் ஆதித் தெய்வீகத் தாமத்தை அடைகிறான்.

Verse 19

तत्र भुक्त्वा महाभोगान्कल्पकोटिशतन्नरः । कालांतरेच्युतस्तस्मादौमं कौमारमेव च

அங்கே மகாபோகங்களை அனுபவித்து அந்த மனிதன் நூற்றுக்கணக்கான கோடி கல்பங்கள் வரை தங்குவான்; காலம் நிறைவுற்றபின் அந்த உலகிலிருந்து வீழ்ந்து, பின்னர் ‘ஔம—கௌமார’ நிலையையும் அடைவான்.

Verse 20

संप्राप्य वैष्णवं ब्राह्मं रुद्रलोकं विशेषतः । तत्रोषित्वा चिरं कालं भुक्त्वा भोगान्यथोदितान्

விஷ்ணுலோகம், பிரம்மலோகம் ஆகியவற்றை அடைந்து—மிகச் சிறப்பாக ருத்ரலோகத்தைப் பெற்று—அங்கே நீண்ட காலம் தங்கி, முன் கூறிய தெய்வீக போகங்களை அனுபவிக்கிறான்.

Verse 21

पुनश्चोर्ध्वं गतस्तस्मादतीत्य स्थानपञ्चकम् । श्रीकण्ठाज्ज्ञानमासाद्य तस्माच्छैवपुरं व्रजेत्

பின்னர் அந்த உலகிலிருந்து மேலும் உயர்ந்து, ஐந்து தாமங்களைத் தாண்டி, ஸ்ரீகண்டன் (பகவான் சிவன்) அருளும் விடுதலைக்கான ஞானத்தை அடைகிறான்; அதன் பின் பரம ஷைவ உலகமான ஷைவபுரத்தைச் செல்கிறான்.

Verse 22

अर्धचर्यारतश्चापि द्विरावृत्त्यैवमेव तु । पश्चाज्ज्ञानं समासाद्य शिवसायुज्यमाप्नुयात्

அர்த்தசர்யையில் மட்டும் ஈடுபட்டவனாக இருந்தாலும், அதையே அதே முறையில் இருமுறை செய்தால், பின்னர் உண்மையான ஞானத்தை அடைந்து சிவசாயுஜ்யம்—சிவனுடன் முழு ஒன்றுபாடு—அடைவான்.

Verse 23

अर्धार्धचरितो यस्तु देही देहक्षयात्परम् । अंडांतं वोर्ध्वमव्यक्तमतीत्य भुवनद्वयम्

பாதி மட்டுமே நிறைவு பெற்ற பயணமுடைய அந்த தேஹி, உடல் அழிந்த பின்னரும் அண்டத்தின் எல்லையைத் தாண்டி மேலே அவ்யக்தத்தை அடைந்து, இரு உலகங்களையும் மீறிச் செல்கிறான்.

Verse 24

संप्राप्य पौरुषं रौद्रस्थानमद्रीन्द्रजापतेः । अनेकयुगसाहस्रं भुक्त्वा भोगाननेकधा

மலைராஜனால் போற்றப்படும் இறைவனுக்குரிய வீரமிகு ரௌத்ர நிலையத்தை அடைந்து, ஆயிரக்கணக்கான யுகங்கள் பலவிதமாகப் பல போகங்களை அனுபவித்தான்.

Verse 25

पुण्यक्षये क्षितिं प्राप्य कुले महति जायते । तत्रापि पूर्वसंस्कारवशेन स महाद्युतिः

புண்ணியம் தீர்ந்தபோது அவன் மீண்டும் பூமியை அடைந்து உயர்ந்த குலத்தில் பிறக்கிறான்; அங்கேயும் முன்னைய ஸம்ஸ்காரங்களின் வலிமையால் அவன் மகாத்யுதி—மிகுந்த ஆன்ம ஒளியுடையவன் ஆகிறான்.

Verse 26

पशुधर्मान्परित्यज्य शिवधर्मरतो भवेत् । तद्धर्मगौरवादेव ध्यात्वा शिवपुरं व्रजेत्

பசுதர்மம்—பந்தத்தில் கட்டுண்ட வாழ்வழி—அதைத் துறந்து சிவதர்மத்தில் பற்றுடையவனாகு. அந்த தர்மத்தின் மகிமையைப் போற்றி தியானித்தால் சிவபுரம் அடைவான்.

Verse 27

भोगांश्च विविधान्भुक्त्वा विद्येश्वरपदं व्रजेत् । तत्र विद्येश्वरैस्सार्धं भुक्त्वा भोगान्बहून्क्रमात्

பலவகை இன்பங்களை அனுபவித்து வித்யேஸ்வர பதத்தை அடைவான். அங்கே வித்யேஸ்வரர்களுடன் சேர்ந்து வரிசையாகப் பல இன்பங்களை அனுபவிப்பான்.

Verse 28

अण्डस्यांतर्बहिर्वाथ सकृदावर्तते पुनः । ततो लब्ध्वा शिवज्ञानं परां भक्तिमवाप्य च

பின்னர் அவன் பிரபஞ்ச அண்டத்தின் உள்ளும் புறமும் ஒருமுறை மீண்டும் சுற்றுகின்றான். அப்போது சிவஞானம் பெற்று, பரம பக்தியையும் அடைந்து, ஆண்டவனின் அருளால் முக்திக்குத் திரும்புகின்றான்.

Verse 29

शिवसाधर्म्यमासाद्य न भूयो विनिवर्तते । यश्चातीव शिवे भक्तो विषयासक्तचित्तवत्

சிவசாதர்ம்யத்தை அடைந்தவன் மீண்டும் திரும்புவதில்லை. மேலும் சிவனில் மிகுந்த பக்தியுள்ளவனின் சித்தம், புலன்விஷயங்களில் பற்றுள்ள மனம்போல், சிவனிலேயே பற்றிக்கொள்ளும்.

Verse 30

शिवदर्मानसो कुर्वन्नकुर्वन्वापि मुच्यते । एकावृत्तो द्विरावृत्तस्त्रिरावृत्तो निवर्तकः

சிவதர்மத்தில் மனத்தை நிலைநிறுத்தி, செய்கிறானோ செய்யாதானோ—அவன் விடுதலை பெறுகிறான். ஒருமுறை திரும்புவான் ‘ஏகாவ்ருத்தன்’; இருமுறை ‘த்விராவ்ருத்தன்’; மும்முறை திரும்புவான் ‘நிவர்த்தகன்’ (மீளாதவன்).

Verse 31

न पुनश्चक्रवर्ती स्याच्छिवधर्माधिकारवान् । तस्माच्च्छिवाश्रितो भूत्वा येन केनापि हेतुना

மீண்டும் சக்கரவர்த்தி அரசனும் சிவதர்மத்தின் உண்மையான அதிகாரி அல்லன். ஆகவே எந்தக் காரணமோ எந்த நிமித்தமோ கொண்டு சிவனைச் சரணடைந்தால், சிவமார்க்கத்திற்கும் அதன் பரம பலனிற்கும் தகுதியடைவான்.

Verse 32

शिवधर्मे मतिं कुर्याच्छ्रेयसे चेत्कृतोद्यमः । नात्र निर्बंधयिष्यामो वयं केचन केनचित्

நலன் வேண்டி முயன்றவன் சிவதர்மத்தில் தன் மனத்தை நிலைநிறுத்துக. இவ்விஷயத்தில் எவர்மீதும் எவ்விதக் கட்டாயமும் நாம் விதிப்பதில்லை.

Verse 33

निर्बन्धेभ्यो ऽतिवादेभ्यः प्रकृत्यैतन्न रोचते । रोचते वा परेभ्यस्तु पुण्यसंस्कारगौरवात्

இது (உபதேசம்/உயர்தத்துவம்) இயல்பாகவே கட்டாய வற்புறுத்தலிலும் அளவுக்கு மீறிய வாதத்திலும் மகிழ்வதில்லை. ஆனால் புண்ணிய-சம்ஸ்காரங்களின் கனத்தால் சிலருக்கு இது இனிமையாய் அமையும்।

Verse 34

संसारकारणं येषां न प्ररोढुमलं भवेत् । प्रकृत्यनुगुणं तस्माद्विमृश्यैतदशेषतः

யாரிடத்தில் உலகப் பந்தத்திற்குக் காரணமான மலம் முளைக்காதோ, அவர்கள் இந்த உபதேசத்தை முழுமையாக ஆராய்ந்து, தம் இயல்பிற்கு ஏற்ற வழியை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும்—சிவனின் அருளால் விடுதலைப் பாதை தகுதியடையும்படி।

Verse 35

शिवधर्मे ऽधिकुर्वीत यदीच्छेच्छिवमात्मनः

யாரேனும் தமக்காக சிவனை—அதாவது சிவசாயுஜ்யமும் விடுதலை அளிக்கும் அருளும்—விரும்பினால், அவர் சிவதர்மத்தில் இன்னும் அதிகமாக ஈடுபட்டு முயல வேண்டும்।