षडध्व-शुद्धिः (Purification of the Six Adhvans / Sixfold Cosmic Path)

Verse 1

उपमन्युरुवाच । अतः परं समावेक्ष्य गुरुः शिष्यस्य योग्यताम् । षडध्वशुद्धिं कुर्वीत सर्वबंधविमुक्तये

உபமன்யு கூறினார்—இதன் பின் குரு, சீடனின் தகுதியை நன்கு ஆராய்ந்து, எல்லா பந்தங்களிலிருந்தும் விடுதலைக்காக ஷடத்வ-சுத்தியைச் செய்ய வேண்டும்।

Verse 2

कलां तत्त्वं च भुवनं वर्णं पदमतः परम् । मंत्रश्चेति समासेन षडध्वा परिपठ्यते

சுருக்கமாக ஷடத்வங்கள் இவ்வாறு பாராயணம் செய்யப்படுகின்றன—கலா, தத்துவம், புவனம், வர்ணம், பதம்; இவற்றிற்கு அப்பால் மந்திரம்.

Verse 3

निवृत्त्याद्याः कलाः पञ्च कलाध्वा कथ्यते बुधैः । व्याप्ताः कलाभिरितरे त्वध्वानः पञ्च पञ्चभिः

நிவ்ருத்தி முதலான ஐந்து கலைகளே ‘கலாத்வம்’ என ஞானிகள் உரைக்கின்றனர். மற்ற ஐந்து அத்வானங்களும் இக்கலைகளால் ஐந்தைந்து வகையாய் எங்கும் பரவியுள்ளன.

Verse 4

शिवतत्त्वादिभूम्यंतं तत्त्वाध्वा समुदाहृतः । षड्विंशत्संख्ययोपेतः शुद्धाशुद्धोभयात्मकः

சிவத்தத்துவம் முதல் பூமித்தத்துவம் வரை விரிந்ததே ‘தத்த்வாத்வம்’ எனப் புகழப்படுகிறது. இது இருபத்தாறு தத்துவங்களைக் கொண்டது; சுத்தம், அசுத்தம், இரண்டும் கலந்த இயல்புமுடையது.

Verse 5

आधाराद्युन्मनांतश्च भुवनाध्वा प्रकीर्तितः । विना भेदोपभेदाभ्यां षष्टिसंख्यासमन्वितः

ஆதாரம் முதல் உன்மனா வரை ‘புவனாத்வம்’ எனப் போற்றப்படுகிறது. பேதம்-உபபேதம் இன்றி எண்ணினால் இதன் தொகை அறுபது எனக் கூறப்படுகிறது.

Verse 6

पञ्चाशद्रुद्ररूपास्तु वर्णा वर्णाध्वसंज्ञिताः । अनेकभेदसंपन्नः पदाध्वा समुदाहृतः

ஐம்பது எழுத்துகள் ருத்ர ரூபங்களே; அவை ‘வர்ணாத்வம்’ என அழைக்கப்படுகின்றன. ‘பதாத்வம்’ பல பிரிவுகளும் வேறுபாடுகளும் நிறைந்ததாக அறிவிக்கப்படுகிறது.

Verse 7

सर्वोपमंत्रैर्मंत्राध्वा व्याप्तः परमविद्यया । यथा शिवो न तत्त्वेषु गण्यते तत्त्वनायकः

அனைத்து உபமந்திரங்களுடனும் மந்திராத்வம் பரமவித்தையால் நிறைந்துள்ளது. தத்துவங்களின் நாயகனான சிவன் தத்துவங்களில் எண்ணப்படார்.

Verse 8

मंत्राध्वनि न गण्येत तथासौ मंत्रनायकः । कलाध्वनो व्यापकत्वं व्याप्यत्वं चेतराध्वनाम्

மந்திராத்வம் தனித்த வகையாக எண்ணப்படாது; அதுபோல மந்திரங்களின் நாயகனான இறைவனும் (சிவனும்) தத்துவங்களில் எண்ணப்படார். கலாத்வம் வியாபகம்; பிற அத்வங்கள் வியாப்யம்.

Verse 9

न वेत्ति तत्त्वतो यस्य नैवार्हत्यध्वशोधनम् । षड्विधस्याध्वनो रूपं न येन विदितं भवेत्

தத்துவத்தின்படி உண்மையை அறியாதவன் அத்வ-சோதனைக்கு தகுதியற்றவன். ஆறுவகை அத்வத்தின் உண்மை வடிவம் அறியாதவனும் தகுதியற்றவன்.

Verse 10

व्याप्यव्यापकता तेन ज्ञातुमेव न शक्यते । तस्मादध्वस्वरूपं च व्याप्यव्यापकतां तथा

அந்த (குறுகிய வழி) மூலம் வியாப்ய-வியாபக உறவை உண்மையாக அறிய முடியாது. ஆகவே அத்வத்தின் இயல்பையும் வியாப்ய-வியாபகத் தத்துவத்தையும் அறிய வேண்டும்.

Verse 11

यथावदवगम्यैव कुर्यादध्वविशोधनम् । कुंडमंडलपर्यंतं तत्र कृत्वा यथा पुरा

முறையைச் சரியாக அறிந்து அத்வ-விசோதனத்தைச் செய்ய வேண்டும். அங்கே குண்டமும் மண்டலமும் வரை, முன் மரபின்படி அதேபோலச் செய்ய வேண்டும்।

Verse 12

द्विहस्तमानं कुर्वीत प्राच्यां कलशमंडलम् । ततः स्नातश्शिवाचार्यः सशिष्यः कृतनैत्यकः

கிழக்கு திசையில் இரு கை அளவுள்ள கலசமண்டலத்தை அமைக்க வேண்டும். பின்னர் ஸ்நானம் செய்து நித்தியகர்மங்களை நிறைவேற்றி, சீடனுடன் சிவாசாரியர் பூஜை முறையைத் தொடங்க வேண்டும்.

Verse 13

प्रविश्य मंडलं शंभोः पूजां पूर्ववदाचरेत् । तत्राढकावरैस्सिद्धं तंदुलैः पायसं प्रभोः

சம்புவின் மண்டலத்தில் நுழைந்து முன் விதித்தபடியே பூஜையைச் செய்ய வேண்டும். அங்கு நன்கு வெந்த அரிசியால் ஆடக-ஆவர அளவாகப் பிரபுவுக்குப் பாயசம் (பால்கஞ்சி) தயாரிக்க வேண்டும்.

Verse 14

अर्धं निवेद्य होमार्थं शेषं समुपकल्पयेत् । पुरतः कल्पिते वाथ मंडले वर्णिमंडिते

அதன் பாதியை ஹோமத்திற்காக நிவேதனம் செய்து, மீதியை முறையாகத் தயாரித்து வைத்திருக்க வேண்டும். பின்னர் முன்புறத்தில், புனித நிறங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட முன் அமைக்கப்பட்ட மண்டலத்தில் (சடங்கைத் தொடர வேண்டும்).

Verse 15

स्थापयेत्पञ्चकलशान्दिक्षु मध्ये च देशिकः । तेषु ब्रह्माणि मूलार्णैर्बिन्दुनादसमन्वितैः

தேசிகர் (ஆசாரியர்) ஐந்து கலசங்களை நிறுவ வேண்டும்—நான்கு திசைகளிலும் ஒன்று நடுவிலும். அவற்றில் பிந்து-நாதம் உடைய மூலஅக்ஷரங்களால் அதிஷ்டாத்ரி பிரஹ்மத் தத்துவங்களை வின்யாசம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 16

नम आद्यैर्यकरांतैः कल्पयेत्कल्पवित्तमः । ईशानं मध्यमे कुंभे पुरुषं पुरतः स्थिते

அப்போது விதிவின்யாசத்தில் தேர்ந்த சாதகர் ‘ந’ முதல் ‘ய’ வரை உள்ள எழுத்துகளை மனத்தில் அமைத்துக் கொள்ள வேண்டும். நடுக் கும்பத்தில் ஈசானன் (சிவன்) அவரை தியானிக்க வேண்டும்; முன் வைக்கப்பட்ட கும்பத்தில் புருஷன் (பிரபுவின் தூய்மையாக்கும் அம்சம்) அவரை சிந்திக்க வேண்டும்।

Verse 17

अघोरं दक्षिणे वामे वामं सद्यं च पश्चिमे । रक्षां विधाय मुद्रा च बद्ध्वा कुंभाभिमंत्रणम्

வலப்புறம் ‘அகோர’ மந்திரத்தையும், இடப்புறம் ‘வாம’ மந்திரத்தையும், மேற்கில் ‘சத்ய’ மந்திரத்தையும் நிறுவி ரட்சாகவசம் செய்ய வேண்டும். பின்னர் உரிய முத்திரையைப் பிணைத்து மந்திரத்தால் கும்பத்தை அபிமந்திரிக்க வேண்டும்.

Verse 18

कृत्वा शिवानलैर्होमं प्रारभेत्यथा पुरा । यदर्धं पायसं पूर्वं होमार्थं परिकल्पितम्

சிவாக்னியில் ஹோமம் செய்து, பின்னர் முன்புபோலவே முறையைத் தொடங்க வேண்டும். முன்பே ஹோமத்திற்காக ஒதுக்கப்பட்ட பாயசத்தின் பாதிப் பகுதியை ஹோமார்த்தமாகப் பயன்படுத்த வேண்டும்.

Verse 19

हुत्वा शिष्यस्य तच्छेषं भोक्तुं समुपकल्पयेत् । तर्पणांतं च मंत्राणां कृत्वा कर्म यथा पुरा

ஆஹுதி அளித்த பின் மீதமுள்ளதைச் சீடன் பிரசாதமாக உண்ண ஏற்பாடு செய்ய வேண்டும். மேலும் மந்திரங்களுக்குத் தர்ப்பணாந்த விதியை நிறைவேற்றி, முன்புபோல மரபின்படி கர்மத்தைச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 20

हुत्वा पूर्णाहुतिं तेषां ततः कुर्यात्प्रदीपनम् । ओंकारादनु हुंकारं ततो मूलं फडंतकम्

அந்த கர்மங்களுக்குப் பூர்ணாஹுதியை அளித்த பின், பிரदीபனம் (தீ/கிரியையைத் தூண்டுதல்) செய்ய வேண்டும். ஓங்காரத்திற்குப் பின் ஹுங்காரத்தைச் சொல்லி, பின்னர் ‘பட்’ முடிவுடன் கூடிய மூலமந்திரத்தைப் பயன்படுத்த வேண்டும்.

Verse 21

स्वाहांतं दीपने प्राहुरंगानि च यथाक्रमम् । तेषामाहुतयस्तिस्रो देया दीपनकर्मणि

தீபன கர்மத்தில் அங்க மந்திரங்கள் வரிசைப்படி ‘ஸ்வாஹா’ என்று முடிவுறச் சொல்லப்படுகின்றன. அந்த அங்க மந்திரங்களுக்கு தீபன செயலில் மூன்று ஆஹுதிகள் அளிக்க வேண்டும்।

Verse 22

मंत्रैरेकैकशस्तैस्तु विचिन्त्या दीप्तमूर्तयः । त्रिगुणं त्रिगुणी कृत्य द्विजकन्याकृतं सितम्

ஒவ்வொரு மந்திரத்தையும் நூறு முறை ஜபித்து, ஒளிவீசும் மூர்த்திகளைத் தியானிக்க வேண்டும். பின்னர் மூன்றடங்கினை மீண்டும் மூன்றடங்காக்கி, பிராமண கன்னியால் தயாரிக்கப்பட்ட தூய வெண்மையான பொருளை பயன்படுத்த வேண்டும்।

Verse 23

सूत्रं सूत्रेण संमंत्र्य शिखाग्रे बंधयेच्छिशोः । चरणांगुष्ठपर्यंतमूर्ध्वकायस्य तिष्ठतः

ஒரு நூலை மற்றொரு நூலால் மந்திரித்து, குழந்தையின் சிகையின் முனையில் கட்ட வேண்டும். குழந்தை உடலை நேராக வைத்துக் கொண்டு நின்றிருக்க, அந்த நூல் பாதத்தின் பெருவிரல் வரை நீள வேண்டும்.

Verse 24

लंबयित्वा तु तत्सूत्रं सुषुम्णां तत्र योजयेत् । शांतया मुद्रयादाय मूलमंत्रेण मंत्रवित्

அந்த புனித நூலைத் தொங்க விடுத்து, அங்கே அதை சுஷும்ணா நாடியுடன் இணைக்க வேண்டும். பின்னர் சாந்தா முத்திரையை ஏற்று, மந்திரவித் மூலமந்திரத்தால் அந்தச் செயலை நிறைவேற்ற வேண்டும்.

Verse 25

हुत्वाहुतित्रयं तस्यास्सान्निध्यमुपकल्पयेत् । हृदि संताड्य शिष्यस्य पुष्पक्षेपेण पूर्ववत्

அவளுக்குத் திரிவித ஆஹுதிகளை அர்ப்பணித்து தேவியின் சாந்நித்யத்தை நிறுவ வேண்டும். பின்னர் சீடனின் இதயத்தில் தட்டித் (ஸந்தாட்ய) தொட்ந்து, முன்புபோல் மலர்தூவி விதியை நிறைவேற்ற வேண்டும்.

Verse 26

चैतन्यं समुपादाय द्वादशांते निवेद्य च । सूत्रं सूत्रेण संयोज्य संरक्ष्यास्त्रेण वर्मणा

உள்ளுணர்வான சைதன்யத்தைச் சேர்த்து, த்வாதசாந்தத்தில் அர்ப்பணிக்க வேண்டும். பின்னர் நூலை நூலோடு இணைத்து, அஸ்திர-மந்திரம் எனும் கவசத்தால் அதை பாதுகாக்க வேண்டும்.

Verse 27

अवगुंठ्याथ तत्सूत्रं शिष्यदेहं विचिंतयेत् । मूलत्रयमयं पाशं भोगभोग्यत्वलक्षणम्

பின்னர் அந்த யஜ்ஞோபவீதத்தை மூடி, சீடனின் உடலைப் பாசமாகத் தியானிக்க வேண்டும். அது மூன்று மூல மலம் (ஆணவ, மாயீய, கார்ம) ஆகியவற்றால் ஆனது; போக்தா–போக்யம் எனும் அனுபவிப்பவன்–அனுபவப் பொருள் என்ற இலக்கணத்தால் குறிக்கப்படுகிறது।

Verse 28

विषयेन्द्रियदेहादिजनकं तस्य भावयेत् । व्योमादिभूतरूपिण्यः शांत्यतीतादयः कलाः

அனுபவப் பொருள்கள், இந்திரியங்கள், உடல் முதலியவற்றை உண்டாக்கும் மூலக் காரணனாக அவரைத் தியானிக்க வேண்டும். ஆகாயம் முதலிய பூதரூபங்களை ஏற்ற சாந்தி, அதீதா முதலிய கலைகள் அவருடைய வெளிப்பாடுகளே.

Verse 29

सूत्रे स्वनामभिर्योज्यः पूज्यश्चैव नमोयुतैः । अथवा बीजभूतैस्तत्कृत्वा पूर्वोदितं क्रमात्

அவற்றைத் தத்தம் பெயர்களின்படி நூலில் கோர்த்து, ‘நமः’ உடன் கூடிய வணக்க உச்சாரணங்களால் பூஜிக்க வேண்டும். அல்லது அவற்றை பீஜரூபமாக (பீஜமந்திரமாக) அமைத்து, முன் கூறிய வரிசைப்படி கிரியையைச் செய்ய வேண்டும்।

Verse 30

ततो मलादेस्तत्त्वादौ व्याप्तिं समलोकयेत् । कलाव्याप्तिं मलादौ च हुत्वा संदीपयेत्कलाः

பின்னர் மலம் முதலாகத் தத்துவங்கள் வரை உள்ள வ்யாப்தியைத் தெளிவாகக் காண வேண்டும். கலைகளின் வ்யாப்தியை மலம் முதலியவற்றில் ஹோம ஆஹுதியாக அர்ப்பணித்து, கலைகளைத் தீப்தமாகவும் விழிப்புடனும் எழுப்ப வேண்டும்।

Verse 31

शिष्यं शिरसि संताड्य सूत्रं देहे यथाक्रमम् । शांत्यतीतपदे सूत्रं लाञ्छयेन्मंत्रमुच्चरन्

ஆசாரியர் சீடனின் தலையைத் தொட்டு, முறையின்படி அவன் உடலில் யஜ்ஞோபவீதத்தை அணிவிக்க வேண்டும். மந்திரம் உச்சரித்தபடி ‘சாந்த்யதீத’ எனப்படும் நிலையிலே நூலைக் குறியிட்டு உறுதிப்படுத்த வேண்டும்—இது சிவஅருளால் பந்தங்களைத் தாண்டிய நிலையைச் சுட்டும்.

Verse 32

एवं कृत्वा निवृत्त्यन्तं शांत्यतीतमनुक्रमात् । हुत्वाहुतित्रयं पश्चान्मण्डले च शिवं यजेत्

இவ்வாறு முறையாக நிவ்ருத்தியின் முடிவுவரையும், சாந்தியைத் தாண்டியும் வரிசையாகச் செய்து, பின்னர் மூன்று ஆஹுதிகளை அர்ப்பணித்து; அதன் பின் புனித மண்டலத்தில் பரமேஸ்வரன் சிவனை வழிபட வேண்டும்।

Verse 33

देवस्य दक्षिणे शिष्यमुपवेश्योत्तरामुखम् । सदर्भे मण्डले दद्याद्धोमशिष्टं चरुं गुरुः

தேவனின் வலப்புறத்தில் சீடனை வடமுகமாக அமர்த்தி, தர்பையால் அமைக்கப்பட்ட மண்டலத்தில் குரு ஹோமத்திற்குப் பின் மீதமுள்ள சரு (அன்ன-ஹவி)யை அளிக்க வேண்டும்।

Verse 34

शिष्यस्तद्गुरुणा दत्तं सत्कृत्य शिवपूर्वकम् । भुक्त्वा पश्चाद्द्विराचम्य शिवमन्त्रमुदीरयेत्

சீடன் குரு அளித்ததை முதலில் சிவனுக்கு நிவேதித்து மரியாதையுடன் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும்; உண்ட பின் இருமுறை ஆச்சமனம் செய்து சிவமந்திரத்தை உச்சரிக்க வேண்டும்।

Verse 35

अपरे मण्डले दद्यात्पञ्चगव्यं तथा गुरुः । सो ऽपि तच्छक्तितः पीत्वा द्विराचम्य शिवं स्मरेत्

மற்றொரு மண்டலத்தில் குரு பஞ்சகவ்யத்தையும் அளிக்க வேண்டும்; சீடனும் தன் ஆற்றலுக்கேற்ப அதை அருந்தி, இருமுறை ஆச்சமனம் செய்து சிவனை நினைவு கூர வேண்டும்।

Verse 36

तृतीये मण्डले शिष्यमुपवेश्य यथा पुरा । प्रदद्याद्दंतपवनं यथाशास्त्रोक्तलक्षणम्

மூன்றாம் மண்டலத்தில், முன்புபோல சீடனை அமர்த்தி, ஆசாரியர் சாஸ்திரத்தில் கூறிய இலக்கணங்களின்படி ‘தந்தபவனம்’ (பல்-சுத்தி) என்ற சடங்கை அளிக்க வேண்டும்.

Verse 37

अग्रेण तस्य मृदुना प्राङ्मुखो वाप्युदङ्मुखः । वाचं नियम्य चासीनश्शिष्यो दंतान्विशोधयेत्

அவனுடைய மென்மையான தந்தகாஷ்டத்தின் முனையால், கிழக்குமுகமாகவோ வடமுகமாகவோ இருந்து, வாக்கை அடக்கி அமர்ந்த சீடன் பற்களைத் தூய்மைப்படுத்த வேண்டும்।

Verse 38

प्रक्षाल्य दंतपवनं त्यक्त्वाचम्य शिवं स्मरेत् । प्रविशेद्देशिकादिष्टः प्रांजलिः शिवमण्डलम्

தந்தகாஷ்டத்தை கழுவி விட்டு, ஆச்சமனம் செய்து சிவனை நினைக்க வேண்டும். தேசிகர் ஆணைப்படி, கைகூப்பி சிவமண்டலத்தில் நுழைய வேண்டும்।

Verse 39

त्यक्तं तद्दन्तपवनं दृश्यते गुरुणा यदि । प्रागुदक्पश्चिमे वाग्रे शिवमन्यच्छिवेतरम्

குரு அந்த தந்தபவனம் நின்றதை கண்டால், அப்போது வாக்கின் முனையில் கிழக்கு-வடக்கு-மேற்கு திசைகளில் சிவனைத் தரிசிக்க வேண்டும்; சிவமல்லாததை அசிவம் என அறிய வேண்டும்।

Verse 40

अशस्ताशामुखे तस्मिन्गुरुस्तद्दोषशांतये । शतमर्धं तदर्धं वाजुहुयान्मूलमन्त्रतः

அந்நேரம் அசுப திசை நோக்கி விதி தொடங்கினால், அந்த குறை நீங்க குரு மூலமந்திரத்தால் நூறு ஆஹுதிகள்—அல்லது அதன் பாதி, அல்லது மீண்டும் அதன் பாதி—ஹோமம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 41

ततः शिष्यं समालभ्य जपित्वा कर्णयोः शिवम् । देवस्य दक्षिणे भागे तं शिष्यमधिवासयेत्

பின்னர் குரு சீடனை அருகில் அழைத்து, அவன் காதுகளில் சிவமந்திரத்தை ஜபித்து; அதன் பின் தேவனின் வலப்புறத்தில் அந்த சீடனை அமர்த்தி நிலைநிறுத்த வேண்டும்।

Verse 42

अहतास्तरणास्तीर्णे स दर्भशयने शुचिः । मंत्रिते ऽन्तः शिवं ध्यायञ्शयीत प्राक्छिरा निशि

அழுக்கற்ற (அஹத) பாயின் மீது விரிக்கப்பட்ட தர்பைச் சயனத்தில் தூய்மையுடன் இருக்க வேண்டும்; மந்திரத்தால் புனிதப்படுத்தி, இரவில் கிழக்குத் திசை நோக்கித் தலை வைத்து படுத்து, உள்ளத்தில் சிவனைத் தியானிக்க வேண்டும்।

Verse 43

शिखायां बद्धसूत्रस्य शिखया तच्छिखां गुरुः । आबध्याहतवस्त्रेण तमाच्छाद्य च वर्मणा

குரு சீடனின் சிகையைத் தலைச்சிகரத்தில் நூலால் உறுதியாகக் கட்டினார். பின்னர் பாதுகாப்பு உடையும் கவசமும் அணிவித்து அவனை மூடிக் காத்தார்.

Verse 44

रेखात्रयं च परितो भस्मना तिलसर्षपैः । कृत्वास्त्रजप्तैस्तद्वाह्ये दिगीशानां बलिं हरेत्

திருநீற்றுடன் எள்ளும் கடுகும் சேர்த்து சுற்றிலும் மூன்று புனித கோடுகளை வரைய வேண்டும். பின்னர் அந்த வரையறைக்குப் புறத்தில்—மந்திர ஜபத்தால் தூய்மைப்படுத்தி—திசைத் தலைவர்களுக்கு பலி-ஆஹுதியை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

Verse 45

शिष्यो ऽपि परतो ऽनश्नन्कृत्वैवमधिवासनम् । प्रबुध्योत्थाय गुरवे स्वप्नं दृष्टं निवेदयेत्

சீடனும் தனியாக இருந்து உணவு உண்ணாமல், இவ்வாறு அதிவாசனத்தைச் செய்து, விழித்தெழுந்த பின் கண்ட கனவை குருவிடம் அறிவிக்க வேண்டும்.