योगाचार्यरूपेण शर्वावताराः (Śarva’s manifestations as Yoga-Teachers)
அத்தியாயம் 9-ல் கிருஷ்ணர் உபமன்யுவிடம் சர்வன் (சிவன்) குறித்து கேட்கிறார்—யுகச் சுழற்சிகளில் சிவன் யோகாசாரியர் என்ற மறைவேடத்தில் (சலமாக) அவதரித்து சீடர்களையும் நிறுவுவான் என்று. உபமன்யு வாராஹகல்பத்தில், குறிப்பாக ஏழாம் மன்வந்தரத்தில், யுகவரிசைப்படி இருபத்தெட்டு யோகாசாரியர்களை எண்ணிப் பட்டியலிடுகிறார். பின்னர் ஒவ்வொரு ஆசாரியருக்கும் நான்கு அமைதிச் சித்தமுள்ள சீடர்கள் இருப்பதாகக் கூறி, ஸ்வேதன் முதல் ஸ்வேதாஷ்வ, ஸ்வேதலோஹித, விகோஷ/விகேஷ, சனத்குமாரர் குழு போன்ற பெயர்க் குழுக்களுடன் சீடர்களை வரிசையாகச் சொல்கிறார். இவ்வத்தியாயம் சைவ யோக பரம்பரையின் வம்சவரிசை-மையமான புராண ‘அடைவு’ போல அமைந்துள்ளது.
Shlokas
Verse 1
कृष्ण उवाच । युगावर्तेषु सर्वेषु योगाचार्यच्छलेन तु । अवतारान्हि शर्वस्य शिष्यांश्च भगवन्वद
கிருஷ்ணன் கூறினான்—“பகவனே! எல்லா யுகச் சுழற்சிகளிலும் யோகாசாரியர் என்ற மறைவேடத்தில் தோன்றும் சர்வன் (சிவன்) அவதாரங்களையும், அவருடைய சீடர்களையும் விளக்கி அருளுங்கள்।”
Verse 2
उपमन्युरुवाच । श्वेतः सुतारो मदनः सुहोत्रः कङ्क एव च । लौगाक्षिश्च महामायो जैगीषव्यस्तथैव च
உபமன்யு கூறினார்—“ஸ்வேதன், சுதாரன், மதனன், சுஹோத்ரன், கங்கன்; அதுபோல லௌகாக்ஷி, மகாமாயன், ஜைகீஷவ்யனும் (இங்கே) கூறப்படுகின்றனர்।”
Verse 3
दधिवाहश्च ऋषभो मुनिरुग्रो ऽत्रिरेव च । सुपालको गौतमश्च तथा वेदशिरा मुनिः
ததிவாஹன், ரிஷபன், முனி உக்ரன், அத்ரி; மேலும் சுபாலகன், கௌதமன், வேதசிரஸ் முனிவரும்—இவர்களும் இங்கே பெயரிடப்பட்டுள்ளனர்।
Verse 4
गोकर्णश्च गुहावासी शिखण्डी चापरः स्मृतः । जटामाली चाट्टहासो दारुको लांगुली तथा
கோகರ್ಣன், குகாவாசி, சிகண்டி மற்றும் மற்றொருவன் என நினைக்கப்படுவர்; ஜடாமாலி, அட்டஹாச, தாருக, லாங்குலி—இவையும் சிவனின் திருநாமங்களாகப் போற்றப்படுகின்றன।
Verse 5
महाकालश्च शूली च डंडी मुण्डीश एव च । सविष्णुस्सोमशर्मा च लकुलीश्वर एव च
அவரே மகாகாலன், அவரே சூலதாரி, அவரே தண்டதாரி, அவரே முண்டீசன்; அவரே சவிஷ்ணு, சோமசர்மா, லகுலீஸ்வரன் என்றும் போற்றப்படுகிறார்।
Verse 6
एते वाराह कल्पे ऽस्मिन्सप्तमस्यांतरो मनोः । अष्टाविंशतिसंख्याता योगाचार्या युगक्रमात्
இந்த வாராஹ கல்பத்தில், ஏழாம் மனுவின் மன்வந்தரத்தில், யுகங்களின் ஒழுங்கின்படி இருபத்தெட்டு யோகாசாரியர்கள் வரிசையாகத் தோன்றுகின்றனர்.
Verse 7
शिष्याः प्रत्येकमेतेषां चत्वारश्शांतचेतसः । श्वेतादयश्च रुष्यांतांस्तान्ब्रवीमि यथाक्रमम्
இவர்களில் ஒவ்வொருவருக்கும் நான்கு அமைதிச் சித்தம் கொண்ட சீடர்கள் இருந்தனர். ஶ்வேத முதலிய வணக்கத்திற்குரிய ரிஷிகளை நான் இப்போது வரிசையாக விளக்குகிறேன்.
Verse 8
श्वेतश्श्वेतशिखश्चैव श्वेताश्वः श्वेतलोहितः । दुन्दुभिश्शतरूपश्च ऋचीकः केतुमांस्तथा
(அவர்கள்) ஸ்வேதன், ஸ்வேதசிகன், ஸ்வேதாஷ்வன், ஸ்வேதலோஹிதன்; மேலும் துந்துபி, சதரூபன், ருசீகன், கேதுமான்.
Verse 9
विकोशश्च विकेशश्च विपाशः पाशनाशनः । सुमुखो दुर्मुखश्चैव दुर्गमो दुरतिक्रमः
அவர் விகோசன், விகேசன்; அவர் விபாசன்—பாசங்களை அழிப்பவன். அவர் சுமுகனும், துர்முகனும்; அவர் துர்கமன், துரதிக்ரமன்—பசுவை கட்டும் பாசங்களை வெட்டும் பரமபதி சிவன்.
Verse 10
सनत्कुमारस्सनकः सनंदश्च सनातनः । सुधामा विरजाश्चैव शंखश्चांडज एव च
சனத்குமாரன், சனகன், சனந்தன், சனாதனன்; மேலும் சுதாமா, விரஜா, சங்கன், ஆண்டஜன்—இப் புனித முனிவர்கள் (அங்கே) எண்ணப்படுகின்றனர்.
Verse 11
सारस्वतश्च मेघश्च मेघवाहस्सुवाहकः । कपिलश्चासुरिः पञ्चशिखो बाष्कल एव च
அவர்கள்—சாரஸ்வதன், மேகன், மேகவாஹன், சுவாஹகன்; மேலும் கபிலன், ஆசுரி, பஞ்சசிகன், பாஷ்கலனும் ஆவர்.
Verse 12
पराशराश्च गर्गश्च भार्गवश्चांगिरास्तथा । बलबन्धुर्निरामित्राः केतुशृंगस्तपोधनः
பராசரன், கர்கன், பார்கவன், அங்கிரன்; பலபந்து, நிராமித்ரன், கேதுச்ருங்கன்—தவத்தின் செல்வம் கொண்ட தவோధனர்கள்.
Verse 13
लंबोदरश्च लंबश्च लम्बात्मा लंबकेशकः । सर्वज्ञस्समबुद्धिश्च साध्यसिद्धिस्तथैव च
அவர் லம்போதரன், உயர்ந்தவன், பரந்த-சுவரூபன், நீண்ட சடையுடையவன். அவர் சர்வஞன், சமபுத்தியுடையவன்; அடையத்தக்க இலக்கும் நிறைவேற்றிய சித்தியும் அவரே.
Verse 14
सुधामा कश्यपश्चैव वसिष्ठो विरजास्तथा । अत्रिरुग्रो गुरुश्रेष्ठः श्रवनोथ श्रविष्टकः
சுதாமா, கஷ்யபன், வசிஷ்டன், மேலும் விரஜா; அத்ரி, உக்ரன், குருக்களில் சிறந்தவன், அதுபோல ஸ்ரவணன் மற்றும் ஸ்ரவிஷ்டகன்—இவ்வாறு போற்றத்தக்கோர் பெயர்கள் இங்கு வரிசையாக உரைக்கப்படுகின்றன.
Verse 15
कुणिश्च कुणिबाहुश्च कुशरीरः कुनेत्रकः । काश्यपो ह्युशनाश्चैव च्यवनश्च बृहस्पतिः
குணி, குணிபாஹு, குஷரீரன், குநேத்ரகன்; மேலும் காஷ்யபன், உஷனா (சுக்ரன்), ச்யவனன், ப்ருஹஸ்பதி—இம்மஹரிஷிகளும் இங்கு கூறப்படுகின்றனர்.
Verse 16
उतथ्यो वामदेवश्च महाकालो महा ऽनिलः । वाचःश्रवाः सुवीरश्च श्यावकश्च यतीश्वरः
அவர் உதத்யன், வாமதேவன்; மகாகாலன், மகா-அனிலன் எனப் புகழப்படுகிறார். மேலும் வாசஃஶ்ரவா, சுவீரன், ஷ்யாவகன், யதீஶ்வரன்—துறவியரின் ஆண்டவன்—என்றும் அறியப்படுகிறார்.
Verse 17
हिरण्यनाभः कौशल्यो लोकाक्षिः कुथुमिस्तथा । सुमन्तुर्जैमिनिश्चैव कुबन्धः कुशकन्धरः
ஹிரண்யநாபன், கௌசல்யன், லோகாக்ஷி, குதுமி; மேலும் சுமந்து, ஜைமினி, குபந்த, குஷகந்தரர்—இம்முனிவர்கள் இங்கே எண்ணப்பட்டுள்ளனர்।
Verse 18
प्लक्षो दार्भायणिश्चैव केतुमान्गौतमस्तथा । भल्लवी मधुपिंगश्च श्वेतकेतुस्तथैव च
ப்லக்ஷன், தார்பாயணி, கேதுமான், கௌதமர்; மேலும் பல்லவீ, மதுபிங்க, ஸ்வேதகேது—இவர்களும் இங்கே வணங்கத்தக்க முனிவர்களாக எண்ணப்படுகின்றனர்।
Verse 19
उशिजो बृहदश्वश्च देवलः कविरेव च । शालिहोत्रः सुवेषश्च युवनाश्वः शरद्वसुः
உஷிஜன், ப்ருஹதஷ்வன், தேவலன், கவி; சாலிஹோத்ரர், சுவேஷன், யுவநாஷ்வன், சரத்வசு—இப்புனித ஷைவ உபதேசத்துடன் தொடர்புடைய வணங்கத்தக்க முனிவர்களும் இவர்களே।
Verse 20
अक्षपादः कणादश्च उलूको वत्स एव च । कुलिकश्चैव गर्गश्च मित्रको रुष्य एव च
அக்ஷபாதர், கணாதர், உலூகர், வத்ஸர்; மேலும் குலிகர், கர்கர், மித்ரகர், ருஷ்யர்—இவர்களும் இப்புனித வரலாற்றில் எண்ணப்பட்டுள்ளனர்।
Verse 21
एते शिष्या महेशस्य योगाचार्यस्वरूपिणः । संख्या च शतमेतेषां सह द्वादशसंख्यया
இவர்கள் மகேஸ்வரன் (சிவன்) அவர்களின் சீடர்கள்; யோகாசாரியரின் வடிவமே. இவர்களின் எண்ணிக்கை நூறு; மேலும் பன்னிரண்டு சேர்ந்து மொத்தம் நூற்றுப் பன்னிரண்டு ஆகும்.
Verse 22
सर्वे पाशुपताः सिद्धा भस्मोद्धूलितविग्रहाः । सर्वशास्त्रार्थतत्त्वज्ञा वेदवेदांगपारगाः
அவர்கள் அனைவரும் பாசுபத சித்தர்கள்; அவர்களின் உடல் புனித விபூதியால் தூள்மயமாக இருந்தது. எல்லாச் சாஸ்திரங்களின் அர்த்த-தத்துவத்தை அறிந்தவர்கள்; வேதங்களும் வேதாங்கங்களும் முழுமையாகக் கற்றவர்கள்.
Verse 23
शिवाश्रमरतास्सर्वे शिवज्ञानपरायणाः । सर्वे संगविनिर्मुक्ताः शिवैकासक्तचेतसः
அவர்கள் அனைவரும் சிவாஶ்ரம ஒழுக்கத்தில் ஈடுபட்டு, சிவஞானத்தில் பராயணமாக இருந்தனர். எல்லாச் சங்க-பந்தங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு, மனம் சிவனில் மட்டுமே ஒருமுகமாக நிலைத்தது.
Verse 24
सर्वद्वंद्वसहा धीराः सर्वभूतहिते रताः । ऋजवो मृदवः स्वस्था जितक्रोधा जितेंद्रियाः
அவர்கள் திடமுடையோர்; எல்லா இரட்டைத்தன்மைகளையும் தாங்குவோர்; எல்லா உயிர்களின் நலனில் ஈடுபட்டோர். நேர்மையர், மென்மையர், உள்ளமைதியுடையோர்; கோபத்தை வென்றோர், புலன்களை அடக்கியோர்.
Verse 25
रुद्राक्षमालाभरणास्त्रिपुंड्रांकितमस्तकाः । शिखाजटास्सर्वजटा अजटा मुंडशीर्षकाः
அவர்கள் ருத்ராட்ச மாலைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, நெற்றியில் விபூதி திரிபுண்ட்ரம் தாங்கியவர்கள். சிலர் சிகையுடன் ஜடையுடையோர்; சிலர் முழுவதும் ஜடையுடையோர்; சிலர் ஜடை இல்லாதோர்; சிலர் மொட்டைத்தலையுடையோர்.
Verse 26
फलमूलाशनप्रायाः प्राणायामपरायणाः । शिवाभिमानसंपन्नाः शिवध्यानैकतत्पराः
அவர்கள் பெரும்பாலும் பழங்களும் கிழங்குகளும் உண்டு, பிராணாயாமத்தில் ஈடுபட்டிருந்தனர். ‘நான் சிவனுடையவன்’ என்ற சிவாபிமானம் நிறைந்து, சிவத்யானத்திலேயே ஒருமுகமாக இருந்தனர்.
Verse 27
समुन्मथितसंसारविषवृक्षांकुरोद्गमाः । प्रयातुमेव सन्नद्धाः परं शिवपुरं प्रति
உலகவாழ்வு என்னும் விஷவிருட்சத்தின் முளைகளை முற்றிலும் பிடுங்கி, அவர்கள் புறப்படத் தயாரானார்கள்—உயர்ந்த சிவபுரத்தை நோக்கி செல்லவே.
Verse 28
सदेशिकानिमान्मत्वा नित्यं यश्शिवमर्चयेत् । स याति शिवसायुज्यं नात्र कार्या विचारणा
இவற்றை சத்குருவின் உபதேசமாகக் கருதி தினமும் சிவபெருமானை அர்ச்சிப்பவன் சிவசாயுஜ்யத்தை அடைவான்; இதில் மேலும் விசாரணை தேவையில்லை.
Frequently Asked Questions
Śiva’s recurring descent across yuga-cycles is framed as appearing “by the guise of yoga-teachers,” with a fixed enumeration of 28 such ācāryas placed in the Vārāha-kalpa’s seventh Manvantara.
The list functions as a lineage-map: sacred authority is encoded through named succession, implying that yogic knowledge is preserved by initiatory transmission rather than abstract doctrine alone.
The chapter names multiple yoga-ācāryas (including Lakulīśvara) and begins listing disciples, including the Sanatkumāra–Sanaka–Sananda–Sanātana quartet, signaling ascetic/gnostic lineages within Śaiva memory.