काम्यकर्मविभागः — Taxonomy of Kāmya (Desire-Motivated) Śaiva Rites

Verse 1

श्रीकृष्ण उवाच । भगवंस्त्वन्मुखादेव श्रुतं श्रुतिसमं मया । स्वाश्रितानां शिवप्रोक्तं नित्यनैमित्तिकं तथा

ஸ்ரீகிருஷ்ணன் கூறினார்— பகவனே, உமது வாயிலிருந்தே வேதத்துக்கு ஒப்பான உபதேசத்தை நான் கேட்டேன். சிவன் தம்மைச் சரணடைந்தோர்க்கு விதித்த நித்தியமும் நைமித்திகமும் ஆகிய கருமங்களை யாவும் கேட்டேன்.

Verse 2

इदानीं श्रोतुमिच्छामि शिवधर्माधिकारिणाम् । काम्यमप्यस्ति चेत्कर्म वक्तुमर्हसि साम्प्रतम्

இப்போது சிவதர்மத்திற்கு அதிகாரமுடையோர் யார் என்பதை நான் கேட்க விரும்புகிறேன். அவர்களுக்குக் காம்யகருமங்கள் (விருப்பநோக்குக் கருமங்கள்) ஏதேனும் விதிக்கப்பட்டிருந்தால், இப்பொழுதே விளக்க வேண்டும்.

Verse 3

उपमन्युरुवाच । अस्त्यैहिकफलं किञ्चिदामुष्मिकफलं तथा । ऐहिकामुष्मिकञ्चापि तच्च पञ्चविधं पुनः

உபமன்யு கூறினார்—சில பலன் இவ்வுலகத்துக்குரியது (ஐஹிகம்), சில பலன் மறுலோகத்துக்குரியது (ஆமுஷ்மிகம்). மேலும் சில பலன் இரண்டிற்கும் உரியது; அதுவும் மீண்டும் ஐந்து வகை.

Verse 4

किंचित्क्रियामयं कर्म किंचित्कर्म तपो मयम् । जपध्यानमयं किंचित्किंचित्सर्वमयं तथा

சில கர்மம் கிரியாமயம்; சில கர்மம் தவமயம். சிலது ஜபம்-தியானமயம்; சிலது அனைத்தையும் உள்ளடக்கும் சர்வமயம்.

Verse 5

क्रियामयं तथा भिन्नं होमदानार्चनक्रमात् । सर्वशक्तिमतामेव नान्येषां सफलं भवेत्

கிரியாமய வழிபாடு—ஹோமம், தானம், அர்ச்சனை என்ற ஒழுங்கான முறைகளாக வேறுபட்டது—முழு ஆன்மிக சக்தி உடையவர்களுக்கே பலன் தரும்; மற்றவர்களுக்கு அது உண்மையில் பயன் தராது.

Verse 6

शक्तिश्चाज्ञा मदेशस्य शिवस्य परमात्मनः । तस्मात्काम्यानि कर्माणि कुर्यादाज्ञाधरोद्विजः

சக்தியும் ஆணையும்—இவை எனது, பரமாத்மா சிவனுடைய விதியே. ஆகவே ஓ த்விஜனே, அந்த தெய்வ ஆணையைத் தாங்கி நிற்பவன் அதற்கேற்ப காம்ய கர்மங்களைச் செய்யட்டும்.

Verse 7

अथ वक्ष्यामि काम्यं हि चेहामुत्र फलप्रदम् । शैवैर्माहेश्वरैश्चैव कार्यमंतर्बहिः क्रमात्

இப்போது இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் பலன் தரும் காம்ய சாதனையை நான் விளக்குகிறேன். அதை சைவர்கள், மாஹேஸ்வரர்கள் முறையாக உள்ளார்ந்தும் வெளிப்புறமாகவும் கடைப்பிடிக்க வேண்டும்.

Verse 8

शिवो महेश्वरश्चेति नात्यंतमिह भिद्यते । यथा तथा न भिद्यंते शैवा माहेश्वरा अपि

'சிவன்' மற்றும் 'மஹேஸ்வரன்' என்ற பெயர்களுக்கு இடையே உண்மையில் எந்த வேறுபாடும் இல்லை. அதேபோல், சைவர்களும் மாஹேஸ்வரர்களும் வேறுபட்டவர்கள் அல்ல.

Verse 9

शिवाश्रिता हि ते शैवा ज्ञानयज्ञरता नराः । माहेश्वरास्समाख्याता कर्मयज्ञरता भुवि

சிவனைச் சரணடைந்து ஞான வேள்வியில் ஈடுபட்டுள்ளவர்கள் சைவர்கள். இவ்வுலகில் கர்ம வேள்வியில் ஈடுபட்டுள்ளவர்கள் மாஹேஸ்வரர்கள் என்று அழைக்கப்படுகிறார்கள்.

Verse 10

तस्मादाभ्यन्तरे कुर्युः शैवा माहेश्वरा वहिः । न तु प्रयोगो भिद्येत वक्ष्यमाणस्य कर्मणः

எனவே, உள்ளுக்குள் சைவராகவும் வெளிப்புறத்தில் மாஹேஸ்வரராகவும் இருக்க வேண்டும்; ஆனால் கூறப்படப்போகும் கர்மங்களின் அனுஷ்டான முறையில் எந்த மாற்றமும் இருக்கக்கூடாது.

Verse 11

परीक्ष्य भूमिं विधिवद्गंधवर्णरसादिभिः । मनोभिलषिते तत्र वितानविततांबरे

நறுமணம், நிறம், சுவை முதலியவற்றால் விதிப்படி நிலத்தை ஆராய்ந்து, மனம் விரும்பும் இடத்தில் அங்கு விதானத்தை விரித்து மேலே விரிந்த மூடுபடலத்தையும் அமைக்க வேண்டும்.

Verse 12

सुप्रलिप्ते महीपृष्ठे दर्पणोदरसंनिभे । प्राचीमुत्पादयेत्पूर्वं शास्त्रदृष्टेन वर्त्मना

நன்றாக பூசி சமமாகச் செய்த, கண்ணாடியின் உள்ள்புறம் போல மென்மையான நிலப்பரப்பில், சாஸ்திரம் காட்டிய முறையின்படி முதலில் பிராசி (கிழக்கு) திசையை நிறுவ வேண்டும்.

Verse 13

एकहस्तं द्विहस्तं वा मण्डलं परिकल्पयेत् । आलिखेद्विमलं पद्ममष्टपत्रं सकर्णिकम्

ஒரு கை அளவோ அல்லது இரண்டு கை அளவோ கொண்ட மண்டலத்தை அமைக்க வேண்டும். அதனுள் கರ್ಣிகையுடன் கூடிய தூய எட்டிதழ் தாமரையை வரைய வேண்டும்.

Verse 14

रत्नहेमादिभिश्चूर्णैर्यथासंभवसंभृतैः । पञ्चावरणसंयुक्तं बहुशोभासमन्वितम्

ரத்தினம், பொன் முதலியவற்றின் பொடிகளை—தன் இயல்பான வசதிக்கேற்பச் சேகரித்து—அதை ஐந்து ஆவரணங்களுடன், மிகுந்த அழகுடன் அமைக்க வேண்டும்.

Verse 15

दलेषु सिद्धयः कल्प्याः केसरेषु सशक्तिकाः । रुद्रा वामादयस्त्वष्टौ पूर्वादिदलतः क्रमात्

இதழ்களில் சித்திகளைப் பாவிக்க வேண்டும்; கேசரங்களில் அவைகளுடன் கூடிய சக்திகளையும் பாவிக்க வேண்டும். கிழக்குத் தழலிலிருந்து வரிசையாக வாம முதலிய எட்டு ருத்ரர்களை தியானிக்க வேண்டும்.

Verse 16

कर्णिकायां च वैराग्यं बीजेषु नव शक्तयः । स्कन्दे शिवात्मको धर्मो नाले ज्ञानं शिवाश्रयम्

கர்ணிகையில் வைராக்யம் நிலைகொள்கிறது; பீஜாட்சரங்களில் ஒன்பது சக்திகள் உள்ளன. தண்டில் சிவாத்மக தர்மம்; நாடியில் சிவனைச் சார்ந்த ஞானம் உள்ளது.

Verse 17

कर्णिकोपरि चाग्नेयं मंडलं सौरमैन्दवम् । शिवविद्यात्मतत्त्वाख्यं तत्त्वत्रयमतः परम्

கர்ணிகையின் மேலே அக்னி மண்டலம்; அதனுடன் சூரிய மண்டலமும் சந்திர மண்டலமும் உள்ளன. இவற்றிற்கு அப்பால் சிவத் தத்துவம், வித்யா தத்துவம், ஆத்மத் தத்துவம் எனும் தத்துவத் திரயம் கீழ்நிலைகளைத் தாண்டியது.

Verse 18

सर्वासनोपरि सुखं विचित्रकुसुमान्वितम् । पञ्चावरणसंयुक्तं पूजयेदंबया सह

அனைத்து ஆசனங்களிலும் சிறந்த, சுகமளிக்கும், பலவகை மலர்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட ஆசனத்தின் மீது, பஞ்சாவரண முறையுடன், அம்பிகையுடன் சேர்த்து (சிவனை) வழிபட வேண்டும்।

Verse 19

शुद्धस्फटिकसंकाशं प्रसन्नं शीतलद्युतिम् । विद्युद्वलयसंकाशजटामुकुटभूषितम्

அவர் தூய ஸ்படிகம் போல் ஒளிர்ந்து, அமைதியுடன், குளிர்ந்த இனிய பிரகாசம் கொண்டவராய் இருந்தார்; மின்னல் வளையம் போன்ற ஒளியுடைய ஜடாமகுடத்தால் அலங்கரிக்கப்பட்டார்।

Verse 20

शार्दूलचर्मवसनं किञ्चित्स्मितमुखांबुजम् । रक्तपद्मदलप्रख्यपादपाणितलाधरम्

அவர் புலிச்சர்மத்தை ஆடையாக அணிந்திருந்தார்; அவரது தாமரைமுகத்தில் மென்மையான புன்னகை விளங்கியது. அவரது பாதங்கள், கைத் தளங்கள், உதடுகள் செந்தாமரை இதழ்களின் நிறத்தில் ஒளிர்ந்தன।

Verse 21

सर्वलक्षणसंपन्नं सर्वाभरणभूषितम् । दिव्यायुधवरैर्युक्तं दिव्यगंधानुलेपनम्

அவர் எல்லா மங்கள லட்சணங்களும் நிறைந்தவர்; அனைத்து ஆபரணங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டவர். சிறந்த தெய்வ ஆயுதங்களுடன் கூடியவர்; தெய்வீக நறுமண அநுலேபனத்தால் பூசப்பட்டவர்।

Verse 22

पञ्चवक्त्रं दशभुजं चन्द्रखण्डशिखामणिम् । अस्य पूर्वमुखं सौम्यं बालार्कसदृशप्रभम्

அவர் பஞ்சவக்த்ரனும் தசபுஜனும்; சிரத்தில் சந்திரகண்டச் சிகாமணி விளங்குகின்றது. அவருடைய கிழக்கு முகம் சௌம்யமும் மங்களகரமும்; புதிதாய் உதிக்கும் சூரியன் போன்ற ஒளியால் பிரகாசிக்கிறது.

Verse 23

त्रिलोचनारविंदाढ्यं कृतबालेंदुशेखरम् । दक्षिणं नीलजीमूतसमानरुचिरप्रभम्

தெற்கு பக்கத்தில் அவன் ஆண்டவனை கண்டான்—தாமரை போன்ற மும்மணிகள், தலையில் இளமதி பிறைச் சிகரம், கருநீல மழைமேகம் போன்ற அழகிய ஒளியால் பிரகாசிப்பவன்.

Verse 24

भ्रुकुटीकुटिलं घोरं रक्तवृत्तेक्षणत्रयम् । दंष्ट्राकरालं दुर्धर्षं स्फुरिताधरपल्लवम्

அச்சமூட்டும் தோற்றம்—சுருங்கி வளைந்த புருவம்; மூன்று வட்டமான இரத்தச் சிவப்பு கண்கள்; பயங்கரப் பற்கள்; வெல்ல முடியாதவன்—அவனது உதடுகள் துடித்து அதிர்ந்தன.

Verse 25

उत्तरं विद्रुमप्रख्यं नीलालकविभूषितम् । सविलासं त्रिनयनं चन्द्राभरणशेखरम्

வடக்கு முகம் பவளம்போல் செம்மையாக ஒளிர்ந்தது; கருநீல சுருள் முடிகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டது; லீலையுடனும் அருளுடனும் மும்மணியாய், தலையில் சந்திர ஆபரணச் சிகரம் தாங்கியது.

Verse 26

पश्चिमं पूर्णचन्द्राभं लोचनत्रितयोज्ज्वलम् । चन्द्ररेखाधरं सौम्यं मंदस्मितमनोहरम्

அவர் மேற்கு நோக்கி, பூர்ணசந்திரன் போல் ஒளிர்ந்து, தமது மூன்று கண்களின் பிரகாசத்தால் ஜ்வலிக்கிறார். சந்திரரேகையைத் தாங்கிய சௌம்யன், மங்களகரன்; மென்மையான மந்தஸ்மிதத்தால் மனதை மயக்குகிறார்.

Verse 27

पञ्चमं स्फटिकप्रख्यमिंदुरेखासमुज्ज्वलम् । अतीव सौम्यमुत्फुल्ललोचनत्रितयोज्ज्वलम्

ஐந்தாம் ரூபம் ஸ்படிகம் போல் ஒளிமிக்கது; சந்திரரேகையால் மிகுந்த பிரகாசம் பெற்றது. அது மிகச் சௌம்யமும் மங்களகரமும்; விரிந்த மூன்று கண்களின் ஒளியால் ஜ்வலித்தது.

Verse 28

दक्षिणे शूलपरशुवज्रखड्गानलोज्ज्वलम् । सव्ये च नागनाराचघण्टापाशांकुशोज्ज्वलम्

வலது கரங்களில் திரிசூலம், பரசு, வஜ்ரம், வாள், ஜ்வலிக்கும் அগ্নி ஆகியவை ஒளிர்ந்தன; இடது கரங்களில் நாகம், நாராசம், மணி, பாசம், அங்குசம் ஆகியவை ஜ்வலித்தன.

Verse 29

निवृत्त्याजानुसंबद्धमानाभेश्च प्रतिष्ठया । आकंठं विद्यया तद्वदाललाटं तु शांतया

முட்டியிலிருந்து நாபிவரை ‘நிவிருத்தி’ பாவத்துடன் விபூதியை நிறுவ வேண்டும்; நாபிக்கு மேலே ‘பிரதிஷ்டை’யுடன்; கழுத்துவரை ‘வித்யா’வுடன்; அதுபோல நெற்றியில் ‘சாந்தி’யுடன் அணிய வேண்டும்.

Verse 30

तदूर्ध्वं शांत्यतीताख्यकलया परया तथा । पञ्चाध्वव्यापिनं साक्षात्कलापञ्चकविग्रहम्

அதற்கு மேலே ‘சாந்த்யதீதா’ எனப்படும் பரமாதீத கலையால், ஐந்து அத்வங்களிலும் வியாபித்துள்ள இறைவனை நேரடியாக உணர்கிறார்—அவரது ரூபமே ஐந்து கலைகளின் தொகுதி.

Verse 31

ईशानमुकुटं देवं पुरुषाख्यं पुरातनम् । अघोरहृदयं तद्वद्वामगुह्यं महेश्वरम्

ஈசானமே முக்குடமாக உடைய அந்த தேவன் பழமையான ‘புருஷ’ன் என அறியப்படுகிறார். அவரின் இதயம் அகோரம்; இடப்புற மறை ‘வாமம்’—அவரே மகேஸ்வரன்.

Verse 32

सद्यपादं च तन्मूर्तिमष्टत्रिंशत्कलामयम् । मातृकामयमीशानं पञ्चब्रह्ममयं तथा

அவரே ‘ஸத்யபாத’ என்றும் அழைக்கப்படுகிறார்; அந்தத் திருமேனி முப்பத்தெட்டு கலைகளால் ஆனது. அவர் மாத்ரிகைகளால் நிறைந்த ஈசானன்; மேலும் பஞ்சப்ரஹ்மமயனும் ஆவான்.

Verse 33

ओंकाराख्यमयं चैव हंसशक्त्या समन्वितम् । तथेच्छात्मिकया शक्त्या समारूढांकमंडलम्

அவர் ஓங்கார-ஸ்வரூபமாய் ஹம்ஸ-சக்தியுடன் இணைந்தவர்; மேலும் இச்சா-சக்தியில் ஆரூடராகி தம் மடியில் ஒளிமிகு மண்டலத்தைத் தாங்குகிறார்.

Verse 34

ज्ञानाख्यया दक्षिणतो वामतश्च क्रियाख्यया । तत्त्वत्रयमयं साक्षाद्विद्यामूर्तिं सदाशिवम्

அவரின் வலப்புறம் ஞான-சக்தி, இடப்புறம் கிரியா-சக்தி விளங்குகின்றன. அவர் சாக்ஷாத் வித்யா-மூர்த்தியான சதாசிவர்; பதி–பசு–பாசம் எனும் தத்துவத் திரயத்தை உட்கொண்டவர்.

Verse 35

मूर्तिमूलेन संकल्प्य सकलीकृत्य च क्रमात् । संपूज्य च यथान्यायमर्घान्तं मूलविद्यया

மூர்த்தியின் மூலத்தால் மனத்தில் சங்கல்பித்து, பின்னர் படிப்படியாக அந்தத் தியானத்தை முழுமையாக்கி, விதிப்படி மூலவித்யை (மூலமந்திரம்) கொண்டு அர்க்யம் வரை பூஜை செய்ய வேண்டும்.

Verse 36

मूर्तिमन्तं शिवं साक्षाच्छक्त्या परमया सह । तत्रावाह्य महादेवं सदसद्व्यक्तिवर्जितम्

அங்கே பரமசக்தியுடன் கூடிய மூர்த்திமானான சாக்ஷாத் சிவனை ஆவாஹனம் செய்து, வெளிப்பட்டதும் வெளிப்படாததும் கடந்த, எல்லா வரையறுக்கப்பட்ட வேறுபாடுகளுக்கும் அப்பாற்பட்ட மகாதேவனைப் பூஜிக்க வேண்டும்.

Verse 37

पञ्चोपकरणं कृत्वा पूजयेत्परमेश्वरम् । ब्रह्मभिश्च षडङ्गैश्च ततो मातृकया सह

ஐந்து உபகரணங்களை அமைத்து பரமேஸ்வரனைப் பூஜிக்க வேண்டும். பின்னர் பிரஹ்ம மந்திரங்களும் ஷடங்க ந்யாசமும் செய்து, அதன் பின் மாத்ரிகா (அட்சர-சக்தி) உடனும் பூஜையை நிறைவேற்ற வேண்டும்.

Verse 38

प्रणवेन शिवेनैव शक्तियुक्तेन च क्रमात् । शांतेन वा तथान्यैश्च वेदमन्त्रैश्च कृत्स्नशः

பிரணவமான ‘ஓம்’ மற்றும் சக்தியுடன் கூடிய ‘சிவ’ மந்திரத்தால் முறையே விதியைச் செய்ய வேண்டும். அல்லது சாந்தி மந்திரத்தாலும், அதுபோல மற்ற முழு வேத மந்திரங்களாலும் முழுமையாகச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 39

पूजयेत्परमं देवं केवलेन शिवेन वा । पाद्यादिमुखवासांतं कृत्वा प्रस्थापनं विना

பரம தேவனை வழிபட வேண்டும்—பரதத்துவமாகவோ அல்லது சிவனாக மட்டுமோ. பாத்யம் முதலான உபசாரங்களைத் தொடங்கி முகவாசம் (முகப் பரிமளம்/தாம்பூலம்) வரை அர்ப்பணித்து, ஆனால் விசர்ஜனம் (பிரஸ்தாபனம்) செய்யாமல் இருக்க வேண்டும்.

Verse 40

पञ्चावरणपूजां तु ह्यारभेत यथाक्रमम्

பின்னர் நிர்ணயிக்கப்பட்ட முறைக்கேற்ப பஞ்சாவரண பூஜையைத் தொடங்க வேண்டும்.