आवरणपूजाविधानम् / The Procedure of Āvaraṇa (Enclosure) Worship

Verse 1

उपमन्युरुवाच । अनुक्तं चात्र पूजायाः कमलोपभयादिव । यत्तदन्यत्प्रवक्ष्यामि समासान्न तु विस्तरात्

உபமன்யு கூறினார்—இங்கு பூஜையில் தாமரை அர்ப்பணம் முதலிய சில விவரங்கள் இன்னும் சொல்லப்படவில்லை; ஆகவே மீதமுள்ளவற்றை நான் சுருக்கமாகச் சொல்கிறேன், விரிவாக அல்ல।

Verse 2

हविर्निवेदनात्पूर्वं दीपदानादनन्तरम् । कुर्यादावरणाभ्यर्चां प्राप्ते नीराजने ऽथ वा

நைவேத்யம் சமர்ப்பிப்பதற்கு முன்பும், தீபதானம் செய்த உடனேயும், ஆவரண தேவதைகளின் அர்ச்சனை செய்ய வேண்டும்; அல்லது நீராஜன நேரம் வந்தபோதும் செய்யலாம்।

Verse 3

तत्रेशानादिसद्यांतं रुद्राद्यस्त्रांतमेव च । शिवस्य वा शिवायाश्च प्रथमावरणे जपेत्

அங்கு முதல் ஆவரணத்தில் ஈசானம் முதல் சத்யோஜாதம் வரை ஜபம் செய்ய வேண்டும்; அதுபோல ருத்ரம் முதல் அஸ்த்ரம் வரைவும்—சிவனுக்காகவோ அல்லது சிவா (தேவி)க்காகவோ।

Verse 4

ऐशान्यां पूर्वभागे च दक्षिणे चोत्तरे तथा । पश्चिमे च तथाग्नेय्यामैशान्यां नैरृते तथा

ஈசான மூலையில், கிழக்கு பகுதியில், மேலும் தெற்கு மற்றும் வடக்கிலும்; மேற்கிலும், அக்கினேய திசையிலும், மீண்டும் ஈசானத்திலும் நைருதி திசையிலும்—இவ்வெல்லா திசைகளிலும் (வின்யாசம்/அமைப்பு) இருப்பதாக அறிய வேண்டும்।

Verse 5

वायव्यां पुनरैशान्यां चतुर्दिक्षु ततः परम् । गर्भावरणमाख्यातं मन्त्रसंघातमेव वा

வாயவ்யத்திலும் மீண்டும் ஈசான்யத்திலும், அதன் பின் நான்கு திசைகளிலும் ‘கர்பாவரணம்’ என அறிவிக்கப்படுகிறது—அதாவது மந்திரங்களின் புனிதக் குழுமமும் அமைப்புமாகும்.

Verse 6

हृदयाद्यस्त्रपर्यंतमथवापि समर्चयेत् । तद्बहिः पूर्वतः शक्रं यमं दक्षिणतो यजेत्

ஹ்ருதயத்திலிருந்து அஸ்திரம் வரை (மந்திரத் தேவதைகளை) விதிப்படி அர்ச்சிக்க வேண்டும்—அல்லது அதே முழுக் கிரமத்திலே. அதன் வெளியே கிழக்கில் சக்ரன் (இந்திரன்), தெற்கில் யமனை வழிபட வேண்டும்.

Verse 7

वरुणं वारुणे भागे धनदं चोत्तरे बुधः । ईशमैशे ऽनलं स्वीये नैरृते निरृतिं यजेत्

மேற்குப் பகுதியில் வருணனை, வடக்கில் தனதன் (குபேரன்) ஐ வழிபட வேண்டும். ஈசான்யத்தில் ஈசன் (சிவன்), தன் திசையில் அனலன் (அக்னி), நைர்ருத்யத்தில் நிர்ருதியை வழிபட வேண்டும்.

Verse 8

मारुते मारुतं विष्णुं नैरृते विधिमैश्वरे । बहिःपद्मस्य वज्राद्यान्यब्जांतान्यायुधान्यपि

வாயுத் திசையில் (வாயவ்யத்தில்) மாருதன் (வாயு), நைர்ருத்யத்தில் விஷ்ணு, மேலும் ஐஸ்வர்யத் திசையில் (ஈசான்யத்தில்) விதி (பிரம்மா) ஆகியோரைக் வழிபட வேண்டும். வெளிப்புறத் தாமரையில் வஜ்ரம் முதலானவும், பிற தாமரையிலிருந்து தோன்றிய ஆயுதங்களையும் வழிபட வேண்டும்.

Verse 9

प्रसिद्धरूपाण्याशासु लोकेशानां क्रमाद्यजेत् । देवं देवीं च संप्रेक्ष्य सर्वावरणदेवताः

திசைகளில் உலகேசர்களின் புகழ்பெற்ற ரூபங்களை வரிசையாக வழிபட வேண்டும். மேலும் தேவன்-தேவி (சிவ-சக்தி) யை மனத்தில் வைத்து, அவர்களின் எல்லா ஆவரணத் தேவதைகளையும் வழிபட வேண்டும்.

Verse 10

बद्धांजलिपुटा ध्येयाः समासीना यथासुखम् । सर्वावरणदेवानां स्वाभिधानैर्नमोयुतैः

இயல்பாகச் சுகமாக அமர்ந்து, அஞ்சலி கூப்பி தியானிக்க வேண்டும். எல்லா ஆவரணத் தேவதைகளுக்கும் அவரவர் பெயர்களுடன் ‘நமः’ என்று வணக்கம் செலுத்த வேண்டும்.

Verse 11

पुष्पैः संपूजनं कुर्यान्नत्वा सर्वान्यथाक्रमम् । गर्भावरणमेवापि यजेत्स्वावरणेन वा

வரிசைப்படி அனைவருக்கும் வணங்கி, மலர்களால் முழுமையான பூஜை செய்ய வேண்டும். கர்ப்பகிரகம் மற்றும் அதன் ஆவரண வட்டங்களையும் பூஜிக்க வேண்டும்—அவரவர் ஆவரணங்களுடன் அல்லது தன் விதிப்படி.

Verse 12

योगे ध्याने जपे होमे वाह्ये वाभ्यंतरे ऽपि वा । हविश्च षड्विधं देयं शुद्धं मुद्गान्नमेव च

யோகம், தியானம், ஜபம், ஹோமம்—வெளிப்பூஜையாயினும் உள்ளார்ந்த பூஜையாயினும்—எதிலாயினும் ஆறு வகை ஹவிஸை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்; மேலும் தூய அன்னம், குறிப்பாக சுத்தமான பாசிப்பயறு அன்னமும் நிவேதிக்க வேண்டும்.

Verse 13

पायसं दधिसंमिश्रं गौडं च मधुनाप्लुतम् । एतेष्वेकमनेकं वा नानाव्यंजनसंयुतम्

பாயசம், தயிர் கலந்த அன்னம், மேலும் வெல்லத்தால் செய்து தேனில் நனைந்த இனிப்புப் பொருட்கள்—இவற்றில் ஒன்று அல்லது பல, பலவகை துணை உணவுகளுடன் அர்ப்பணிக்கலாம்.

Verse 14

गुडखंडन्वितं दद्यान्मथितं दधि चोत्तमम् । भक्ष्याण्यपूपमुख्यानि स्वादुमंति फलानि च

வெல்லமும் சர்க்கரையும் கலந்த மத்தித்த தயிரையும், மிகச் சிறந்த தயிரையும் அர்ப்பணிக்க வேண்டும். மேலும் உண்ணத்தக்க படையல்கள்—சிறப்பாக இனிய அப்பூபம் (மால்புவா முதலியவை)—மற்றும் சுவையுடனும் இனிமையுடனும் உள்ள பழங்களையும் நைவேத்யமாக அளிக்க வேண்டும்.

Verse 15

रक्तचन्दनपुष्पाढ्यं पानीयं चातिशीतलम् । मृदु एलारसाक्तं च खण्डं पूगफलस्य च

மலர்களும் செங்கந்தனமும் கலந்த மிகக் குளிர்ந்த குடிநீரை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்; மேலும் மென்மையான, ஏலக்காய் மணம் கொண்ட கற்கண்டையும், பாக்கு (சுபாரி) பழத் துண்டுகளையும் நிவேதிக்க வேண்டும்।

Verse 16

शैलमेव सितं चूर्णं नातिरूक्षं न दूषितम् । कर्पूरं चाथ कंकोलं जात्यादि च नवं शुभम्

தூய்மையான வெண்மையான மலைத் தூளையே எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும்—அது மிக உலர்ந்ததாகவும், மாசுபட்டதாகவும் இருக்கக் கூடாது. அதனுடன் கற்பூரம், கங்கோலம், மேலும் புதிய மங்களமான ஜாதி (மல்லிகை) முதலிய நறுமணப் பொருட்களையும் சேர்க்க வேண்டும்।

Verse 17

आलेपनं चन्दनं स्यान्मूलकाष्ठंरजोमयम् । कस्तूरिका कुंकुमं च रसो मृगमदात्मकः

சிவபூஜையில் ஆலேபனத்திற்குச் சந்தனமே விதிக்கப்பட்டது—அதன் வேர் மற்றும் உள்ளமரத்தின் தூளால் லேபம் செய்ய வேண்டும். கஸ்தூரி, குங்குமமும் பயன்படும்; நறுமணச் சாறு மிருகமதத் தன்மையுடையது எனக் கூறப்படுகிறது।

Verse 18

पुष्पाणि सुरभीण्येव पवित्राणि शुभानि च । निर्गंधान्युग्रगंधानि दूषितान्युषितानि च

மலர்கள் நறுமணமுடையவை, தூய்மையானவை, மங்களமானவை ஆகலாம்; அல்லது மணமற்றவை, கடும் துர்நாற்றமுடையவை, மாசுபட்டவை, பழையவை ஆகவும் இருக்கலாம்—பூஜைச் சூழலில் இவ்வகைகள் கூறப்பட்டுள்ளன।

Verse 19

स्वयमेव विशीर्णानि न देयानि शिवार्चने । वासांसि च मृदून्येव तपनीयमयानि च

சிவாராதனையில் தானாகவே கிழிந்தோ பழுதடைந்தோ உள்ள ஆடைகளை அர்ப்பணிக்கக் கூடாது. மாறாக மென்மையான, சிறந்த துணிகளையும் தூய பொன்னால் செய்யப்பட்ட காணிக்கைகளையும் மட்டுமே அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

Verse 20

विद्युद्वलयकल्पानि भूषणानि विशेषतः । सर्वाण्येतानि कर्पूरनिर्यासागुरुचन्दनैः

சிறப்பாக அந்த ஆபரணங்கள் மின்னல் வளையங்களைப் போல வடிவமைக்கப்பட்டன; அவை அனைத்தும் கற்பூரம், நறுமணச் சாறு, அகுரு, சந்தனம் ஆகியவற்றால் மணமூட்டப்பட்டன।

Verse 21

आधूपितानि पुष्पौघैर्वासितानि समंततः । चन्दनागुरुकर्पूरकाष्ठगुग्गुलुचूर्णिकैः

அவை எங்கும் மலர்க் குவியல்களால் தூபமூட்டப்பட்டு மணமூட்டப்பட்டன; மேலும் சந்தனம், அகுரு, கற்பூரமரம், குக்குலு பொடி ஆகியவற்றாலும் நறுமணம் பரப்பப்பட்டது।

Verse 22

घृतेन मधुना चैव सिद्धो धूपः प्रशस्यते । कपिलासम्भवेनैव घृतेनातिसुगन्धिना

நெய் மற்றும் தேனுடன் தயாரிக்கப்பட்ட தூபம் மிகப் புகழத்தக்கது என்று கூறப்படுகிறது; குறிப்பாக கபிலா பசுவில் இருந்து பெறப்பட்ட மிக நறுமணமிக்க நெய்யால் செய்தால்।

Verse 23

नित्यं प्रदीपिता दीपाः शस्ताः कर्पूरसंयुताः । पञ्चगव्यं च मधुरं पयो दधि घृतं तथा

தீபங்களை தினமும் ஏற்றி வைத்தல் வேண்டும்—கற்பூரம் கலந்தவை மிகச் சிறந்தவை. மேலும் இனிய பஞ்சகவ்யம், பால், தயிர், நெய் ஆகியனையும் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்।

Verse 24

कपिलासम्भवं शम्भोरिष्टं स्नाने च पानके । आसनानि च भद्राणि गजदंतमयानि च

சம்புவிற்கு ஸ்நானத்திலும் ஆச்சமனத்திலும் கபிலா பசுவிலிருந்து உண்டான பொருள் பிரியமானது. மேலும் மங்களமான ஆசனங்களையும், யானைத் தந்தத்தால் செய்யப்பட்டவையாயினும், அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

Verse 25

सुवर्णरत्नयुक्तानि चित्राण्यास्तरणानि च । मृदूपधानयुक्तानि सूक्ष्मतूलमयानि च

தங்கமும் ரத்தினங்களும் பதிக்கப்பட்ட, அழகிய அலங்காரப் போர்வைகளும் விரிப்புகளும் இருந்தன; அவை மென்மையானவை, தலையணைகளுடன் கூடியவை, நுண்ணிய பருத்தியால் செய்யப்பட்டவை.

Verse 26

उच्चावचानि रम्याणि शयनानि सुखानि च । नद्यस्समुद्रगामिन्या नटाद्वाम्भः समाहृतम्

உயர்ந்ததும் தாழ்ந்ததும் என பலவகை இனிய படுக்கைகளும் வசதியான கட்டில்களும் இருந்தன; மேலும் கடலுக்குச் செல்லும் நதியிலிருந்து குடங்களில் நீர் கொண்டு வரப்பட்டது.

Verse 27

शीतञ्च वस्त्रपूतं तद्विशिष्टं स्नानपानयोः । छत्रं शशिनिभं चारु मुक्तादामविराजितम्

ஸ்நானத்துக்கும் பானத்துக்கும் சிறப்பாக ஏற்ற, துணியால் வடிகட்டிய குளிர்ந்த நீரை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்; மேலும் நிலவுபோல் வெண்மையான, முத்துமாலையால் ஒளிரும் அழகிய குடையும் அளிக்க வேண்டும்.

Verse 28

नवरत्नचितं दिव्यं हेमदण्डमनोहरम् । चामरे च सिते सूक्ष्मे चामीकरपरिष्कृते

அவர்கள் நவரத்தினங்கள் பதிக்கப்பட்ட தெய்வீகச் சாமரத்தை கொண்டு வந்தனர்; அது பொன் தண்டுடன் மிக இனிமையாயிருந்தது. மேலும் பொன்னால் அலங்கரிக்கப்பட்ட இரண்டு வெண்மையான, நுண்மையான சாமரங்களையும் கொண்டுவந்தனர்.

Verse 29

राजहंसद्वयाकारे रत्नदंडोपशोभिते । दर्पणं चापि सुस्निग्धं दिव्यगन्धानुलेपनम्

அங்கே ஒரு தெய்வீகக் கண்ணாடி இருந்தது; ரத்தினம் பதித்த கைப்பிடி அரச அன்னங்களின் இரட்டையுருவாக அலங்கரித்தது. அது மிக மென்மையும் ஒளியும் உடையதாக, தெய்வீக நறுமணத் தைலத்தால் பூசப்பட்டிருந்தது.

Verse 30

समंताद्रत्नसञ्छन्नं स्रग्वैरैश्चापि भूषितम् । गम्भीरनिनदः शंखो हंसकुंदेन्दुसन्निभः

அந்த சங்கம் சுற்றிலும் ரத்தினங்களால் மூடப்பட்டு, மாலைகளாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது. அதன் ஒலி ஆழமாய் இருந்தது; அது அன்னம், குந்தமலர், நிலா போன்ற வெண்மையுடன் ஒளிர்ந்தது.

Verse 31

आस्वपृष्ठादिदेशेषु रत्नचामीकराचितः । काहलानि च रम्याणि नानानादकराणि च

வாகனங்களின் முதுகு முதலிய பகுதிகளில் ரத்தினமும் பொன்னும் பதித்த ஆபரணங்கள் இருந்தன. மேலும் இனிய காஹளங்கள் (துருத்திகள்) மற்றும் பலவகை ஒலிகளை எழுப்பும் பிற வாத்தியங்களும் இருந்தன.

Verse 32

सुवर्णनिर्मितान्येव मौक्तिकालंकृतानि च । भेरीमृदंगमुरजतिमिच्छपटहादयः

பொன்னால் செய்யப்பட்டு முத்துகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட இசைக்கருவிகளும் இருந்தன—பேரி, மிருதங்கம், முரஜம், திமிச்ச, படஹம் முதலியவை।

Verse 33

समुद्रकल्पसन्नादाः कल्पनीयाः प्रयत्नतः । भांडान्यपि च रम्याणि पत्राण्यपि च कृत्स्नशः

முயற்சியுடன் கடலின் கர்ஜனை போன்ற முழக்கங்களை அமைக்க வேண்டும்; அதுபோல அழகிய பாத்திரங்களையும் தேவையான எல்லா இலைகளையும் முழுமையாகத் தயாரிக்க வேண்டும்।

Verse 34

तदाधाराणि १ सर्वाणि सौवर्णान्येव साधयेत् । आलयं च महेशस्य शिवस्य परमात्मनः

அதன் ஆதாரங்கள் அனைத்தையும் முழுவதும் பொன்னாலேயே அமைக்க வேண்டும்; மேலும் மகேசன்—பரமாத்மா சிவனின்—ஆலயம் (கருவறை)யையும் தயார் செய்ய வேண்டும்.

Verse 35

राजावसथवत्कल्प्यं शिल्पशास्त्रोक्तलक्षणम् । उच्चप्राकारसंभिन्नं भूधराकारगोपुरम्

இது அரச மாளிகை போல் அமைக்கப்பட வேண்டும்; சிற்பசாஸ்திரத்தில் கூறிய இலக்கணங்களுடன், உயர்ந்த மதில்களால் சூழப்பட்டு, மலைவடிவ கோபுரத்துடன் இருக்க வேண்டும்.

Verse 36

अनेकरत्नसंच्छन्नं हेमद्वारकपाटकम् । तप्तजांबूनदमयं रत्नस्तम्भशतावृतम्

அது பலவகை ரத்தினங்களால் மூடப்பட்டதாக இருக்க வேண்டும்; அதன் கதவுப் பலகைகள் பொன்னால் செய்யப்பட்டிருக்க வேண்டும்; காய்ந்த ஜாம்பூநதப் பொன்னால் வடிவமைக்கப்பட்டு, ரத்தினத் தூண்கள் நூற்றுக்கணக்கால் சூழப்பட்டிருக்க வேண்டும்.

Verse 37

मुक्तादामवितानाढ्यं विद्रुमद्वारतोरणम् । चामीकरमयैर्दिव्यैर्मुकुटैः कुम्भलक्षणैः

அது முத்துமாலைகளின் விதானங்களால் செழுமையுற்றது; அதன் வாயில்-தோரணங்கள் பவளத்தால் செய்யப்பட்டன. மேலும் கலச-லட்சணமுடைய தெய்வீகப் பொன்னாலான முக்குடம் போன்ற சிகர அலங்காரங்களால் அது ஒளிர்ந்தது.

Verse 38

अलंकृतशिरोभागमस्त्र २ आजेन चिह्नितम् । राजन्यार्हनिवासैश्च राजवीथ्यादिशोभितैः

அதன் முன்பகுதி அழகுற அலங்கரிக்கப்பட்டது; அதில் அஜ (ஆடு)ச் சின்னத்தால் குறிக்கப்பட்ட இரு ஆயுதங்களின் அடையாளம் இருந்தது. மேலும் அரசகுலத்தார்க்கு உரிய இல்லங்களாலும் அரசவீதிகள் முதலிய சிறப்பான வழிகளாலும் அது மிக்க ஒளியுற்றது.

Verse 39

प्रोच्छ्रितप्रांशुशिखरैः प्रासादैश्च समंततः । आस्थानस्थानवर्यैश्च स्थितैर्दिक्षु विदिक्षु च

எல்லாத் திசைகளிலும் உயர்ந்து நின்ற மாளிகைகள், வானளாவிய கோபுரச் சிகரங்களுடன் விளங்கின; திசை-விதிசை எங்கும் சிறந்த சபைமண்டபங்களும் தேர்ந்த ஆஸ்தான இடங்களும் அமைந்திருந்தன.

Verse 40

अत्यन्तालंकृतप्रांतमंतरावरणैरिव । उत्तमस्त्रीसहस्रैश्च नृत्यगेयविशारदैः

அதன் வளாகங்கள் மிகுந்த அலங்காரத்துடன், உள்ளகத் திரைகளால் சூழப்பட்டதுபோல் தோன்றின; மேலும் நடனமும் பாடலும் நன்கு அறிந்த ஆயிரக்கணக்கான உயர்குலப் பெண்களால் அது நிரம்பியிருந்தது.

Verse 41

वेणुवीणाविदग्धैश्च पुरुषैर्बहुभिर्युतम् । रक्षितं रक्षिभिर्वीरैर्गजवाजिरथान्वितैः

அது வேணு (புல்லாங்குழல்) மற்றும் வீணை வாசிப்பில் தேர்ந்த பல ஆண்களுடன் கூடியிருந்தது; யானை, குதிரை, ரதங்களுடன் ஆயத்தமான வீர காவலர்களால் பாதுகாக்கப்பட்டது.

Verse 42

अनेकपुष्पवाटीभिरनेकैश्च सरोवरैः । दीर्घिकाभिरनेकाभिर्दिग्विदिक्षु विराजितम्

பல மலர்த் தோட்டங்களாலும் பல ஏரிகளாலும் பல நீண்ட குளங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டு, திசை-விதிசை எங்கும் அது ஒளிர்ந்து விளங்கியது.

Verse 43

वेदवेदांततत्त्वज्ञैश्शिवशास्त्रपरायणैः । शिवाश्रमरतैर्भक्तैः शिवशास्त्रोक्तलक्षणैः

அது வேத-வேதாந்தத் தத்துவத்தை அறிந்தவர்களாலும், சிவசாஸ்திரத்தில் பராயணமாயிருந்தவர்களாலும், சைவ ஆசிரம ஒழுக்கங்களில் மகிழ்ந்த பக்தர்களாலும், சிவசாஸ்திரம் கூறிய இலக்கணங்களைத் தாங்கியவர்களாலும் நிறைந்திருந்தது.

Verse 44

शांतैः स्मितमुखैः स्फीतैः सदाचारपरायणैः । शैवैर्माहेश्वरैश्चैव श्रीमद्भिस्सेवितद्विजैः

அவ்விடம் அமைதியுடனும் புன்னகை முகத்துடனும் செழிப்புடனும் நல்வழி ஒழுக்கத்தில் நிலைத்த பக்தர்களாலும்; சைவ, மாஹேஸ்வரர்களாலும்; மேலும் பாக்கியவான்களின் சேவையால் மதிக்கப்படும் த்விஜர்களாலும் (பிராமணர்களாலும்) சூழப்பட்டிருந்தது.

Verse 45

एवमंतर्बहिर्वाथयथाशक्तिविनिर्मितैः । स्थाने शिलामये दांते दारवे चेष्टकामये

இவ்வாறு உள்ளார்ந்த முறையிலோ வெளிப்புற முறையிலோ, தன் ஆற்றலுக்கேற்ப அமைந்த வழியில் வழிபாடு செய்ய வேண்டும். ஏற்ற இடத்தில்—கல், தந்தம் (யானைத்தந்தம்) அல்லது மரத்தால் செய்யப்பட்ட (லிங்கம்) ஒன்றை—தன் விருப்ப நோக்கும் பக்தி இலக்கும் பொருந்தப் பிரதிஷ்டை செய்து அர்ச்சிக்க வேண்டும்.

Verse 46

केवलं मृन्मये वापि पुण्यारण्ये ऽथ वा गिरौ । नद्यां देवालये ऽन्यत्र देशे वाथ गृहे शुभे

எளிய மண்ணால் செய்யப்பட்ட (உருவம்/வேதி) மட்டுமாயினும், புண்ணிய வனத்திலோ மலைமேலோ; நதிக்கரையிலோ, தேவாலயத்திலோ, அல்லது வேறு எந்த இடத்திலோ—அருள்மிகு இல்லத்தில்கூட—சிவபூஜை செய்ய வேண்டும்.

Verse 47

आढ्यो वाथ दरिद्रो वा स्वकां शक्तिमवंचयन् । द्रव्यैर्न्यायार्जितैरेव भक्त्या देवं समर्चयेत्

செல்வன் ஆனாலும் ஏழை ஆனாலும், தன் ஆற்றலை மறைக்காமல், நீதியாக ஈட்டிய பொருள்களாலேயே பக்தியுடன் இறைவனை வழிபட வேண்டும்.

Verse 48

अथान्यायार्जितैश्चापि भक्त्या चेच्छिवमर्चयेत् । न तस्य प्रत्यवायो ऽस्ति भाववश्यो यतः प्रभुः

அநியாயமாக ஈட்டிய பொருள்களால்கூட பக்தியுடன் சிவனை அர்ச்சித்தால், அந்த வழிபாட்டால் அழிவூட்டும் ‘பிரத்யவாயம்’ இல்லை; ஏனெனில் ஆண்டவன் பக்தரின் உள்ளுணர்வுக்கு வசியன்.

Verse 49

न्यायार्जितैरपि द्रव्यैरभक्त्या पूजयेद्यदि । न तत्फलमवाप्नोति भक्तिरेवात्र कारणम्

நியாயமாக ஈட்டிய பொருள்களாலும் பக்தியின்றி (சிவனை) பூஜித்தால் அதன் பலன் கிடையாது; இங்கு காரணம் பக்தியே ஆகும்.

Verse 50

भक्त्या वित्तानुसारेण शिवमुद्दिश्य यत्कृतम् । अल्पे महति वा तुल्यं फलमाढ्यदरिद्रयोः

பக்தியுடன், தன் வசதிக்கேற்ப, சிவனை நோக்கி எது செய்தாலும்—அது சிறியதாயினும் பெரியதாயினும்—செல்வனுக்கும் ஏழைக்கும் ஒரே பலனை அளிக்கும்.

Verse 51

भक्त्या प्रचोदितः कुर्यादल्पवित्तोपि मानवः । महाविभवसारोपि न कुर्याद्भक्तिवर्जितः

பக்தியால் தூண்டப்பட்டால் குறைந்த செல்வமுள்ள மனிதனும் சிவபூஜை முதலிய கடமைகளைச் செய்ய வேண்டும்; ஆனால் மிகுந்த செல்வம் இருந்தாலும் பக்தியற்றவன் அவற்றைச் செய்யக் கூடாது।

Verse 52

सर्वस्वमपि यो दद्याच्छिवे भक्तिविवर्जितः । न तेन फलभाक्स स्याद्भक्तिरेवात्र कारणम्

பக்தியின்றி சிவனுக்குச் சர்வத்தையும் தானமாக அளித்தாலும், அவன் அதன் உண்மைப் பலனைப் பெறமாட்டான்; இங்கு காரணம் பக்தியே.

Verse 53

न तत्तपोभिरत्युग्रैर्न च सर्वैर्महामखैः । गच्छेच्छिवपुरं दिव्यं मुक्त्वा भक्तिं शिवात्मकम्

மிகக் கடுமையான தவங்களாலும், எல்லா மகாயாகங்களாலும் கூட, தெய்வீக சிவபுரத்தை அடைய முடியாது—சிவமயமான பக்தியை விட்டுவிட்டால்.

Verse 54

गुह्याद्गुह्यतरं कृष्ण सर्वत्र परमेश्वरे । शिवे भक्तिर्न संदेहस्तया भक्तो विमुच्यते

ஹே கிருஷ்ணா! மறைவினும் மிக மறைவானது இதுவே—எங்கும் நிறைந்த பரமேஸ்வரன் சிவனிடத்து அசையாத பக்தி. இதில் ஐயமில்லை; அந்தப் பக்தியாலே பக்தன் விடுதலை பெறுகிறான்।

Verse 55

शिवमंत्रजपो ध्यानं होमो यज्ञस्तपःश्रुतम् । दानमध्ययनं सर्वे भावार्थं नात्र संशयः

சிவமந்திர ஜபம், தியானம், ஹோமம், யாகம், தவம், வேத-அధ్యயனம், தானம், சாஸ்திரப் பயில்—இவை அனைத்தும், ஐயமின்றி, சிவபாவத்திலேயே தம் உண்மைப் பொருளை நிறைவேற்றுகின்றன।

Verse 56

भावहीनो नरस्सर्वं कृत्वापि न विमुच्यते । भावयुक्तः पुनस्सर्वमकृत्वापि विमुच्यते

பாவமற்றவன் அனைத்தையும் செய்தாலும் விடுதலை பெறான்; ஆனால் பாவமுடையவன் அனைத்தையும் செய்யாவிட்டாலும் விடுதலை பெறுவான்।

Verse 57

चांद्रायणसहस्रैश्च प्राजापत्यशतैस्तथा । मासोपवासैश्चान्यैश्च शिवभक्तस्य किं पुनः

ஆயிரம் சாந்திராயண விரதங்களாலும், நூறு பிராஜாபத்யப் பிராயச்சித்தங்களாலும், பிற மாதநீண்ட நோன்புகளாலும்—சிவபக்தனின் மகிமையை மேலும் என்ன சொல்ல இயலும்?

Verse 58

अभक्ता मानवाश्चास्मिंल्लोके गिरिगुहासु च । तपंति चाल्पभोगार्थं भक्तो भावेन मुच्यते

இந்த உலகில் மலைகளிலும் குகைகளிலும் பக்தியற்றோர் சிறு போகங்களுக்காகத் தவம் செய்கிறார்கள்; ஆனால் சிவனில் உணர்வுப் பக்தியுடைய பக்தன் விடுதலை பெறுகிறான்।

Verse 59

सात्त्विकं मुक्तिदं कर्म सत्त्वे वै योगिनः स्थिताः । राजसं सिद्धिदं कुर्युः कर्मिणो रजसावृताः

சத்த்வத்தில் நிலைபெற்ற யோகிகள் சாத்த்விகக் கர்மத்தைச் செய்கின்றனர்; அது முக்தியை அளிக்கும். ரஜஸால் மூடப்பட்ட கர்மிகள் ராஜஸக் கர்மத்தைச் செய்கின்றனர்; அது சித்திகளும் உலகப் பெறுபேறுகளும் மட்டுமே தரும்.

Verse 60

असुरा राक्षसाश्चैव तमोगुणसमन्विताः । ऐहिकार्थं यजन्तीशं नराश्चान्ये ऽपि तादृशाः

தமோகுணம் உடைய அசுரரும் ராக்ஷசரும் உலகியலான பயனுக்காக ஈசனை வழிபடுகின்றனர்; அதே இயல்புடைய பிற மனிதரும் அதே நோக்கத்திற்காக அவரை ஆராதிக்கின்றனர்.

Verse 61

तामसं राजसं वापि सात्त्विकं भावमेव च । आश्रित्य भक्त्या पूजाद्यं कुर्वन्भद्रं समश्नुते

பாவம் தாமஸமாக இருந்தாலும், ராஜஸமாக இருந்தாலும், சாத்த்விகமாக இருந்தாலும்—பக்தியைச் சார்ந்து பூஜை முதலியவற்றைச் செய்பவன் நன்மையும் மங்களமும் அடைகிறான்.

Verse 62

यतः पापार्णवात्त्रातुं भक्तिर्नौरिव निर्मिता । तस्माद्भक्त्युपपन्नस्य रजसा तमसा च किम्

பாவக் கடலிலிருந்து கரை சேர்க்க பக்தி ஒரு படகுபோல் அமைக்கப்பட்டது. ஆகவே பக்தியால் நிறைந்தவர்மேல் ரஜஸ், தமஸ் என்ன வல்லமை செலுத்த முடியும்?

Verse 63

अन्त्यजो वाधमो वापि मूर्खो वा पतितो ऽपि वा । शिवं प्रपन्नश्चेत्कृष्ण पूज्यस्सर्वसुरासुरैः

ஓ கிருஷ்ணா! ஒருவர் அந்த்யஜனாகவோ, இழிந்தவராகவோ, மூடனாகவோ, வீழ்ந்தவராகவோ இருந்தாலும்—சிவனைச் சரணடைந்தால், எல்லா தேவர்களாலும் அசுரர்களாலும் கூட வணங்கத்தக்கவராவான்.

Verse 64

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन भक्त्यैव शिवमर्चयेत् । अभुक्तानां क्वचिदपि फलं नास्ति यतस्ततः

ஆகையால் முழு முயற்சியுடன் பக்தியாலேயே பரமேஸ்வரன் சிவனை அர்ச்சிக்க வேண்டும்; பக்தி‑பூஜையில் ஈடுபடாதவர்களுக்கு எங்கும் எந்தப் பலனும் இல்லை।

Verse 65

वक्ष्याम्यतिरहस्यं ते शृणु कृष्ण वचो मम । वेदैश्शास्त्रैर्वेदविद्भिर्विचार्य सुविनिश्चितम्

நான் உனக்கு மிக இரகசியமான உண்மையைச் சொல்கிறேன்—ஓ கிருஷ்ணா, என் சொற்களை கேள். இது வேதங்களாலும் சாஸ்திரங்களாலும், வேதவித்தகர்களின் ஆராய்ச்சியால் நன்கு பரிசோதிக்கப்பட்டு உறுதியாக நிர்ணயிக்கப்பட்டது।