समयाह्वय-संस्कारः — Rite of ‘Samayāhvaya’ and the Preparatory Layout (Maṇḍapa, Vedi, Kuṇḍas, Maṇḍala, Śiva-kumbha)

Verse 1

उपमन्युरुवाच । पुण्ये ऽहनि शुचौ देशे बहुदोषविवर्जिते । देशिकः प्रथमं कुर्यात्संस्कारं समयाह्वयम्

உபமன்யு கூறினார்—புண்ணிய நாளில், தூய்மையான பல குற்றமற்ற இடத்தில், குரு முதலில் ‘சமய-ஆஹ்வய’ எனப்படும் ஸம்ஸ்காரத்தைச் செய்ய வேண்டும்; அதனால் சீடன் சிவபூஜை நியமத்தில் நிலைபெறுவான்।

Verse 2

परीक्ष्य भूमिं विधिवद्गंधवर्णरसादिभिः । शिल्पिशास्त्रोक्तमार्गेण मण्डपं तत्र कल्पयेत्

நிலத்தை மணம், நிறம், சுவை முதலிய குறிகளால் முறையாக ஆராய்ந்து, சிற்பசாஸ்திரத்தில் கூறிய முறையின்படி அங்கே மண்டபத்தை அமைக்க வேண்டும்।

Verse 3

कृत्वा वेदिं च तन्मध्ये कुण्डानि परिकल्पयेत् । अष्टदिक्षु तथा दिक्षु तत्रैशान्यां पुनः क्रमात्

வேதியை அமைத்து அதன் நடுவில் குண்டங்களை ஏற்படுத்த வேண்டும்; அஷ்டதிசைகளின் முறையில் அவற்றை அமைத்து, பின்னர் வரிசையாக ஈசான (வடகிழக்கு) திசையிலிருந்து மீண்டும் தொடங்க வேண்டும்।

Verse 4

प्रधानकुंडं कुर्वीत यद्वा पश्चिमभागतः । प्रधानमेकमेवाथ कृत्वा शोभां प्रकल्पयेत्

வழிபடுபவர் பிரதான குண்டத்தை அமைக்க வேண்டும்; அல்லது அதை மேற்குப் பகுதியில் நிறுவ வேண்டும். ஒரே பிரதான வேதியை அமைத்து, பின்னர் அதற்குரிய அழகையும் மங்கள அலங்காரங்களையும் முறையாகச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 5

वितानध्वजमालाभिर्विविधाभिरनेकशः । वेदिमध्ये ततः कुर्यान्मंडलं शुभलक्षणम्

விதானம், கொடிகள், மாலைகள் முதலியவற்றால் இடத்தை பலவிதமாக அலங்கரித்து, பின்னர் வேதியின் நடுவில் சுபலக்ஷணங்கள் கொண்ட மண்டலத்தை அமைக்க வேண்டும்।

Verse 6

रक्तहेमादिभिश्चूर्णैरीश्वरावाहनोचितम् । सिंदूरशालिनीवारचूर्णैरेवाथ निर्धनः

ஈசுவரனை ஆவாஹனம் செய்ய சிவப்பு பொருட்கள், பொன் முதலியவற்றின் தூள்கள் ஏற்றவை; ஆனால் வறியவன் சிந்தூரம், அரிசி, சர்க்கரைத் தூள்களால் மட்டும் அதையே செய்யலாம்।

Verse 7

एकहस्तं द्विहस्तं वा सितं वा रक्तमेव वा । एकहस्तस्य पद्मस्य कर्णिकाष्टांगुला मता

தாமரை ஒரு கைஅளவு அல்லது இரண்டு கைஅளவு இருக்கலாம்; அது வெள்ளையாகவோ சிவப்பாகவோ இருக்கலாம். ஒரு கைஅளவு தாமரையின் கர்ணிகை எட்டு விரலளவு எனக் கருதப்படுகிறது।

Verse 8

केसराणि तदर्धानि शेषं चाष्टदलादिकम् । द्विहस्तस्य तु पद्मस्य द्विगुणं कर्णिकादिकम्

கேசரங்கள் (நார்) அதன் பாதி அளவாக இருக்க வேண்டும்; மீதியவை—எட்டு இதழ்கள் முதலியவை—அதற்கேற்ப அமைக்கப்பட வேண்டும். இரண்டு கைஅளவு தாமரைக்கு கர்ணிகை முதலியவை இரட்டிப்பு அளவாக இருக்க வேண்டும்।

Verse 9

कृत्वा शोभोपशोभाढ्यमैशान्यां तस्य कल्पयेत् । एकहस्तं तदर्धं वा पुनर्वेद्यः तु मंडलम्

இதனை அமைத்த பின், அதன் ஈசான (வடகிழக்கு) பகுதியில் அழகும் மங்கள அலங்காரங்களும் நிறைந்த இடத்தை ஏற்படுத்த வேண்டும். பின்னர் வேதியின் மீது மீண்டும் ஒரு ஹஸ்தம்—அல்லது அதன் பாதி—அளவுள்ள மண்டலத்தை வரைய வேண்டும்.

Verse 10

व्रीहितंदुलसिद्धार्थतिलपुष्पकुशास्तृते । तत्र लक्षणसंयुक्तं शिवकुंभं प्रसाधयेत्

அரிசி, தானியங்கள், கடுகு, எள், மலர்கள், தர்ப்பை புல் பரப்பிய ஆசனத்தில், விதிக்கப்பட்ட மங்கள இலக்கணங்களுடன் கூடிய சிவகும்பத்தை முறையாக அமைத்து அலங்கரிக்க வேண்டும்।

Verse 11

सौवर्णं राजतं वापि ताम्रजं मृन्मयं तु वा । गन्धपुष्पाक्षताकीर्णं कुशदूर्वांकुराचितम्

கும்பம் பொன், வெள்ளி, செம்பு அல்லது மண்ணால் ஆனதாயினும், அதில் நறுமணம், மலர்கள், அக்ஷதை தூவி, தர்ப்பை மற்றும் அருகம்புல் முளைகளால் அலங்கரிக்க வேண்டும்।

Verse 12

सितसूत्रावृतं कंठे नववस्त्रयुगावृतम् । शुद्धाम्बुपूर्णमुत्कूर्चं सद्रव्यं सपिधानकम्

கழுத்தில் வெண்நூல் கட்டப்பட்டு, இரண்டு புதிய துணிகளால் மூடப்பட்டு; தூய நீரால் நிரம்பி, மேலே குர்ச்சம் (முடிச்சுத் தழை) உடையதாக, உரிய திரவியங்களுடன் மூடியுடன் இருக்க வேண்டும்।

Verse 13

भृङ्गारं वर्धनीं चापि शंखं च चक्रमेव वा । विना सूत्रादिकं सर्वं पद्मपत्रमथापि वा

பிருங்காரம், வர்தனி, சங்கம் அல்லது சக்கரம்—எதுவாயினும்—நூல் முதலான புனிதச் சின்னங்கள் இன்றியால் அனைத்தும் பயனற்றது; தாமரை இலைக்கூட அதேபோல்.

Verse 14

तस्यासनारविंदस्य कल्पयेदुत्तरे दले । अग्रतश्चंदनांभोभिरस्त्रराजस्य वर्धनीम्

அந்த தாமரை ஆசனத்தின் வடக்கு இதழில் விதிப்படி அமைத்திட வேண்டும். மேலும் முன்பாக சந்தன மணமுள்ள நீரால் அஸ்த்ரராஜனுக்கான ‘வர்தனி’ பாத்திரத்தைத் தயாரிக்க வேண்டும்.

Verse 15

मण्डलस्य ततः प्राच्यां मंत्रकुंभे च पूर्ववत् । कृत्वा विधिवदीशस्य महापूजां समाचरेत्

பின்னர் மண்டலத்தின் கிழக்குப் பகுதியில், மேலும் மந்திரக் கும்பத்திலும் முன்புபோல செய்து, விதிப்படி ஈசனின் மகாபூஜையை நடத்த வேண்டும்.

Verse 16

अथार्णवस्य तीरे वा नद्यां गोष्ठे ऽपि वा गिरौ । देवागरे गृहे वापि देशे ऽन्यस्मिन्मनोहरे

பின்னர் கடற்கரையிலோ, நதிக்கரையிலோ, கோசாலையிலோ, மலையிலோ, தேவாலயத்திலோ, தன் இல்லத்திலோ, அல்லது வேறு எந்த மனமகிழ் இடத்திலோ—அங்கே பந்தவிமோசகன் பதி சிவனின் பூஜையும் தியானமும் செய்ய வேண்டும்.

Verse 17

कृत्वा पूर्वोदितं सर्वं विना वा मंडपादिकम् । मंडलं पूर्ववत्कृत्वा स्थंडिलं च विभावसोः

முன்னர் கூறிய அனைத்தையும் செய்து—அல்லது மண்டபம் முதலியவற்றை விடுத்தும்—முன்புபோல மண்டலத்தை அமைத்து, விபாவசு (அக்னி)க்கான ஸ்தண்டிலத்தையும் ஏற்படுத்த வேண்டும்.

Verse 18

प्रविश्य पूजाभवनं प्रहृष्टवदनो गुरुः । सर्वमंगलसंयुक्तः समाचरितनैत्यकः

பூஜை மண்டபத்திற்குள் நுழைந்த குரு ஆனந்தம் பொலியும் முகத்துடன் இருந்தார். எல்லா மங்கள லக்ஷணங்களும் உடையவராய், விதிப்படி நித்ய கர்மங்களைச் செய்யத் தொடங்கினார்.

Verse 19

महापूजां महेशस्य कृत्वा मण्डलमध्यतः । शिवकुंभे तथा भूयः शिवमावाह्य पूजयेत्

மண்டலத்தின் நடுவில் மகேசனுக்கு மகாபூஜை செய்து, பின்னர் சிவகும்பத்தில் மீண்டும் சிவனை ஆவாஹனம் செய்து அங்கும் அவரை வழிபட வேண்டும்।

Verse 20

पश्चिमाभिमुखं ध्यात्वा यज्ञरक्षकमीश्वरम् । अर्चयेदस्त्रवर्धन्यामस्त्रमीशस्य दक्षिणे

யாகத்தை காக்கும் ஈஸ்வரனை மேற்கு நோக்கியவராக தியானித்து, ஆண்டவரின் வலப்புறம் (தக்ஷிணம்) ‘அஸ்த்ரவர்தினீ’ ரூபத்தில் உள்ள தெய்வீக ஆயுதத்தை அர்ச்சிக்க வேண்டும்।

Verse 21

मन्त्रकुम्भे च विन्यस्य मन्त्रं मन्त्रविशारदः । कृत्वा मुद्रादिकं सर्वं मन्त्रयागं समाचरेत्

மந்திரத்தில் தேர்ந்தவன் மந்திரத்தை மந்திரக் கும்பத்தில் நியாசம் செய்து, முத்திரை முதலிய அனைத்தையும் நிறைவேற்றி, விதிப்படி மந்திரயாகத்தை நடத்த வேண்டும்।

Verse 22

ततश्शिवानले होमं कुर्याद्देशिकसत्तमः । प्रधानकुण्डे परितो जुहुयुश्चापरे द्विजाः

அதன்பின் சிறந்த தேசிகர் சிவாக்னியில் ஹோமம் செய்ய வேண்டும்; பிரதான குண்டத்தைச் சுற்றி நிற்கும் பிற த்விஜர்களும் ஆஹுதிகளைச் செலுத்த வேண்டும்।

Verse 23

आचार्यात्पादमर्धं वा होमस्तेषां विधीयते । प्रधानकुण्ड एवाथ जुहुयाद्देशिकोत्तमः

அவர்களுக்கான ஹோமம், ஆசார்யருக்குச் செய்யும் ஹோமத்தின் நான்கில் ஒன்று—அல்லது அதிகபட்சம் பாதி—என்று விதிக்கப்பட்டது; பின்னர் உயர்ந்த தேசிகர் பிரதான குண்டத்திலேயே ஆஹுதி செலுத்த வேண்டும்।

Verse 24

स्वाध्यायमपरे कुर्युः स्तोत्रं मंगलवाचनम् । जपं च विधिवच्चान्ये शिवभक्तिपरायणाः

சிவபக்தியில் முழுமையாக ஈடுபட்ட சிலர் ஸ்வாத்யாயம் செய்கிறார்கள்; சிலர் ஸ்தோத்திரங்களையும் மங்கள வாசகங்களையும் பாராயணம் செய்கிறார்கள்; மற்றவர்கள் சாஸ்திர விதிப்படி ஜபம் செய்கிறார்கள்.

Verse 25

नृत्यं गीतं च वाद्यं च मंगलान्यपराणि च । पूजनं च सदस्यानां कृत्वा सम्यग्विधानतः

முறையான விதிப்படி நடனம், பாடல், வாத்திய இசை மற்றும் பிற மங்களச் செயல்களைச் செய்து, கூடிவந்த சபையினரையும் முறையாகப் பூஜித்து, அடுத்த கிரியையை ஒழுங்காகத் தொடர வேண்டும்।

Verse 26

पुण्याहं कारयित्वाथ पुनः संपूज्य शंकरम् । प्रार्थयेद्देशिको देवं शिष्यानुग्रहकाम्यया

பின்னர் புண்யாஹச் சடங்கை நடத்தி, மீண்டும் சங்கரனைப் பூஜித்து, சீடர்களுக்கு அருள் கிடைக்க வேண்டுமென ஆசாரியர் இறைவனை வேண்ட வேண்டும்।

Verse 27

प्रसीद देवदेवेश देहमाविश्य मामकम् । विमोचयैनं विश्वेश घृणया च घृणानिधे

தேவர்களின் தேவனே, அருள்புரிவாயாக; என் உடலில் பிரவேசிப்பாயாக. உலகநாதனே, கருணையால்—கருணைநிதியே—இவனைப் பந்தமும் துயரமும் இருந்து விடுவிப்பாயாக।

Verse 28

अथ चैवं करोमीति लब्धानुज्ञस्तु देशिकः । आनीयोपोषितं शिष्यं हविष्याशिनमेव वा

பின்னர் ‘இவ்வாறே செய்வேன்’ என்று உறுதி கொண்டு அனுமதி பெற்ற ஆசாரியர், விரதத்தில் வைத்திருந்த சீடனை—அல்லது குறைந்தது ஹவிஷ்ய உணவையே உட்கொள்பவனை—முன்னே அழைத்து வர வேண்டும்।

Verse 29

एकाशनं वा विरतं स्नातं प्रातःकृतक्रियम् । जपंतं प्रणवं देवं ध्यायंतं कृतमंगलम्

அவன் ஒருவேளை உண்பவனாகவோ அல்லது விரதசீலனாகவோ இருக்க வேண்டும்; நீராடி காலைச் சடங்குகளை நிறைவேற்றியிருக்க வேண்டும்; ‘ஓம்’ எனும் பிரணவத்தை ஜபித்து, தேவன் சிவனைத் தியானித்து, மங்களச் செயல்களால் மங்களத்தில் நிலைத்திருக்க வேண்டும்।

Verse 30

द्वारस्य पश्चिमस्याग्रमण्डले दक्षिणस्य वा । दर्भासने समासीनं विधायोदङ्मुखं शिशुम्

மேற்கு வாசலின் முன்மண்டலத்தில் அல்லது தெற்கு வாசலருகில், தர்பாசனத்தில் குழந்தையை அமர்த்தி, அவனை வடக்கு நோக்கி அமைக்க வேண்டும்।

Verse 31

स्वयं प्राग्वदनस्तिष्ठन्नूर्ध्वकायं कृतांजलिम् । संप्रोक्ष्य प्रोक्षणौतोयैर्मूर्धन्यस्त्रेण मुद्रया

தான் கிழக்கு நோக்கி நிமிர்ந்து நின்று கைகூப்பி; பின்னர் ப்ரோக்ஷண நீரால் தன்னைத் தெளித்து தூய்மைப்படுத்தி, மூர்தன்ய அஸ்திரமந்திர முத்திரையால் ரட்சாபிஷேகம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 32

पुष्पक्षेपेण संताड्य बध्नीयाल्लोचनं गुरुः । दुकूलार्धेन वस्त्रेण मंत्रितेन नवेन च

மலர்தூவலால் மென்மையாகத் தொடந்து, குரு மந்திரத்தால் புனிதப்படுத்தப்பட்ட புதிய துகூலத் துணியின் பாதியால் சீடனின் கண்களை கட்ட வேண்டும்।

Verse 33

ततः प्रवेशयेच्छिष्यं गुरुर्द्वारेण मंडलम् । सो ऽपि तेनेरितः शंभोराचरेत्त्रिः प्रदक्षिणम्

பின்னர் குரு வாசல் வழியாக சீடனை மண்டலத்திற்குள் அழைத்துச் செல்ல வேண்டும்; அவர் வழிகாட்டுதலால் சீடன் சாம்புவை மூன்று முறை பிரதட்சிணம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 34

ततस्सुवर्णसंमिश्रं दत्त्वा पुष्पांजलिं प्रभोः । प्राङ्मुखश्चोदङ्मुखो वा प्रणमेद्दंडवत्क्षितो

பின்னர் ஆண்டவருக்கு பொன் கலந்த பூவஞ்சலியை அர்ப்பணித்து, கிழக்கு நோக்கி அல்லது வடக்கு நோக்கி இருந்து, தரையில் தண்டவத் பணிவுடன் வணங்க வேண்டும்।

Verse 35

ततस्संप्रोक्ष्य मूलेन शिरस्यस्त्रेण पूर्ववत् । संताड्य देशिकस्तस्य मोचयेन्नेत्रबंधनम्

அதன்பின் ஆசாரியர் முன்புபோல் மூலமந்திரமும் சிரஸ்யாஸ்திரமந்திரமும் கொண்டு சீடனைப் ப்ரோக்ஷித்து, விதிப்படி தாடனம் செய்து அவனுடைய கண்கட்டு அவிழ்த்திட வேண்டும்।

Verse 36

स दृष्ट्वा मंडलं भूयः प्रणमेत्साञ्जलिः प्रभुम् । अथासीनं शिवाचार्यो मंडलस्य तु दक्षिणे

அவன் மீண்டும் மண்டலத்தைத் தரிசித்து, கைகூப்பி ஆண்டவனை வணங்க வேண்டும். பின்னர் சிவாசாரியர் மண்டலத்தின் தெற்குப் பக்கத்தில் அமர வேண்டும்।

Verse 37

उपवेश्यात्मनस्सव्ये शिष्यं दर्भासने गुरुः । आराध्य च महादेवं शिवहस्तं प्रविन्यसेत्

குரு தன் இடப்புறத்தில் தர்பாசனத்தில் சீடனை அமர்த்தி, முதலில் மகாதேவனை ஆராதித்து, பின்னர் முறையாக ‘சிவஹஸ்த’த்தை அவன்மேல் நிறுவ வேண்டும்।

Verse 38

शिवतेजोमयं पाणिं शिवमंत्रमुदीरयेत् । शिवाभिमानसंपन्नो न्यसेच्छिष्यस्य मस्तके

ஆசாரியர் தம் கையை சிவதேஜஸால் நிறைத்துக் கொண்டு சிவமந்திரத்தை உச்சரிக்க வேண்டும்; சிவபாவம் நிறைந்தவராய் அந்தக் கையை சீடனின் தலைமேல் வைக்க வேண்டும்।

Verse 39

सर्वांगालंबनं चैव कुर्यात्तेनैव देशिकः । शिष्यो ऽपि प्रणमेद्भूमौ देशिकाकृतमीश्वरम्

அப்போது தேசிகர் (குரு) ‘சர்வாங்காலம்பனம்’ என்னும் முறையைச் செய்ய வேண்டும்—அதாவது முழு ஆதரவும் கட்டுப்பாடும் அளித்து சீடனை ஏற்க வேண்டும். சீடனும் தரையில் தண்டவத் வணங்கி, குருவின் கிரியையால் நிறுவப்பட்ட ஈஸ்வரனை வணங்க வேண்டும்.

Verse 40

ततश्शिवानले देवं समभ्यर्च्य यथाविधि । हुताहुतित्रयं शिष्यमुपवेश्य यथा पुरा

பின்பு சிவாக்னியில் விதிப்படி தேவனை வழிபட்டு, மும்முறை ஆஹுதிகளை அர்ப்பணித்து, முன்புபோல சீடனை முறையாக ஆசனத்தில் அமர்த்தினார்।

Verse 41

दर्भाग्रैः संस्पृशंस्तं च विद्ययात्मानमाविशेत् । नमस्कृत्य महादेवं नाडीसंधानमाचरेत्

குசப்புல்லின் நுனியால் அந்த (ஆதாரம்/ஆசனம்) தொடந்து, வித்யையின் சக்தியால் தன்னுள் லயித்து நுழைய வேண்டும்; மகாதேவருக்கு வணங்கி பின்னர் நாடி-சந்தானப் பயிற்சியை மேற்கொள்ள வேண்டும்।

Verse 42

शिवशास्त्रोक्तमार्गेण कृत्वा प्राणस्य निर्गमम् । शिष्यदेहप्रवेशं च स्मृत्वा मंत्रांस्तु तर्पयेत्

சிவசாஸ்திரம் கூறிய முறையில் பிராணன் வெளியேறச் செய்து, அது சீடனின் உடலில் நுழைவதையும் நினைத்து, பின்னர் மந்திரங்களுக்கு தர்ப்பணம் செய்து திருப்திப்படுத்த வேண்டும்।

Verse 43

संतर्पणाय मूलस्य तेनैवाहुतयो दश । देयास्तिस्रस्तथांगानामंगैरेव यथाक्रमम्

மூல (மந்திரம்/தெய்வம்) திருப்திக்காக அதே மந்திரத்தால் பத்து ஆஹுதிகள் அளிக்க வேண்டும்; மேலும் அங்கங்களுக்கு முறையே அந்தந்த அங்கமந்திரங்களால் மூன்று மூன்று ஆஹுதிகள் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்।

Verse 44

ततः पूर्णाहुतिं दत्त्वा प्रायश्चित्ताय देशिकः । पुनर्दशाहुतीन्कुर्यान्मूलमंत्रेण मंत्रवित्

பின்னர் தேசிகர் (ஆசாரியர்) பிராயச்சித்தத்திற்காக பூர்ணாஹுதியை அளித்து, மந்திரவித் ஆகி மூலமந்திரத்தால் மீண்டும் பத்து ஆஹுதிகள் செய்ய வேண்டும்।

Verse 45

पुनः संपूज्य देवेशं सम्यगाचम्य देशिकः । हुत्वा चैव यथान्यायं स्वजात्या वैश्यमुद्धरेत्

பின்னர் தேசிகர் தேவேசனை மீண்டும் முறையாகப் பூஜித்து, சம்யக் ஆச்சமனம் செய்து, விதிப்படி ஹோமம் செய்து; தம் வர்ணாசாரத்திற்கேற்ற முறையால் வைசிய சீடனை உயர்த்தி, சிவஅருளால் நன்மை மற்றும் மோட்சப் பாதையில் நடத்த வேண்டும்.

Verse 46

तस्यैवं जनयेत्क्षात्रमुद्धारं च ततः पुनः । कृत्वा तथैव विप्रत्वं जनयेदस्य देशिकः

இவ்வாறு தேசிகர் முதலில் அவனுக்குக் க்ஷாத்திர நிலையும் உயர்த்தும் சடங்கையும் அளிக்க வேண்டும்; பின்னர் அதே விதிமுறையின்படி செயல் செய்து, அவனுக்கு விப்ரத்துவம் (பிராமண நிலை)யையும் உண்டாக்க வேண்டும்.

Verse 47

राजन्यं चैवमुद्धृत्य कृत्वा विप्रं पुनस्तयोः । रुद्रत्वं जनयेद्विप्रे रुद्रनामैव साधयेत्

இவ்வாறு ராஜன்யனை உயர்த்தி, மீண்டும் அவனை நடத்தையில் விப்ரனாக்கி, அந்த விப்ரனில் ருத்ரத்துவத்தை விழிப்பிக்க வேண்டும்; இந்தப் பெறுபேற்றை ருத்ரநாமமே நிறைவேற்றுகிறது.

Verse 48

प्रोक्षणं ताडनं कृत्वा शिशोस्स्वात्मानमात्मनि । शिवात्मकमनुस्मृत्य स्फुरंतं विस्फुलिंगवत्

ப்ரோக்ஷணம் மற்றும் தாடனம் செய்து, குழந்தையின் ஆத்மாவை தன் ஆத்மாவில் நியசிக்க வேண்டும்; பின்னர் அந்த ஆத்மா சிவஸ்வரூபம் என நினைந்து, அது சுடர்துளி போலத் துடித்தெழுவதாகத் தியானிக்க வேண்டும்.

Verse 49

नाड्या यथोक्तया वायुं रेचयेन्मंत्रतो गुरुः । निर्गम्य प्रविशेन्नाड्या शिष्यस्य हृदयं तथा

குரு, கூறியபடி நாடி வழியாக மந்திரத்துடன் பிராணவாயுவை ரேசனம் (வெளியேற்றம்) செய்ய வேண்டும். அதேபோல் நாடி வழியே வெளியே சென்று, மீண்டும் நாடி வழியாகச் சீடனின் இதயத்தில் பிரவேசிக்க வேண்டும்.

Verse 50

प्रविश्य तस्य चैतन्यं नीलबिन्दुनिभं स्मरन् । स्वतेजसापास्तमलं ज्वलंतमनुचिंतयेत्

அச்சைதன்யத்தில் புகுந்து, அதை நீலப் பிந்து போன்றதாக நினைவு கொள்ள வேண்டும். தன் ஒளியால் மலம் நீங்கிய, ஜ்வலிக்கும் அந்தத் தத்துவத்தை இடையறாது தியானிக்க வேண்டும்.

Verse 51

तमादाय तया नाड्या मंत्री संहारमुद्रया । न पूरकेण निवेश्यैनमेकीभावार्थमात्मनः

பின்னர் அந்த நாடி வழியாக அதை எடுத்துக் கொண்டு, மந்திர சாதகர் ஸம்ஹார முத்திரையால் அதை உள்ளே நிறுவ வேண்டும்—பூரகத்தால் அல்ல; ஆத்மாவுடன் ஏகீபாவ லயத்திற்காக.

Verse 52

कुंभकेन तथा नाड्या रेचकेन यथा पुरा । तस्मादादाय शिष्यस्य हृदये तन्निवेशयेत्

முன்புபோல—கும்பகத்தால், நாடி வழி செலுத்தி, ரேசகத்தால்—அவ்வாறு அதை எடுத்துக் கொண்டு, குரு சீடனின் இதயத்தில் அந்த சக்தியை நிறுவ வேண்டும்.

Verse 53

तमालभ्य शिवाल्लब्धं तस्मै दत्त्वोपवीतकम् । हुत्वाहुतित्रयं पश्चाद्दद्यात्पूर्णाहुतिं ततः

சிவபெருமானிடமிருந்து பெற்ற அந்த (உபவீதத்தை) எடுத்துக் கொண்டு, அவனுக்கு உபவீதம் அணிவிக்க வேண்டும். பின்னர் அக்னியில் மூன்று ஆஹுதிகளைச் செய்து, அதன் பின் பூர்ணாஹுதியை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

Verse 54

देवस्य दक्षिणे शिष्यमुपवेश्यवरासने । कुशपुष्पपरिस्तीर्णे बद्धांजलिरुदङ्मुखम्

தேவனின் வலப்புறத்தில் குசப்புல் மற்றும் மலர்களால் விரிக்கப்பட்ட சிறந்த ஆசனத்தில் சீடனை அமர்த்தி, கைகூப்பியவனாக வடக்கு நோக்கி அமரச் செய்தார்.

Verse 55

स्वस्तिकासनमारूढं विधाय प्राङ्मुखः स्वयम् । वरासनस्थितो मंत्रैर्महामंगलनिःस्वनैः

கிழக்குநோக்கி அவர் தாமே ஸ்வஸ்திகாசனத்தை அமைத்து, பின்னர் உயர்ந்த ஆசனத்தில் அமர்ந்தார்; மஹாமங்கள ஒலியுடன் முழங்கும் மந்திரங்கள் ஜபிக்கப்பட்டன।

Verse 56

समादाय घटं पूर्णं पूर्णमेव प्रसादितम् । ध्यायमानः शिवं शिष्यमाभिषिंचेत देशिकः

முழுமையாக நிரம்பி முறையாகப் புனிதப்படுத்தப்பட்ட கலசத்தை எடுத்துக் கொண்டு, சிவனைத் தியானித்தவாறே தேசிகர் சீடனுக்கு அபிஷேகம் (தீட்சை ஸ்நானம்) செய்ய வேண்டும்।

Verse 57

अथापनुद्य स्नानांबु परिधाय सितांबरम् । आचान्तोलंकृतश्शिष्यः प्रांजलिर्मंडपं व्रजेत्

பின்னர் ஸ்நான நீரைத் துடைத்து, தூய வெண்மையான ஆடையை அணிந்து; ஆச்சமனம் செய்து, அலங்கரித்து, சீடன் கைகூப்பி மண்டபத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்।

Verse 58

उपवेश्य यथापूर्वं तं गुरुर्दर्भविष्टरे । संपूज्य मंडलं देवं करन्यासं समाचरेत्

முன்புபோல சீடனை தர்பை ஆசனத்தில் அமரச் செய்து, குரு தேவ மண்டலத்தை முறையாகப் பூஜித்து, பின்னர் கரந்யாசத்தைச் செய்ய வேண்டும்।

Verse 59

ततस्तु भस्मना देवं ध्यायन्मनसि देशिकः । समालभेत पाणिभ्यां शिशुं शिवमुदीरयेत्

பின்பு தேசிகர் பஸ்மத்துடன் மனத்தில் தேவனைத் தியானித்து, இரு கைகளாலும் குழந்தையை மென்மையாகத் தொடந்து ‘சிவ’ நாமத்தை உச்சரிக்க வேண்டும்.

Verse 60

अथ तस्य शिवाचार्यो दहनप्लावनादिकम् । सकलीकरणं कृत्वा मातृकान्यासवर्त्मना

அதன்பின் அவனுடைய ஷைவ ஆசாரியர் மாத்ருகா-ந்யாச முறையின்படி தஹன-சுத்தி, நீர் தெளித்தல் முதலிய கிரியைகளைச் செய்து, பூஜையின் சகலீகரணத்தை நிறைவேற்றினார்।

Verse 61

ततः शिवासनं ध्यात्वा शिष्यमूर्ध्नि देशिकः । तत्रावाह्य यथान्यायमर्चयेन्मनसा शिवम्

பின்பு தேசிகர் சிவாசனத்தைத் தியானித்து அதை சீடனின் தலைமேல் (மனத்தால்) நிறுவ வேண்டும்; பின்னர் முறையின்படி அங்கே சிவனை ஆவாஹனம் செய்து மனத்தால் சிவபெருமானை வழிபட வேண்டும்।

Verse 62

प्रार्थयेत्प्रांजलिर्देवं नित्यमत्र स्थितो भव । इति विज्ञाप्य तं शंभोस्तेजसा भासुरं स्मरेत्

கைகளைக் கூப்பி தேவனை வேண்ட வேண்டும்—“நீ எப்போதும் இங்கே நிலைத்திருப்பாயாக।” என்று விண்ணப்பித்து, தெய்வீக ஒளியால் பிரகாசிக்கும் ஷம்புவின் ரூபத்தைத் தியானிக்க வேண்டும்।

Verse 63

संपूज्याथ शिवं शैवीमाज्ञां प्राप्य शिवात्मिकाम् । कर्णे शिष्यस्य शनकैश्शिवमन्त्रमुदीरयेत्

பின்பு சிவனை முறையாகப் பூஜித்து, சிவாத்மகமான ஷைவ ஆணையைப் பெற்று, சீடனின் காதில் மெதுவாக சிவமந்திரத்தை உச்சரிக்க வேண்டும்।

Verse 64

स तु बद्धांजलिः श्रुत्वा मन्त्रं तद्गतमानसः । शनैस्तं व्याहरेच्छिष्यशिवाचार्यस्य शासनात्

மந்திரத்தை கேட்ட சீடன் கைகூப்பி, மனத்தை அதிலேயே ஒன்றாக்கி, சிவாசாரியரின் ஆணைப்படி அதை மெதுவாக மெல்லிய குரலில் உச்சரிக்க வேண்டும்.

Verse 65

ततः शाक्तं च संदिश्य मन्त्रं मन्त्रविचक्षणः । उच्चारयित्वा च सुखं तस्मै मंगलमादिशेत्

அதன்பின் மந்திரவித்யையில் தேர்ந்த ஆசாரியர் அவனுக்கு சாக்த மந்திரத்தை உபதேசித்து, அதை மென்மையாகவும் எளிதாகவும் உச்சரித்து, அவனுக்கு மங்கள ஆசீர்வாதம் வழங்க வேண்டும்।

Verse 66

ततस्समासान्मन्त्रार्थं वाच्यवाचकयोगतः । समदिश्येश्वरं रूपं योगमासनमादिशेत्

பின்னர் வாச்ய-வாசக உறவினால் மந்திரத்தின் பொருளைச் சுருக்கமாக விளக்கி, ஈசுவரனின் திருவுருவைத் தெளிவாகக் காட்டி, தியானத்திற்கான யோகாசனத்தை விதிக்க வேண்டும்।

Verse 67

अथ गुर्वाज्ञया शिष्यः शिवाग्निगुरुसन्निधौ । भक्त्यैवमभिसंधाय दीक्षावाक्यमुदीरयेत्

பின்பு குருவின் ஆணையினால் சீடன்—சிவன், தீட்சை பெற்ற அக்னி, குரு ஆகியோரின் சன்னிதியில்—பக்தியுடன் இவ்வாறு சங்கல்பித்து தீட்சா வாக்கியத்தைப் புனிதமாக உச்சரிக்க வேண்டும்।

Verse 68

वरं प्राणपरित्यागश्छेदनं शिरसो ऽपि वा । न त्वनभ्यर्च्य भुंजीय भगवन्तं त्रिलोचनम्

உயிரைத் துறப்பதும்—அல்லது தலை வெட்டப்படுவதும்—மேலானது; ஆனால் மும்முகக் கண்களையுடைய பகவான் சிவனை வழிபடாமல் நான் அன்னம் உண்ணமாட்டேன்।

Verse 69

स एव दद्यान्नियतो यावन्मोहविपर्ययः । तावदाराधयेद्देवं तन्निष्ठस्तत्परायणः

மோஹத்தால் உண்டான மயக்கம் நீடிக்கும் வரையில், விதிக்கப்பட்ட நியமத்தை அவன் தொடர்ந்து கடைப்பிடிக்க வேண்டும். அது நீங்கும் வரை அந்த தேவனை ஆராதிக்க வேண்டும்—அவரிலேயே நிலைத்து, அவரையே பரம சரணமாகக் கொண்டு.

Verse 70

ततः स समयो नाम भविष्यति शिवाश्रमे । लब्धाधिकारो गुर्वाज्ञापालकस्तद्वशो भवेत्

அதன்பின் சிவாஶ்ரமத்தில் ‘சமய’ எனப்படும் காலநிலை உண்டாகும். உரிய அதிகாரம் பெற்றவன் குருவின் ஆணையை நிறைவேற்றுபவனாய், அந்த ஒழுக்கக் கட்டுப்பாட்டின் கீழ் இருப்பான்.

Verse 71

अतः परं न्यस्तकरो भस्मादाय स्वहस्ततः । दद्याच्छिष्याय मूलेन रुद्राक्षं चाभिमंत्रितम्

அதன்பின் கைகளை விதிப்படி அமைத்துக் கொண்டு, தன் கையால் புனித பஸ்மத்தை எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும். பின்னர் மூலமந்திரத்தால் அபிமந்திரிக்கப்பட்ட ருத்ராட்சத்தை சீடனுக்கு அளிக்க வேண்டும்.

Verse 72

प्रतिमा वापि देवस्य गूढदेहमथापि वा । पूजाहोमजपध्यानसाधनानि च संभवे

இறைவனின் பிரதிமையாயினும், அல்லது அவர் நுண்ணிய மறைந்த உடல்-உருவான சன்னிதியாயினும்—ஓ சம்போ, பூஜை, ஹோமம், ஜபம், தியானம் இவை அனைத்தும் சாதனைக்கான வழிமுறைகளே.

Verse 73

सोपि शिष्यः शिवाचार्याल्लब्धानि बहुमानतः । आददीताज्ञया तस्य देशिकस्य न चान्यथा

அச்சீடனும் சிவாசாரியரிடமிருந்து மிகுந்த மரியாதையுடன் பெற்றவற்றை, அந்த தேசிகர் (குரு) ஆணைப்படியே ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும்—வேறுவிதமாக அல்ல.

Verse 74

आचार्यादाप्तमखिलं शिरस्याधाय भक्तितः । रक्षयेत्पूजयेच्छंभुं मठे वा गृह एववा

ஆசாரியரிடமிருந்து பெற்ற அனைத்தையும் பக்தியுடன் தலையில் ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டும். மேலும் சம்பு பெருமானை பாதுகாத்து வழிபட வேண்டும்—மடத்திலோ அல்லது இல்லத்திலோ.

Verse 75

अतः परं शिवाचारमादिशेदस्य देशिकः । भक्तिश्रद्धानुसारेण प्रज्ञायाश्चानुसारतः

அதன் பின் தேசிகர் (குரு) அவனுக்கு சிவாசாரத்தை உபதேசிக்க வேண்டும்—அவனுடைய பக்தி, நம்பிக்கைக்கு ஏற்பவும், அவனுடைய அறிவுத்திறன் அளவிற்கும் ஏற்பவும்.

Verse 76

यदुक्तं यत्समाज्ञातं यच्चैवान्यत्प्रकीर्तितम् । शिवाचार्येण समये तत्सर्वं शिरसा वहेत्

எது கூறப்பட்டதோ, எது முறையாக ஆணையிடப்பட்டதோ, மேலும் வேறெதுவும் பிரகடனப்படுத்தப்பட்டதோ—சரியான காலத்தில் சிவாசாரியரின் ஆணையாகக் கொண்டு, அவை அனைத்தையும் தலைமேல் ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டும்।

Verse 77

शिवागमस्य ग्रहणं वाचनं श्रवणं तथा । देशिकदेशतः कुर्यान्न स्वेच्छातो न चान्यतः

சிவாகமத்தை ஏற்றுக்கொள்வதும், பாராயணம் செய்வதும், கேட்பதும்—இவை அனைத்தும் அதிகாரமுள்ள தேசிகர் (குரு) வழியாக, உரிய இடம்-பரம்பரையில் மட்டுமே செய்ய வேண்டும்; தன்னிச்சையாகவும், வேறு சீரற்ற மூலத்திலிருந்தும் அல்ல।

Verse 78

इति संक्षेपतः प्रोक्तः संस्कारः समयाह्वयः । साक्षाच्छिवपुरप्राप्तौ नृणां परमसाधनम्

இவ்வாறு சுருக்கமாக ‘சமய’ எனப்படும் ஸம்ஸ்காரம் விளக்கப்பட்டது. மனிதர்களுக்கு சிவபுரத்தை நேரடியாக அடைவதற்கான இது உத்தம சாதனம்.