Śiva’s Freedom from Bondage and His Cosmic Support (शिवस्य अबन्धत्वं तथा सर्वाधिष्ठानत्वम्)

Verse 1

उपमन्युरुवाच । नशिवस्याणवो बंधः कार्यो मायेय एव वा । प्राकृतो वाथ बोद्धा वा ह्यहंकारात्मकस्तथा

உபமன்யு கூறினார்—சிவனுக்கு எந்தப் பந்தமும் இல்லை: ஆணவப் பந்தமல்ல, கர்மத்தால் உண்டாகும் பந்தமல்ல, மாயையால் உண்டாகும் பந்தமல்ல. பிராக்ருதப் பந்தமோ ‘போத்தா’ (குறுகிய அறிபவன்) பந்தமோவும் இல்லை; ஏனெனில் பந்தம் அகங்காரமயமானது, அது அவரில் இல்லை।

Verse 2

नैवास्य मानसो बंधो न चैत्तो नेंद्रियात्मकः । न च तन्मात्रबंधो ऽपि भूतबंधो न कश्चन

அவருக்கு மனப் பந்தமும் இல்லை, சித்தப் பந்தமும் இல்லை, இந்திரியப் பந்தமும் இல்லை. தன்மாத்திரங்களால் பந்தமில்லை; பூதங்களால் (ஸ்தூலத் தத்துவங்களால்) எந்தப் பந்தமும் இல்லை।

Verse 3

न च कालः कला चैव न विद्या नियतिस्तथा । न रागो न च विद्वेषः शंभोरमिततेजसः

அளவிலா ஒளிவளமுடைய சம்புவிற்கு காலமும் இல்லை, கட்டுப்படுத்தும் கலையோ அளவோ இல்லை; நிபந்தனையுடைய அறிவும் இல்லை, விதியும் இல்லை. அவரில் ஆசையும் இல்லை, வெறுப்பும் இல்லை.

Verse 4

न चास्त्यभिनिवेशो ऽस्य कुशला ऽकुशलान्यपि । कर्माणि तद्विपाकश्च सुखदुःखे च तत्फले

அவரில் பற்றுதல் அல்லது உறுதியான ஒட்டுதல் இல்லை. அவருக்கு புண்ணிய‑பாபக் கர்மங்களும் அவற்றின் விபாகமும் பந்தமிடாது; அவற்றின் பலனாக வரும் இன்ப‑துன்பங்களும் அவரை வலியுறுத்தாது, ஏனெனில் அவர் ஈசுவர சுவாதீனத்தில் நிலைத்தவர்.

Verse 5

आशयैर्नापि संबन्धः संस्कारैः कर्मणामपि । भोगैश्च भोगसंस्कारैः कालत्रितयगोचरैः

அவருக்கு ஆசயங்கள் (உள்ளார்ந்த வாசனைகள்) உடனும், கர்மங்களின் ஸம்ஸ்காரங்களுடனும் தொடர்பில்லை. போகங்களுடனும் போகஜன்ய ஸம்ஸ்காரங்களுடனும்—மூன்று காலங்களின் (கடந்த‑நிகழ்‑எதிர்) எல்லைக்குள் வருபவைகளுடனும்—அவருக்கு இணைப்பு இல்லை.

Verse 6

न तस्य कारणं कर्ता नादिरंतस्तथांतरम् । न कर्म करणं वापि नाकार्यं कार्यमेव च

அவருக்கு காரணமும் இல்லை, கர்த்தாவும் இல்லை. அவருக்கு ஆதியும் அந்தமும் இல்லை; ‘உள்ளே’ அல்லது ‘இடையில்’ என்பதும் இல்லை. அவருக்கு கர்மமும் இல்லை, கர்மகரணமும் இல்லை; ‘செய்யக்கூடாதது’வும் இல்லை, ‘செய்யவேண்டியது’வும் இல்லை.

Verse 7

नास्य बंधुरबंधुर्वा नियंता प्रेरको ऽपि वा । न पतिर्न गुरुस्त्राता नाधिको न समस्तथा

அவருக்கு உறவினரும் இல்லை, உறவில்லாதவரும் இல்லை; அவர்மேல் கட்டுப்படுத்துவோரும் தூண்டுவோரும் இல்லை. அவருக்கு எஜமானன் இல்லை; குருவும் காவலனும் இல்லை. அவரைவிட உயர்ந்தவர் எவரும் இல்லை; அவருக்கு சமமானவரும் இல்லை.

Verse 8

न जन्ममरणे तस्य न कांक्षितमकांक्षितम् । न विधिर्न निषेधश्च न मुक्तिर्न च बन्धनम्

அவருக்கு பிறப்பும் இல்லை, இறப்பும் இல்லை; விரும்பியதும் இல்லை, விரும்பாததும் இல்லை. அவருக்கு விதியும் இல்லை, நிஷேதமும் இல்லை; முக்தியும் இல்லை, பந்தமும் இல்லை।

Verse 9

नास्ति यद्यदकल्याणं तत्तदस्य कदाचन । कल्याणं सकलं चास्ति परमात्मा शिवो यतः

எந்த அசுபமும் அவருக்குச் சேராது; அது எப்போதும் அவரிடம் இல்லை. பரமாத்மா சிவன் என்பதால், எல்லா சுபமும் அவரிலேயே நிலைகொள்கிறது.

Verse 10

स शिवस्सर्वमेवेदमधिष्ठाय स्वशक्तिभिः । अप्रच्युतस्स्वतो भावः स्थितः स्थाणुरतः स्मृतः

அந்த சிவன் தன் சக்திகளால் இவ்வுலகமெங்கும் ஆதாரமாய் இருந்து தாங்குகிறார். அவர் தன்னிலேயே அச்யுதனாய், சுயம்புவாய் தன் இயல்பில் நிலைத்திருப்பதால், அசையாதவன் ‘ஸ்தாணு’ என நினைக்கப்படுகிறார்.

Verse 11

शिवेनाधिष्ठितं यस्माज्जगत्स्थावरजंगमम् । सर्वरूपः स्मृतश्शर्वस्तथा ज्ञात्वा न मुह्यति

அசையும் அசையாததுமான இவ்வுலகம் முழுதும் சிவனால் ஆளப்பட்டு தாங்கப்படுகிறது; சர்வன் எல்லா ரூபங்களுமாய் நினைக்கப்படுகிறார். இதை அறிந்தவன் மயக்கத்தில் விழமாட்டான்.

Verse 12

शर्वो रुद्रो नमस्तस्मै पुरुषः सत्परो महान् । हिरण्यबाहुर्भगवान्हिरण्यपतिरीश्वरः

அந்த ருத்ரன்—சர்வன்—க்கு நமஸ்காரம்; அவர் சத்தில் நிலைபெற்ற மகா பரமபுருஷன். அவர் பொன்னிறக் கரங்களையுடைய பகவான், செல்வ-ஒளியின் அதிபதி, பரமேஸ்வரன்.

Verse 13

अंबिकापतिरीशानः पिनाकी वृषवाहनः । एको रुद्रः परं ब्रह्म पुरुषः कृष्णपिंगलः

அவர் அம்பிகையின் கணவர் ஈசானன்; பினாகத்தைத் தாங்கி, ரிஷபத்தை வாகனமாகக் கொண்டவர். அவரே ஒரே ருத்ரன்—பரம்பிரம்மம், பரமபுருஷன்—கருநிறத்துடன் பிங்கல ஒளியால் விளங்குபவர்.

Verse 14

बालाग्रमात्रो हृन्मध्ये विचिंत्यो दहरांतरे । हिरण्यकेशः पद्माक्षो ह्यरुणस्ताम्र एव च

இதயத் தாமரையின் நடுவிலுள்ள தஹர ஆகாசத்தில், முடியின் நுனியளவு சிறியவராக அவரைத் தியானிக்க வேண்டும்—பொன் மயிருடையவர், தாமரைநேத்திரர், அருண-செம்பொன் ஒளியால் பிரகாசிப்பவர்।

Verse 15

यो ऽवसर्पत्य सौ देवो नीलग्रीवो हिरण्मयः । सौम्यो घोरस्तथा मिश्रश्चाक्षारश्चामृतो ऽव्ययः

வெளிப்பட்டு முன்னே செல்கின்ற அந்த தேவன் நீலகண்டன்; பொன்னொளியால் பிரகாசிப்பவன். அவனே சாந்தமும், பயங்கரமும், கலந்த ரூபமும்; அழிவிலி, அமுதம், மாறாதவன்.

Verse 16

स पुंविशेषः परमो भगवानन्तकांतकः । चेतनचेतनोन्मुक्तः प्रपञ्चाच्च परात्परः

அவனே பரம புருஷன், பகவான் சிவன்—மரணத்தையும் வெல்லும் அந்தகாந்தகன். சைதன்யம்-அசைதன்யம் என இரண்டின் பந்தங்களிலிருந்தும் விடுபட்டவன்; உலகப் பிரபஞ்சத்திற்கும் அப்பாற்பட்ட பராத்பரன்.

Verse 17

शिवेनातिशयत्वेन ज्ञानैश्वर्ये विलोकिते । लोकेशातिशयत्वेन स्थितं प्राहुर्मनीषिणः

ஞானமும் ஐஸ்வர்யமும் ஆராயப்படும்போது, சிவனின் அதிசய மேன்மையால் அவை உன்னதமாக நிலைபெற்றுள்ளன என்று ஞானிகள் கூறுவர்; அந்த மேன்மை உலகாதிபதிகளின் பெருமையையும் மீறி நிற்கிறது.

Verse 18

प्रतिसर्गप्रसूतानां ब्रह्मणां शास्त्रविस्तरम् । उपदेष्टा स एवादौ कालावच्छेदवर्तिनाम्

ஒவ்வொரு பிரதிசர்கத்திலும் தோன்றும் பிரம்மாக்களுக்கு, கால எல்லைக்குள் வாழும் உயிர்களுக்கு, சாஸ்திரங்களின் விரிவை ஆதியில் போதிப்பவர் அவர் ஒருவரே।

Verse 19

कालावच्छेदयुक्तानां गुरूणामप्यसौ गुरुः । सर्वेषामेव सर्वेशः कालावच्छेदवर्जितः

காலப் பிரிவுகளால் கட்டுப்பட்ட குருமார்களுக்கும் அவரே குரு; அனைத்திற்கும் சರ್ವேஸ்வரன், தாமே காலவரம்பின்றி நிற்பவர்.

Verse 20

शुद्धा स्वाभाविकी तस्य शक्तिस्सर्वातिशायिनी । ज्ञानमप्रतिमं नित्यं वपुरत्यन्तनिर्मितम्

அவரது சக்தி தூயதும் இயல்பானதும் அனைத்தையும் மீறி உயர்ந்ததும்; அவரது ஞானம் ஒப்பற்றதும் நித்தியமும்; அவரது திருமேனி பரமப் பரிபூரணமாக, குறையற்றதாக உள்ளது.

Verse 21

ऐश्वर्यमप्रतिद्वंद्वं सुखमात्यन्तिकं बलम् । तेजःप्रभावो वीर्यं च क्षमा कारुण्यमेव च

எதிரொப்பற்ற ஐஸ்வரியம், பரமமான முடிவற்ற ஆனந்தம், வலிமை, ஒளிமிகு பிரபாவம், வீரியம், மேலும் பொறுமை (க்ஷமா) மற்றும் கருணை—இவையே அவரது தெய்வீக குணங்கள்.

Verse 22

परिपूर्णस्य सर्गाद्यैर्नात्मनो ऽस्ति प्रयोजनम् । परानुग्रह एवास्य फलं सर्वस्य कर्मणः

என்றும் பரிபூரணமான ஆத்மாவிற்கு படைப்பு முதலிய செயல்களில் தனிப்பட்ட தேவையில்லை; அவரது எல்லாச் செயல்களின் பயன் பிறர்க்கு அருள் செய்வதே.

Verse 23

प्रणवो वाचकस्तस्य शिवस्य परमात्मनः । शिवरुद्रादिशब्दानां प्रणवो हि परस्स्मृतः

பிரணவம் (ஓம்) அந்த பரமாத்மா சிவனை வெளிப்படுத்தும் வாக்கு. ‘சிவ’, ‘ருத்ர’ முதலிய சொற்களிலும் பிரணவமே உயர்ந்ததாக நினைக்கப்படுகிறது.

Verse 24

शंभो प्रणववाच्यस्य भवनात्तज्जपादपि । या सिद्धिस्सा परा प्राप्या भवत्येव न संशयः

ஏ ஶம்போ! பிரணவத்தால் வாக்கியமாய் குறிக்கப்படும் பரமேசுவரனை தியானித்தாலும், அதே பிரணவத்தை ஜபித்தாலும், பரமசித்தி நிச்சயமாகப் பெறப்படும்; ஐயமில்லை.

Verse 25

तस्मादेकाक्षरं देवमाहुरागमपारगाः । वाच्यवाचकयोरैक्यं मन्यमाना मनस्विनः

ஆகவே ஆகமக் கரை கடந்த ஞானிகள், ஒரெழுத்துத் தேவன் (ஓம்-ஸ்வரூப சிவன்) பரமன் என அறிவிக்கின்றனர்; வாக்கியமும் வாக்கும் ஒன்றே என உண்மையாய் கருதுகின்றனர்.

Verse 26

अस्य मात्राः समाख्याताश्चतस्रो वेदमूर्धनि । अकारश्चाप्युकारश्च मकारो नाद इत्यपि

வேதத்தின் சிகரத்தில் இதன் நான்கு மாத்திரைகள் கூறப்பட்டுள்ளன—‘அ’, ‘உ’, ‘ம’ மற்றும் நாதம் (அனுநாதம்) கூட.

Verse 27

अकारं बह्वृचं प्राहुरुकारो यजुरुच्यते । मकारः सामनादोस्य श्रुतिराथर्वणी स्मृताः

‘அ’ என்பது பஹ்வ்ருச் (ரிக் வேதம்), ‘உ’ யஜுர்வேதம் எனப்படும், ‘ம’ இதன் சாம-நாதம்; மேலும் இதன் ஸ்ருதி அதர்வவேதம் என நினைக்கப்படுகிறது.

Verse 28

अकारश्च महाबीजं रजः स्रष्टा चतुर्मुखः । उकारः प्रकृतिर्योनिः सत्त्वं पालयिता हरिः

‘அ’ என்பது மகாபீஜம், ரஜோகுணம், நான்முகப் படைப்பாளர் (பிரம்மா); ‘உ’ என்பது பிரக்ருதி, யோனி, சத்த்வகுணம், மற்றும் காப்பவன் ஹரி (விஷ்ணு).

Verse 29

मकारः पुरुषो बीजं तमः संहारको हरः । नादः परः पुमानीशो निर्गुणो निष्क्रियः शिवः

‘ம’ என்னும் எழுத்தே புருஷ-பீஜம்; தமோகுணத்தால் உலகை ஒடுக்கி சங்கரிக்கும் ஹரன் அவனே. அவனே பரநாதம், பரமேஸ்வரன், உத்தம புருஷன்—நிர்குணன், நிஷ்க்ரியன் சிவன்.

Verse 30

सर्वं तिसृभिरेवेदं मात्राभिर्निखिलं त्रिधा । अभिधाय शिवात्मानं बोधयत्यर्धमात्रया

இந்த முழு உலகமும் மூவகை நிலையில் ஓங்காரத்தின் மூன்று மாத்திரைகளால் வெளிப்படுகிறது; ஆனால் அரைமாத்திரையால் சிவனே ஆத்மா எனும் ஞானம் உதயமாகிறது.

Verse 31

यस्मात्परं नापरमस्ति किंचिद्यस्मान्नाणीयो न ज्यायो ऽस्ति किंचित् । वृक्ष इव स्तब्धो दिवि तिष्ठत्येकस्तेनेदं पूर्णं पुरुषेण सर्वम्

அவருக்கு அப்பால் உயர்ந்தது எதுவும் இல்லை; அவரைத் தவிர வேறொன்றும் இல்லை. அவரைவிட நுண்ணியது எதுவும் இல்லை; அவரைவிட பெரிதும் எதுவும் இல்லை. அசையா மரம்போல் வானில் ஒருவனாய் நிலைபெற்ற அவர்; அந்த பரம புருஷனால் இவ்வுலகம் முழுதும் நிறைந்து பரவியுள்ளது.