श्रद्धामाहात्म्यं तथा देवीप्रश्नः (The Greatness of Śraddhā and Devī’s Question to Śiva)

Verse 1

कृष्ण उवाच । भगवन्सर्वयोगींद्र गणेश्वर मुनीश्वर । षडाननसमप्रख्य सर्वज्ञाननिधे गुरो । प्रायस्त्वमवतीर्योर्व्यां पाशविच्छित्तये नृणाम् । महर्षिवपुरास्थाय स्थितो ऽसि परमेश्वर

கிருஷ்ணன் கூறினான்— பகவனே! எல்லா யோகிகளுக்கும் தலைவனே, கணங்களின் ஈசனே, முனிவர்களின் முதல்வனே! குருவே, அனைத்தறிவின் நிதியே, ஷடானனனைப் போல ஒளிவிடுபவனே! மனிதர்களின் பாசங்களை அறுக்கவே நீ பெரும்பாலும் பூமியில் அவதரித்தாய்; மகரிஷி வடிவம் கொண்டு இங்கு பரமேஸ்வரனாய் நிலைத்திருக்கிறாய்.

Verse 3

अन्यथा हि जगत्यस्मिन् देवो वा दानवो ऽपि वा । त्वत्तोन्यः परमं भावं को जानीयाच्छिवात्मकम् । तस्मात्तव मुखोद्गीर्णं साक्षादिव पिनाकिनः । शिवज्ञानामृतं पीत्वा न मे तृप्तमभून्मनः

இல்லையெனில் இந்த உலகில்—தேவராயினும் தானவராயினும்—உம்மைத் தவிர சிவசாரமாயுள்ள அந்த பரமத் தத்துவத்தை யார் அறிய முடியும்? ஆகவே உமது வாயிலிருந்து வெளிப்பட்ட, சாட்சாத் பினாகி சிவனிடமிருந்து வந்ததுபோலத் தோன்றும் சிவஞான அமுதத்தை அருந்தியும் என் மனம் திருப்தியடையவில்லை.

Verse 5

साक्षात्सर्वजगत्कर्तुर्भर्तुरंकं समाश्रिता । भगवन्किन्नु पप्रच्छ भर्तारं परमेश्वरी । उपमन्युरुवाच । स्थाने पृष्टं त्वया कृष्ण तद्वक्ष्यामि यथातथम् । भवभक्तस्य युक्तस्य तव कल्याणचेतसः

முழு உலகின் நேரடியான படைப்பாளி-பாலகனான தம் ஆண்டவனின் மடியில் அடைக்கலம் கொண்டு பரமேஸ்வரி கணவரை வினவினாள்—“பகவனே, இது என்ன?” உபமன்யு கூறினார்—“கிருஷ்ணே, நீ சரியான இடத்தில் கேட்டாய்; இருப்பதை இருப்பதுபோலவே சொல்கிறேன், ஏனெனில் நீ பவ (சிவன்) பக்தி உடையவள், யோகத்தில் ஒழுங்குடையவள், மங்கலச் சிந்தனை கொண்டவள்.”

Verse 7

महीधरवरे दिव्ये मंदरे चारुकंदरे । देव्या सह महादेवो दिव्यो ध्यानगतो ऽभवत् । तदा देव्याः प्रियसखी सुस्मितास्या शुभावती । फुल्लान्यतिमनोज्ञानि पुष्पाणि समुदाहरत्

அழகிய குகைகள் கொண்ட தெய்வீகச் சிறந்த மந்தர மலையில் தேவியுடன் மகாதேவன் ஒளிமிகு தியானத்தில் லயித்தான். அப்போது தேவியின் அன்புத் தோழி—மென்மையான புன்னகையுடைய சுபாவதி—முழுமலர்ந்த மிக மனம்கவரும் மலர்களைச் சேகரித்தாள்.

Verse 9

ततः स्वमंकमारोप्य देवीं देववरोरहः । अलंकृत्य च तैः पुष्पैरास्ते हृष्टतरः स्वयम् । अथांतःपुरचारिण्यो देव्यो दिव्यविभूषणाः । अंतरंगा गणेन्द्राश्च सर्वलोकमहेश्वरीम्

பின்னர் தேவர்களில் சிறந்த ஆண்டவன் தேவியைத் தன் மடியில் அமர்த்தினான். அந்த மலர்களால் அவளை அலங்கரித்து, தானும் மேலும் மகிழ்ச்சியுடன் அமர்ந்தான். அப்போது உள்மாளிகையில் உலாவும் தெய்வீக ஆபரணங்கள் அணிந்த தேவியரும், நெருங்கிய கணத் தலைவர்களும், அனைத்துலக மகேஸ்வரியைச் சேவிக்க வந்து சேர்ந்தனர்.

Verse 11

भर्तारं परिपूर्णं च सर्वलोकमहेश्वरम् । चामरासक्तहस्ताश्च देवीं देवं सिषेविरे । ततः प्रियाः कथा वृत्ता विनोदाय महेशयोः । त्राणाय च नृणां लोके ये शिवं शरणं गताः

சாமரம் ஏந்திய கைகளால் அவர்கள் தேவி-தேவனைச் சேவித்தனர்—அந்த நிறைவான ஆண்டவனை, அனைத்துலக மகேஸ்வரனை. பின்னர் மகேசனுக்கும் அவரது பிரியைக்கும் இன்பவினோதத்திற்காகவும், உலகில் சிவனைச் சரணடைந்த மனிதர்களின் பாதுகாப்பிற்காகவும் ஒரு இனிய கதை விரிந்தது.

Verse 13

तदावसरमालोक्य सर्वलोकमहेश्वरी । भर्तारं परिपप्रच्छ सर्वलोकमहेश्वरम् । देव्युवाच । केन वश्यो महादेवो मर्त्यानां मंदचेतसाम् । आत्मतत्त्वाद्यशक्तानामात्मनामकृतात्मनाम्

அந்தச் சமயம் ஏற்றதெனக் கண்டு, எல்லா உலகங்களின் மகேஸ்வரியான தேவி, எல்லா உலகங்களின் மகேஸ்வரனான தம் கணவரை வினவினாள். தேவி கூறினாள்—மந்த புத்தியுடைய மனிதர்கள், ஆத்மத்தத்துவம் முதலிய உயர்தத்துவங்களை அறிய இயலாதவர்கள், இன்னும் சுத்தமடையாத உள்ளத்தினர்—இவர்களிடம் மகாதேவன் எந்த வழியால் கருணையுடன் இணங்கி அருள்புரிகிறான்?

Verse 15

ईश्वर उवाच । न कर्मणा न तपसा न जपैर्नासनादिभिः । न ज्ञानेन न चान्येन वश्यो ऽहं श्रद्धया विना । श्रद्धा मय्यस्ति चेत्पुंसां येन केनापि हेतुना । वश्यः स्पृश्यश्च दृश्यश्च पूज्यस्संभाष्य एव च

ஈசுவரன் கூறினான்—கர்மத்தால் அல்ல, தவத்தால் அல்ல, ஜபத்தால் அல்ல, ஆசனாதி சாதனைகளாலும் அல்ல; வெறும் ஞானத்தாலும் அல்ல, வேறு எதாலும் அல்ல—சிரத்தையின்றி நான் அடையப்படமாட்டேன். ஆனால் எந்தக் காரணத்தினாலாயினும் மனிதர்க்கு என்னிடத்தில் சிரத்தை இருந்தால், நான் அவர்களுக்கு எளிதில் அணுகத்தக்கவனாக—அணையத்தக்க, தொடத்தக்க, காணத்தக்க, வழிபடத்தக்க, உரையாடத்தக்கவனாகவும் ஆகிறேன்।

Verse 17

साध्या तस्मान्मयि शद्धा मां वशीकर्तुमिच्छता । श्रद्धा हेतुस्स्वधर्मस्य रक्षणं वर्णिनामिह । स्ववर्णाश्रमधर्मेण वर्तते यस्तु मानवः । तस्यैव भवति श्रद्धा मयि नान्यस्य कस्यचित्

ஆகையால் என்னை வசப்படுத்த விரும்புவான் என்னிடத்தில் சிரத்தையை வளர்த்துக் கொள்ள வேண்டும். இவ்வுலகில் வர்ணத்தாரின் ச்வதர்மத்தைப் பாதுகாப்பதற்குக் காரணம் சிரத்தையே. தன் வர்ண-ஆச்ரம தர்மப்படி நடக்கும் மனிதனிடமே என்னிடத்தில் சிரத்தை உண்டாகும்; வேறு யாரிடமும் அல்ல।

Verse 19

आम्नायसिद्धमखिलं धर्ममाश्रमिणामिह । ब्रह्मणा कथितं पूर्वं ममैवाज्ञापुरस्सरम् । स तु पैतामहो धर्मो बहुवित्तक्रियान्वितः । नात्यन्त फलभूयिष्ठः क्लेशाया ससमन्वितः

இங்கு நான்கு ஆசிரமங்களில் வாழ்வோருக்கான வேத மரபால் நிலைபெற்ற முழு தர்மமும் முன்பு பிரம்மா என் ஆணையை முன்னிட்டு உரைத்தான். ஆனால் அந்த பைதாமஹ தர்மம் பல சடங்குகளும் பெரும் செலவும் உடையது; மிகுந்த பலன் தராது, மாறாகக் கிளேசமும் துன்பமும் உடனுள்ளது.

Verse 20

तेन धर्मेण महतां श्रद्धां प्राप्य सुदुर्ल्लभाम् । वर्णिनो ये प्रपद्यंते मामनन्यसमाश्रयाः । तेषां सुखेन मार्गेण धर्मकामार्थमुक्तयः

அந்த உயர்ந்த தர்மத்தால் மகான்களின் அரிதான நம்பிக்கையைப் பெற்று, வேறு அடைக்கலம் இன்றி என்னையே அனன்யமாகச் சரணடையும் ஒழுக்கமுடைய சாதகர்கள் எளிய வழியால் தர்மம், காமம், அர்த்தம், இறுதியில் முக்தியையும் அடைகின்றனர்.

Verse 22

वर्णाश्रमसमाचारो मया भूयः प्रकल्पितः । तस्मिन्भक्तिमतामेव मदीयानां तु वर्णिनाम् । अधिकारो न चान्येषामित्याज्ञा नैष्ठिकी मम

வர்ண-ஆசிரமங்களின் முறையான ஒழுக்கத்தை நான் மீண்டும் மீண்டும் நிறுவியுள்ளேன். அந்த ஒழுக்கத்தில் வர்ண மக்களுள் என் பக்தர்களுக்கே உரிமை; பிறருக்கு இல்லை—இதுவே என் நிலையான, அசையாத ஆணை.

Verse 24

तदाज्ञप्तेन मार्गेण वर्णिनो मदुपाश्रयाः । मलमायादिपाशेभ्यो विमुक्ता मत्प्रसादतः । परं मदीयमासाद्य पुनरावृत्तिदुर्लभम् । परमं मम साधर्म्यं प्राप्य निर्वृतिमाययुः

என் ஆணையால் வகுத்த பாதையைப் பின்பற்றி, என்னைச் சரணடைந்த ஒழுக்கமுடைய சாதகர்கள் என் அருளால் மலம், மாயை முதலிய பாசங்களிலிருந்து விடுபட்டனர். மீள்பிறப்பு அரிதான என் பரம தாமத்தை அடைந்து, என் நிலைக்கு ஒத்த பரம சாதர்ம்யத்தைப் பெற்று, நிறை அமைதியில் புகுந்தனர்.

Verse 25

तस्माल्लब्ध्वाप्यलब्ध्वा वा वर्णधर्मं मयेरितम् । आश्रित्य मम भक्तश्चेत्स्वात्मनात्मानमुद्धरेत् । अलब्धलाभ एवैष कोटिकोटिगुणाधिकः । तस्मान्मे मुखतो लब्धं वर्णधर्मं समाचरेत्

ஆகையால் (உலகிய) பெறுபேறுகள் கிடைத்தாலும் கிடைக்காவிட்டாலும், நான் உரைத்த வர்ணதர்மத்தைச் சார வேண்டும். என் பக்தன் அதனை ஆதாரமாகக் கொண்டு, தன் ஆத்மாவால் தன் ஆத்மாவை உயர்த்தினால், அந்த ‘பெறாமையிலேயே பெறுதல்’ கோடிக்கோடி மடங்கு மேன்மையானது. எனவே என் வாய்மொழியால் பெற்ற வர்ணதர்மத்தை முறையாகக் கடைப்பிடிக்க வேண்டும்.

Verse 27

ममावतारा हि शुभे योगाचार्यच्छलेन तु । सर्वांतरेषु सन्त्यार्ये संततिश्च सहस्रशः । अयुक्तानामबुद्धीनामभक्तानां सुरेश्वरि । दुर्लभं संततिज्ञानं ततो यत्नात्समाश्रयेत्

ஓ சுபதேவி, யோகாசாரியன் என்ற மறைவேடத்தில் என் அவதாரங்கள் நிகழ்கின்றன; ஒவ்வொரு யுகத்திலும், ஓ ஆர்யே, இத்தகைய பரம்பரைகள் ஆயிரமாயிரம் உள்ளன. ஆனால் கட்டுப்பாடற்றோர், அறிவிலோர், பக்தியற்றோர் ஆகியோருக்கு, ஓ சுரேஸ்வரி, உண்மைப் பரம்பரைஞானம் அரிது; ஆகவே முயற்சியுடன் அதையே சரணடைய வேண்டும்.

Verse 29

सा हानिस्तन्महच्छिद्रं स मोहस्सांधमूकता । यदन्यत्र श्रमं कुर्यान्मोक्षमार्गबहिष्कृतः । ज्ञानं क्रिया च चर्या च योगश्चेति सुरेश्वरि । चतुष्पादः समाख्यातो मम धर्मस्सनातनः

அதுவே இழப்பு; அதுவே பெரும் பிளவு; அதுவே மயக்கம் மற்றும் மந்தமான மௌன மூடத்தனம்—மோக்ஷ மார்க்கத்திலிருந்து விலக்கப்பட்டவன் பிறவற்றில் உழைக்கும் போது. ஓ சுரேஸ்வரி, என் சனாதன தர்மம் நான்கு பாதங்களாக உரைக்கப்படுகிறது—ஞானம், கிரியை, சரியை, யோகம்.

Verse 31

पशुपाशपतिज्ञानं ज्ञानमित्यभिधीयते । षडध्वशुद्धिर्विधिना गुर्वधीना क्रियोच्यते । वर्णाश्रमप्रयुक्तस्य मयैव विहितस्य च । ममार्चनादिधर्मस्य चर्या चर्येति कथ्यते

பசு, பாசம், பதி—இந்த மூன்றின் உணர்வே ‘ஞானம்’ எனப்படுகிறது. விதிப்படி, குருவின் வழிகாட்டுதலின் கீழ், ஷடத்வ சுத்தி செய்வது ‘கிரியை’ எனப்படும். மேலும் வர்ண-ஆச்ரமத்திற்கேற்ப, நான் விதித்த என் அர்ச்சனாதி தர்மங்களை நடைமுறைப்படுத்துவது ‘சரியை’ என்று சொல்லப்படுகிறது.

Verse 33

मदुक्तेनैव मार्गेण मय्यवस्थितचेतसः । वृत्त्यंतरनिरोधो यो योग इत्यभिधीयते । अश्वमेधगणाच्छ्रेष्ठं देवि चित्तप्रसाधनम् । मुक्तिदं च तथा ह्येतद्दुष्प्राप्यं विषयैषिणाम्

என் சொன்ன வழியையே பின்பற்றி, என்னில் நிலைத்த மனத்துடன், மனத்தின் பிற மாற்றங்களை அடக்குவது ‘யோகம்’ எனப்படுகிறது. தேவியே, இது எண்ணற்ற அச்வமேத யாகங்களைவிட உயர்ந்தது; சித்தத்தைத் தெளிவாக்கி அமைதியளித்து, முக்தியையும் தருகிறது. ஆனால் புலன்விஷயங்களை நாடுவோர்க்கு இது அரிது.

Verse 35

विजितेंद्रियवर्गस्य यमेन नियमेन च । पूर्वपापहरो योगो विरक्तस्यैव कथ्यते । वैराग्याज्जायते ज्ञानं ज्ञानाद्योगः प्रवर्तते

யமம்-நியமம் மூலம் புலன்களை வென்ற விரக்தனுக்கே, யோகம் முன் பாவங்களை நீக்கும் என உரைக்கப்படுகிறது. வைராக்யத்தால் ஞானம் பிறக்கிறது; ஞானத்தால் யோகம் உறுதியாகச் செயல்பட்டு முன்னே செல்கிறது.

Verse 37

योगज्ञः पतितो वापि मुच्यते नात्र संशयः । दया कार्याथ सततमहिंसा ज्ञानसंग्रहः । सत्यमस्तेयमास्तिक्यं श्रद्धा चेंद्रियनिग्रहः

யோகத்தை அறிந்தவன் நடத்தையில் வீழ்ந்தாலும் முக்தி பெறுவான்—இதில் ஐயமில்லை. ஆகவே கருணை எப்போதும் செய்யப்பட வேண்டும்; அஹிம்சை, உண்மை ஞானச் சேகரிப்பு, சத்தியம், அஸ்தேயம், ஈசுவர நம்பிக்கை, பக்திச் செறிந்த ஸ்ரத்தா, மேலும் புலனடக்கம் ஆகியவை காக்கப்பட வேண்டும்.

Verse 39

अध्यापनं चाध्ययनं यजनं याजनं तथा । ध्यानमीश्वरभावश्च सततं ज्ञानशीलता । य एवं वर्तते विप्रो ज्ञानयोगस्य सिद्धये । अचिरादेव विज्ञानं लब्ध्वा योगं च विंदति । दग्ध्वा देहमिमं ज्ञानी क्षणाज्ज्ञानाग्निना प्रिये

போதித்தலும் படித்தலும், யாகம் செய்தலும் பிறர்க்கு யாகம் நடத்தித்தலும், தியானம், ஈசுவர-பாவம், மேலும் இடையறாத ஞானநிலை—இவ்வாறு ஞானயோக சித்திக்காக வாழும் பிராமணன் விரைவில் விஜ்ஞானம் (அனுபவ ஞானம்) பெற்று யோகத்தை அடைகிறான். பிரியே, ஞானாக்னியால் இந்த தேகபாவத்தை ஒரு கணத்தில் எரித்துத் துறவி முக்தியடைகிறான்.

Verse 41

प्रसादान्मम योगज्ञः कर्मबंधं प्रहास्यति । पुण्यःपुण्यात्मकं कर्ममुक्तेस्तत्प्रतिबंधकम् । तस्मान्नियोगतो योगी पुण्यापुण्यं विवर्जयेत्

என் அருளால் யோகத்தை அறிந்தவன் கர்மப் பந்தத்தைத் துறக்கிறான். புண்ணியமான செயலும் முக்திக்கு தடையாகிறது. ஆகவே யோகி உண்மையான ஒழுக்கத்தில் நிலைத்து, புண்ணியம்-பாவம் இரண்டையும் விலக்க வேண்டும்.

Verse 42

फलकामनया कर्मकरणात्प्रतिबध्यते । न कर्ममात्रकरणात्तस्मात्कर्मफलं त्यजेत् । प्रथमं कर्मयज्ञेन बहिः सम्पूज्य मां प्रिये । ज्ञानयोगरतो भूत्वा पश्चाद्योगं समभ्यसेत्

பலன் வேண்டி செயல் செய்தால் உயிர் பந்தத்தில் அகப்படும்; செயல் செய்வதாலேயே அல்ல. ஆகவே செயற்பலன் பற்றைத் துறக்க வேண்டும். ஓ பிரியே! முதலில் கர்மயஜ்ஞத்தால் வெளிப்புறமாக என்னை வழிபட்டு, பின்னர் ஞானயோகத்தில் ஈடுபட்டு யோகத்தை நிலையாகப் பயில வேண்டும்।

Verse 44

विदिते मम याथात्म्ये कर्मयज्ञेन देहिनः । न यजंति हि मां युक्ताः समलोष्टाश्मकांचनाः । नित्ययुक्तो मुनिः श्रेष्ठो मद्भक्तश्च समाहितः । ज्ञानयोगरतो योगी मम सायुज्यमाप्नुयात्

என் உண்மைத் தன்மை அறியப்பட்டபின், கட்டுப்பாடுடைய உடலுடையோர்—மண் கட்டி, கல், பொன் ஆகியவற்றை ஒன்றுபோல் காண்போர்—கர்மயஜ்ஞத்தால் மட்டும் என்னை வழிபடார். எப்போதும் இணைந்திருக்கும் சிறந்த முனி, என் பக்தன், ஒருமுகப்பட்டு ஞானயோகத்தில் ஈடுபடும் யோகி என் சாயுஜ்யத்தை அடைவான்।

Verse 46

अथाविरक्तचित्ता ये वर्णिनो मदुपाश्रिताः । ज्ञानचर्याक्रियास्वेव ते ऽधिकुर्युस्तदर्हकाः । द्विधा मत्पूजनं ज्ञेयं बाह्यमाभ्यंतरं तथा । वाङ्मनःकायभेदाच्च त्रिधा मद्भजनं विदुः

இப்போது முழு வைராக்யம் பெறாத மனத்துடன் இருந்தாலும் என்னைச் சரணடைந்த மாணவர்கள் (பிரம்மச்சாரிகள்)—தகுதியுடையவர்களாய் ஞானம், நல்லொழுக்கம், புனிதச் செயல் ஆகிய வழிகளில் மேலும் முயல வேண்டும். என்னை வழிபாடு இருவகை: வெளிப்புறமும் உள்ளார்ந்ததும். மேலும் வாக்கு, மனம், உடல் என்ற வேறுபாட்டால் என் பக்தி மூவகை என ஞானிகள் கூறுவர்।

Verse 48

तपः कर्म जपो ध्यानं ज्ञानं वेत्यनुपूर्वशः । पञ्चधा कथ्यते सद्भिस्तदेव भजनं पुनः । अन्यात्मविदितं बाह्यमस्मदभ्यर्चनादिकम् । तदेव तु स्वसंवेद्यमाभ्यंतरमुदाहृतम्

தபம், கர்மம், ஜபம், தியானம், ஞானம்—இவை வரிசையாக ஐந்து வகையென ஞானிகள் உரைக்கின்றனர்; இதுவே பஜனம் (பக்தி) எனப்படும். பிறரால் அறியப்படுவது புறம்—நமது பூஜை-அர்ச்சனை முதலியன; ஆனால் தன்னுள் நேரடியாக அனுபவிக்கப்படுவது அந்தர்பஜனம் என்று கூறப்படுகிறது.

Verse 50

मनोमत्प्रवणं चित्तं न मनोमात्रमुच्यते । मन्नामनिरता वाणी वाङ्मता खलु नेतरा । लिंगैर्मच्छासनादिष्टैस्त्रिपुंड्रादिभिरंकितः । ममोपचारनिरतः कायः कायो न चेतरः

என்னை நோக்கி சாய்ந்த சித்தம் ‘வெறும் மனம்’ எனப்படாது. என் நாமத்தில் மட்டுமே ஈடுபட்ட வாக்கே உண்மையான ‘வாக்கு’; பிறதல்ல. என் ஆணையால் விதிக்கப்பட்ட சின்னங்கள்—திரிபுண்ட்ரம் முதலியன—அணிந்து, என் உபசார-சேவையில் ஈடுபடும் உடலே உண்மையான ‘காயம்’; மற்றதல்ல.

Verse 52

मदर्चाकर्म विज्ञेयं बाह्ये यागादिनोच्यते । मदर्थे देहसंशोषस्तपः कृच्छ्रादि नो मतम् । जपः पञ्चाक्षराभ्यासः प्रणवाभ्यास एव च । रुद्राध्यायादिकाभ्यासो न वेदाध्ययनादिकम्

என் அர்ச்சனை வெளிப்புறமாக யாகம் முதலிய விதிகளால் செய்யப்பட வேண்டியது என்று அறிக. ஆனால் என் பொருட்டு உடலை வாடச் செய்யும் கடுந்தவங்கள், க்ருச்சிரம் போன்ற கடுமைகள் எனக்கு உகந்தவை அல்ல. உண்மையான ஜபம் பஞ்சாக்ஷர மந்திரத்தின் நிலையான பயிற்சியும், பிரணவம் (ஓம்) மீதான தொடர்ந்த தியானமும் ஆகும். ருத்ராத்யாயம் முதலிய பாராயணங்களைப் பயில்க—வெறும் வேதப் படிப்பே மட்டும் அல்ல।

Verse 54

ध्यानम्मद्रूपचिंताद्यं नात्माद्यर्थसमाधयः । ममागमार्थविज्ञानं ज्ञानं नान्यार्थवेदनम् । बाह्ये वाभ्यंतरे वाथ यत्र स्यान्मनसो रतिः । प्राग्वासनावशाद्देवि तत्त्वनिष्ठां समाचरेत्

தியானம் என்பது என் திருவுருவைச் சிந்திப்பதிலிருந்து தொடங்குவது; அது ஆத்மா முதலிய பொருள்களில் மட்டும் லயித்திருக்கும் சமாதி அல்ல. உண்மையான ஞானம் என் ஆகமங்களின் பொருளறிவு; பிற உலகியறிவல்ல. தேவி, வெளியில் அல்லது உள்ளே—எங்கே மனம் இன்புறுகிறதோ—முன்வாசனையின் வலியால் தத்துவத்தில் உறுதியான நிலைபேற்றை இடையறாது பயில வேண்டும்.

Verse 56

बाह्यादाभ्यंतरं श्रेष्ठं भवेच्छतगुणाधिकम् । असंकरत्वाद्दोषाणां दृष्टानामप्यसम्भवात् । शौचमाभ्यंतरं विद्यान्न बाह्यं शौचमुच्यते । अंतः शौचविमुक्तात्मा शुचिरप्यशुचिर्यतः

வெளிப்புறத் தூய்மையை விட உள்ளத் தூய்மை மேலானது; அது நூறு மடங்கு சிறந்தது. ஏனெனில் அதில் குற்றங்கள் கலப்பதில்லை; காணப்படும் குற்றங்களும் அதில் எழுவதில்லை. தூய்மை என்பது உள்ளார்ந்ததே என்று அறிக; வெளிப்புறச் சுத்தம் மட்டும் தூய்மை எனப்படாது. உள்ளத் தூய்மை அற்றவன் வெளியில் சுத்தமாக இருந்தாலும் அசுத்தனே.

Verse 58

बाह्यमाभ्यंर्तरं चैव भजनं भवपूर्वकम् । न भावरहितं देवि विप्रलंभैककारणम् । कृतकृत्यस्य पूतस्य मम किं क्रियते नरैः । बहिर्वाभ्यंतरं वाथ मया भावो हि गृह्यते

வெளிப்புற வழிபாடும் உள்ளார்ந்த வழிபாடும் இரண்டும் உண்மையான பக்தி-பாவத்தோடு செய்யப்பட வேண்டும். தேவி, பாவமற்ற பூஜை (என்னிடமிருந்து) பிரிவிற்கே காரணமாகும். நான் கೃತகೃತ்யன், நித்தியத் தூயவன்—மனிதச் செயல்கள் எனக்கு என்ன செய்யும்? வெளியில் ஆகட்டும் உள்ளே ஆகட்டும், நான் ஏற்றுக்கொள்வது பக்தனின் பாவமே.

Verse 60

भावैकात्मा क्रिया देवि मम धर्मस्सनातनः । मनसा कर्मणा वाचा ह्यनपेक्ष्य फलं क्वचित् । फलोद्देशेन देवेशि लघुर्मम समाश्रयः । फलार्थी तदभावे मां परित्यक्तुं क्षमो यतः

தேவி, ஒரே பக்தி-பாவத்தோடு செய்யப்படும் செயல் தான் என் சனாதன தர்மம்—மனம், செயல், சொல் மூன்றாலும், எப்போதும் பலனை எதிர்பாராமல். ஆனால் தேவేశி, பலன் நோக்கி என்னைச் சரணடைவது மேற்பரப்பான சரணாகதி; ஏனெனில் பலன் நாடுபவன் பலன் கிடைக்காவிடில் என்னை விட்டு விலகவும் துணிவான்.

Verse 62

फलार्थिनो ऽपि यस्यैव मयि चित्तं प्रतिष्ठितम् । भावानुरूपफलदस्तस्याप्यहमनिन्दिते । फलानपेक्षया येषां मनो मत्प्रवणं भवेत् । प्रार्थयेयुः फलं पश्चाद्भक्तास्ते ऽपि मम प्रियाः

அனிந்திதையே! பலன் நாடினாலும் என்னிடத்தில் மனம் உறுதியாக நிலைத்திருப்பவனுக்கு, அவன் உள்ளநிலைக்கேற்ப பலனை அளிப்பவன் நானே. பலன் எதிர்பாராமல் என்னை நோக்கி மனம் சாய்ந்த பக்தர்கள் பின்னர் வரம் வேண்டினாலும், அவர்களும் எனக்கு அன்பானவர்கள்.

Verse 64

प्राक्संस्कारवशादेव ये विचिंत्य फलाफले । विवशा मां प्रपद्यंते मम प्रियतमा मताः । मल्लाभान्न परो लाभस्तेषामस्ति यथातथम् । ममापि लाभस्तल्लाभान्नापरः परमेश्वरि

பரமேஸ்வரியே! முன்னைய ஸம்ஸ்காரத்தின் வலியால் லாப-நஷ்டத்தை எண்ணி, கட்டாயப்பட்டதுபோல் என்னைச் சரணடைபவர்கள் எனக்கு மிகப் பிரியமானவர்கள். அவர்களுக்கு என்னை அடைவதற்குமேல் உயர்ந்த லாபம் இல்லை, எவ்வாறாயினும். எனக்கும் அவர்களை அடைவதே லாபம்; அதற்கு அப்பால் வேறில்லை.

Verse 66

मदनुग्रहतस्तेषां भावो मयि समर्पितः । फलं परमनिर्वाणं प्रयच्छति बलादिव । महात्मनामनन्यानां मयि संन्यस्तचेतसाम् । अष्टधा लक्षणं प्राहुर्मम धर्माधिकारिणाम्

என் அருளால் அவர்களின் உள்ளநிலை என்னிடத்தில் சமர்ப்பிக்கப்படுகிறது; அந்த சமர்ப்பணம் தடுக்க முடியாததுபோல் பரம நிர்வாணத்தின் பலனை அளிக்கிறது. அநன்யமான மகாத்மாக்கள், என்னிடத்தில் மனத்தை முழுதும் ஒப்படைத்தவர்கள்—அத்தகைய என் தர்மத்திற்குரியோரின் எட்டுவித இலக்கணங்களை ஞானிகள் கூறுகின்றனர்.

Verse 68

मद्भक्तजनवात्सल्यं पूजायां चानुमोदनम् । स्वयमभ्यर्चनं चैव मदर्थे चांगचेष्टितम् । मत्कथाश्रवणे भक्तिः स्वरनेत्रांगविक्रियाः । ममानुस्मरणं नित्यं यश्च मामुपजीवति

என் பக்தர்களிடம் வாத்ஸல்யம்; பூஜையில் மகிழ்ந்து ஒப்புதல்; தானே என்னை அர்ச்சித்தல்; என் பொருட்டு உடல் செயல்களைச் செய்தல்; என் கதைகளை கேட்பதில் பக்தி; பக்தி வேகத்தால் குரல், கண்கள், அங்கங்களில் மாற்றங்கள்; எப்போதும் என்னை நினைதல்; என்னையே ஆதாரமாகக் கொண்டு வாழ்தல்—இவையே என் பக்தியின் குறிகள்.

Verse 70

एवमष्टविधं चिह्नं यस्मिन्म्लेच्छे ऽपि वर्तते । स विप्रेन्द्रो मुनिः श्रीमान्स यतिस्स च पंडितः । न मे प्रियश्चतुर्वेदी मद्भक्तो श्वपचो ऽपि यः । तस्मै देयं ततो ग्राह्यं स च पूज्यो यथा ह्यहम्

இவ்வாறு எட்டுவிதக் குறிகள் எந்த ம்லேச்சனிடத்திலும் இருந்தால், அவன் பிராமணர்களில் சிறந்தவன்; செல்வமிக்க முனி, யதி, பண்டிதன். நான்கு வேதங்களையும் அறிந்தவனாக இருந்தாலும் என் பக்தன் அல்லாதவன் எனக்கு பிரியன் அல்ல; ஆனால் என் பக்தன்—அவன் ச்வபசனாக இருந்தாலும்—எனக்கு பிரியன். ஆகவே அந்த பக்தனுக்கு தானம் செய்ய வேண்டும், அவனிடமிருந்து ஏற்றுக்கொள்ளவும் வேண்டும்; அவன் என்னைப் போலவே பூஜ்யன்.

Verse 72

पत्रं पुष्पं फलं तोयं यो मे भक्त्या प्रयच्छति । तस्याहं न प्रणश्यामि स च मे न प्रणश्यति

பக்தியுடன் எனக்கு இலை, மலர், பழம் அல்லது நீர் அர்ப்பணிப்பவன்—அவனுக்காக நான் ஒருபோதும் மறையேன்; அவனும் எனக்குப் புறம்பாக ஒருபோதும் போகான்।