अन्तराय-उपसर्ग-विवेचनम् / Analysis of Yogic Obstacles (Antarāyas) and Upasargas

Verse 1

उपमन्युरुवाच । आलस्यं व्याधयस्तीव्राः प्रमादः स्थानसंशयः । अनवस्थितचित्तत्वमश्रद्धा भ्रांतिदर्शनम्

உபமன்யு கூறினார்—சோம்பல், கடுமையான நோய்கள், கவனக்குறைவு, இடம் (மற்றும் முறைகள்) பற்றிய சந்தேகம், நிலையற்ற மனம், நம்பிக்கையின்மை, மயக்கமான பார்வை—இவையே சிவபூஜை மற்றும் யோகப் பாதையில் சாதகனைத் தடுக்கும் விக்னங்கள்।

Verse 2

दुःखानि दौर्मनस्यं च विषयेषु च लोलता । दशैते युञ्जतां पुंसामन्तरायाः प्रकीर्तिताः

துன்பங்கள், மனச்சோர்வு, மற்றும் புலன்விஷயங்களின் மீது அலைபாயும் ஆசை—இவையும் பிறவும் சேர்ந்து பத்தாக—யோகத்தில் ஈடுபடுவோர்க்கு இடையூறுகள் என அறிவிக்கப்பட்டுள்ளன।

Verse 3

आलस्यमलसत्त्वं तु योगिनां देहचेतनोः । धातुवैषम्यजा दोषा व्याधयः कर्मदोषजाः

யோகிகளின் உடலும் மனமும் சோம்பலும் மாசடைந்த மந்தத்தாலும் பாதிக்கப்படுகின்றன. தாதுக்கள் சமநிலை குலைவதால் உடல் குறைகள் உண்டாகின்றன; கர்மக் குறையால் நோய்கள் தோன்றுகின்றன।

Verse 4

प्रमादो नाम योगस्य साधना नाम भावना । इदं वेत्युभयाक्रान्तं विज्ञानं स्थानसंशयः

யோகத்தில் அலட்சியம் (ப்ரமாதம்) பெரும் குற்றம் எனப்படுகிறது; சாதனையின் பெயர் ‘பாவனா’ (ஒழுங்கான தியானம்). ஆனால் ‘இது’ ‘அது’ என்ற இரு எண்ணங்களாலும் பிடிக்கப்பட்ட அறிவு, உண்மையான ஆதாரத்தைக் குறித்து சந்தேகமுடைய நிலையற்ற அறிவாகவே நிற்கிறது.

Verse 5

अप्रतिष्ठा हि मनसस्त्वनवस्थितिरुच्यते । अश्रद्धा भावरहिता वृत्तिर्वै योगवर्त्मनि

‘அப்ரதிஷ்டா’ என்பது மனத்தின் நிலையின்மை எனக் கூறப்படுகிறது. யோகப் பாதையில் நம்பிக்கையற்றதும், உள்ளார்ந்த பக்தி-பாவமற்றதும் ஆகிய சித்தவிருத்தியும் நிச்சயமாக அதே நிலையின்மையே.

Verse 6

विपर्यस्ता मतिर्या सा भ्रांतिरित्यभिधीयते । दुःखमज्ञानजं पुंसां चित्तस्याध्यात्मिकं विदुः

தலைகீழான அறிவே ‘பிராந்தி’ (மயக்கம்/மோகம்) என அழைக்கப்படுகிறது. அறியாமையால் உண்டாகும் மனிதரின் துயரம் சித்தத்துக்குரிய ஆத்யாத்மிகக் கிளேசம் என்று ஞானிகள் அறிகின்றனர்.

Verse 7

आधिभौतिकमंगोत्थं यच्च दुःखं पुरा कृतैः । आधिदैविकमाख्यातमशन्यस्त्रविषादिकम्

உடல் மற்றும் பௌதிக நிலைகளால்—முன்செய்த கர்மங்களின் விளைவாக—உண்டாகும் துயரம் ‘ஆதிபௌதிகம்’ எனப்படும். மின்னல், ஆயுதம், விஷம் முதலிய தெய்வீக-அகில காரணங்களால் வரும் துன்பம் ‘ஆதிதைவிகம்’ என்று கூறப்படுகிறது.

Verse 8

इच्छाविघातजं मोक्षं दौर्मनस्यं प्रचक्षते । विषयेषु विचित्रेषु विभ्रमस्तत्र लोलता

ஆசைத் தடையால் பிறந்த ‘மோட்சம்’ என்று கூறப்படுவது உண்மையில் மனத்தின் தௌர்மனஸ்யம் (விஷாதம்) ஆகும். பலவகை விஷயங்களில் மயக்கம் எழ, அங்கேயே மனம் அலைபாய்ந்து நிலையற்றதாகிறது.

Verse 9

शान्तेष्वेतेषु विघ्नेषु योगासक्तस्य योगिनः । उपसर्गाः प्रवर्तंते दिव्यास्ते सिद्धिसूचकाः

இவ்விதமான தடைகள் அமைந்தபின், யோகத்தில் உறுதியாக லயித்த யோகியின் உள்ளத்தில் தெய்வீக உபசர்கங்கள் எழுகின்றன; அவை சித்தி அணுகுவதைச் சுட்டுகின்றன।

Verse 10

प्रतिभा श्रवणं वार्ता दर्शनास्वादवेदनाः । उपसर्गाः षडित्येते व्यये योगस्य सिद्धयः

பிரதிபா, தெய்வீகக் கேள்வி, தூரச் செய்தி அறிவு, தெய்வீக தரிசனம், தெய்வீக சுவை, நுண் தொடு-உணர்வு—இவை ஆறு உபசர்கங்கள்; இவை எழும்பின் உண்மையான யோகம் சிதைவுறுவதைச் சுட்டும் (சிவ-ஐக்யத்திலிருந்து விலக்கக் கூடும்)।

Verse 11

सूक्ष्मे व्यवहिते ऽतीते विप्रकृष्टे त्वनागते । प्रतिभा कथ्यते यो ऽर्थे प्रतिभासो यथातथम्

பொருள் நுண்மையானதாகவோ, மறைந்ததாகவோ, கடந்ததாகவோ, தூரமானதாகவோ, வரவிருப்பதாகவோ இருந்தால்—அதை அறியச் செய்யும் அறிவே ‘பிரதிபா’; விழிப்புணர்வில் அது அப்படியே தோன்றுவது ‘பிரதிபாச’ ஆகும்।

Verse 12

श्रवणं सर्वशब्दानां श्रवणे चाप्रयत्नतः । वार्त्ता वार्त्तासु विज्ञानं सर्वेषामेव देहिनाम्

எல்லா உடலுடைய உயிர்களுக்கும் எல்லாச் சொற்களையும் கேட்கும் ஆற்றல் இயல்பாகவே உள்ளது; அவர்கள் சிறப்பு முயற்சியின்றி கேட்கிறார்கள். அதுபோல அன்றாடச் செய்திகள், உரையாடல்களில் சாதாரண அறிவும் அனைவருக்கும் உண்டு।

Verse 13

दर्शनं नाम दिव्यानां दर्शनं चाप्रयत्नतः । तथास्वादश्च दिव्येषु रसेष्वास्वाद उच्यते

‘தரிசனம்’ என்பது தெய்வீக இருப்புகளை முயற்சியின்றி காண்பதாகும்; அதுபோல ‘ஆஸ்வாதம்’ என்பது தெய்வீக ரசங்களைச் சுவைப்பதாகச் சொல்லப்படுகிறது।

Verse 14

स्पर्शनाधिगमस्तद्वद्वेदना नाम विश्रुता । गन्धादीनां च दिव्यानामाब्रह्मभुवनाधिपाः

அதேபோல் தொடுதலின் அறிவு ‘வேதனா’ எனப் புகழ்பெற்றது. மணம் முதலிய தெய்வீகப் பொருள்களின் அனுபவம் பிரம்மலோகத்தின் அதிபதி வரை எல்லா உலகாதிபதிகளுக்கும் உண்டு.

Verse 15

संतिष्ठन्ते च रत्नानि प्रयच्छंति बहूनि च । स्वच्छन्दमधुरा वाणी विविधास्यात्प्रवर्तते

அங்கே ரத்தினங்கள் எப்போதும் நிலைத்து, மிகுதியாக வழங்கப்படுகின்றன. மேலும் சுதந்திரமாகப் பெருகும் இனிய வாக்கு பலவிதமாக வெளிப்படுகிறது.

Verse 16

रसायनानि सर्वाणि दिव्याश्चौषधयस्तथा । सिध्यंति प्रणिपत्यैनं दिशंति सुरयोषितः

எல்லா ரசாயனங்களும் தெய்வீக மருந்துகளும் அவருக்கு வணங்கி நிறைவேறுகின்றன. தேவர்களின் மனைவியரும் பக்தியுடன் அவரை அணையும் வழியைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றனர்.

Verse 17

योगसिद्ध्यैकदेशे ऽपि दृष्टे मोक्षे भवेन्मतिः । दृष्टमेतन्मया यद्वत्तद्वन्मोक्षो भवेदिति

யோகசித்தியின் ஒரு பகுதியேனும் நேரில் காணப்பட்டால், மோட்சத்தில் உறுதியான நம்பிக்கை எழும்—“இதை நான் நேரடியாகக் கண்டதுபோல், மோட்சமும் நிச்சயமாக நிகழும்.”

Verse 18

कृशता स्थूलता बाल्यं वार्धक्यं चैव यौवनम् । नानाचातिस्वरूपं च चतुर्णां देहधारणम्

ஒல்லித்தன்மை, பெருத்தன்மை, பால்யம், முதுமை, யௌவனம்—மேலும் பல்வேறு வேறுபட்ட நிலைகள்—இவையே நால்வகை உடல்தரிப்பின் முறைகள்.

Verse 19

पार्थिवांशं विना नित्यं सुरभिर्गन्धसंग्रहः । एवमष्टगुणं प्राहुः पैशाचं पार्थिवं पदम्

மண்ணிய பகுதியைத் தவிர ‘சுரபி’ எனப்படும் மணங்களின் தொகுப்பு எப்போதும் உள்ளது. ஆகவே முனிவர்கள் ‘பைசாச’ (மோட்டத் தாமச) பாற்திவ நிலையைக் எட்டு குணங்களுடையது எனக் கூறுகின்றனர்.

Verse 20

जले निवसनं चैव भूम्यामेवं विनिर्गमः । इच्छेच्छक्तः स्वयं पातुं समुद्रमपि नातुरः

அவன் நீரினுள்ளும் வாசிக்க வல்லவன்; அதுபோல பூமியிலும் வெளிப்பட வல்லவன். இச்சைசக்தி உடையவன் என்பதால் அவன் கலங்கான்; தானே சமுத்திரத்தையும் குடிக்க வல்லவன்.

Verse 21

यत्रेच्छति जगत्यस्मिंस्तत्रैव जलदर्शनम् । विना कुम्भादिकं पाणौ जलसञ्चयधारणम्

இந்த உலகில் அவன் எங்கு விரும்புகிறானோ அங்கேயே நீர் தோன்றும். குடம் முதலிய பாத்திரமின்றியே தன் கையிலேயே நீரைச் சேகரித்து தாங்க வல்லவன்.

Verse 22

यद्वस्तु विरसञ्चापि भोक्तुमिच्छति तत्क्षणात् । रसादिकं भवेच्चान्यत्त्रयाणां देहधारणम्

எந்தப் பொருளும் இயல்பில் சுவையற்றதாயிருந்தாலும், அதை அனுபவிக்க விரும்பினால் அந்தக் கணமே அது சுவை முதலிய குணங்களால் நிறையும். மேலும் அதனால் வேறொரு பயனும் உண்டாகும்—மூன்று தோஷங்களால் உடல் தாங்குதல்.

Verse 23

निर्व्रणत्वं शरीरस्य पार्थिवैश्च समन्वितम् । तदिदं षोडशगुणमाप्यमैश्वर्यमद्भुतम्

உடல் காயங்களும் நோய்களும் இன்றித் தூய்மையடைந்து, பார்திவ குணங்களாலும் நிறையும். இது ஜலத்தத்துவத்தால் பெறப்படும் அதிசயமான ஐஸ்வர்ய சித்தி; பதினாறு மடங்காகக் கிடைக்கும் என உரைக்கப்படுகிறது.

Verse 24

शरीरादग्निनिर्माणं तत्तापभयवर्जनम् । शक्तिर्जगदिदं दग्धुं यदीच्छेदप्रयत्नतः

அவன் தன் உடலிலிருந்தே அக்கினியை உருவாக்க வல்லவன்; ஆயினும் அதன் வெப்பத்திற்கான அச்சம் அவனைத் தொடாது. அவன் விரும்பி முயன்றால், இந்த முழு உலகையும் எரித்தழிக்கும் ஆற்றலும் அவனுக்குண்டு.

Verse 25

द्वाभ्यां देहविनिर्माणमाप्यैश्वर्यसमन्वितम् । एतच्चतुर्विंशतिधा तैजसं परिचक्षते

இரண்டு தத்துவங்களிலிருந்து உடல் அமைப்பு உருவாகிறது; அது ஆப்ய (நீர்த் தத்துவ) ஐஸ்வர்யத்துடன் கூடியது. இதுவே ‘தைஜஸம்’ என அழைக்கப்படுகிறது; இது இருபத்துநான்கு வகையாக வெளிப்படுகிறது என்று கூறுவர்.

Verse 26

मनोजवत्वं भूतानां क्षणादन्तःप्रवेशनम् । पर्वतादिमहाभारधारणञ्चाप्रयत्नतः

உயிர்களுக்குப் மனவேகம், கணநேரத்தில் உள்ளே புகும் திறன், மேலும் மலை போன்ற பேரெடைகளை முயற்சியின்றி தாங்கும் வல்லமை உண்டு.

Verse 27

गुरुत्वञ्च लघुत्वञ्च पाणावनिलधारणम् । अंगुल्यग्रनिपाताद्यैर्भूमेरपि च कम्पनम्

அவனே கனத்தையும் இலகுத்தையும் வெளிப்படுத்துகிறான்; உள்ளங்கையில் கூட பிராணவாயுவைத் தாங்கி ஆள வல்லவன். விரல் நுனி விழுதல் அல்லது தட்டுதல் போன்றதாலேயே பூமியும் நடுங்கும்.

Verse 28

एकेन देहनिष्पत्तिर्युक्तं भोगैश्च तैजसैः । द्वात्रिंशद्गुणमैश्वर्यं मारुतं कवयो विदुः

இந்த சாதனையின் ஒரே அளவினால் உடல்-நிறைவு பெறப்படுகிறது; தைஜஸ (நுண்-ஒளிமய) போகங்களும் கிடைக்கின்றன. ஞானிகள் ‘மாருத’ ஐஸ்வர்யத்தை முப்பத்திரண்டு மடங்கு ஆண்டமை என அறிவர்.

Verse 29

छायाहीनविनिष्पत्तिरिन्द्रियाणामदर्शनम् । खेचरत्वं यथाकाममिन्द्रियार्थसमन्वयः

உடலின் நிழல் வெளிப்படாத நிலை பெறப்படுகிறது; இந்திரியங்கள் காணப்படாதவையாகின்றன; விருப்பம்போல் ஆகாயத்தில் செல்லும் சக்தி (கேசரத்துவம்) கிடைக்கிறது; மேலும் இந்திரியங்கள் தங்கள் பொருள்களுடன் முழு ஒத்திசைவும் அடக்கமும் பெறுகின்றன।

Verse 30

आकाशलंघनं चैव स्वदेहे तन्निवेशनम् । आकाशपिण्डीकरणमशरीरत्वमेव च

அவன் ஆகாயத்தைத் தாண்டிச் செல்லுதல், அந்த (நுண் தத்துவத்தை) தன் உடலில் நிலைபெறச் செய்தல், ஆகாயத் தத்துவத்தைத் திடமான பிண்டமாக்குதல், மேலும் அசரீரத்துவம் வரை—இத்தகைய யோகசித்திகளையும் அடைகிறான்।

Verse 31

अनिलैश्वर्यसंयुक्तं चत्वारिंशद्गुणं महत् । ऐन्द्रमैश्वर्यमाख्यातमाम्बरं तत्प्रचक्षते

வாயுவின் ஈசுவரிய சக்தியுடன் கூடிய அந்த மகத்தான ஆட்சி நாற்பது மடங்கு சிறப்புடையதாகச் சொல்லப்படுகிறது. இதுவே இந்திரனின் மகிமைமிகு ஈசுவரியம் என அறிவிக்கப்படுகிறது; அது ஆகாய (அம்பர்) மண்டலத்திற்குரியது எனப் போற்றப்படுகிறது.

Verse 32

यथाकामोपलब्धिश्च यथाकामविनिर्गमः । सर्वस्याभिभवश्चैव सर्वगुह्यार्थदर्शनम्

அவர் விருப்பத்திற்கேற்பப் பெறுதலை அளிக்கிறார்; விருப்பத்திற்கேற்ப வெளியேற்றம் (விடுதலை)யையும் அருள்கிறார். அவர் அனைத்தையும் வென்று மேலோங்குகிறார்; எல்லாவற்றின் மிக ரகசியமான உள்ளார்ந்த பொருளைத் தரிசிக்கச் செய்கிறார்.

Verse 33

कर्मानुरूपनिर्माणं वशित्वं प्रियदर्शनम् । संसारदर्शनं चैव भोगैरैन्द्रैस्समन्वितम्

தன் கர்மத்திற்கேற்ப உடல் உருவாகிறது; அதனுடன் ஆளுமை (வசித்துவம்) மற்றும் இனிய, அழகிய தோற்றமும் கிடைக்கிறது. இந்திரனுக்கு ஒப்பான போகங்களுடன் கூடி, சம்சாரத்தின் பரந்த காட்சியையும் அனுபவிக்கிறான்.

Verse 34

एतच्चांद्रमसैश्वर्यं मानसं गुणतो ऽधिकम् । छेदनं ताडनं चैव बंधनं मोचनं तथा

இந்தச் சந்திர ஈசுவரியம்—மனத்தன்மையுடையது—குணத்தில் மேலானது. இதில் வெட்டுதல், அடித்தல், கட்டுதல், மேலும் விடுவித்தல் ஆகிய சக்திகளும் அடங்கும்.

Verse 35

ग्रहणं सर्वभूतानां संसारवशवर्तिनाम् । प्रसादश्चापि सर्वेषां मृत्युकालजयस्तथा

சம்சாரத்தின் ஆட்பட்டுள்ள எல்லா உயிர்களையும் அவர் தன் ஆட்சிக்குள் கொண்டு வருகிறார். அவர் அனைவருக்கும் அருள்-பிரசாதம் அளிக்கிறார்; மேலும் நிர்ணயிக்கப்பட்ட மரண நேரத்தையும் வெல்ல வல்லவர்.

Verse 36

आभिमानिकमैश्वर्यं प्राजापत्यं प्रचक्षते । एतच्चान्द्रमसैर्भोगैः षट्पञ्चाशद्गुणं महत्

‘ஆபிமானிக’ எனப்படும் ஈசுவரியத்தைப் பிராஜாபத்ய (பிரஜாபதி-நிலை) ஆதிக்கம் என்று கூறுவர்; இம்மகிமை சந்திரமண்டலப் போகங்களைவிட ஐம்பத்தாறு மடங்கு மேன்மையானது.

Verse 37

सर्गः संकल्पमात्रेण त्राणं संहरणं तथा । स्वाधिकारश्च सर्वेषां भूतचित्तप्रवर्तनम्

அவரது சங்கல்பமாத்திரத்தால் படைப்பு உண்டாகிறது; அதுபோலப் பாதுகாப்பும் (பாலனமும்) சங்காரமும். அவர் எல்லா உயிர்களுக்கும் உள்ளார்ந்த அதிகாரி; உயிர்களின் சித்தத்தை அவற்றின் இயல்பின்படி இயக்குவார்.

Verse 38

असादृश्यं च सर्वस्य निर्माणं जगतः पृथक् । शुभाशुभस्य करणं प्राजापत्यैश्च संयुतम्

அவரே எல்லா உயிர்களிலும் பல்வகை வேறுபாடுகளை உண்டாக்கி, உலகத்தைத் தனித்தனிப் வடிவங்களில் அமைக்கிறார். படைப்பை ஆளும் பிரஜாபதி சக்திகளுடன் இணைந்து, சுபமும் அசுபமும் ஆகிய விளைவுகளுக்குக் காரணமாகவும் ஆகிறார்.

Verse 39

चतुष्षष्ठिगुणं ब्राह्ममैश्वर्यं च प्रचक्षते । बौद्धादस्मात्परं गौणमैश्वर्यं प्राकृतं विदुः

பிரம்மாவின் ஐஸ்வரியம் அறுபத்துநான்கு மடங்கு என அவர்கள் கூறுகின்றனர். புத்திசார்ந்த சக்தியையும் மீறிய உயர்ந்த, கௌண (இரண்டாம் நிலை) ஆதிக்கத்தை ‘பிராக்ருதம்’—பிரகிருதியிலிருந்து எழுவது—என்று அவர்கள் அறிகின்றனர்.

Verse 40

वैष्णवं तत्समाख्यातं तस्यैव भुवनस्थितिः । ब्रह्मणा तत्पदं सर्वं वक्तुमन्यैर्न शक्यते

அது ‘வைஷ்ணவம்’ என்று அறிவிக்கப்பட்டது; அதிலேயே உலகங்கள் நிலைபெற்றுள்ளன. அந்த நிலையைக் முழுமையாகப் பிரம்மா விளக்க முடியும்; பிறர் அதைச் சொல்ல இயலார்.

Verse 41

तत्पौरुषं च गौणं च गणेशं पदमैश्वरम् । विष्णुना तत्पदं किंचिज्ज्ञातुमन्यैर्न शक्यते

அந்த இறைமையுடைய பரமப் பதம்—முக்கியமும் கௌணமும் ஆகிய இரு பொருள்களிலும்—கணேசனுக்கே உரியது. அந்த நிலையை விஷ்ணுவும் சிறிதளவே அறிய முடியும்; பிறரால் அது அறிய இயலாது.

Verse 42

विज्ञानसिद्धयश्चैव सर्वा एवौपसर्गिकाः । निरोद्धव्या प्रयत्नेन वर्राग्येण परेण तु

யோக-விஞ்ஞானத்தால் உண்டாகும் எல்லா சித்திகளும் உண்மையில் உபசர்கங்கள்—தடைகளே. ஆகையால் அவற்றை உறுதியான முயற்சியால், குறிப்பாக பரம வைராக்யத்தால், அடக்க வேண்டும்; சிவஅனுகிரஹ மோக்ஷமார்க்கத்தில் நிலைத்திருக்கவே.

Verse 43

प्रतिभासेष्वशुद्धेषु गुणेष्वासक्तचेतसः । न सिध्येत्परमैश्वर्यमभयं सार्वकामिकम्

அசுத்தமான குணங்களிலும் வெறும் தோற்றங்களிலும் மனம் பற்றியவனுக்கு பரம ஐஸ்வர்யச் சித்தி உண்டாகாது; எல்லா விருப்பங்களையும் நிறைவேற்றும் அச்சமின்மை நிலையும்கூட கிடையாது।

Verse 44

तस्माद्गुणांश्च भोगांश्च देवासुरमहीभृताम् । तृणवद्यस्त्यजेत्तस्य योगसिद्धिः परा भवेत्

ஆகையால் தேவர்கள், அசுரர்கள், பூமியின் அரசர்களும் நாடும் குணங்களையும் போகங்களையும் புல்லெனக் கருதி யார் துறக்கிறாரோ, அவருக்கே பரம யோகசித்தி உண்டாகும்।

Verse 45

अथवानुग्रहेच्छायां जगतो विचरेन्मुनिः । यथाकामंगुणान्भोगान्भुक्त्वा मुक्तिं प्रयास्यति

அல்லது சிவனின் அருளாசையால் முனிவர் உலகில் உலாவலாம்; குணங்களால் உண்டான அனுபவங்களை விருப்பம்போல் அனுபவித்தும் பற்றில்லாமல் இருந்து இறுதியில் முக்தியை அடைவார்।

Verse 46

विजने जंतुरहिते निःशब्दे बाधवर्जिते । सुप्रलिप्ते स्थले सौम्ये गन्धधूपादिवासिते

உயிர்கள் இல்லாத, அமைதியான, இடையூறு அற்ற தனிமையான இடத்தில்—சுத்தமாகச் சீரமைக்கப்பட்ட மென்மையான தளத்தில், நறுமணம் மற்றும் தூபம் முதலியவற்றால் வாசனைப் பரப்பி—சிவபூஜையும் தியானமும் தொடங்க வேண்டும்।

Verse 47

मुक्तपुष्पसमाकीर्णे वितानादि विचित्रिते । कुशपुष्पसमित्तोयफलमूलसमन्विते

அவ்விடம் முத்துபோன்ற மலர்களால் பரவியிருந்தது; விதானம் முதலிய அலங்காரங்களால் அழகுறச் சித்தரிக்கப்பட்டது; மேலும் குசை, மலர்கள், சமித்து, நீர், கனிகள், கிழங்குகள் ஆகியவற்றுடன்—பூஜைச் சடங்கிற்கு முழுமையாகத் தயாராக இருந்தது.

Verse 48

नाग्न्यभ्याशे जलाभ्याशे शुष्कपर्णचये ऽपि वा । न दंशमशकाकीर्णे सर्पश्वापदसंकुले

அக்னியின் அருகிலும், நீரின் அருகிலும், உலர்ந்த இலைகளின் குவியலிலும் அமரக் கூடாது; மேலும் கடிக்கும் பூச்சிகள், கொசுக்கள் நிறைந்த இடத்திலும், பாம்புகள் மற்றும் காட்டு மிருகங்கள் உலவும் இடத்திலும் (தியானம்/பூஜை) செய்யக் கூடாது.

Verse 49

न च दुष्टमृगाकीर्णे न भये दुर्जनावृते । श्मशाने चैत्यवल्मीके जीर्णागारे चतुष्पथे

கொடுமையான மிருகங்கள் நிறைந்த இடத்திலும், அச்சத்தின் நடுவே தீயோர் சூழ்ந்த இடத்திலும்—சுடுகாட்டில், சைத்யம் அல்லது எறும்புப்புற்றின் அருகில், இடிந்த வீட்டில், அல்லது நாற்சந்தியிலும்—(சாதகர்) கலங்கக் கூடாது. சிவநிஷ்ட பக்தருக்கு ஆண்டவன் பதி உள்ளார்ந்த அடைக்கலம்; அவர் அச்சப் பந்தங்களை அறுக்கிறார்.

Verse 50

नदीनदसमुद्राणां तीरे रथ्यांतरे ऽपि वा । न जीर्णोद्यानगोष्ठादौ नानिष्टे न च निंदिते

ஆறு, ஓடை, கடல் கரைகளிலும், சாலையின் நடுவிலும் சிவவிரதம்/பூஜை செய்யக் கூடாது. சிதைந்த தோட்டம், மாட்டுத்தொழுவம் முதலிய இடங்களிலும் அல்ல; அசுபமும் பழிக்கத்தக்க இடங்களிலும் அல்ல.

Verse 51

नाजीर्णाम्लरसोद्गारे न च विण्मूत्रदूषिते । नच्छर्द्यामातिसारे वा नातिभुक्तौ श्रमान्विते

அஜீரணத்தால் புளித்த ஏப்பம் வந்தால், அல்லது உடல் மலம்-மூத்திரத்தால் மாசடைந்தால், வாந்தி அல்லது வயிற்றுப்போக்கு இருந்தால்—சிவவிரதம் செய்யக் கூடாது. மிகுதியாக உண்ட பின்பும், உழைப்பால் களைத்தபோதும் கூடாது.

Verse 52

न चातिचिंताकुलितो न चातिक्षुत्पिपासितः । नापि स्वगुरुकर्मादौ प्रसक्तो योगमाचरेत्

அதிகக் கவலையால் கலங்கியபோதும், மிகுந்த பசி-தாகத்தால் வாடியபோதும் யோகத்தைச் செய்யக் கூடாது. தன் கனமான கடமைகள், செயல்களில் மிகையாக பற்றிக்கொண்டிருந்தாலும் யோகத்தை மேற்கொள்ளக் கூடாது; சமநிலையும் நிலைத்தன்மையும் கொண்டு யோகத்தைப் பயில வேண்டும்.

Verse 53

युक्ताहारविहारश्च युक्तचेष्टश्च कर्मसु । युक्तनिद्राप्रबोधश्च सर्वायासविवर्जितः

உணவும் ஓய்வும் அளவோடு, கடமைகளில் தக்க முயற்சியோடு, உறக்கமும் விழிப்பும் கட்டுப்பாட்டோடு இருப்பவன்—எல்லா சிரமமும் கலக்கமும் அற்றவனாகிறான்।

Verse 54

आसनं मृदुलं रम्यं विपुलं सुसमं शुचि । पद्मकस्वस्तिकादीनामभ्यसेदासनेषु च

ஆசனத்தை மென்மையானதும் இனிமையானதும் விசாலமானதும் சமமானதும் தூய்மையானதும் ஆக்கி, அதில் பத்மகம், ஸ்வஸ்திகம் முதலிய ஆசனங்களைப் பயில வேண்டும்।

Verse 55

अभिवंद्य स्वगुर्वंतानभिवाद्याननुक्रमात् । ऋजुग्रीवशिरोवक्षा नातिष्ठेच्छिष्टलोचनः

தன் குருமார்களை வணங்கி, பின்னர் வரிசைப்படி பிற வணக்கத்திற்குரிய மூத்தோர்களையும் வணங்கி; கழுத்து, தலை, மார்பு நேராக வைத்து, கண்களை கட்டுப்பாட்டுடனும் பணிவுடனும் வைத்துக் நில்ல வேண்டும்।

Verse 56

किंचिदुन्नामितशिरा दंतैर्दंतान्न संस्पृशेत् । दंताग्रसंस्थिता जिह्वामचलां सन्निवेश्य च

தலை சிறிது உயர்த்தி வைத்து, பற்கள் பற்களைத் தொடாதபடி செய்ய வேண்டும்; பற்களின் முனையில் நாவை நிலையாக வைத்து அசையாமல் வைத்திருக்க வேண்டும்।

Verse 57

पार्ष्णिभ्यां वृषणौ रक्षंस्तथा प्रजननं पुनः । ऊर्वोरुपरि संस्थाप्य बाहू तिर्यगयत्नतः

குதிகால்களால் விதைப்பைகளையும் இனப்பெருக்க உறுப்பையும் காத்து, பின்னர் தொடைகளின் மேல் முயற்சியின்றி முன்கைகளை குறுக்காக வைத்து—இவ்வாறு உடலை நிலைநிறுத்த வேண்டும்।

Verse 58

दक्षिणं करपृष्ठं तु न्यस्य वामतलोपरि । उन्नाम्य शनकैः पृष्ठमुरो विष्टभ्य चाग्रतः

வலக் கையின் பின்புறத்தை இடக் கைத் தளத்தின் மேல் வைத்து, மெதுவாக முதுகைப் உயர்த்தி, முன்னால் மார்பை உறுதியாக நிலைநிறுத்த வேண்டும்।

Verse 59

संप्रेक्ष्य नासिकाग्रं स्वं दिशश्चानवलोकयन् । संभृतप्राणसंचारः पाषाण इव निश्चलः

தன் மூக்கின் நுனியில் பார்வையை நிலைநிறுத்தி, எந்தத் திசையையும் நோக்காமல், பிராண இயக்கத்தை அடக்கி, கல்லைப் போல அசையாமல் இருந்தான்।

Verse 60

स्वदेहायतनस्यांतर्विचिंत्य शिवमंबया । हृत्पद्मपीठिकामध्ये ध्यानयज्ञेन पूजयेत्

தன் உடல் எனும் ஆலயத்தின் உள்ளே அம்பையுடன் சிவனைத் தியானித்து, இதயத் தாமரையின் பீடிகையில் தியான யாகத்தால் அவரை வழிபட வேண்டும்।

Verse 61

मूले नासाग्रतो नाभौ कंठे वा तालुरंध्रयोः । भ्रूमध्ये द्वारदेशे वा ललाटे मूर्ध्नि वा स्मरेत्

மூலத்தில், அல்லது மூக்கின் நுனியில், அல்லது நாபியில்; அல்லது தொண்டையில், அல்லது அண்ணத்தின் துளைகளில்; அல்லது புருவ நடுவில், அல்லது வாயில்-பகுதியில்; அல்லது நெற்றியில், அல்லது தலைச்சிகரத்தில் (சிவனை) நினைக்க வேண்டும்।

Verse 62

परिकल्प्य यथान्यायं शिवयोः परमासनम् । तत्र सावरणं वापि निरावरणमेव वा

முறையின்படி சிவனுக்கும் தேவிக்கும் உன்னத ஆசனத்தை அமைத்து, அங்கே அதை ஆவரணத்துடன் (சுற்றுப்புற அமைப்புடன்) நிறுவலாம்; அல்லது முற்றிலும் நிராவரணமாக, எளிமையுடனும் தடையற்றவாறும் நிறுவலாம்।

Verse 63

द्विदलेषोडशारे वा द्वादशारे यथाविधि । दशारे वा षडस्रे वा चतुरस्रे शिवं स्मरेत्

இரு இதழ்களும் பதினாறு அரங்களும் கொண்ட தாமரையிலோ, விதிப்படி பன்னிரண்டு அரங்களுடைய தாமரையிலோ—அல்லது பத்து அரங்களிலோ, அல்லது அறுகோணத்திலோ, அல்லது சதுரத்திலோ—பரமசிவனைத் தியானிக்க வேண்டும்।

Verse 64

भ्रुवोरंतरतः पद्मं द्विदलं तडिदुज्ज्वलम् । भ्रूमध्यस्थारविन्दस्य क्रमाद्वै दक्षिणोत्तरे

இரு புருவங்களுக்கிடையிலுள்ள இடத்தில் மின்னலைப் போல் ஒளிரும் இரு இதழ்த் தாமரை உள்ளது. புருவமத்தியில் நிலைபெற்ற அந்த அரவிந்தத்தில் வரிசையாக வலது-இடது என்பதே தெற்கு-வடக்கு என அமைந்துள்ளது।

Verse 65

विद्युत्समानवर्णे च पर्णे वर्णावसानके । षोडशारस्य पत्राणि स्वराः षोडश तानि वै

மின்னல் நிறமுடைய இதழில் எழுத்துகள் முறையாக அமைந்திருக்க, பதினாறு அரங்களுடைய அந்த வடிவத்தின் பதினாறு இதழ்களே உண்மையில் பதினாறு உயிரெழுத்துகள்.

Verse 66

पूर्वादीनि क्रमादेतत्पद्मं कन्दस्य मूलतः । ककारादिटकारांता वर्णाः पर्णान्यनुक्रमात्

கந்தத்தின் அடிமூலத்திலிருந்து இந்தத் தாமரை கிழக்கு முதலான திசைகளின் வரிசைப்படி அமைந்துள்ளது; அதன் இதழ்கள் வரிசையாக ‘க’ முதல் ‘ட’ வரை உள்ள எழுத்துகளாகும்।

Verse 67

भानुवर्णस्य पद्मस्य ध्येयं तद्१ हृदयान्तरे । गोक्षीरधवलस्योक्ता डादिफान्ता यथाक्रमम्

இதயப் பகுதியில் சூரிய ஒளிபோல் பிரகாசிக்கும் அந்தத் தாமரையைத் தியானிக்க வேண்டும். அது பசும்பால்போல் வெண்மையானது எனக் கூறப்படுகிறது; எழுத்துகள் ‘ட’ முதல் ‘ஃப’ வரை ஒழுங்காகச் சொல்லப்பட்டுள்ளன.

Verse 68

अधो दलस्याम्बुजस्य एतस्य २ च दलानि षट् । विधूमांगारवर्णस्य वर्णा वाद्याश्च लान्तिमाः

இதற்குக் கீழே உள்ள அதঃபத்மத்தில் இவ்விரண்டிற்கு மேலாக ஆறு இதழ்கள் உள்ளன. அவற்றின் நிறங்கள் புகையற்ற அங்காரத்தைப் போன்றவை; அதற்கேற்ற நாதங்கள் (அதிர்வுகள்)வும் அவ்வாறே கூறப்படுகின்றன.

Verse 69

मूलाधारारविंदस्य हेमाभस्य यथाक्रमम् । वकारादिसकारान्ता वर्णाः पर्णमयाः स्थिताः

பொன்னொளி போல் பிரகாசிக்கும் மூலாதார அரவிந்தத்தில், முறையின்படி ‘வ’ முதல் ‘ஸ’ வரை எழுத்துகள் இதழ்களில் நிலைத்துள்ளன.

Verse 70

एतेष्वथारविंदेषु यत्रैवाभिरतं मनः । तत्रैव देवं देवीं च चिंतयेद्धीरया धिया

இந்த அரவிந்தங்களில் எங்கு மனம் உண்மையாய் லயிக்கிறதோ, அங்கேயே நிலைத்த அறிவுடைய சாதகன் அமைதியான விவேகச் சிந்தையால் இறைவன் சிவனையும் தேவீ சக்தியையும் இருவரையும் தியானிக்க வேண்டும்.

Verse 71

अंगुष्ठमात्रममलं दीप्यमानं समंततः । शुद्धदीपशिखाकारं स्वशक्त्या पूर्णमण्डितम्

அது மாசற்றது; பெருவிரல் அளவினதே; எல்லாத் திசைகளிலும் ஒளி வீசுகிறது—தூய விளக்கின் சுடர்போன்ற வடிவம் உடையது; தன் சொந்த சக்தியால் முழுமையாக அலங்கரிக்கப்பட்டது.

Verse 72

इन्दुरेखासमाकारं तारारूपमथापि वा । नीवारशूकस्सदृशं बिससुत्राभमेव वा

அது சிலவேளை பிறைநிலா கோடு போலவும், சிலவேளை நட்சத்திர வடிவமாகவும் தோன்றும். சிலவேளை காட்டுநெல் முளை போன்றும், மீண்டும் தாமரை நார் இழை போன்றும் தெரியும்.

Verse 73

कदम्बगोलकाकारं तुषारकणिकोपमम् । क्षित्यादितत्त्वविजयं ध्याता यद्यपि वाञ्छति

தியானி பூமி முதலிய தத்துவங்களை வென்று அவற்றைத் தாண்ட விரும்பினாலும், அந்தத் தத்துவாதீத உண்மையை கடம்பப் பழம் போன்ற உருண்டையாகவும், பனித்துளி போன்ற நுண்மையாகவும் எண்ணி தியானிக்க வேண்டும்.

Verse 74

तत्तत्तत्त्वाधिपामेव मूर्तिं स्थूलां विचिंतयेत् । सदाशिवांता ब्रह्माद्यभवाद्याश्चाष्टमूर्तयः

ஒவ்வொரு தத்துவத்திற்கும் அதிபதியான அந்த ஸ்தூல மூர்த்தியையே தியானிக்க வேண்டும். சதாசிவம் முதல் பிரம்மா வரை, மேலும் பவ முதலியவற்றால் தொடங்கும்—இவையே இறைவனின் அஷ்டமூர்த்திகள்.

Verse 75

शिवस्य मूर्तयः स्थूलाः शिवशास्त्रे विनिश्चिताः । घोरा मिश्रा प्रशान्ताश्च मूर्तयस्ता मुनीश्वरैः

சிவசாஸ்திரத்தில் சிவனின் ஸ்தூல மூர்த்திகள் தெளிவாக நிர்ணயிக்கப்பட்டுள்ளன. முனிவரேந்தர்கள் அவற்றை மூன்று வகை என உரைத்தனர்—கோரம், மிச்ரம், பிரசாந்தம்.

Verse 76

फलाभिलाषरहितैश्चिन्त्याश्चिन्ताविशारदैः । घोराश्चेच्चिंतिताः कुर्युः पापरोगपरिक्षयम्

பலன் வேண்டாமெனும் விருப்பமற்ற, நிலைத்த தியானத்தில் தேர்ந்த சாதகர்கள் சிவனின் கோர ரூபங்களையோ மந்திரங்களையோ சிந்தித்தால், பாவங்களும் பாவத்தால் உண்டாகும் நோய்களும் முழுவதும் ஒழியும்।

Verse 77

चिरेण मिश्रे सौम्ये तु न सद्यो न चिरादपि । सौम्ये मुक्तिर्विशेषेण शांतिः प्रज्ञा प्रसिध्यति

கலந்த மற்றும் சௌம்ய மார்க்கங்களில் பலன் உடனே கிடையாது; மிக விரைவாகவும் அல்ல. ஆனால் சௌம்ய மார்க்கத்தில் விசேஷமாக மோக்ஷம் நிலைபெற்று, சாந்தியும் பிரஜ்ஞையும் செழிக்கின்றன.

Verse 78

सिध्यंति सिद्धयश्चात्र क्रमशो नात्र संशयः

இங்கே சித்திகள் படிப்படியாக நிறைவேறும்—இதில் ஐயமில்லை.