पञ्चाक्षर-षडक्षरमन्त्र-माहात्म्यम् | The Greatness of the Pañcākṣara/Ṣaḍakṣara Mantra

Verse 1

श्रीकृष्ण उवाच । महर्षिवर सर्वज्ञ सर्वज्ञानमहोदधे । पञ्चाक्षरस्य माहात्म्यं श्रोतुमिच्छामि तत्त्वतः

ஸ்ரீகிருஷ்ணன் கூறினார்— ஓ மகரிஷி வரா, அனைத்தறிவோனே, அனைத்தறிவின் மகாசமுத்திரமே! பஞ்சாக்ஷர மந்திரத்தின் மஹிமையை தத்துவமாகக் கேட்க விரும்புகிறேன்।

Verse 2

उपमन्युरुवाच । पञ्चाक्षरस्य माहात्म्यं वर्षकोटिशतैरपि । अशक्यं विस्तराद्वक्तुं तस्मात्संक्षेपतः शृणु

உபமன்யு கூறினார்— பஞ்சாக்ஷரத்தின் மஹிமையை நூறு கோடி ஆண்டுகளாலும் விரிவாகச் சொல்ல இயலாது; ஆகவே சுருக்கமாகக் கேள்।

Verse 3

वेदे शिवागमे चायमुभयत्र षडक्षरेः । सर्वेषां शिवभक्तानामशेषार्थसाधकः

வேதங்களிலும் சிவ ஆகமங்களிலும் இச் ஷடாக்ஷர மந்திரம் உபதேசிக்கப்படுகிறது. இது எல்லா சிவபக்தர்களுக்கும் அனைத்துப் பயன்களையும் நிறைவேற்றும்.

Verse 4

तदल्पाक्षरमर्थाढ्यं वेदसारं विमुक्तिदम् । आज्ञासिद्धमसंदिग्धं वाक्यमेतच्छिवात्मकम्

அது சில எழுத்துகளால் ஆனதாயினும் பொருளால் நிறைந்தது; வேதங்களின் சாரமும், விடுதலை அளிப்பதும் அது. தெய்வ ஆணையால் நிலைபெற்றது, ஐயமற்றது—இந்த வாக்கே சிவச்வரூபம்.

Verse 5

नानासिद्धियुतं दिव्यं लोकचित्तानुरंजकम् । सुनिश्चितार्थं गंभीरं वाक्यं तत्पारमेश्वरम्

அந்த பரமேஸ்வர வாக்கு தெய்வீகமானது; பல சித்திகளால் நிறைந்தது; உலகங்களின் மனங்களை மகிழ்விப்பது. அதன் பொருள் உறுதியாக நிலைபெற்றது; அதன் நோக்கம் ஆழமானது.

Verse 6

मन्त्रं सुखमुकोच्चार्यमशेषार्थप्रसिद्धये । प्राहोन्नमः शिवायेति सर्वज्ञस्सर्वदेहिनाम्

அனைத்து பொருள்களும் இலக்குகளும் வெளிப்படும்படியாக அவர் எளிதில் உச்சரிக்கத் தகுந்த மந்திரத்தை உரைத்தார்—“ஓம் நமः சிவாய.” இது எல்லா உடலுடையோரின் உள்ளாத்மா, அனைத்தறிந்த இறைவனின் உச்சாரம்.

Verse 7

तद्बीजं सर्वविद्यानां मंत्रमाद्यं षडक्षरम् । अतिसूक्ष्मं महार्थं च ज्ञेयं तद्वटबीजवत्

அதுவே எல்லா வித்யைகளின் விதை—ஆதியான ஆறெழுத்து மந்திரம். மிக நுண்ணியதாயினும் பேரர்த்தம் உடையது; ஆலமர விதையைப் போல அதை உணர வேண்டும்.

Verse 8

देवो गुणत्रयातीतः सर्वज्ञः सर्वकृत्प्रभुः । ओमित्येकाक्षरे मन्त्रे स्थितः सर्वगतः शिवः

தேவன் மும்முகுணங்களையும் கடந்தவன்; அனைத்தறிந்தவன், அனைத்திற்கும் காரணமான ஆண்டவன். ஒரெழுத்து “ஓம்” மந்திரத்தில் நிலைபெற்ற சிவன் எங்கும் நிறைந்தவன்.

Verse 9

मंत्रे षडक्षरे सूक्ष्मे पञ्चब्रह्मतनुः शिवः । वाच्यवाचकभावेन स्थितः साक्षात्स्वभावतः

நுண்ணிய ஷடாக்ஷர மந்திரத்தில் பஞ்சப்ரஹ்ம-தனுவான பரமேஸ்வரன் சிவன், தன் இயல்பினாலேயே சாக்ஷாத் நிலைகொள்கிறான்—வாச்யம் (பொருள்) மற்றும் வாசகம் (ஒலி/சொல்) இரண்டாகவும்।

Verse 10

वाच्यश्शिवोप्रमेयत्वान्मंत्रस्तद्वाचकस्स्मृतः । वाच्यवाचकभावो ऽयमनादिसंस्थितस्तयोः

வாச்யமாகிய சிவன் அளவிட முடியாதவன்; ஆகவே மந்திரம் அவனை வெளிப்படுத்தும் வாசகமாக நினைக்கப்படுகிறது. இவ்விரண்டிற்கும் இடையிலான வாச்ய-வாசக உறவு ஆதியற்ற காலத்திலிருந்து நிலைபெற்றது।

Verse 11

यथा ऽनादिप्रवृत्तोयं घोरसंसारसागरः । शिवो ऽपि हि तथानादिसंसारान्मोचकः स्थितः

இந்தக் கொடிய சம்சாரக் கடல் ஆதியற்ற காலமுதல் ஓடிக்கொண்டிருப்பதுபோல், சிவனும் ஆதியற்ற காலமுதல் சம்சாரத்திலிருந்து விடுவிப்பவனாக நிலைத்திருக்கிறான்।

Verse 12

व्याधीनां भेषजं यद्वत्प्रतिपक्षः स्वभावतः । तद्वत्संसारदोषाणां प्रतिपक्षः शिवस्स्मृतः

மருந்து தன் இயல்பினாலேயே நோய்களுக்கு எதிரியாக இருப்பதுபோல், சம்சாரத் தோஷங்களுக்கு இயல்பான எதிரியாக சிவன் நினைக்கப்படுகிறான்।

Verse 13

असत्यस्मिन् जगन्नाथे तमोभूतमिदं भवेत् । अचेतनत्वात्प्रकृतेरज्ञत्वात्पुरषस्य च

ஜகந்நாதன் உண்மையற்றவராயிருந்தால், இவ்வுலகம் முழுதும் இருளில் மூழ்கும்; ஏனெனில் பிரகிருதி ஜடம், புருஷனும் தனக்குத் தானே மெய்ஞ்ஞானமற்றவன்.

Verse 14

प्रधानपरमाण्वादि यावत्किंचिदचेतनम् । न तत्कर्तृ स्वयं दृष्टं बुद्धिमत्कारणं विना

பிரதானம் முதல் அணுக்கள் வரை ஜடமான எதுவும், அறிவுள்ள காரணமின்றி தானே தன் செயற்பாட்டாளன் என எப்போதும் காணப்படுவதில்லை.

Verse 15

धर्माधर्मोपदेशश्च बंधमोक्षौ विचारणात् । न सर्वज्ञं विना पुंसामादिसर्गः प्रसिद्ध्यति

தர்ம-அதர்ம உபதேசமும், பந்தம்-மோட்ச விவேகமும், அனைத்தறிந்த இறைவன் இன்றிப் மனிதரிடத்தில் நிலைபெறாது; ஆதிசிருஷ்டியின் உண்மை அறிவும் அவரின்றி வெளிப்படாது.

Verse 16

वैद्यं विना निरानंदाः क्लिश्यंते रोगिणो यथा । तस्मादनादिः सर्वज्ञः परिपूर्णस्सदाशिवः

மருத்துவர் இன்றி நோயாளிகள் இன்பமின்றி துன்புறுவது போல, அவரின்றி உயிர்கள் துயருறுகின்றன; ஆகவே சதாசிவன் ஆதியற்றவன், அனைத்தறிவான், பரிபூரணன்.

Verse 17

अस्ति नाथः परित्राता पुंसां संसारसागरात् । आदिमध्यांतनिर्मुक्तस्स्वभावविमलः प्रभुः

சம்சாரக் கடலிலிருந்து உயிர்களை மீட்டுக் கரை சேர்க்கும் நாதன்—பரித்ராதா—உள்ளான்; அந்தப் பிரபு ஆதியும் நடுவும் முடிவும் அற்றவன், இயல்பிலேயே நிர்மலன்.

Verse 18

सर्वज्ञः परिपूर्णश्च शिवो ज्ञेयश्शिवागमे । तस्याभिधानमन्त्रो ऽयमभिधेयश्च स स्मृतः

சைவ ஆகமங்களில் சிவன் அனைத்தறிவும் நிறைபூரணமும் உடையவன் என அறியப்பட வேண்டும். இது அவருடைய ‘அபிதான’ (பெயர்) மந்திரம்; அவரே இதன் ‘அபிதேய’ (பொருள்) என நினைவுகூரப்படுகிறார்.

Verse 19

अभिधानाभिधेयत्वान्मंत्रस्सिद्धः परश्शिवः । एतावत्तु शिवज्ञानमेतावत्परमं पदम्

அபிதானம்–அபிதேயம் என்ற பிரிக்கமுடியாத உறவினால், மந்திரமே सिद्ध பரசிவன். இதுவே சிவஞானம்; இதுவே பரம பதம் (உயர்ந்த நிலை).

Verse 20

यदोंनमश्शिवायेति शिववाक्यं षडक्षरम् । विधिवाक्यमिदं शैवं नार्थवादं शिवात्मकम्

‘ஓம் நமः சிவாய’ என்பது சிவனின் சொந்த ஆறெழுத்து வாக்கு. இது சைவ விதிவாக்கு; வெறும் புகழுரை அல்ல—இது சிவமயமே.

Verse 21

यस्सर्वज्ञस्सुसंपूर्णः स्वभावविमलः शिवः । लोकानुग्रहकर्ता च स मृषार्थं कथं वदेत्

எல்லாம் அறிந்தவரும், நிறைவானவரும், இயல்பிலேயே தூயவருமான சிவன், உலகங்களுக்கு அருள்புரிபவரும் ஆவார்; அப்படியிருக்க அவர் பொய்நோக்கத்துடன் எவ்வாறு பேசுவார்? அசத்தியத்தை எவ்வாறு உரைப்பார்?

Verse 22

यद्यथावस्थितं वस्तु गुणदोषैः स्वभावतः । यावत्फलं च तत्पूर्णं सर्वज्ञस्तु यथा वदेत्

ஒரு பொருள் எவ்வாறு இருக்கிறதோ அவ்வாறே, அதன் இயல்புக்கேற்ற நன்மை-தீமைகளுடன், மேலும் அதன் பலன் எவ்வளவு முழுமையோ அதுவரை—சர்வஞ்ஞன் உரைப்பதுபோலவே விவரிக்க வேண்டும்.

Verse 23

रागाज्ञानादिभिर्दोषैर्ग्रस्तत्वादनृतं वदेत् । ते चेश्वरे न विद्येते ब्रूयात्स कथमन्यथा

ஆசை, அறியாமை முதலிய குறைகளால் ஆட்கொள்ளப்பட்டவன் பொய் பேசலாம்; ஆனால் ஈசுவரனில் (சிவனில்) அத்தகைய குறைகள் இல்லை—அப்படியிருக்க அவர் உண்மையைத் தவிர வேறெப்படி சொல்ல முடியும்?

Verse 24

अज्ञाताशेषदोषेण सर्वज्ञेय शिवेन यत् । प्रणीतममलं वाक्यं तत्प्रमाणं न संशयः

அறியத்தக்க அனைத்தையும் அறிந்தும், எந்தக் குறையும் அணுகாத சிவன் இயற்றிய குறையற்ற வாக்கே பிரமாணம்; இதில் ஐயமில்லை।

Verse 25

तस्मादीश्वरवाक्यानि श्रद्धेयानि विपश्चिता । यथार्थपुण्यपापेषु तदश्रद्धो व्रजत्यधः

ஆகையால் அறிவுடையோர் ஈசுவரவாக்கியங்களில் நம்பிக்கை கொள்ள வேண்டும்; அவை புண்ணியம்–பாவம் பற்றிய உண்மையைத் தெளிவாகச் சொல்கின்றன. நம்பிக்கையற்றவன் கீழ்நிலைக்குச் சரிகிறான்.

Verse 26

स्वर्गापवर्गसिद्ध्यर्थं भाषितं यत्सुशोभनम् । वाक्यं मुनिवरैः शांतैस्तद्विज्ञेयं सुभाषितम्

சுவர்க்கப் பெறுதலுக்கும் அதற்கும் அப்பாற்பட்ட மோட்சச் சித்திக்கும் பொருட்டு, அமைதியுடைய உயர்ந்த முனிவர்கள் உரைத்த அழகிய உபதேசவாக்கே ‘சுபாஷிதம்’ என அறியப்பட வேண்டும்.

Verse 27

रागद्वेषानृतक्रोधकामतृष्णानुसारि यत् । वाक्यं निरयहेतुत्वात्तद्दुर्भाषितमुच्यते

ராகம்–த்வேஷம், பொய், கோபம், காமம், தாகம் ஆகியவற்றைத் தொடர்ந்து வரும் பேச்சு—நரக வீழ்ச்சிக்குக் காரணமாவதால்—‘துர்பாஷிதம்’ எனப்படும் தீய வாக்காகும்.

Verse 28

संस्कृतेनापि किं तेन मृदुना ललितेन वा । अविद्यारागवाक्येन संसारक्लेशहेतुना

அவித்யை மற்றும் ஆசையால் எழுந்து உலகவாழ்வின் துன்பங்களுக்கு காரணமாகும் சொற்களுக்கு—அவை நயமிக்க, மென்மையான, அழகிய மொழியாக இருந்தாலும்—என்ன பயன்?

Verse 29

यच्छ्रुत्वा जायते श्रेयो रागादीनां च संशयः । विरूपमपि तद्वाक्यं विज्ञेयमिति शोभनम्

எந்த உபதேசத்தைச் செவிமடுத்தவுடன் நன்மை உண்டாகி, ராகம் முதலிய ஆசைகளில் சந்தேகம் எழுந்து பற்றுதல் தளருகிறதோ—அந்த வாக்கு வெளிப்பாடு குறைபட்டதாகத் தோன்றினாலும், அது உண்மை என்றும் அறியத்தக்கது என்றும் ஏற்க வேண்டும்; இதுவே மங்களமான அளவுகோல்।

Verse 30

बहुत्वेपि हि मंत्राणां सर्वज्ञेन शिवेन यः । प्रणीतो विमलो मन्त्रो न तेन सदृशः क्वचित्

மந்திரங்கள் எத்தனை எண்ணற்றவையாக இருந்தாலும், அனைத்தையும் அறிந்த சிவபெருமான் இயற்றிய அந்த நிர்மல மந்திரத்துக்கு ஒப்பானது எங்கும் இல்லை।

Verse 31

सांगानि वेदशास्त्राणि संस्थितानि षडक्षरे । न तेन सदृशस्तस्मान्मन्त्रो ऽप्यस्त्यपरः क्वचित्

அங்கங்களுடன் கூடிய வேத-சாஸ்திரங்களும், எல்லா சாஸ்திர உபதேசங்களும் ஷடக்ஷர மந்திரத்தில் நிலைபெற்றுள்ளன; ஆகவே அதற்கு ஒப்பான வேறு மந்திரம் எங்கும் இல்லை।

Verse 32

सप्तकोटिमहामन्त्रैरुपमन्त्रैरनेकधा । मन्त्रः षडक्षरो भिन्नस्सूत्रं वृत्यात्मना यथा

ஏழு கோடி மகாமந்திரங்களாலும் பல உபமந்திரங்களாலும் பலவிதமாக வெளிப்பட்டாலும், ஷடக்ஷர மந்திரம் இயல்பில் ஒன்றே—ஒரே நூல் பயன்பாட்டு வேறுபாட்டால் பல வடிவங்களாகத் தோன்றுவது போல।

Verse 33

शिवज्ञानानि यावंति विद्यास्थानापि यानि च । षडक्षरस्य सूत्रस्य तानि भाष्यं समासतः

சிவனைச் சார்ந்த எல்லா ஞானங்களும், எல்லா கல்வி நிலையங்களும் கல்வி முறைகளும்—இவை அனைத்தும் சுருக்கமாக ஆறெழுத்து மந்திர-சூத்திரத்தின் உரையேயாகும்.

Verse 34

किं तस्य बहुभिर्मंत्रैश्शास्त्रैर्वा बहुविस्तरैः । यस्योन्नमः शिवायेति मन्त्रो ऽयं हृदि संस्थितः

யாருடைய இதயத்தில் “ஓம் நமः சிவாய” என்ற இந்த மந்திரம் உறுதியாக நிலைத்திருக்கிறதோ, அவருக்கு பல மந்திரங்களோ, விரிவான சாஸ்திரங்களோ எதற்கு?

Verse 35

तेनाधीतं श्रुतं तेन कृतं सर्वमनुष्ठितम् । येनोन्नमश्शिवायेति मंत्राभ्यासः स्थिरीकृतः

அவனால் எல்லா கல்வியும் நிறைவு பெற்றது; கேட்க வேண்டிய அனைத்தும் கேட்டறியப்பட்டது; எல்லாக் கடமைகளும் முறையாகச் செய்து நிறைவேற்றப்பட்டன—அவனாலேயே ‘ஓம் நமः சிவாய’ மந்திரப் பயிற்சி உறுதியாக நிலைபெற்றது.

Verse 36

नमस्कारादिसंयुक्तं शिवायेत्यक्षरत्रयम् । जिह्वाग्रे वर्तते यस्य सफलं तस्य जीवितम्

யாருடைய நாவின்முனையில் வணக்கத்துடன் கூடிய ‘சி-வா-ய’ என்ற மூன்று எழுத்துகள் இடையறாது தங்கியிருக்கின்றனவோ, அவருடைய வாழ்வு புனிதமும் பயனுள்ளதுமாகும்।

Verse 37

अंत्यजो वाधमो वापि मूर्खो वा पंडितो ऽपि वा । पञ्चाक्षरजपे निष्ठो मुच्यते पापपंजरात्

அந்த்யஜனாக இருந்தாலும், இழிந்தவன் எனக் கருதப்பட்டாலும், அறியாதவனாக இருந்தாலும், பண்டிதனாக இருந்தாலும்—பஞ்சாட்சர ஜபத்தில் உறுதியுள்ளவன் பாவங்களின் கூண்டிலிருந்து விடுபடுவான்।

Verse 38

इत्युक्तं परमेशेन देव्या पृष्टेन शूलिना । हिताय सर्वमर्त्यानां द्विजानां तु विशेषतः

தேவியின் கேள்விக்குப் பதிலாக திரிசூலதாரியான பரமேஸ்வரன் சிவன் இவ்வாறு உரைத்தான்—இது எல்லா மானிடரின் நலனுக்காகவும், குறிப்பாக இருமுறை பிறந்தோரின் நலனுக்காகவும் ஆகும்।