योगप्रकारनिर्णयः (Classification and Definition of Yoga)

Verse 1

श्रीकृष्ण उवाच । ज्ञाने क्रियायां चर्यायां सारमुद्धृत्य संग्रहात् । उक्तं भगवता सर्वं श्रुतं श्रुतिसमं मया

ஸ்ரீகிருஷ்ணன் கூறினார்—ஞானம், கிரியை, சரியை ஆகியவற்றின் சாரத்தை எடுத்துச் சுருக்கமாகத் தொகுத்து, பகவான் உரைத்த அனைத்தையும் நான் கேட்டேன்; அது ஸ்ருதி (வேதம்) சமமான பிரமாணம் உடையது।

Verse 2

इदानीं श्रोतुमिच्छामि योगं परमदुर्लभम् । साधिकारं च सांगं च सविधिं सप्रयोजनम्

இப்போது நான் மிக அரிதாகக் கிடைக்கும் அந்த யோகத்தைப் பற்றி கேட்க விரும்புகிறேன்—தகுதி உடனும், அங்கங்களுடனும், விதிமுறையுடனும், உண்மையான பயனுடனும்.

Verse 3

यद्यस्ति मरणं पूर्वं योगाद्यनुपमर्दतः । सद्यः साधयितुं शक्यं येन स्यान्नात्महा नरः

யோக முதலிய சாதனைகள் குலைந்ததால் அல்லது தடையுற்றதால் அகால மரணம் நெருங்கினால், உடனே நிறைவேற்றக்கூடிய ஒரு வழி உள்ளது—அதனால் மனிதன் ஆத்மஹா (ஆத்மவினாசி) ஆக மாறமாட்டான்.

Verse 4

तच्च तत्कारणं चैव तत्कालकरणानि च । तद्भेदतारतम्यं च वक्तुमर्हसि तत्त्वतः

மேலும் உண்மையின்படி விளக்க வேண்டும்—அந்த தத்துவம் என்ன, அதன் காரணம் என்ன, அச்சமயத்தில் செயல்படும் கரணங்கள்/சாதனங்கள் எவை, மேலும் அதன் பிரிவுகளில் உள்ள உயர்தாழ்வு மற்றும் படிநிலை வேறுபாடுகள் என்ன.

Verse 5

उपमन्युरुवाच । स्थाने पृष्टं त्वया कृष्ण सर्वप्रश्नार्थवेदिना । ततः क्रमेण तत्सर्वं वक्ष्ये शृणु समाहितः

உபமன்யு கூறினார்—ஹே கிருஷ்ணா, எல்லா கேள்விகளின் பொருளையும் அறிந்தவனே, நீ உரிய இடத்தில் உரியவாறு கேட்டாய். ஆகவே நான் வரிசையாக அனைத்தையும் விளக்குவேன்; ஒருமித்த மனத்துடன் கேள்.

Verse 6

निरुद्धवृत्त्यंतरस्यं शिवे चित्तस्य निश्चला । या वृत्तिः स समासेन योगः स खलु पञ्चधा

உள்ளார்ந்த அலைவுகள் அடக்கப்பட்டு, சித்தம் சிவனில் அசையாது நிலைபெறும் அந்த நிலையே சுருக்கமாக ‘யோகம்’ எனப்படும்; அது நிச்சயமாக ஐந்து வகை.

Verse 7

मंत्रयोगःस्पर्शयोगो भावयोगस्तथापरः । अभावयोगस्सर्वेभ्यो महायोगः परो मतः

மந்திரயோகம், ஸ்பர்ஷயோகம், மேலும் பாவயோகம் ஆகியன கூறப்பட்டன; ஆனால் அனைத்தையும் கடந்த அபாவயோகமே பரம மகாயோகம் என மதிக்கப்படுகிறது।

Verse 8

मंत्राभ्यासवशेनैव मंत्रवाच्यार्थगोचरः । अव्याक्षेपा मनोवृत्तिर्मंत्रयोग उदाहृतः

மந்திரப் பயிற்சியின் வலத்தாலேயே மனம் மந்திரம் கூறும் பொருளில் நுழையத் தகுதி பெறுகிறது; மனோவிருத்தி சிதறாமல் நிலைத்து இருந்தால் அதுவே ‘மந்திரயோகம்’ என உரைக்கப்படுகிறது।

Verse 9

प्राणायाममुखा सैव स्पर्शे योगोभिधीयते । स मंत्रस्पर्शनिर्मुक्तो भावयोगः प्रकीर्तितः

பிராணாயாமம் முதலானவற்றால் தொடங்கும் அதே சாதனை ‘ஸ்பர்ஷம்’ (உள்நேரடி அனுபவம்) உடன் இருந்தால் ‘யோகம்’ எனப்படுகிறது; மந்திரம் முதலிய வெளிப்புற சார்புகளிலிருந்து விடுபட்டால் அது ‘பாவயோகம்’ எனப் புகழப்படுகிறது।

Verse 10

विलीनावयवं विश्वं रूपं संभाव्यते यतः । अभावयोगः संप्रोक्तो ऽनाभासाद्वस्तुनः सतः

உலகத்தின் அங்கங்கள் கரைந்து ஒரே அவிபக்த வடிவமாகக் கருதப்படுவதால், உண்மையான பொருளின் ‘அனாபாச’ (தோற்றமின்மை) நிலையே ‘அபாவயோகம்’ என அறிவிக்கப்பட்டது. சைவத்தில் பெயர்-வடிவம் அடங்கினால் பதி சிவன் நித்திய சத் ஆக நிலைத்திருப்பான்।

Verse 11

शिवस्वभाव एवैकश्चिंत्यते निरुपाधिकः । यथा शैवमनोवृत्तिर्महायोग इहोच्यते

எல்லா உபாதிகளும் அற்ற சிவஸ்வபாவமே ஒரே தியானப் பொருள்; இவ்வாறு மனத்தின் சைவநிலை இங்கே ‘மகாயோகம்’ எனக் கூறப்படுகிறது।

Verse 12

दृष्टे तथानुश्रविके विरक्तं विषये मनः । यस्य तस्याधिकारोस्ति योगे नान्यस्य कस्यचित्

நேரில் காணப்படும் விஷயங்களிலும், கேள்வியால் மட்டும் அறியப்படும் விஷயங்களிலும் (சுவர்க்க இன்ப வாக்குறுதிகள் போன்றவை) பற்றின்மை கொண்ட மனம் யாருக்கோ, அவருக்கே யோகத்திற்குரிய தகுதி உண்டு; பிறருக்கு இல்லை.

Verse 13

विषयद्वयदोषाणां गुणानामीश्वरस्य च । दर्शनादेव सततं विरक्तं जायते मनः

புலன்விஷயங்களின் இருவகைத் தோஷங்களையும், ஈசுவரனின் மங்கள குணங்களையும் தரிசித்து சிந்தித்தாலே மனம் எப்போதும் வைராக்யமடைந்து உலகப் பற்றிலிருந்து விலகும்।

Verse 14

अष्टांगो वा षडंगो वा सर्वयोगः समासतः । यमश्च नियमश्चैव स्वस्तिकाद्यं तथासनम्

அஷ்டாங்கமாயினும் ஷடங்கமாயினும்—சுருக்கமாக யோகம் முழுவதும் இதுவே: யமம், நியமம், மேலும் ஸ்வஸ்திகாசனம் முதலிய ஆசனப் பயிற்சி।

Verse 15

प्राणायामः प्रत्याहारो धारणा ध्यानमेव च । समाधिरिति योगांगान्यष्टावुक्तानि सूरिभिः

பிராணாயாமம், பிரத்யாஹாரம், தாரணை, தியானம், சமாதி—இவ்வாறு யோகத்தின் எட்டு அங்கங்களை ஞானிகள் உரைத்துள்ளனர்।

Verse 16

आसनं प्राणसंरोधः प्रत्याहारोथ धारणा । ध्यानं समाधिर्योगस्य षडंगानि समासतः

ஆசனம், பிராணசம்ரோதம் (பிராணாயாமம்), பிரத்யாஹாரம், தாரணை, தியானம், சமாதி—சுருக்கமாக யோகத்தின் ஆறு அங்கங்கள் இவையே।

Verse 17

पृथग्लक्षणमेतेषां शिवशास्त्रे समीरितम् । शिवागमेषु चान्येषु विशेषात्कामिकादिषु

இவற்றின் தனித்தனியான இலக்கணங்கள் சிவசாஸ்திரத்தில் தெளிவாக உரைக்கப்பட்டுள்ளன; மேலும் பிற சைவ ஆகமங்களிலும்—குறிப்பாக காமிகம் முதலியவற்றிலும்।

Verse 18

यम इत्युच्यते सद्भिः पञ्चावयवयोगतः । शौचं तुष्टिस्तपश्चैव जपः प्रणिधिरेव च

சத்புருஷர்கள் கூறுவது: ‘யமம்’ ஐந்து அங்கங்களால் அமைந்தது—சௌசம், துஷ்டி (திருப்தி), தபஸ், ஜபம், மேலும் இறைவன் சிவனில் பிரணிதானம் (சரணாகதி)।

Verse 19

इति पञ्चप्रभेदस्स्यान्नियमः स्वांशभेदतः । स्वस्तिकं पद्ममध्येंदुं वीरं योगं प्रसाधितम्

இவ்வாறு தன் தன் அங்க வேறுபாட்டின்படி ‘நியமம்’ ஐந்து வகையென கூறப்படுகிறது—ஸ்வஸ்திகம், பத்மமத்தியேந்து, வீர, மேலும் நன்கு நிறைவேற்றப்பட்ட யோக நியமம்।

Verse 20

पर्यंकं च यथेष्टं च प्रोक्तमासनमष्टधा । प्राणः स्वदेहजो वायुस्तस्यायामो निरोधनम्

ஆசனங்கள் எட்டு வகையென உரைக்கப்பட்டன—பர்யங்கம், யதேஷ்டம் முதலியவை. பிராணன் என்பது தன் உடலில் பிறக்கும் வாயு; அதனை ஒழுங்காக கட்டுப்படுத்தி நிறுத்துதல் பிராணாயாமம்.

Verse 21

तद्रोचकं पूरकं च कुंभकं च त्रिधोच्यते । नासिकापुटमंगुल्या पीड्यैकमपरेण तु

அந்த பிராணாயாமம் ரேசகம், பூரகம், கும்பகம் என மூன்று வகையென கூறப்படுகிறது. ஒரு நாசித்துளையை விரலால் அழுத்தி, மற்றதினால் மூச்சை ஒழுங்குபடுத்த வேண்டும்।

Verse 22

औदरं रेचयेद्वायुं तथायं रेचकः स्मृतः । बाह्येन मरुता देहं दृतिवत्परिपूरयेत्

வயிற்றிலிருந்து வாயுவை வெளியேற்றுதல் ‘ரேசகம்’ எனச் சொல்லப்படுகிறது. பின்னர் வெளி வாயுவால் உடலைத் துருத்தி போல முழுமையாக நிரப்ப வேண்டும்.

Verse 23

नासापुटेनापरेण पूरणात्पूरकं मतम् । न मुंचति न गृह्णाति वायुमंतर्बहिः स्थितम्

மற்ற நாசித் துளையால் மூச்சை நிரப்புதல் ‘பூரகம்’ எனக் கருதப்படுகிறது. யோகி மூச்சை விடவும் இல்லை, வலுக்கட்டாயமாக இழுக்கவும் இல்லை; உள்ளும் புறமும் நிலைக்கும் பிராணவாயுவை சமநிலையில் நிலைநிறுத்துகிறான்.

Verse 24

संपूर्णं कुंभवत्तिष्ठेदचलः स तु कुंभक । रेचकाद्यं त्रयमिदं न द्रुतं न विलंबितम्

குடம் போல முழுமையாக நிரம்பி அசையாமல் நிலைத்திருப்பதே ‘கும்பகம்’. ரேசகம் முதலான இந்த மூன்றும் (ரேசகம், பூரகம், கும்பகம்) மிக வேகமாகவும் மிக தாமதமாகவும் செய்யக்கூடாது.

Verse 25

तद्यतः क्रमयोगेन त्वभ्यसेद्योगसाधकः । रेचकादिषु योभ्यासो नाडीशोधनपूर्वकः

ஆகையால் யோக சாதகர் முறையான வரிசையில் படிப்படியாகப் பயில வேண்டும். ரேசகம் முதலிய பயிற்சிகள் நாடி-சோதனையின் முன்னோடி சுத்திகரிப்புக்குப் பிறகே செய்யப்பட வேண்டும்.

Verse 26

स्वेच्छोत्क्रमणपर्यंतः प्रोक्तो योगानुशासने । कन्यकादिक्रमवशात्प्राणायामनिरोधनम्

யோக ஒழுக்கத்தில் (யோகியின் ஆட்சி) தன்னிச்சையாக உடலை விட்டு நீங்கும் அளவுவரை கூறப்பட்டுள்ளது. ‘கன்யக’ முதலான படிநிலைக் கிரமப்படி பிராணாயாமத்தால் பிராணத்தை அடக்குதல் செய்ய வேண்டும்.

Verse 27

तच्चतुर्धोपदिष्टं स्यान्मात्रागुणविभागतः । कन्यकस्तु चतुर्धा स्यात्स च द्वादशमात्रकः

அம்மந்திரரூபம் மாத்திரை-குணப் பிரிவின்படி நான்கு வகையாக உபதேசிக்கப்படுகிறது. அதுபோல ‘கன்யக’மும் நான்கு வகை; அது பன்னிரண்டு மாத்திரைகளைக் கொண்டது.

Verse 28

मध्यमस्तु द्विरुद्धातश्चतुर्विंशतिमात्रकः । उत्तमस्तु त्रिरुद्धातः षड्विंशन्मात्रकः परः

‘மத்தியம’ ரூபம் அடிப்படை அளவை இரட்டிப்பாக்குவதால் உண்டாகி இருபத்துநான்கு மாத்திரைகளைக் கொண்டது. ‘உத்தம’ ரூபம் அதை மும்மடங்காக்குவதால் உண்டாகி உயர்ந்தது; அது இருபத்தாறு மாத்திரைகளுடன் உள்ளது.

Verse 29

स्वेदकंपादिजनकः प्राणायामस्तदुत्तरः । आनंदोद्भवरोमांचनेत्राश्रूणां विमोचनम्

அதன்பின் பிராணாயாமம் நிகழ்கிறது; அது வியர்வை, உடல் நடுக்கம் முதலியவற்றை உண்டாக்கும். பின்னர் ஆனந்தத்தால் எழும் ரோமாஞ்சமும் கண்களில் இருந்து கண்ணீரின் வெளிப்பாடும் ஏற்படும்.

Verse 30

जल्पभ्रमणमूर्छाद्यं जायते योगिनः परम् । जानुं प्रदक्षिणीकृत्य न द्रुतं न विलंबितम्

யோகிக்கு பரம நிலை உண்டாகிறது—அதில் வீண் பேச்சு, அலைச்சல், மயக்கம் முதலியவை ஒழிகின்றன. முழங்கால்களை வலப்புறமாக வைத்துக் கொண்டு, சாதனையை அவசரமாகவும் தாமதமாகவும் செய்யாமல் நடத்த வேண்டும்.

Verse 31

अंगुलीस्फोटनं कुर्यात्सा मात्रेति प्रकीर्तिता । मात्राक्रमेण विज्ञेयाश्चोद्वातक्रमयोगतः

விரல்களைச் சடக்கென ஒலிக்கச் செய்ய வேண்டும்; அதுவே ‘மாத்ரா’ (கால அளவு) எனப் புகழப்படுகிறது. ஒழுங்குபடுத்தப்பட்ட பிராண இயக்க முறை (சோத்வாத-க்ரம)ப்படி மாத்ராக்களின் வரிசையை முறையாக அறிய வேண்டும்.

Verse 32

नाडीविशुद्धिपूर्वं तु प्राणायामं समाचरेत् । अगर्भश्च सगर्भश्च प्राणायामो द्विधा स्मृतः

முதலில் நாடி சுத்தியைச் செய்து, பின்னர் பிராணாயாமத்தைப் பயில வேண்டும். பிராணாயாமம் இருவகை எனச் சொல்லப்படுகிறது—அகர்பம் (பீஜமந்திரமின்றி) மற்றும் ஸகர்பம் (பீஜமந்திரத்துடன்).

Verse 33

जपं ध्यानं विनागर्भः सगर्भस्तत्समन्वयात् । अगर्भाद्गर्भसंयुक्तः प्राणायामःशताधिकः

ஜபமும் தியானமும் உள்ளார்ந்த ஆதாரம் (பீஜமந்திரம்) இன்றிச் செய்யப்படின் ‘அகர்பம்’ எனப்படும்; அதே ஆதாரத்துடன் இணைந்தால் ‘ஸகர்பம்’ ஆகும். அகர்பத்தை விட பீஜத்துடன் செய்யும் பிராணாயாமம் நூற்றுக்கும் மேலாகச் சிறந்தது.

Verse 34

तस्मात्सगर्भं कुर्वन्ति योगिनः प्राणसंयमम् । प्राणस्य विजयादेव जीयंते देह १ आयवः

ஆகையால் யோகிகள் ஸகர்ப (ஆதாரமுடன்) பிராணஸம்யமத்தைச் செய்கிறார்கள். பிராணனை வெல்வதாலேயே உடலின் தாதுக்கள் நிலைத்து காக்கப்படுகின்றன.

Verse 35

प्राणो ऽपानः समानश्च ह्युदानो व्यान एव च । नागः कूर्मश्च कृकलो देवदत्तो धनंजयः

பிராணன், அபானன், சமானன், உதானன், வியானன்—மேலும் நாகன், கூர்மன், க்ருகலன், தேவதத்தன், தனஞ்சயன்—இவை உடலில் இயங்கும் பிராணவாயுக்கள். இவற்றின் செயல்களை அறிந்த யோகி, பிராணசக்தியை நிலைநிறுத்தி, எல்லாச் சுவாசங்களையும் ஆளும் பரமேஸ்வரன் சிவன் (பதி) நோக்கி அதை உள்ள்முகமாகத் திருப்புகிறான்.

Verse 36

प्रयाणं कुरुते यस्मात्तस्मात्प्राणो ऽभिधीयते । अवाङ्नयत्यपानाख्यो यदाहारादि भुज्यते

உயிரின் ‘பிரயாணம்’ எனும் முன்னோக்குச் செலுத்தலை ஏற்படுத்துவதால் அது ‘பிராணன்’ எனப்படுகிறது. கீழ்நோக்கி இட்டுச் செலுத்துவது ‘அபானன்’ என அழைக்கப்படுகிறது; அதனால் உணவு முதலியவை உட்கொள்ளப்பட்டு செரிமானம் பெறுகின்றன।

Verse 37

व्यानो व्यानशयत्यंगान्यशेषाणि विवर्धयन् । उद्वेजयति मर्माणीत्युदानो वायुरीरितः

வ்யானம் எனப்படும் வாயு எஞ்சாமலெல்லா அங்கங்களிலும் பரவி அவற்றை நடத்தி, போஷித்து வலுப்படுத்துகிறது. மర్మப் புள்ளிகளைத் தூண்டி எழுப்பும் அந்த வாயுவே உதான வாயு என உரைக்கப்படுகிறது.

Verse 38

समं नयति सर्वांगं समानस्तेन गीयते । उद्गारे नाग आख्यातः कूर्म उन्मीलने स्थितः

முழு உடலையும் சமநிலைக்கு நடத்தும் பிராணவாயு ஆகையால் அது ‘சமானம்’ எனப் பாடப்படுகிறது. ஏப்பத்தில் செயல்படுவது ‘நாகம்’ என அழைக்கப்படுகிறது; கண்கள் திறப்பதில் ‘கூர்மம்’ நிலைபெற்றுள்ளது.

Verse 39

कृकलः क्षवथौ ज्ञेयो देवदत्तो विजृंभणे । न जहाति मृतं चापि सर्वव्यापी धनंजयः

தும்மலில் ‘கிருகல’ பிராணவாயு என அறிக; கொட்டாவியில் ‘தேவதத்த’ செயல்படுகிறது. அனைத்திலும் பரவும் ‘தனஞ்சய’ன் இறந்த உடலையும் விட்டு நீங்காது.

Verse 40

क्रमेणाभ्यस्यमानोयं प्राणायामप्रमाणवान् । निर्दहत्यखिलं दोषं कर्तुर्देहं च रक्षति

இந்த அளவுமுறை கொண்ட பிராணாயாமத்தை படிப்படியாகவும் தொடர்ந்து பயிற்சி செய்தால், அது எல்லா குறைகளையும் எரித்து, பயிற்சியாளரின் உடலையும் காக்கிறது.

Verse 41

प्राणे तु विजिते सम्यक्तच्चिह्नान्युपलक्षयेत् । विण्मूत्रश्लेष्मणां तावदल्पभावः प्रजायते

பிராணன் முறையாகக் கட்டுப்படுத்தப்பட்டபோது அதன் அறிகுறிகளை உணர வேண்டும். அப்போது மலம், மூத்திரம், சளி ஆகியவற்றின் வெளியேற்றம் குறிப்பிடத்தக்க அளவில் குறைகிறது।

Verse 42

बहुभोजनसामर्थ्यं चिरादुच्छ्वासनं तथा । लघुत्वं शीघ्रगामित्वमुत्साहः स्वरसौष्ठवम्

மிகுந்த உணவை உண்ணும் ஆற்றல், நீண்ட நேரம் மூச்சை வெளியே விடும் திறன், உடல் இலகுத்தன்மை, விரைவு இயக்கம், உற்சாகம், இனிய‑ஒழுங்கான குரல்வளம் ஆகியவை உண்டாகும்।

Verse 43

सर्वरोगक्षयश्चैव बलं तेजः सुरूपता । धृतिर्मेधा युवत्वं च स्थिरता च प्रसन्नता

எல்லா நோய்களும் அழிகின்றன; மேலும் வலிமை, ஒளி, அழகிய உருவம், திடநிலை, கூர்மையான அறிவு, இளமை, நிலைத்தன்மை, உள்ளார்ந்த அமைதி ஆகியன தோன்றும்।

Verse 44

तपांसि पापक्षयता यज्ञदानव्रतादयः । प्राणायामस्य तस्यैते कलां नार्हन्ति षोडशीम्

தவம், பாவநாசம், யாகம், தானம், விரதம் முதலியவை—அந்தப் பிராணாயாமத்தின் மதிப்பில் பதினாறில் ஒரு பங்கிற்கும் ஈடாகாது।

Verse 45

इन्द्रियाणि प्रसक्तानि यथास्वं विषयेष्विह । आहत्य यन्निगृह्णाति स प्रत्याहार उच्यते

இங்கு புலன்கள் தத்தம் பொருள்களில் பற்றுடன் செல்கின்றன; அவற்றை வலியுடன் திரும்பச் சேர்த்து அடக்குவது ‘பிரத்யாஹாரம்’ எனப்படும்।

Verse 46

नमःपूर्वाणींद्रियाणि स्वर्गं नरकमेव च । निगृहीतनिसृष्टानि स्वर्गाय नरकाय च

முன்னைய இந்திரியங்களுக்கு வணக்கம்; சொர்க்கத்திற்கும் நரகத்திற்கும் வணக்கம். இந்திரியங்கள் அடக்கப்பட்டால் சொர்க்கத்திற்கும், விடுபட்டால் நரகத்திற்கும் காரணமாகின்றன.

Verse 47

तस्मात्सुखार्थी मतिमाञ्ज्ञानवैराग्यमास्थितः । इंद्रियाश्वान्निगृह्याशु स्वात्मनात्मानमुद्धरेत्

ஆகையால் உண்மையான இன்பத்தை நாடும் அறிவுடையவன் ஞானமும் வைராக்யமும் சார்ந்து கொள்ள வேண்டும். குதிரைபோன்ற இந்திரியங்களை விரைவில் அடக்கி, உள்ளே உறையும் பரமாத்ம சக்தியால் ஜீவாத்மாவை உயர்த்த வேண்டும்.

Verse 48

धारणा नाम चित्तस्य स्थानबन्धस्समासतः । स्थानं च शिव एवैको नान्यद्दोषत्रयं यतः

சுருக்கமாக, தாரணை என்பது சித்தத்தை ஒரே இடத்தில் கட்டிப்போடுதல். அந்த இடம் ஒரே சிவனே; வேறு இல்லை, ஏனெனில் மற்ற அனைத்தும் மூன்று குறைகளுக்குட்பட்டவை.

Verse 49

कालं कंचावधीकृत्य स्थाने ऽवस्थापितं मनः । न तु प्रच्यवते लक्ष्याद्धारणा स्यान्न चान्यथा

கால ஓட்டம் (சித்தத்தின் அலைச்சல்) அடக்கப்பட்டு மனம் தன் இடத்தில் நிலைபெற்றபின், அது இலக்கிலிருந்து வழுவாதிருந்தால்—அதுவே தாரணை; வேறல்ல.

Verse 50

मनसः प्रथमं स्थैर्यं धारणातः प्रजायते । तस्माद्धीरं मनः कुर्याद्धारणाभ्यासयोगतः

மனத்தின் முதல் நிலைத்தன்மை தாரணையிலிருந்தே பிறக்கிறது. ஆகவே தாரணை-அப்யாச யோகத்தால் மனத்தை திடமாகவும் அமைதியாகவும் ஆக்க வேண்டும்.

Verse 51

ध्यै चिंतायां स्मृतो धातुः शिवचिंता मुहुर्मुहुः । अव्याक्षिप्तेन मनसा ध्यानं नाम तदुच्यते

‘த்யை’ என்னும் தாது ‘சிந்தித்தல்’ என்று கூறப்படுகிறது. சிதறாத மனத்துடன் மீண்டும் மீண்டும் சிவனை நினைந்து தியானிப்பதே ‘த்யானம்’ எனப்படுகிறது.

Verse 52

ध्येयावस्थितचित्तस्य सदृशः प्रत्ययश्च यः । प्रत्ययान्तरनिर्मुक्तः प्रवाहो ध्यानमुच्यते

தியானப் பொருளில் நிலைத்த மனத்தில், அதற்கு ஒத்த வடிவில் எழும் அறிவுணர்வு பிற சிந்தனைகள் புகாமல் தொடர்ச்சியான ஓட்டமாகச் செல்லுமாயின்—அதுவே ‘த்யானம்’ எனப்படுகிறது.

Verse 53

सर्वमन्यत्परित्यज्य शिव एव शिवंकरः । परो ध्येयो ऽधिदेवेशः समाप्ताथर्वणी श्रुतिः

எல்லாவற்றையும் விட்டு அறிக: சிவனே சிவங்கரன், மங்களம் அருள்வான்; அவனே பரம தியானப் பொருள், தேவர்களின் தேவருக்கும் ஈசன். இவ்வாறு அதர்வணீ ஸ்ருதி நிறைவுறுகிறது.

Verse 54

तथा शिवा परा ध्येया सर्वभूतगतौ शिवौ । तौ श्रुतौ स्मृतिशास्त्रेभ्यः सर्वगौ सर्वदोदितौ

அதேபோல் பரம சிவையைத் தியானிக்க வேண்டும்; எல்லாப் பூதங்களிலும் நிறைந்திருக்கும் அந்த இரு சிவர்களையும் தியானிக்க வேண்டும். அவர்கள் ஸ்ருதி‑ஸ்ம்ருதி‑சாஸ்திரங்களில் வெளிப்பட்டவர்கள்; அனைத்திலும் வியாபித்தும் அனைத்தையும் அருள்பவர்களெனப் புகழப்படுகின்றனர்.

Verse 55

सर्वज्ञौ सततं ध्येयौ नानारूपविभेदतः । विमुक्तिः प्रत्ययः पूर्वः प्रत्ययश्चाणिमादिकम्

அந்த இரு சர்வஜ்ஞ ஆண்டவர்கள் பல வடிவ வேறுபாடுகளின்படி எப்போதும் தியானிக்கத் தக்கவர்கள். முதலில் முக்தி தரும் உறுதியான நிச்சயம் உண்டாகும்; பின்னர் அணிமா முதலிய சித்திகளை அளிக்கும் நிச்சயம் எழும்.

Verse 56

इत्येतद्द्विविधं ज्ञेयं ध्यानस्यास्य प्रयोजनम् । ध्याता ध्यानं तथा ध्येयं यच्च ध्यानप्रयोजनम्

இவ்வாறு இந்த தியானத்தின் பயன் இருவகை என அறிய வேண்டும்—(1) தியானிப்பவன், தியானம், தியானப் பொருள் என்ற மும்முறை; (2) தியானம் மேற்கொள்ளப்படும் அந்த பரம இலக்கு.

Verse 57

एतच्चतुष्टयं ज्ञात्वा योगं युञ्जीत योगवित् । ज्ञानवैराग्यसंपन्नः श्रद्दधानः क्षमान्वितः

இந்த நான்கு அடிப்படைகளையும் அறிந்து யோகத்தை அறிந்தவன் யோகப் பயிற்சியில் ஈடுபட வேண்டும். அவன் சரியான ஞானமும் வைராக்யமும் உடையவன், श्रद्धை கொண்டவன், பொறுமையுடன் இருப்பவன் ஆக வேண்டும்.

Verse 58

निर्ममश्च सदोत्साही ध्यातेत्थं पुरुषः स्मृतः । जपाच्छ्रांतः पुनर्ध्यायेद्ध्यानाच्छ्रांतः पुनर्जपेत्

பற்றற்றவனாகவும் எப்போதும் உற்சாகமுள்ளவனாகவும் இருப்பவன் இவ்விதம் தியானத்திற்குத் தகுதியானவன் என நினைவுகூரப்படுகிறான். ஜபத்தில் சோர்ந்தால் மீண்டும் தியானிக்க; தியானத்தில் சோர்ந்தால் மீண்டும் ஜபம் செய்ய.

Verse 59

जपध्यनाभियुक्तस्य क्षिप्रं योगः प्रसिद्ध्यति । धारणा द्वादशायामा ध्यानं द्वादशधारणम्

ஜபமும் தியானமும் உறுதியாக மேற்கொள்பவனுக்கு யோகம் விரைவில் सिद्धியாகிறது. தாரணை பன்னிரண்டு யாமங்கள் நீடிக்கும்; தியானம் என்பது பன்னிரண்டு தாரணைகளின் தொகுப்பு.

Verse 60

ध्यानद्वादशकं यावत्समाधिरभिधीयते । समाधिर्न्नाम योगांगमन्तिमं परिकीर्तितम्

தியானத்தின் பன்னிரண்டு நிலைகள் வரை கூறப்படும் நிலையே சமாதி எனப்படுகிறது. சமாதி—பரமேஸ்வரனில் லயம்—யோகத்தின் இறுதி அங்கமாகப் புகழப்படுகிறது.

Verse 61

समाधिना च सर्वत्र प्रज्ञालोकः प्रवर्तते । यदर्थमात्रनिर्भासं स्तिमितो दधिवत्स्थितम्

சமாதியால் எங்கும் பிரஞ்ஞையின் ஒளி செயல்படத் தொடங்குகிறது. அப்போது மனம் தயிர் உறைந்ததுபோல் நிலைத்திருக்கும்—அர்த்தமாத்திரத்தின் பிரகாசமே மிஞ்சும்; பிற தோற்றங்கள் அனைத்தும் அடங்கும்॥

Verse 62

स्वरूपशून्यवद्भानं समाधिरभिधीयते । ध्येये मनः समावेश्य पश्येदपि च सुस्थिरम्

சித்தம் எல்லா உருவங்களும் அற்றதுபோல் ஒளிரும் நிலையே ‘சமாதி’ எனப்படுகிறது. தியானத்தின் த்யேயத்தில் மனத்தை முழுதும் ஒன்றாக்கி, அதை அசையாத உறுதியுடன் நிலைநிறுத்தி தரிசிக்க வேண்டும்.

Verse 63

निर्वाणानलवद्योगी समाधिस्थः प्रगीयते । न शृणोति न चाघ्राति न जल्पति न पश्यति

சமாதியில் நிலைத்த அந்த யோகி ‘நிர்வாண அக்கினி’ போன்றவன் எனப் போற்றப்படுகிறான். அவன் கேட்கவும் இல்லை, மணம் அறியவும் இல்லை; பேசவும் இல்லை, பார்க்கவும் இல்லை—வெளி இந்திரியங்கள் உள்ளமை அமைதியில் ஒடுங்கிவிடுகின்றன.

Verse 64

न च स्पर्शं विजानाति न संकल्पयते मनः । नवाभिमन्यते किंचिद्बध्यते न च काष्टवत्

அவன் தொடுதலின் தொடர்பையும் அறியான்; மனம் சங்கல்ப-விகல்பங்களை உருவாக்காது. எதையும் ‘எனது’ என்று அபிமானிக்கான்; ஆயினும் கட்டுப்படுவதில்லை—மரக்கட்டைப் போல மந்தமாகவும் ஆகான்.

Verse 65

एवं शिवे विलीनात्मा समाधिस्थ इहोच्यते । यथा दीपो निवातस्थः स्पन्दते न कदाचन

இவ்வாறு சிவனில் ஆத்மா லயித்தவன் இங்கே ‘சமாதி நிலை’ உடையவன் என அறிவிக்கப்படுகிறான். காற்றில்லா இடத்தில் வைத்த விளக்கு எப்போதும் அசையாததுபோல், அவனும் எந்நேரமும் நடுங்கான்.

Verse 66

तथा समाधिनिष्ठो ऽपि तस्मान्न विचलेत्सुधीः । एवमभ्यसतश्चारं योगिनो योगमुत्तमम्

ஆகவே சமாதியில் நிலைத்திருந்தாலும், அறிவுடைய யோகி அந்த (சிவநிஷ்டை) யிலிருந்து சலிக்கக் கூடாது. இவ்வாறு ஒழுங்காக இடையறாது பயிற்சி செய்பவன் உத்தம யோகத்தை அடைகிறான்—பந்தங்களை விடுவிக்கும் பதி பரமேஸ்வரனில் உறுதியான நிலைபெறுதல்.

Verse 67

तदन्तराया नश्यंति विघ्नाः सर्वे शनैःशनैः

அப்போது அந்த சாதனைக்கு இடையூறாக எழும் எல்லா விக்னங்களும் தடைகளும் மெதுவாக மெதுவாக அழிகின்றன; ஒன்றொன்றாக அனைத்தும் கரைந்து போகின்றன।