शिवाश्रम-नित्यनैमित्तिककर्मविधिः / Śaiva Āśrama-Duties: Daily and Occasional Rites (Morning Purity & Bath Procedure)

Verse 1

कृष्ण उवाच । भगवञ्छ्रोतुमिच्छामि शिवाश्रमनिषेविणाम् । शिवशास्त्रोदितं कर्म नित्यनैमित्तिकं तथा

கிருஷ்ணன் கூறினான்—ஓ பகவனே! சிவாஶ்ரமத்தை அனுசரிப்போரின் ஒழுக்கத்தை நான் கேட்க விரும்புகிறேன்; சிவசாஸ்திரங்களில் கூறப்பட்ட நித்தியக் கடமைகளும் நைமித்திக விதிக் கிரியைகளும் சொல்லுங்கள்।

Verse 2

उपमन्युरुवाच । प्रातरुत्थाय शयनाद्ध्यात्वा देवं सहाम्बया । विचार्य कार्यं निर्गच्छेद्गृहादभ्युदिते ऽरुणे

உபமன்யு கூறினார்—காலைப் பொழுதில் படுக்கையிலிருந்து எழுந்து, அம்பையுடன் கூடிய தேவனைத் தியானித்து, செய்யவேண்டிய கடமைகளை எண்ணி, அருணோதயம் எழும்போது இல்லத்திலிருந்து புறப்பட வேண்டும்।

Verse 3

अबाधे विजने देशे कुर्यादावश्यकं ततः । कृत्वा शौचं विधानेन दंतधावनमाचरेत्

இடையூறு இல்லாத தனிமையான இடத்தில் முதலில் அவசியமான செயலைச் செய்ய வேண்டும். பின்னர் விதிப்படி சௌசம் செய்து பற்களைத் துலக்க வேண்டும்।

Verse 4

अलाभे दंतकाष्ठानामष्टम्यादिदिनेषु च । अपां द्वादशगण्डूषैः कुर्यादास्यविशोधनम्

பல் துலக்கும் குச்சிகள் கிடைக்காவிட்டாலும், அஷ்டமி முதலான விரத நாட்களிலும், நீரால் பன்னிரண்டு முறை கண்டுூஷம் செய்து வாயைத் தூய்மைப்படுத்த வேண்டும்।

Verse 5

आचम्य विधिवत्पश्चाद्वारुणं स्नानमाचरेत् । नद्यां वा देवखाते वा ह्रदे वाथ गृहे ऽपि वा

விதிப்படி ஆச்சமனம் செய்து, பின்னர் வாருண ஸ்நானம் செய்ய வேண்டும். அது நதியிலோ, தேவகாதத்திலோ, ஏரியிலோ, அல்லது இல்லத்திலேயே கூட செய்யலாம்।

Verse 6

स्नानद्रव्याणि तत्तीरे स्थापयित्वा बहिर्मलम् । व्यापोह्य मृदमालिप्य स्नात्वा गोमयमालिपेत्

அந்தப் புனித நீரின் கரையில் குளியல் பொருட்களை வைத்து, முதலில் வெளிப்புற அழுக்கை நீக்க வேண்டும்; பின்னர் சுத்தி மண்ணை பூசி குளித்து, குளித்த பின் தூய்மைக்காக கோமயத்தை (பசுங்கழிவு) பூச வேண்டும்।

Verse 7

स्नात्वा पुनः पुनर्वस्त्रं त्यक्त्वावाथ विशोध्य च । सुस्नातो नृपवद्भूयः शुद्धं वासो वसीत च

மீண்டும் மீண்டும் குளித்து, அழுக்கான ஆடையைத் துறக்க வேண்டும்; அல்லது அதை நன்றாகத் துவைத்து தூய்மைப்படுத்த வேண்டும். பின்னர் முழுமையாகத் தூயனாய்—அரசனைப் போல—மீண்டும் சுத்தமான ஆடை அணிய வேண்டும்।

Verse 8

मलस्नानं सुगंधाद्यैः स्नानं दन्तविशोधनम् । न कुर्याद्ब्रह्मचारी च तपस्वी विधवा तथा

பிரம்மச்சாரி, தவசி, மேலும் விதவை—இவர்கள் நறுமணப் பொருட்களால் ஆடம்பரக் குளியல் செய்யக் கூடாது; பற்கள் சுத்தம் செய்வதென்ற பெயரில் அலங்காரப் போன்று மிகைச் சுத்திகரிப்பும் செய்யக் கூடாது।

Verse 9

सोपवीतश्शिखां बद्धा प्रविश्य च जलांतरम् । अवगाह्य समाचांतो जले न्यस्येत्त्रिमंडलम्

யஜ்ஞோபவீதம் அணிந்து, சிகையை கட்டி நீருக்குள் நுழைய வேண்டும். முழுகி, முறையான ஆச்சமனத்தால் உள்ளம் தூய்மையடைந்து, அதே நீரில் திரிமண்டலம் (திரிபுண்ட்ரச் சின்னம்) நியாசம் செய்ய வேண்டும்—சிவபூஜைக்கான ஒழுங்குடன்।

Verse 10

सौम्ये मग्नः पुनर्मंत्रं जपेच्छक्त्या शिवं स्मरेत् । उत्थायाचम्य तेनैव स्वात्मानमभिषेचयेत्

மங்கள நீரில் மூழ்கி, மீண்டும் முழு வலிமையுடன் மந்திரத்தை ஜபித்து சிவனை நினைக்க வேண்டும். எழுந்து ஆச்சமனம் செய்து, அதே நீரால் தன்னையே அபிஷேகம் செய்து தூய்மையடைய வேண்டும்.

Verse 11

गोशृंगेण सदर्भेण पालाशेन दलेन वा । पाद्मेन वाथ पाणिभ्यां पञ्चकृत्वस्त्रिरेव वा

மாட்டுக் கொம்பால், புனித தர்பையால், பலாச இலைகளால், தாமரையால் அல்லது தன் கைகளால்—ப்ரோட்சணம்/அர்ப்பணம் மீண்டும் மீண்டும் செய்ய வேண்டும்; ஐந்து முறை, அல்லது குறைந்தது மூன்று முறை.

Verse 12

उद्यानादौ गृहे चैव वर्धन्या कलशेन वा । अवगाहनकाले ऽद्भिर्मंत्रितैरभिषेचयेत्

தோட்டத்திலோ இல்லத்திலோ, தெளிக்கும் பாத்திரம் அல்லது கலசம் கொண்டு—அவகாஹன நேரத்தில் மந்திரத்தால் புனிதப்படுத்திய நீரால் அபிஷேகம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 13

अथ चेद्वारुणं कर्तुमशक्तः शुद्धवाससा । आर्द्रेण शोधयेद्देहमापादतलमस्तकम्

வாருண சுத்தியைச் செய்ய இயலாவிட்டால், தூய ஆடைகள் அணிந்து, ஈரத் துணியால் பாதத்தளத்திலிருந்து தலைச்சிகை வரை உடலைச் சுத்தப்படுத்த வேண்டும்.

Verse 14

आग्नेयं वाथ वा मांत्रं कुर्यात्स्नानं शिवेन वा । शिवचिंतापरं स्नानं युक्तस्यात्मीयमुच्यते

அக்னேய மந்திரத்தாலோ, சிவமந்திரத்தாலோ மந்திரஸ்நானம் செய்யலாம். ஆனால் சிவசிந்தனையில் ஒன்றி செய்யப்படும் ஸ்நானமே ஒழுக்கமுடைய சாதகனுக்குரிய உண்மையான ‘ஆத்மிக’ (உள்நிலை) ஸ்நானம் எனப்படுகிறது.

Verse 15

स्वसूत्रोक्तविधानेन मंत्राचमनपूर्वकम् । आचरेद्ब्रह्मयज्ञांतं कृत्वा देवादितर्पणम्

தம் கிருஹ்யசூத்திரத்தில் கூறிய விதிப்படி, மந்திரத்துடன் ஆச்சமனம் செய்து தொடங்கி பிரஹ்மயஜ்ஞத்தை நிறைவேற்ற வேண்டும்; பின்னர் தேவர்கள் முதலியோருக்கு தர்ப்பணம் அளிக்க வேண்டும்.

Verse 16

मंडलस्थं महादेवं ध्यात्वाभ्यर्च्य यथाविधि । दद्यादर्घ्यं ततस्तस्मै शिवायादित्यरूपिणे

சூரிய மண்டலத்தில் உறையும் மகாதேவனைத் தியானித்து, விதிப்படி அர்ச்சித்து, பின்னர் ஆதித்ய ரூபம் கொண்ட சிவனுக்கு அர்க்யம் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்; அவர் அனைத்தையும் ஒளியூட்டும் மங்களகரன்।

Verse 17

अथ वैतत्स्वसूत्रोक्तं कृत्वा हस्तौ विशोधयेत् । करन्यासं ततः कृत्वा सकलीकृतविग्रहः

பின்னர் தம் சுய-சூத்திரத்தில் கூறிய விதியைச் செய்து கைகளைத் தூய்மைப்படுத்த வேண்டும். அதன் பின் கரந்யாசம் செய்து, மந்திர-ந்யாசத்தால் உடலை ‘சகலீகృతம்’ ஆக்கிய வழிபாட்டாளர் அடுத்த செயலில் முன்னேற வேண்டும்।

Verse 18

वामहस्तगतांभोभिर्गंधसिद्धार्थकान्वितैः । कुशपुंजेन वाभ्युक्ष्य मूलमंत्रसमन्वितैः

இடக்கையில் வைத்த நீரில் நறுமணப் பொருட்களும் வெள்ளை கடுகும் கலந்து, குசப்புல் கொத்தால் சிவனின் மூலமந்திரத்துடன் பூஜை இடம்/ஆதாரத்தைத் தெளிக்க வேண்டும்।

Verse 19

आपोहिष्ठादिभिर्मन्त्रैः शेषमाघ्राय वै जलम् । वामनासापुटेनैव देवं संभावयेत्सितम्

“ஆபோ ஹி ஷ்டா…” முதலான மந்திரங்களால் மீதமுள்ள நீரை மெதுவாக நுகர்ந்து, இடது நாசியால் மட்டும் ஒளிமிகு, மங்களகரமான சிவபெருமானை நிலையாக ஆவாஹனம் செய்து தியானிக்க வேண்டும்।

Verse 20

अर्घमादाय देहस्थं सव्यनासापुटेन च । कृष्णवर्णेन बाह्यस्थं भावयेच्च शिलागतम्

உடலுக்குள் உள்ள அர்க்யத்தை எடுத்துக் கொண்டு இடது நாசியால் வெளியே அனுப்பி, அது வெளியில் வெளிப்பட்டு—கருநிறமாக—புனிதக் கல்லில் உள்ள சிவலிங்கத்தில் புகுந்ததாகத் தியானிக்க வேண்டும்।

Verse 21

तर्पयेदथ देवेभ्य ऋषिभिश्च विशेषतः । भूतेभ्यश्च पितृभ्यश्च दद्यादर्घ्यं यथाविधि

பின்பு விதிப்படி தேவர்களுக்கும், குறிப்பாக ரிஷிகளுக்கும் திருப்திக்காக தர்ப்பணம் செய்ய வேண்டும்; மேலும் உயிரினங்களுக்கும் பித்ருக்களுக்கும் உரிய முறையில் அர்க்யம் அளிக்க வேண்டும்.

Verse 22

रक्तचंदनतोयेन हस्तमात्रेण मंडलम् । सुवृत्तं कल्पयेद्भूमौ रक्तचूर्णाद्यलंकृतम्

சிவப்பு சந்தனக் கலந்த நீரால் நிலத்தில் கைஅளவு பரப்பில் முற்றிலும் வட்டமான மண்டலத்தை வரைய வேண்டும்; அதை சிவப்பு தூள் முதலியவற்றால் அலங்கரிக்க வேண்டும்।

Verse 23

तत्र संपूजयेद्भानुं स्वकीयावरणैः सह । स्वखोल्कायेति मंत्रेण सांगतस्सुखसिद्धये

அங்கே பானு (சூரியன்) அவருடைய ஆவரணத் தெய்வங்களுடன் முறையாகப் பூஜிக்க வேண்டும்; ‘ஸ்வகோல்காய’ மந்திரத்தால் அங்கங்களுடன் செய்து நலம் மற்றும் சித்தி பெற வேண்டும்।

Verse 24

पुनश्च मंडलं कृत्वा तदंगैः परिपूज्य च । तत्र स्थाप्य हेमपात्रं मागधप्रस्थसंमितम्

மீண்டும் மண்டலத்தை அமைத்து அதன் அங்கங்களுடன் முறையாகப் பூஜித்து, அங்கே மாகதப் பிரஸ்த அளவுக்கேற்ற பொன் பாத்திரத்தை நிறுவ வேண்டும்।

Verse 25

पूरयेद्गंधतोयेन रक्तचंदनयोगिना । रक्तपुष्पैस्तिलैश्चैव कुशाक्षतसमन्वितैः

நறுமண நீரில் சிவப்பு சந்தனத்தை கலந்து அந்தப் பாத்திரத்தை நிரப்ப வேண்டும்; சிவப்பு மலர்கள், எள், குசா புல், அக்ஷதை ஆகியவற்றுடன் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்।

Verse 26

दूर्वापामार्गगव्यैश्च केवलेन जलेन वा । जानुभ्यां धरणीं गत्वा नत्वा देवं च मंडले

தூர்வை, அபாமார்க்கம், கோவின்பொருட்கள் கொண்டு—அல்லது தூய நீரால் மட்டும்—இரு முழங்கால்களாலும் தரையில் இறங்கி, பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்ட மண்டலத்தில் தேவனை வணங்கி நமஸ்கரிக்க வேண்டும்।

Verse 27

कृत्वा शिरसि तत्पात्रं दद्यादर्घ्यं शिवाय तत् । अथवांजलिना तोयं सदर्भं मूलविद्यया

அந்த பாத்திரத்தை பக்தியுடன் தலைமேல் வைத்து, அந்த அர்க்யத்தை சிவபெருமானுக்கு அர்ப்பணிக்க வேண்டும். அல்லது கைகளைக் கூப்பி நீரை எடுத்து, புனித தர்ப்பையுடன், மூலமந்திரத்தால் புனிதப்படுத்தி சமர்ப்பிக்க வேண்டும்।

Verse 28

उत्क्षिपेदम्बरस्थाय शिवायादित्यमूर्तये । कृत्वा पुनः करन्यासं करशोधनपूर्वकम्

முதலில் கைகளைத் தூய்மைப்படுத்தி, மீண்டும் கரந்யாசம் செய்து, ஆகாயத்தில் நிலைபெற்ற ஆதித்யமூர்த்தியான சிவபெருமானுக்கு மேல்நோக்கி அர்ப்பணிக்க வேண்டும்।

Verse 29

बुद्ध्वेशानादिसद्यांतं पञ्चब्रह्ममयं शिवम् । गृहीत्वा भसितं मन्त्रैर्विमृज्याङ्गानि संस्पृशेत्

ஈசானம் முதல் சத்யோஜாதம் வரை பஞ்சபிரம்மமயமான சிவனை உணர்ந்து, புனித விபூதியை மந்திரங்களுடன் எடுத்து, அங்கங்களில் பூசி உரசி, தொடுவதால் உடலைப் புனிதப்படுத்த வேண்டும்।

Verse 30

या दिनांतैश्शिरोवक्त्रहृद्गुह्यचरणान्क्रमात् । ततो मूलेन सर्वांगमालभ्य वसनान्तरम्

நாளின் முடிவில் முறையே தலை, முகம், இதயம், மறைஉறுப்பு, பாதங்கள் ஆகியவற்றில் புனித விபூதியை அணிய வேண்டும். பின்னர் மூலமந்திரத்தால் உடல் முழுதையும் தொட்ந்து தூய்மைப்படுத்தி அதன் பின் புதிய ஆடைகளை அணிய வேண்டும்.

Verse 31

परिधाय द्विराचम्य प्रोक्ष्यैकादशमन्त्रितैः । जलैराच्छाद्य वासो ऽयद्द्विराचम्य शिवं स्मरेत्

ஆடை அணிந்து இருமுறை ஆசமனம் செய்ய வேண்டும். பின்னர் பதினொன்று மந்திரங்களால் அபிமந்திரிக்கப்பட்ட நீரால் ப்ரோட்சணம் செய்து, அதே நீரால் ஆடையையும் ஆச்சாதித்து தூய்மைப்படுத்தி; மீண்டும் இருமுறை ஆசமனம் செய்து ஸ்ரீசிவனை ஸ்மரிக்க வேண்டும்.

Verse 32

पुनर्न्यस्तकरो मन्त्री त्रिपुंड्रं भस्मना लिखेत् । अवक्रमाय तं व्यक्तं ललाटे गन्धवारिणा

பின்னர் மந்திரம் அறிந்த பக்தன் கைகளை மீண்டும் விதிப்படி அமைத்து, புனித விபூதியால் திரிபுண்ட்ரத்தை வரைய வேண்டும். அதன் பின் நறுமண நீரால் நெற்றியில் அதைத் தெளிவாகவும் அழகாகவும் பதிக்க வேண்டும்.

Verse 33

वृत्तं वा चतुरस्रं वा बिन्दुमर्धेन्दुमेव वा । ललाटे यादृशं पुण्ड्रं लिखितं भस्मना पुनः

அது வட்டமாகவோ, சதுரமாகவோ, புள்ளியாகவோ, அரைச்சந்திர வடிவமாகவோ இருக்கலாம்—நெற்றியில் விபூதியால் மீண்டும் எந்த வடிவில் புண்ட்ரம் வரையப்படுகிறதோ, அதுவே பக்தனுக்குச் சுப புண்ட்ரம் என அறியப்பட வேண்டும்.

Verse 34

तादृशं भुजयोर्मूर्ध्नि स्तनयोरंतरे लिखेत् । सर्वांगोद्धूलनं चैव न समानं त्रिपुण्ड्रकैः

அதே போன்ற குறியை இரு புஜங்களிலும், தலைமேலிலும், மேலும் இரு மார்புகளுக்கிடையிலான இடத்திலும் வரைய வேண்டும். உடல் முழுவதும் விபூதி பூசுதலும் திரிபுண்ட்ரக் குறிகளின் சிறப்புக்கு ஈடாகாது.

Verse 35

तस्मात्त्रिपुण्ड्रमेवैकं लिखेदुद्धूलनं विना । रुद्राक्षान्धारयेद्मूर्ध्नि कंठे श्रोते करे तथा

ஆகையால் முழு உடலிலும் விபூதி பூசாமல் இருந்தாலும், திரிபுண்ட்ரத்தை மட்டும் வரைய வேண்டும். மேலும் ருத்ராட்ச மணிகளை அணிய வேண்டும்—தலையில், கழுத்தில், காதுகளில், கைகளிலும்.

Verse 36

सुवर्णवर्णमच्छिन्नं शुभं नान्यैर्धृतं शुभम् । विप्रादीनां क्रमाच्छ्रेष्ठं पीतं रक्तमथासितम्

அச்சின்னம் பொன்னிறமாய், முறிவில்லாததாய், மங்களகரமாய் இருக்க வேண்டும்; அத்தகைய மங்களச் சின்னத்தை பிறர் தரிக்கக் கூடாது. பிராமணர் முதலிய வர்ணங்களுக்கு வரிசையாகச் சிறந்த நிறங்கள்—மஞ்சள், பின்னர் சிவப்பு, பின்னர் கருப்பு.

Verse 37

तदलाभे यथालाभं धारणीयमदूषितम् । तत्रापि नोत्तरं नीचैर्धार्यं नीचमथोत्तरैः

அது (உத்தம ஒழுக்கம்/பொருள்) கிடைக்காவிடில், கிடைப்பதிலே தூயதும் குற்றமற்றதுமாகியதையே அணிய வேண்டும். அப்போதும் தாழ்ந்த தகுதியினர் உயர்ந்த நியமத்தை ஏற்கக் கூடாது; உயர்ந்த தகுதியினர் தாழ்ந்ததை ஏற்கக் கூடாது.

Verse 38

नाशुचिर्धारयेदक्षं सदा कालेषु धारयेत् । इत्थं त्रिसंध्यमथवा द्विसंध्यं सकृदेव वा

அசுத்த நிலையில் ருத்ராட்சம் அணியக் கூடாது; உரிய காலங்களில் எப்போதும் அணிய வேண்டும். இவ்வாறு திரிசந்த்யைகளில், அல்லது த்விசந்த்யைகளில், அல்லது நாளில் ஒருமுறையாவது (அணியலாம்)।

Verse 39

कृत्वा स्नानादिकं शक्त्या पूजयेत्परमेश्वरम् । प्रजास्थानं समासाद्य बद्ध्वा रुचिरमासनम्

இயன்ற அளவு ஸ்நானம் முதலிய தூய்மைக் கிரியைகளை செய்து பரமேஸ்வரன் (சிவன்) அவரை வழிபட வேண்டும். பின்னர் விதிக்குரிய இடத்தை அணைந்து, தூயதும் இனிமையானதுமான ஆசனத்தை அமைக்க வேண்டும்.

Verse 40

ध्यायेद्देवं च देवीं च प्राङ्मुखो वाप्युदङ्मुखः । श्वेतादीन्नकुलीशांतांस्तच्छिष्यान्प्रणमेद्गुरुम्

கிழக்கு முகமாகவோ அல்லது வடக்கு முகமாகவோ இருந்து தேவனையும் தேவியையும் தியானிக்க வேண்டும். பின்னர் குருவிற்கும், ஸ்வேதம் முதல் நகுலீசம் வரை உள்ள பரம்பரைக்கும், அவர்களுடைய சீடர்களுக்கும் வணங்க வேண்டும்.

Verse 41

पुनर्देवं शिवं नत्वा ततो नामाष्टकं जपेत् । शिवो महेश्वरश्चैव रुद्रो विष्णुः पितामहः

மீண்டும் தேவாதிதேவன் சிவனை வணங்கி, அதன் பின் அவரது நாமாஷ்டகத்தை ஜபிக்க வேண்டும்— “சிவன், மகேஸ்வரன், ருத்ரன், விஷ்ணு, பிதாமஹன் (பிரம்மா) …”

Verse 42

संसारवैद्यस्सर्वज्ञः परमात्मेति चाष्टकम् । अथवा शिवमेवैकं जपित्वैकादशाधिकम्

“சம்சாரத்தின் வைத்தியன், அனைத்தறிவன், பரமாத்மா” முதலிய அஷ்டகத்தை ஜபிக்கலாம். அல்லது “சிவ” என்ற ஒரே நாமத்தை பதினொன்று முறை (மேலும் கூட) ஜபிக்கலாம்.

Verse 43

प्रकुर्वीत करन्यासं करशोधनपूर्वकम्

முதலில் கைகளின் சுத்தியை செய்து, பின்னர் கரந்யாசம்— கைகளில் மந்திர-சக்தியை நிறுவுதல்— செய்ய வேண்டும்.