पञ्चाक्षरमाहात्म्यम् / The Greatness of the Pañcākṣarī (Five-Syllable) Mantra

Verse 1

उपमन्युरुवाच । ब्रह्मघ्नो वा सुरापो वा स्तेयीवा गुरुतल्पगः । मातृहा पितृहा वापि वीरहा भ्रूणहापि वा

உபமன்யு கூறினார்—ஒருவன் பிராமணஹந்தகனாக இருந்தாலும், மதுபானம் அருந்துபவனாக இருந்தாலும், திருடனாக இருந்தாலும், குருவின் படுக்கையை மீறியவனாக இருந்தாலும்; மேலும் தாயைக் கொன்றவனாக, தந்தையைக் கொன்றவனாக, வீரனை கொன்றவனாக, கருவைக் கொன்றவனாக இருந்தாலும்.

Verse 2

संपूज्यामन्त्रकं भक्त्या शिवं परमकारणम् । तैस्तैः पापैः प्रमुच्येत वर्षैर्द्वादशभिः क्रमात्

மந்திரத்துடன் பரம காரணனான சிவனை பக்தியுடன் முறையாகப் பூஜித்தால், அவ்வவ்வ பாவங்களிலிருந்து பன்னிரண்டு ஆண்டுகளில் படிப்படியாக விடுதலை பெறுவான்।

Verse 3

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन पतितो ऽपि यजेच्छिवम् । भक्तश्चेन्नापरः कश्चिद्भिक्षाहारो जितेंद्रियः

ஆகையால் முழு முயற்சியுடன் பாவத்தில் வீழ்ந்தவனும் சிவனை வழிபட வேண்டும்; அவன் பக்தனாக இருந்து, சிவனைத் தவிர வேறு அடைக்கலம் இல்லாமல், பிச்சையுணவால் வாழ்ந்து, இந்திரியங்களை வென்றவனாக இருந்தால்.

Verse 4

कृत्वापि सुमहत्पापं भक्त्या पञ्चाक्षरेण तु । पूजयेद्यदि देवेशं तस्मात्पापात्प्रमुच्यते

மிகப் பெரிய பாவம் செய்திருந்தாலும், பக்தியுடன் பஞ்சாக்ஷர மந்திரத்தால் தேவேசனை வழிபட்டால், அவன் அந்தப் பாவத்திலிருந்து விடுபடுவான்.

Verse 5

अब्भक्षा वायुभक्षाश्च ये चान्ये व्रतकर्शिताः । तेषामेतैर्व्रतैर्नास्ति शिवलोकसमागमः

நீரையே உணவாகக் கொள்பவர்கள், காற்றையே உணவாகக் கொள்பவர்கள், மேலும் கடும் விரதங்களால் மெலிந்தவர்கள்—இவ்விரதங்களாலே மட்டும் சிவலோகச் சேர்க்கை கிடையாது.

Verse 6

भक्त्या पञ्चाक्षरेणैव यः शिवं सकृदर्चयेत् । सोपि गच्छेच्छिवस्थानं शिवमन्त्रस्य गौरवात्

பக்தியுடன் பஞ்சாக்ஷர மந்திரத்தால் ஒருமுறையாவது சிவனை அர்ச்சித்தவன் கூட, சிவமந்திரத்தின் மகிமையால் சிவஸ்தானத்தை அடைவான்.

Verse 7

तस्मात्तपांसि यज्ञांश्च सर्वे सर्वस्वदक्षिणाः । शिवमूर्त्यर्चनस्यैते कोट्यंशेनापि नो समाः

ஆகையால் எல்லாத் தவங்களும் எல்லா யாகங்களும்—தட்சிணையாக தன் முழுச் செல்வத்தையும் அளித்தாலும்—சிவமூர்த்தி அர்ச்சனைக்கு கோடியிலொரு பங்குக்கும் சமமல்ல।

Verse 8

बद्धो वाप्यथ मुक्तो वा पश्चात्पञ्चाक्षरेण चेत् । पूजयन्मुच्यते भक्तो नात्र कार्या विचारणा

பந்தத்தில் இருப்பவராக இருந்தாலும், ஏற்கெனவே முக்தராக இருந்தாலும், பின்னர் பஞ்சாக்ஷரீ மந்திரத்தால் சிவனைப் பூஜித்தால் அந்த பக்தன் விடுதலை பெறுவான்; இதில் ஐயம் வேண்டாம்।

Verse 9

अरुद्रो वा सरुद्रो वा सूक्तेन शिवमर्चयेत् । यः सकृत्पतितो वापिमूढो वा मुच्यते नरः

ருத்ர ஒழுக்கமில்லாதவராயினும், ருத்ர சக்தியுடையவராயினும், இந்த ஸூக்தத்தால் சிவனை அர்ச்சிக்க வேண்டும்; ஏனெனில் ஒருமுறை வீழ்ந்தவனாயினும் மயக்கமுற்றவனாயினும் மனிதன் விடுதலை பெறுகிறான்।

Verse 10

षडक्षरेण वा देवं सूक्तमन्त्रेण पूजयेत् । शिवभक्तो जितक्रोधो ह्यलब्धो लब्ध एव च

ஷடாக்ஷர மந்திரத்தாலோ அல்லது ஸூக்த மந்திரத்தாலோ இறைவனைப் பூஜிக்க வேண்டும். சிவபக்தன் கோபத்தை வென்றவன்; எதுவும் பெறாவிட்டாலும் மிகுதியாய் பெற்றாலும் சமநிலையில் நிலைத்திருப்பான்।

Verse 11

अलब्धाल्लब्ध एवात्र विशिष्टो नात्र संशयः । स ब्रह्मांगेन वा तेन सहंसेन विमुच्यते

இங்கே முன்பு பெறாததைப் பெற்றவன் தான் சிறந்த சாதகன்—இதில் ஐயமில்லை. அந்தப் பெறுதலால் அவன் பிரம்ம-சொரூபத்தில் ஒன்றி அல்லது ஹம்ஸ (உள்ளார்ந்த ஆத்மா) உடன் விடுதலை அடைகிறான்.

Verse 12

तस्मान्नित्यं शिवं भक्त्या सूक्तमन्त्रेण पूजयेत् । एककालं द्विकालं वा त्रिकालं नित्यमेव वा

ஆகையால் பக்தியுடன், நன்கு உரைக்கப்படும் ஸூக்த-ஸ்தோத்திரங்களாலும் மந்திரங்களாலும் தினமும் சிவபெருமானை வழிபட வேண்டும். அந்த வழிபாடு ஒருமுறை, இருமுறை, மும்முறை அல்லது தினநியமமாக இடையறாது செய்யலாம்.

Verse 13

ये ऽर्चयंति महादेवं विज्ञेयास्ते महेश्वराः । ज्ञानेनात्मसहायेन नार्चितो भगवाञ्छिवः

மகாதேவனை அர்ச்சிப்பவர்கள் ‘மஹேஸ்வரர்’ என அறியப்படுவர். ஆனால் பக்தியும் முறையான நடைமுறையும் இன்றி, தன்னை ஆதாரமாகக் கொண்ட அறிவால் மட்டும் பகவான் சிவனை உண்மையில் வழிபட முடியாது.

Verse 14

स चिरं संसरत्यस्मिन्संसारे दुःखसागरे । दुर्ल्लभं प्राप्य मानुष्यं मूढो नार्चयते शिवम्

அவன் துயரக் கடலான இச்சம்சாரத்தில் நீண்ட காலம் அலைகிறான்; அரிதான மனிதப் பிறவி பெற்றும் மயங்கியவன் பரமசிவனை வழிபடான்।

Verse 15

निष्फलं तस्य तज्जन्म मोक्षाय न भवेद्यतः । दुर्ल्लभं प्राप्य मानुष्यं ये ऽर्चयन्ति पिनाकिनम्

அவனுடைய அந்தப் பிறவி பயனற்றதே; ஏனெனில் அது மோக்ஷத்திற்குக் காரணமாவதில்லை—அரிதான மனித நிலை பெற்றும் பினாகி (சிவன்) யை வழிபடாதபோது।

Verse 16

तेषां हि सफलं जन्म कृतार्थास्ते नरोत्तमाः । भवभक्तिपरा ये च भवप्रणतचेतसः

உண்மையிலே அவர்களுடைய பிறவி பயனுடையது; அவர்கள் மனிதர்களில் சிறந்தோர், நிறைவேற்றம் பெற்றோர்—பவனாகிய (சிவன்) மீது பக்தி கொண்டும், பவனுக்கு வணங்கிய மனத்தோடும் இருப்போர்।

Verse 17

भवसंस्मरणोद्युक्ता न ते दुःखस्य भागिनः । भवनानि मनोज्ञानि विभ्रमाभरणाः स्त्रियः

பவனாகிய (சிவன்) நினைவில் ஈடுபட்டோர் துயரத்தில் பங்குபெறார்; அவர்களுக்கு இல்லங்களும் மனம் கவர்வனவாகும், பெண்களும்—மென்மையான அழகால் அலங்கரித்தோர்—வாழ்வின் நல்வரமாகிய ஆபரணம்போல் தோன்றுவர்।

Verse 18

धनं चातृप्तिपर्यन्तं शिवपूजाविधेः फलम् । ये वाञ्छन्ति महाभोगान्राज्यं च त्रिदशालये

சிவபூஜை முறையின் பலன் குறைபாடு நீங்கும் அளவிற்கு நிறைவளிக்கும் செல்வம்; மேலும் மகாபோகங்களை விரும்புவோர் தேவருலகமான (திரிதசாலயம்) சொர்க்கத்தில் அரசாட்சியையும் அடைவர்।

Verse 19

ते वाञ्छन्ति सदाकालं हरस्य चरणाम्बुजम् । सौभाग्यं कान्तिमद्रूपं सत्त्वं त्यागार्द्रभावता

அவர்கள் எப்போதும் ஹரன் (சிவன்) திருவடித் தாமரைகளை நாடுகின்றனர். அந்த பக்தியால் நல்வாழ்வு, ஒளிமிகு அழகிய உருவம், தூய சத்துவம், மேலும் துறவுணர்வால் உருகும் இதயம் பிறக்கிறது.

Verse 20

शौर्यं वै जगति ख्यातिश्शिवमर्चयतो भवेत् । तस्मात्सर्वं परित्यज्य शिवैकाहितमानसः

சிவனை அர்ச்சிப்பவர்க்கு உலகில் வீரமும் புகழும் உண்டாகும். ஆகையால் அனைத்தையும் விட்டு மனத்தை ஒரே சிவனில் நிலைநிறுத்துக.

Verse 21

शिवपूजाविधिं कुर्याद्यदीच्छेच्छिवमात्मनः । त्वरितं जीवितं याति त्वरितं याति यौवनम्

தன் ஆத்மத்திற்காக—பதி-பரமேஸ்வரன் சிவனின் அருளை—விரும்பினால், சிவபூஜை விதியைச் செய்ய வேண்டும். ஏனெனில் வாழ்க்கை விரைவில் கடந்து போகிறது; இளமைவும் விரைவில் விலகுகிறது.

Verse 22

त्वरितं व्याधिरभ्येति तस्मात्पूज्यः पिनाकधृक् । यावन्नायाति मरणं यावन्नाक्रमते जरा

நோய் விரைவில் அணுகுகிறது; ஆகையால் பினாகம் தாங்கிய சிவனைப் பூஜிக்க வேண்டும்—மரணம் வருமுன், முதுமை ஆட்கொள்ளுமுன்.

Verse 23

यावन्नेन्द्रियवैकल्यं तावत्पूजय शंकरम् । न शिवार्चनतुल्यो ऽस्ति धर्मो ऽन्यो भुवनत्रये

இந்திரியங்கள் குறையாத வரையில் சங்கரனைப் பூஜி. மூன்று உலகங்களிலும் சிவார்ச்சனைக்கு ஒப்பான வேறு தர்மம் இல்லை.

Verse 24

इति विज्ञाय यत्नेन पूजनीयस्सदाशिवः । द्वारयागं जवनिकां परिवारबलिक्रियाम्

இவ்வாறு அறிந்து முயற்சியுடன் சதாக்ஷிவனை வழிபட வேண்டும்—வாசல் யாகம் செய்து, ஜவனிகை (கர்ப்பகிரகத் திரை) அமைத்து, அவருடைய பரிவார தெய்வங்களுக்கு விதிப்படி பலி-கிரியை செலுத்தி.

Verse 25

नित्योत्सवं च कुर्वीत प्रसादे यदि पूजयेत् । हविर्निवेदनादूर्ध्वं स्वयं चानुचरो ऽपि वा

ஒருவர் பக்தியுடன் வழிபட்டு பிரசாதத்தை மரியாதையுடன் ஏற்றுக்கொண்டால், தினமும் திருவிழாவையும் நடத்த வேண்டும். ஹவிஸ் நிவேதனம் செய்த பின், வழிபாட்டாளர் தானோ அல்லது அவனுடைய பணியாளனோ முறையாக சேவையைத் தொடர வேண்டும்.

Verse 26

प्रसादपरिवारेभ्यो बलिं दद्याद्यथाक्रमम् । निर्गम्य सह वादित्रैस्तदाशाभिमुखः स्थितः

பிரசாதப் பரிவாரச் சேவகர்களுக்கு முறையின்படி பலி அர்ப்பணிக்க வேண்டும். பின்னர் வாத்திய ஒலியுடன் வெளியே வந்து, நிர்ணயித்த திசையை நோக்கி நின்றிருக்க வேண்டும்।

Verse 27

पुष्पं धूपं च दीपञ्च दद्यादन्नं जलैः सह । ततो दद्यान्महापीठे तिष्ठन्बलिमुदङ्मुखः

மலர், தூபம், தீபம் அர்ப்பணித்து, நீருடன் அன்னமும் வழங்க வேண்டும். பின்னர் மகாபீடத்தில் நின்று வடக்கு நோக்கி பலி செலுத்த வேண்டும்।

Verse 28

ततो निवेदितं देवे यत्तदन्नादिकं पुरा । तत्सर्वं सावशेषं वा चण्डाय विनिवेदयेत्

பின்னர் முன்பு தேவனுக்கு நிவேதித்த அன்னம் முதலியவை—முழுவதோ அல்லது மீதமோ—அனைத்தையும் சண்டனுக்கு மீண்டும் நிவேதிக்க வேண்டும்।

Verse 29

हुत्वा च विधिवत्पश्चात्पूजाशेषं समापयेत् । कृत्वा प्रयोगं विधिवद्यावन्मन्त्रं जपं ततः

முறையாக ஆஹுதியைச் செலுத்திய பின், பூஜையின் மீதமுள்ள செயல்களைச் சரிவர நிறைவு செய்ய வேண்டும். பின்னர் விதிப்படி செயல்முறையைச் செய்து, கட்டளையின்படி மந்திர ஜபத்தை மேற்கொள்ள வேண்டும்.

Verse 30

नित्योत्सवं प्रकुर्वीत यथोक्तं शिवशासने । विपुले तैजसे पात्रे रक्तपद्मोपशोभिते

சிவசாசனத்தில் கூறியபடியே நித்தியோৎসவம் (தின வழிபாடு) செய்ய வேண்டும். பெரிய, ஒளிவீசும் பாத்திரத்தில் சிவந்த தாமரைகளால் அலங்கரித்து அர்ப்பணப் பொருட்களை அமைக்க வேண்டும்.

Verse 31

अस्त्रं पाशुपतं दिव्यं तत्रावाह्य समर्चयेत् । शिवस्यारोप्यः तत्पात्रं द्विजस्यालंकृतस्य च

அங்கே தெய்வீகமான பாசுபத அஸ்திரத்தை ஆவாஹனம் செய்து பக்தியுடன் வழிபட வேண்டும். பின்னர் அந்தப் பாத்திரத்தை சிவனுக்குரியது எனக் கருதி, அலங்கரிக்கப்பட்ட (மரியாதை பெற்ற) பிராமணருக்கும் அளிக்க வேண்டும்.

Verse 32

न्यस्तास्त्रवपुषा तेन दीप्तयष्टिधरस्य च । प्रासादपरिवारेभ्यो बहिर्मंगलनिःस्वनैः

பின்னர் ஆயுதங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட உடலுடைய அவனும், ஒளிவீசும் தண்டம் ஏந்தியவனும் உடன், அரண்மனைப் பரிவாரங்கள் மங்கள ஒலிகளுடன் வெளிப்புறம் சென்றனர்.

Verse 33

नृत्यगेयादिभिश्चैव सह दीपध्वजादिभिः । प्रदक्षिणत्रयं कृत्वा न द्रुतं चाविलम्बितम्

நடனம், பாடல் முதலியவற்றோடும், விளக்குகள், கொடிகள் முதலிய மங்களப் பொருட்களோடும் சேர்ந்து, மூன்று முறை பிரதட்சிணை செய்ய வேண்டும்—அவசரமாகவும் அல்ல, தேவையற்ற தாமதமாகவும் அல்ல.

Verse 34

आदायाभ्यंतरं नीत्वा ह्यस्त्रमुद्वासयेत्ततः । प्रदक्षिणादिकं कृत्वा यथापूर्वोदितं क्रमात्

பூஜை உபகரணங்களை எடுத்துக் கொண்டு உள்ளே கொண்டு வந்து, பின்னர் ஆவாஹிக்கப்பட்ட அஸ்திர சக்தியை உத்வாசனம் செய்ய வேண்டும். அதன் பின் பிரதட்சிணை முதலிய நிறைவு கர்மங்களை செய்து, முன் கூறிய வரிசைப்படியே தொடர வேண்டும்.

Verse 35

आदाय चाष्टपुष्पाणि पूजामथ समापयेत्

எட்டு மலர்களை எடுத்துக் கொண்டு பக்தியுடன் சிவனுக்கு அர்ப்பணித்து முறையாகப் பூஜையை நிறைவு செய்ய வேண்டும்।