प्रणवविभागः—वेदस्वरूपत्वं लिङ्गे च प्रतिष्ठा (The Division of Oṃ, Its Vedic Forms, and Its Placement in the Liṅga)

Verse 1

उपमन्युरुवाच । अथाविरभवत्तत्र सनादं शब्दलक्षणम् । ओमित्येकाक्षरं ब्रह्म ब्रह्मणः प्रतिपादकम्

உபமன்யு கூறினார்— அங்கே நாதமயமான புனித ஒலி வெளிப்பட்டது; அது ‘ஓம்’ எனும் ஒரெழுத்து பிரம்மம், பரபிரம்மத்தை வெளிப்படுத்துவது.

Verse 2

तदप्यविदितं तावद्ब्रह्मणा विष्णुना तथा । रजसा तमसा चित्तं तयोर्यस्मात्तिरस्कृतम्

அத்தத்துவம் அப்போது பிரம்மாவுக்கும் விஷ்ணுவுக்கும் கூட அறியப்படவில்லை; ஏனெனில் ரஜஸ், தமஸ் அவர்களின் சித்தத்தை மறைத்திருந்தன.

Verse 3

तदा विभक्तमभवच्चतुर्धैकं तदक्षरम् । अ उ मेति त्रिमात्राभिः परस्ताच्चार्धमात्रया

அப்போது அந்த ஒரே அக்ஷரம் நான்கு பகுதிகளாகப் பிரிந்தது—‘அ, உ, ம’ என மூன்று மாத்திரைகளாக; மேலும் அவற்றிற்கும் அப்பால் அரைமாத்திரையாக, நாதத்தைத் தாண்டிய மௌனத்தில் பரம பதி சிவனைச் சுட்டுகிறது.

Verse 4

तत्राकारः श्रितो भागे ज्वलल्लिंगस्य दक्षिणे । उकारश्चोत्तरे तद्वन्मकारस्तस्य मध्यतः

அங்கே ஜ்வலிக்கும் லிங்கத்தின் தென் பக்கத்தில் ‘அ’காரம் நிலைபெற்றுள்ளது; அதுபோல வட பக்கத்தில் ‘உ’காரம், அதன் நடுவில் ‘ம’காரம் தங்கியுள்ளது।

Verse 5

अर्धमात्रात्मको नादः श्रूयते लिंगमूर्धनि । विभक्ते ऽपि तदा तस्मिन्प्रणवे परमाक्षरे

லிங்கத்தின் சிரோபாகத்தில் அரைமாத்திரை-சொரூபமான நாதம் கேட்கப்படுகிறது. பரம அక్షரமான பிரணவம் (ஓம்) பகுதிகளாகப் பிரித்தாலும், அந்த நுண்ணிய நாதமே அதன் பரத்தத்துவச் சாரமாக மீதமிருக்கும்।

Verse 6

विभावार्थं च तौ देवौ न किंचिदवजग्मतुः । वेदात्मना तदाव्यक्तः प्रणवो विकृतिं गतः

அத்தத்துவத்தை அறிந்து உறுதிப்படுத்த முயன்ற அந்த இரு தேவர்களும் எதையும் பற்றிக்கொள்ள இயலவில்லை. அப்போது வேதசொரூபமான அவ்யக்த பிரணவம் மாற்றுருவம் கொண்டு வெளிப்பட்டு, அவர்களுக்கு புரியுமாறு ஆனது।

Verse 7

तत्राकारो ऋगभवदुकारो यजुरव्ययः । मकारस्साम संजातो नादस्त्वाथर्वणी श्रुतिः

அங்கே ‘அ’காரம் ரிக் வேதமாக ஆனது; ‘உ’காரம் அழியாத யஜுர் வேதமாக ஆனது. ‘ம’காரம் சாம வேதமாக எழுந்தது; நாதமே அதர்வணீ ஸ்ருதியாக ஆனது।

Verse 8

ऋगयं स्थापयामास समासात्त्वर्थमात्मनः । रजोगुणेषु ब्रह्माणं मूर्तिष्वाद्यं क्रियास्वपि

அவர் தமது சொந்த தத்துவார்த்தத்தைச் சுருக்கமாக வெளிப்படுத்துவதற்காக ரிக் வேதத்தை நிறுவினார்; மேலும் ரஜோகுணத்தின் நிலையில் பிரம்மாவை அமைத்தார்—மூர்த்திகளில் முதலாவனாகவும், கிரியைகளிலும் முதலாவனாகவும்।

Verse 9

सृष्टिं लोकेषु पृथिवीं तत्त्वेष्वात्मानमव्ययम् । कलाध्वनि निवृत्तिं च सद्यं ब्रह्मसु पञ्चसु

உலகங்களில் அவர் சிருஷ்டி-ரூப வெளிப்பாடு; தத்துவங்களில் அவர் புவி; தத்துவத்தின் உள்ளே அவர் அழிவிலா ஆத்மா. கலா-அத்வப் பாதையில் அவர் நிவிருத்தி; பஞ்சபிரம்மத்தில் அவர் உடனே நெருங்கி நிற்கிறார்॥

Verse 10

लिंगभागेष्वधोभागं बीजाख्यं कारणत्रये । चतुःषष्टिगुणैश्वर्यं बौद्धं यदणिमादिषु

லிங்கத்தின் பகுதிகளில் கீழ்ப்பகுதி ‘பீஜம்’ எனப்படும்; அது காரணத் திரயத்துடன் தொடர்புடையது. அத்தத்துவம் அணிமா முதலிய சித்திகளுடன், அறுபத்துநான்கு குணங்களின் ஈச்வரியத்தால் நிறைந்த ‘பௌத்த’ (உள்-போத சக்தி) என அறியப்பட வேண்டும்॥

Verse 11

तदित्थमर्थैर्दशभिर्व्याप्तं विश्वमृचा जगत् । अथोपस्थापयामास स्वार्थं दशविधं यजुः

இவ்வாறு பத்துவகை அர்த்தங்களால் ருசா (ரிக்) முழு பிரபஞ்சத்தையும் நகரும் உலகையும் நிறைத்தது. பின்னர் யஜுஸ் தன் பத்துவகை நோக்கத்தைத் தனித்துவமாக வெளிப்படுத்தியது—யாகம், கர்மம், வழிபாடு ஆகிய பாதையை நிறுவி॥

Verse 12

सत्त्वं गुणेषु विष्णुं च मूर्तिष्वाद्यं क्रियास्वपि । स्थितिं लोकेष्वंतरिक्षं विद्यां तत्त्वेषु च त्रिषु

குணங்களில் அவர் சத்துவம்; காப்பாற்றும் தெய்வங்களில் அவர் விஷ்ணு; மூர்த்திகளில் அவர் ஆதியவன்; செயல்களில் அவர் செயல்-சக்தியே. உலகங்களில் அவர் ‘ஸ்திதி’; திசைகளில் அவர் அந்தரிக்ஷம்; மூன்று தத்துவங்களில் அவர் வித்யை—ஜீவனை சிவன் நோக்கி இட்டுச் செல்லும் ஒளி-ஞானம்॥

Verse 13

कलाध्वसु प्रतिष्ठां च वामं ब्रह्मसु पञ्चसु । मध्यं तु लिंगभागेषु योनिं च त्रिषु हेतुषु

கலா-அத்வங்களில் பிரதிஷ்டா-சக்தியைத் தியானிக்க வேண்டும்; ஐந்து பிரம்மங்களில் வாமப் பாவத்தை; லிங்கத்தின் பகுதிகளில் மத்தியத்தை; மூன்று காரணத் தத்துவங்களில் யோனி—பிறப்பின் மூலத்தை—சிந்திக்க வேண்டும்.

Verse 14

प्राकृतं च यथैश्वर्यं तस्माद्विश्वं यजुर्मयम् । ततोपस्थापयामास सामार्थं दशधात्मनः

தமது ஐஸ்வர்யத்திற்கேற்ப அவர் பிராக்ருத (பௌதிக) ஒழுங்கையும் நிறுவினார். அதிலிருந்து யஜுர்மய யாகத் தத்துவம் நிறைந்த உலகம் வெளிப்பட்டது; பின்னர் தசதாத்மக பிரபஞ்சத்தின் செயலாற்றல் சக்தியை அவர் நிலைநாட்டினார்.

Verse 15

तमोगुणेष्वथो रुद्रं मूर्तिष्वाद्यं क्रियासु च । संहृतिं त्रिषु लोकेषु तत्त्वेषु शिवमुत्तमम्

தமோகுணத் தத்துவத்தில் அவர் ருத்ரன்; உருவங்களில் அவர் ஆதியவன்; செயல்களில் அவர் சங்கார சக்தி. மூன்று லோகங்களிலும் அவர் சங்க்ரஹ/சங்கார ரூபமே; எல்லா தத்துவங்களிலும் அவர் பரம சிவன்—உயர்ந்த யதார்த்தமும் ஆண்டவனும்.

Verse 16

विद्याकलास्वघोरं च तथा ब्रह्मसु पञ्चसु । लिंगभागेषु पीठोर्ध्वं बीजिनं कारणत्रये

வித்யா மற்றும் கலைகளில் அவர் அகோரன்; அதுபோல பஞ்சபிரம்மங்களிலும் அவரே. லிங்கத்தின் பகுதிகளில் பீடத்தின் மேல் அவர் பீஜின் (விதைதாரி) ரூபமாக தியானிக்கப்பட வேண்டியவர்; காரணத்ரயத்திலும் அவர் அதிபதி.

Verse 17

पौरुषं च तथैश्वर्यमित्थं साम्ना ततं जगत् । अथाथर्वाह नैर्गुण्यमर्थं प्रथममात्मनः

இவ்வாறு புனித சாமன் மூலம் இந்த முழு உலகமும் பரவியுள்ளது—இறைவனின் பௌருஷ (தனிப்பட்ட சன்னிதி) மூலமும், அவரது ஐஸ்வர்ய (அதிகார சக்தி) மூலமும். பின்னர் அதர்வன், ஆத்மாவின் நிர்குண உண்மையின் முதற்பொருளை அறிவித்தான்.

Verse 18

ततो महेश्वरं साक्षान्मूर्तिष्वपि सदाशिवम् । क्रियासु निष्क्रियस्यापि शिवस्य परमात्मनः

அப்போது அவன் மகேஸ்வரனை நேரடியாக உணர்கிறான்—உருவங்களுக்குள்ளும் நிலைபெறும் சதாசிவனை—செயல்களில் இருப்பினும் செயற்பாடற்ற (அதீத) பரமாத்மா சிவனை.

Verse 19

भूतानुग्रहणं चैव मुच्यंते येन जंतवः । लोकेष्वपि यतो वाचो निवृत्ता मनसा सह

அவருடைய எல்லா உயிர்களின்மேல் அருளாலேயே ஜீவர்கள் விடுதலை பெறுகின்றனர்; அவரை எட்ட இயலாமல் எல்லா உலகங்களிலும் வாக்கும் மனமும் சேர்ந்து திரும்பிவிடுகின்றன।

Verse 20

तदूर्ध्वमुन्मना लोकात्सोमलोकमलौकिकम् । सोमस्सहोमया यत्र नित्यं निवसतीश्वरः

உன்மனா-லோகத்திற்கும் மேலே அலைகிகமான சோம-லோகம் உள்ளது; அங்கே சோமன் ஹோமையுடன் நித்தம் தங்குகின்றான், அங்கேயே ஈச்வரன் என்றும் வாசம் செய்கிறான்।

Verse 21

तदूर्ध्वमुन्मना लोकाद्यं प्राप्तो न निवर्तते । शांतिं च शांत्यतीतां च व्यापिकां चै कलास्वपि

உன்மனா-லோகத்திற்கும் மேலே உயர்ந்து அதை அடைந்தவன் மீண்டும் திரும்பான்; அங்கே அவன் அமைதியையும், அமைதிக்குமேல் உள்ள அமைதியையும் உணர்கிறான்—அது அனைத்திலும் பரவி, ஒவ்வொரு கலையிலும் நிறைந்துள்ளது।

Verse 22

तत्पूरुषं तथेशानं ब्रह्म ब्रह्मसु पञ्चसु । मूर्धानमपि लिंगस्य नादभागेष्वनुत्तमम्

ஐந்து பிரம்மங்களில் தத்புருஷனும் ஈசானனும் பிரம்மமே; அவர்கள் லிங்கத்தின் பரம ‘தலை’ எனப் போற்றப்படுகின்றனர்—நாதப் பகுதிகளில் மிகச் சிறந்தவர்கள்।

Verse 23

यत्रावाह्य समाराध्यः केवलो निष्कलः शिवः । तत्तेष्वपि तदा बिंदोर्नादाच्छक्तेस्ततः परात्

எங்கு ஒரே நிஷ்கல பரமேஸ்வரன் சிவன் ஆவாஹனம் செய்து முறையாக ஆராதிக்கப்படுகிறானோ, அங்கு அவர் தத்துவங்களிலும் பிந்துவைத் தாண்டி, நாதத்தைத் தாண்டி, சக்தியையும் மீறிய பராத்பரனாக உணரப்படுகிறார்।

Verse 24

तत्त्वादपि परं तत्त्वमतत्त्वं परमार्थतः । कारणेषु त्रयातीतान्मायाविक्षोभकारणात्

பரமார்த்தத்தில் அவர் தத்துவங்களையும் மீறிய பரத்தத்துவம்—‘அதத்துவ’ ஸ்வரூபம்; மூன்று காரணத் தத்துவங்களுக்கும் அப்பாற்பட்டவர், மாயையை விக்ஷோபப்படுத்தும் மூல காரணமும் அவரே.

Verse 25

अनंताच्छुद्धविद्यायाः परस्ताच्च महेश्वरात् । सर्वविद्येश्वराधीशान्न पराच्च सदाशिवात्

அனந்தனைத் தாண்டி, சுத்தவித்யையைத் தாண்டி, மகேஸ்வரனையும் தாண்டி—அனைத்து வித்யேஸ்வரர்களின் அதீஸ்வரனான சதாசிவனை விட உயர்ந்தவர் எவரும் இல்லை.

Verse 26

सर्वमंत्रतनोर्देवाच्छक्तित्रयसमन्वितात् । पञ्चवक्त्राद्दशभुजात्साक्षात्सकलनिष्कलात्

அனைத்து மந்திரங்களின் தன்-ஸ்வரூபமான அந்த தேவன், மும்முறை சக்தியுடன் கூடியவன்; பஞ்சவக்த்ரன், தசபுஜன்—நேரடியாக சகலமும் நிஷ்கலமும் ஆன சிவனே அவன்.

Verse 27

तस्मादपि पराद्बिंदोरर्धेदोश्च ततः परात् । ततः परान्निशाधीशान्नादाख्याच्च ततः परात्

அதையும் தாண்டி பிந்து; அர்த்தமாத்ராவையும் தாண்டி அதற்கு மேலான பரத்தத்துவம். நிசாதீசன் (சந்திரன்) விட உயர்ந்தது நாதத் தத்துவம்; நாதத்தையும் தாண்டி பரம சிவன்—அதீத பதி—ஒலி, குறி ஆகிய அனைத்துத் தரங்களையும் மீறுகிறான்.

Verse 28

ततः परात्सुषुम्नेशाद्ब्रह्मरंध्रेश्वरादपि । ततः परस्माच्छक्तेश्च परस्ताच्छिवतत्त्वतः

சுஷும்னையின் ஈசனுக்கும் அப்பால், பிரம்மரந்திரத்தின் ஈசனுக்கும் அப்பால்; அதற்கும் மேலாக சக்தி, சக்திக்கும் அப்பால் பரம சிவத்தத்துவம் உள்ளது.

Verse 29

परमं कारणं साक्षात्स्वयं निष्कारणं शिवम् । कारणानां च धातारं ध्यातारां ध्येयमव्ययम्

சிவன் நேரே பரம காரணன்; ஆயினும் அவன் தானே காரணமற்றவன். எல்லாக் காரணங்களுக்கும் தாங்கி, தியானிகளுக்கு அழியாத தியானப் பொருள் ஆவான்.

Verse 30

परमाकाशमध्यस्थं परमात्मोपरि स्थितं । सर्वैश्वर्येण संपन्नं सर्वेश्वरमनीश्वरम्

அவன் பரம ஆகாயத்தின் நடுவில் உறைகின்றான்; பரமாத்மாவிற்கும் மேலே நிலைபெற்றவன். எல்லா ஐஸ்வரியங்களும் நிறைந்தவன்; எல்லாருக்கும் ஈசன்—ஆனால் யாருக்கும் அடிமையல்லன்.

Verse 31

ऐश्वर्याच्चापि मायेयादशुद्धान्मानुषादिकात् । अपराच्च परात्त्याज्यादधिशुद्धाध्वगोचरात्

மாயையால் எழும், ஐஸ்வர்ய வட்டத்தில் உள்ள மனித முதலான அசுத்த நிலைகளைத் துறக்க வேண்டும். மேலும் அதி-சுத்த பாதைகளின் எல்லைக்கும் அப்பாற்பட்ட பரமனை அடைய, கீழும் மேலும் ஆகிய தத்துவங்களையும் விட்டு விட வேண்டும்.

Verse 32

तत्पराच्छुद्धविद्याद्यादुन्मनांतात्परात्परात् । परमं परमैश्वर्यमुन्मनाद्यमनादि च

அதற்கும் அப்பால் சுத்த வித்யை உள்ளது; அதற்கும் மேலாக உன்மனா—மனத்தைத் தாண்டிய நிலை—பரமத்திற்கும் பரமம். அதுவே உச்சமான பரம ஐஸ்வரியம்; உன்மனாவிலிருந்து வெளிப்பட்டதாயினும் தானே ஆதியற்றது.

Verse 33

अपारमपराधीनं निरस्तातिशयं स्थिरम् । इत्थमर्थैर्दशविधैरियमाथर्वणी श्रुतिः

இந்த ஆத்தர்வணீ ஸ்ருதி, பத்து விதமான பொருளுரைகளால் சிவனை அளவற்றவன், பிறர்க்கு அடிமையற்றவன், ஒப்பற்றவன் (அனுத்தரன்), என்றும் நிலைத்தவன் என அறிவிக்கிறது—அவர் பதி, அசையா ஆண்டவன்; கட்டுண்ட ஜீவனைப் பந்தத்திலிருந்து விடுவிப்பவர்.

Verse 34

यस्माद्गरीयसी तस्माद्विश्वं व्याप्तमथर्वणात् । ऋग्वेदः पुनराहेदं जाग्रद्रूपं मयोच्यते

இது மிகப் பெருமையும் உயர்வும் உடையதாதலால், அதர்வவேதம் முழு உலகையும் வியாபிக்கிறது. மீண்டும் ரிக் வேதம் கூறுகிறது—இது என்னால் ‘ஜாக்ரத்’ ரூபம் எனச் சொல்லப்படுகிறது.

Verse 35

येनाहमात्मतत्त्वस्य नित्यमस्म्यभिधायकः । यजुर्वेदो ऽवदत्तद्वत्स्वप्नावस्था मयोच्यते

எந்த அந்தர்தத்துவத்தால் நான் ஆத்மத் தத்துவத்தின் நித்திய வெளிப்படுத்துபவனாக இருக்கிறேனோ, அதேபோல் யஜுர்வேதத்தை நான் ‘ஸ்வப்ன’ நிலையினுடைய ரூபம் என அறிவிக்கிறேன்.

Verse 36

भोग्यात्मना परिणता विद्यावेद्या यतो मयि । साम चाह सुषुप्त्याख्यमेवं सर्वं मयोच्यते

அனுபவிக்கத்தக்க (போக்ய) ரூபமாக மாறும் அறிவுச் சக்தி, என்னுள் தங்கியிருப்பதால் ‘வேத்யம்’ எனப்படும். அதே நிலை ‘ஸுஷுப்தி’ என்றும் அழைக்கப்படுகிறது; இவ்வாறு அனைத்தும் என்னால் உரைக்கப்படுகிறது.

Verse 37

ममार्थेन शिवेनेदं तामसेनाभिधीयते । अथर्वाह तुरायाख्यं तुरीयातीतमेव च

என் கருத்தின்படியே தாமஸ ரூபமான சிவன் தாமே இதை அறிவிக்கிறார். இது ‘அதர்வாஹ’ என்றும், ‘துரா’ என்றும் புகழ்பெற்றது; மேலும் நிச்சயமாக துரீயத்தையும் கடந்த ‘துரீயாதீதம்’ ஆகும்.

Verse 38

मयाभिधीयते तस्मादध्वातीतपदोस्म्यहम् । अध्वात्मकं तु त्रितयं शिवविद्यात्मसंज्ञितम्

ஆகையால் நான் கூறுகிறேன்—அத்வங்களைத் தாண்டிய பதத்தில் நான் நிலைத்துள்ளேன்; அத்வஸ்வரூபமான அந்தத் திரயம் ‘சிவவித்யா’வின் ஆத்மத் தத்துவம் என அறியப்படுகிறது।

Verse 39

तत्त्रैगुण्यं त्रयीसाध्यं संशोध्यं च पदैषिणा । अध्वातीतं तुरीयाख्यं निर्वाणं परमं पदम्

பரம பதத்தை நாடும் சாதகன், முக்குணமயமாய் வேதத் திரயத்தால் அறியத்தக்க தத்துவத்தை நன்கு சுத்திகரிக்க வேண்டும். எல்லா அத்வங்களையும் கடந்து, ‘துரீயம்’ எனப்படும் நிலை—உயர்ந்த நிர்வாணப் பரமபதம்—அடைவர்.

Verse 40

तदतीतं च नैर्गुण्यादध्वनोस्य विशोधकम् । द्वयोः प्रमापको नादो नदांतश्च मदात्मकः

அந்த முழுப் பாதையையும் கடந்தது நிர்குண ஸ்வரூபம்; இவ்வெளிப்பாட்டின் வழியைச் சுத்திகரிப்பதும் அதுவே. நாதம் வெளிப்பட்டதும் வெளிப்படாததும் ஆகிய இரண்டிற்கும் அளவிடும்-ஒழுங்குபடுத்தும் தத்துவம்; நாதாந்தம் ‘அஹம்’—உள் சுயவிழிப்பு—ஸ்வரூபம்.

Verse 41

तस्मान्ममार्थस्वातंत्र्यात्प्रधानः परमेश्वरः । यदस्ति वस्तु तत्सर्वं गुणप्रधान्ययोगतः

ஆகவே, அர்த்தம் குறித்த என் சுயாதீனச் சித்தத்தால் நான் பரமேஸ்வரனே முதன்மைக் காரணம். இருப்பதெல்லாம் குணங்களின் மேலாதிக்கமும் அவற்றின் சேர்க்கையும் ஏற்புடையவாறு வெளிப்படுகிறது.

Verse 42

समस्तं व्यस्तमपि च प्रणवार्थं प्रचक्षते । सवार्थवाचकं तस्मादेकं ब्रह्मैतदक्षरम्

பிரணவம் (ஓம்) என்பதன் பொருள், ஒருமித்த (சமஸ்த) வடிவிலும் பிரித்த (வ்யஸ்த) ஆய்விலும் விளக்கப்படுகின்றது. ஆகவே எல்லாப் பொருள்களையும் குறிக்கும் இந்த அக்ஷரம் ஒன்றே பிரம்மம்.

Verse 43

तेनोमिति जगत्कृत्स्नं कुरुते प्रथमं शिवः । शिवो हि प्रणवो ह्येष प्रणवो हि शिवः स्मृतः

அப்போது ‘ஓம்’ என்று உச்சரித்து சிவன் முதலில் முழு உலகையும் படைக்கிறார். சிவனே இந்தப் பிரணவம்; பிரணவமே சிவனாகவே நினைக்கப்படுகிறது.

Verse 44

वाच्यवाचकयोर्भेदो नात्यंतं विद्यते यतः । चिंतया रहितो रुद्रो वाचोयन्मनसा सह

வாச்யம் (பொருள்) மற்றும் வாசகம் (சொல்) இவற்றின் வேறுபாடு முற்றிலும் தனித்தது அல்ல; ஆகவே கருத்துச்சிந்தனை அற்ற ருத்ரன் மனத்துடன் சேர்ந்து வாக்கையும் தாண்டுகிறார்.

Verse 45

अप्राप्य तन्निवर्तंते वाच्यस्त्वेकाक्षरेण सः । एकाक्षरादकाराख्यादात्मा ब्रह्माभिधीयते

அந்த பரம்பொருளை அடைய இயலாமல் வாக்கு திரும்பிவிடுகிறது; ஆயினும் அவர் ஒரே எழுத்தால் சுட்டப்படுகிறார். ‘அ’ எனப்படும் அந்த ஒரெழுத்திலிருந்து ஆத்மா ‘பிரம்மம்’ என உரைக்கப்படுகிறது.

Verse 46

एकाक्षरादुकाराख्याद्द्विधा विष्णुरुदीर्यते । एकाक्षरान्मकाराख्याच्छिवो रुद्र उदाहृतः

‘உ’ எனப்படும் ஒரெழுத்திலிருந்து விஷ்ணு இருவகையாக அறிவிக்கப்படுகிறார். ‘ம’ எனப்படும் ஒரெழுத்திலிருந்து சிவன் ருத்ரனாகப் புகழப்படுகிறார்.

Verse 47

दक्षिणांगान्महेशस्य जातो ब्रह्मात्मसंज्ञिकः । वामांगादभवद्विष्णुस्ततो विद्येति संज्ञितः

மகேஸ்வரனின் வலப்புறத்திலிருந்து ‘பிரம்மத் தத்துவம்’ எனப்படும் பிரம்மா தோன்றினார். அவரின் இடப்புறத்திலிருந்து விஷ்ணு வெளிப்பட்டார்; ஆகவே அவர் ‘வித்யா’ என அழைக்கப்பட்டார்.

Verse 48

हृदयान्नीलरुद्रो भूच्छिवस्य शिवसंज्ञिकः । सृष्टेः प्रवर्तको ब्रह्मा स्थितेर्विष्णुर्विमोहकः

சிவனுடைய இதயத்திலிருந்து நீலருத்ரன் தோன்றினான்; ‘சிவ’ என்ற நாமத்தாலேயே புகழ்பெற்றவன். படைப்பைத் தூண்டுபவன் பிரம்மா; நிலைபேற்றை ஆளும் விஷ்ணு—மயக்கத்தை ஏற்படுத்துபவன்.

Verse 49

संहारस्य तथा रुद्रस्तयोर्नित्यं नियामकः । तस्मात्त्रयस्ते कथ्यंते जगतः कारणानि च

அழிவை நிகழ்த்துபவன் ருத்ரன்; படைப்பு மற்றும் நிலைபேறு ஆகிய இரு சக்திகளுக்கும் அவனே எப்போதும் கட்டுப்படுத்தும் நியாமகன். ஆகவே அந்த மூவரும் உலகின் காரணங்கள் எனச் சொல்லப்படுகின்றனர்.

Verse 50

कारणत्रयहेतुश्च शिवः परमकारणम् । अर्थमेतमविज्ञाय रजसा बद्धवैरयोः

மூன்று காரணங்களுக்கும் காரணமானவன் சிவன்; அவனே பரம காரணம். இதை அறியாமல் ரஜோகுணத்தால் கட்டுண்ட உயிர்கள் ஒருவருக்கொருவர் பகைமைக்குள் விழுகின்றனர்.

Verse 51

युवयोः प्रतिबोधाय मध्ये लिंगमुपस्थितम् । एवमोमिति मां प्राहुर्यदिहोक्तमथर्वणा

உங்கள் இருவருக்கும் உணர்வூட்டுவதற்காக உங்கள் நடுவில் லிங்கம் வெளிப்பட்டது. ‘ஏவம்—ஓம்’ என்று அவர்கள் என்னை அழைத்தனர்—இங்கு அதர்வணன் உரைத்ததுபோல.

Verse 52

ऋचो यजूंषि सामानि शाखाश्चान्याः सहस्रशः । वेदेष्वेवं स्वयं वक्त्रैर्व्यक्तमित्यवदत्स्वपि

ரிக் மந்திரங்கள், யஜுஸ் விதிகள், சாம கானங்கள், மேலும் ஆயிரமாயிரம் பிற வேதச் சாகைகள்—இவை அனைத்தும் வேதங்களில் இவ்வாறு தெளிவாக வெளிப்பட்டன; தத்தம் வாயால் தாமே உரைத்ததுபோல்.

Verse 53

स्वप्नानुभूतमिव तत्ताभ्यां नाध्यवसीयते । तयोस्तत्र प्रबोधाय तमोपनयनाय च

அந்த யதார்த்தம் அவர்களுக்கு கனவில் அனுபவித்ததுபோல் தோன்றினாலும் உறுதியாக நிர்ணயிக்கப்படாது. ஆகவே அந்த நிலையில் அவர்களை விழிப்பூட்டவும், தமஸ் (அஞ்ஞானம்) நீக்கவும் இந்த உபதேசம் வழங்கப்படுகிறது.

Verse 54

लिंगेपि मुद्रितं सर्वं यथा वेदैरुदाहृतम् । तद्दृष्ट्वा मुद्रितं लिंगे प्रसादाल्लिंगिनस्तदा

வேதங்களில் உரைக்கப்பட்டதுபோல லிங்கத்திலும் அனைத்தும் முத்திரையாகப் பதிந்திருந்தது. அதை லிங்கத்தில் கண்ட லிங்காராதகர்கள் அப்போது பிரசாதம் எனும் அருளைப் பெற்றனர்.

Verse 55

प्रशांतमनसौ देवौ प्रबुद्धौ संबभूवतुः । उत्पत्तिं विलयं चैव यथात्म्यं च षडध्वनाम्

மனம் அமைந்தபின் அந்த இரு தேவர்கள் முழுமையாக விழித்துணர்வு பெற்றனர். வெளிப்பட்ட ஒழுங்கை அமைக்கும் ஷடத்வங்களின் தோற்றம், லயம், மற்றும் அதன் உண்மை இயல்பைத் தெளிவாக அறிந்தனர்.

Verse 56

ततः परतरं धाम धामवंतं च पूरुषम् । निरुत्तरतरं ब्रह्म निष्कलं शिवमीश्वरम्

அதற்கும் அப்பால் பரம தாமமும், அந்த ஒளிமிகு தாமத்தை உடைய புருஷனும் உள்ளான்—ஈசுவரன் சிவன்; அவர் ஒப்பற்ற பிரம்மம், நிஷ்கலன், பாகமற்றவன்.

Verse 57

पशुपाशमयस्यास्य प्रपञ्चस्य सदा पतिम् । अकुतोभयमत्यंतमवृद्धिक्षयमव्ययम्

பசு-பாசம் நிறைந்த இப்பிரபஞ்சத்தின் பதியான சிவனை நான் எப்போதும் வணங்குகிறேன். அவர் முற்றிலும் அச்சமற்றவர்; வளர்ச்சி-சிதைவு அற்றவர்; அழிவிலாதவர்.

Verse 58

वाह्यमाभ्यंतरं व्याप्तं वाह्याभ्यंतरवर्जितम् । निरस्तातिशयं शश्वद्विश्वलोकविलक्षणम्

அவர் வெளியும் உள்ளும் அனைத்தையும் வியாபித்திருப்பவர்; ஆயினும் ‘வெளி–உள்’ என்ற வேறுபாட்டிலிருந்து விடுபட்டவர். எப்போதும் அளவீடும் ஒப்பீடும் அற்றவர்; உலகங்களின் ஒழுங்குகளிலிருந்து என்றும் தனித்திருப்பவர்।

Verse 59

अलक्षणमनिर्देश्यमवाङ्मनसगोचरम् । प्रकाशैकरसं शांतं प्रसन्नं सततोदितम्

அவர் இலக்கணமற்றவர், வர்ணிக்க இயலாதவர், சொல் மற்றும் மனத்திற்கும் எட்டாதவர். தூய ஒளி-சைதன்யத்தின் ஒரே ரசம்—எப்போதும் அமைதியானவர், அருள்முகத்துடன் பிரகாசிக்கும் நித்திய சுயம்பிரகாசன்।

Verse 60

सर्वकल्याणनिलयं शक्त्या तादृशयान्वितम् । ज्ञात्वा देवं विरूपाक्षं ब्रह्मनारायणौ तदा

அப்போது பிரம்மாவும் நாராயணனும்—அனைத்து மங்களங்களின் உறைவிடமும், அத்தகைய தெய்வீக சக்தியுடன் இணைந்தவருமான விரூபாக்ஷ தேவரை அறிந்து, அவரது பரம தெய்வத்தன்மையை உணர்ந்தனர்।

Verse 61

रचयित्वांजलिं मूर्ध्नि भीतौ तौ वाचमूचतुः । ब्रह्मोवाच । अज्ञो वाहमभिज्ञो वा त्वयादौ देव निर्मितः

அவர்கள் இருவரும் அச்சமுற்று தலைமேல் கைகூப்பி உரைத்தனர். பிரம்மா கூறினார்—“நான் அறியாதவனாக இருந்தாலும் அறிந்தவனாக இருந்தாலும், ஓ தேவா! ஆதியில் என்னை நீயே படைத்தாய்.”

Verse 62

ईदृशीं भ्रांतिमापन्न इति को ऽत्रापराध्यति । आस्तां ममेदमज्ञानं त्वयि सन्निहते प्रभो

இத்தகைய மயக்கத்தில் விழுந்தபின் இங்கே குற்றம் யாருக்கு? ஓ பிரபுவே! நீர் நேரில் முன்னிலையில் இருக்கிறீர்—என் இந்த அறியாமை நீங்கட்டும்; அருள்புரிந்து மன்னியுங்கள்।

Verse 63

निर्भयः को ऽभिभाषेत कृत्यं स्वस्य परस्य वा । आवयोर्देवदेवस्य विवादो ऽपि हि शोभनः

அஞ்சாதவன் யார் தன்னதோ பிறரதோ செய்யவேண்டியதைப் பேசுவான்? ஆயினும் தேவர்களின் தேவனான மகாதேவனைப் பற்றிய நம்மிருவரின் விவாதம்கூட அழகானதே; அது யதோசித தர்மத்தைத் தீர்மானிக்கவே.

Verse 64

पादप्रणामफलदो नाथस्य भवतो यतः । विष्णुरुवाच । स्तोतुं देव न वागस्ति महिम्नः सदृशी तव

ஏனெனில், நாதனே, உமது திருவடிகளில் வணங்குவதற்கான பலனை நீயே அருளுகின்றாய். விஷ்ணு கூறினார்—தேவா, உமது மகிமையைப் புகழ வாக்கே போதாது; உமது மகிமைக்கு இணை எதுவுமில்லை।

Verse 65

प्रभोरग्रे विधेयानां तूष्णींभावो व्यतिक्रमः । किमत्र संघटेत्कृत्यमित्येवावसरोचितम्

ஆண்டவரின் முன்னிலையில் கட்டுப்பட்டவர்களுக்கு மௌனம்கூட மீறலாகும். இச்சமயத்தில் ஏற்றது ஒன்றே—“இங்கே என்ன சேவை செய்ய வேண்டும்?”

Verse 66

अजानन्नपि यत्किंचित्प्रलप्य त्वां नतो ऽस्म्यहम् । कारणत्वं त्वया दत्तं विस्मृतं तव मायया

அறியாமலே நான் எதையாவது பேசியிருந்தாலும், இப்போது உமக்கு வணங்குகிறேன். நீயே அளித்த ‘காரணத்துவ’ நிலையைக் உமது மாயையால் மயங்கித் நான் மறந்தேன்।

Verse 67

मोहितो ऽहंकृतश्चापि पुनरेवास्मि शासितः । विज्ञापितैः किं बहुभिर्भीतोस्मि भृशमीश्वर

மயக்கத்தாலும் அகந்தையாலும் நான் மீண்டும் தண்டிக்கப்படுகிறேன். பல விளக்கங்கள் என்ன பயன்? ஈச்வரா, நான் மிகுந்த அச்சத்தில் உள்ளேன்।

Verse 68

यतो ऽहमपरिच्छेद्यं त्वां परिच्छेत्तुमुद्यतः । त्वामुशंति महादेवं भीतानामार्तिनाशनम्

உண்மையில் அளவிட இயலாத உம்மை நான் அளந்து வரையறுக்க முயன்றதால், மக்கள் உம்மை மகாதேவன், அஞ்சுவோரின் ஆற்றல் துயரை அழிப்பவன் என்று போற்றுகின்றனர்।

Verse 69

अतो व्यतिक्रमं मे ऽद्य क्षंतुमर्हसि शंकर । इति विज्ञापितस्ताभ्यामीश्वराभ्यां महेश्वरः

ஆகையால், ஓ சங்கரா, இன்று என் குற்றத்தை நீர் மன்னிக்க வேண்டும்—என்று அந்த இரு ஈச்வரரும் விண்ணப்பித்தனர்; அதனால் மகேச்வரன் அறிவுற்றான்.

Verse 70

प्रीतो ऽनुगृह्य तौ देवौ स्मितपूर्वमभाषत । ईश्वर उवाच । वत्सवत्स विधे विष्णो मायया मम मोहितौ

மகிழ்ந்து ஆண்டவன் அந்த இரு தேவர்களுக்கும் அருள் செய்து, மென்மையான புன்னகையுடன் உரைத்தான்—ஈச்வரன் கூறினான்: அன்புக் குழந்தைகளே! விதே (பிரம்மா) மற்றும் விஷ்ணுவே! நீங்கள் இருவரும் என் மாயையால் மயங்கினீர்கள்.

Verse 71

युवां प्रभुत्वे ऽहंकृत्य बुद्धवैरो परस्परम् । विवादं युद्धपर्यंतं कृत्वा नोपरतौ किल

ஆட்சி-அதிகார அகந்தையால் நீங்கள் இருவரும் ஒருவருக்கொருவர் மனத்தில் பகை கொண்டீர்கள்; சண்டையைப் போர் எல்லை வரை கொண்டு சென்றும், உண்மையில் நீங்கள் நிற்கவில்லை.

Verse 72

ततश्च्छिन्ना प्रजासृष्टिर्जगत्कारणभूतयोः । अज्ञानमानप्रभवाद्वैमत्याद्युवयोरपि

பின்னர், உலகின் காரணத் தத்துவங்களாக இருந்தும், உங்கள் இருவரின் உயிரினப் படைப்பு தடைபட்டது; அறியாமை மற்றும் அகம்பாவம் காரணமாக உங்களிலும் பரஸ்பர முரண்பாடு முதலிய குறைகள் தோன்றின.

Verse 73

तन्निवर्तयितुं युष्मद्दर्पमोहौ मयैव तु । एवं निवारितावद्यलिंगाविर्भावलीलया

உங்கள் அகந்தை மற்றும் மயக்கத்தை நீக்குவதற்காக இதை நான் ஒருவனே செய்தேன்; ஆகவே இன்று என் லிங்க அவிர்பாவ லீலையால் நீங்கள் இருவரும் தடுக்கப்பட்டு அடக்கப்பட்டீர்கள்।

Verse 74

तस्माद्भूयो विवादं च व्रीडां चोत्सृज्य कृत्स्नशः । यथास्वं कर्म कुर्यातां भवंतौ वीतमत्सरौ

ஆகையால் இனி எந்தத் தகராறையும், எல்லா வெட்கத்தையும் முற்றிலும் விட்டுவிடுங்கள்; பொறாமையின்றி நீங்கள் இருவரும் தத்தம் உரிய கடமைகளை முறையாகச் செய்யுங்கள்।

Verse 75

पुरा ममाज्ञया सार्धं समस्तज्ञानसंहिताः । युवाभ्यां हि मया दत्ता कारणत्वप्रसिद्धये

முன்னே என் ஆணைப்படியே, எல்லா ஞானத் தொகுப்புகளையும் நான் உங்களிருவருக்கும் அளித்தேன்; இவ்வெளிப்பாடு-உபதேசப் பணியில் உங்கள் காரணத்துவம் (கருவித்தன்மை) உறுதியாகப் புகழ்பெறுவதற்காகவே।

Verse 76

मंत्ररत्नं च सूत्राख्यं पञ्चाक्षरमयं परम् । मयोपदिष्टं सर्वं तद्युवयोरद्य विस्मृतम्

‘சூத்திரம்’ என அழைக்கப்படும், பஞ்சாக்ஷரமயமான அந்த உன்னத மந்திரரத்தினத்தை நான் முழுமையாக உபதேசித்தேன்; அதையெல்லாம் இன்று நீங்கள் இருவரும் மறந்துவிட்டீர்கள்।

Verse 77

ददामि च पुनः सर्वं यथापूर्वं ममाज्ञया । यतो विना युवां तेन न क्षमौ सृष्टिरक्षणे

என் ஆணையினால் அனைத்தையும் மீண்டும் முன்புபோல அளிக்கிறேன்; ஏனெனில் நீங்கள் இருவரும் இல்லாமல் அவன் படைப்பைத் தாங்கி காக்க இயலாதவன்.

Verse 78

एवमुक्त्वा महादेवो नारायणपितामहौ । मंत्रराजं ददौ ताभ्यां ज्ञानसंहितया सह

இவ்வாறு கூறிய மகாதேவன், நாராயணனுக்கும் பிதாமஹன் (பிரம்மா) க்கும், ஞான-சம்ஹிதையுடன் கூடிய மந்திரங்களின் அரசன்—மந்திரராஜனை—அருளினார்.

Verse 79

तौ लब्ध्वा महतीं दिव्यामाज्ञां माहेश्वरीं पराम् । महार्थं मंत्ररत्नं च तथैव सकलाः कलाः

அவர்கள் மகேஸ்வரனின் அந்த மகத்தான, தெய்வீக, பரம ஆணையைப் பெற்றனர்; மேலும் ஆழ்ந்த பொருளுடைய மந்திரரத்தினத்தையும், அனைத்துப் புனிதக் கலைகளையும் முழுமையாக அடைந்தனர்।

Verse 80

दंडवत्प्रणतिं कृत्वा देवदेवस्य पादयोः । अतिष्ठतां वीतभयावानंदास्तिमितौ तदा

தேவர்களின் தேவனான சிவபெருமானின் திருவடிகளில் தண்டவத் வணக்கம் செய்து, அவர்கள் இருவரும் அப்போது அங்கே அச்சமின்றி நின்றனர்—மனம் ஆனந்தத்தில் அமைதியாக லயித்தது।

Verse 81

एतस्मिन्नंतरे चित्रमिंद्रजालवदैश्वरम् । लिंगं क्वापि तिरोभूतं न ताभ्यामुपलभ्यते

இந்நேரத்தில் இறைவனின் அதிசயமான, இந்திரஜாலம் போன்ற ஆற்றலால் லிங்கம் எங்கோ மறைந்தது; அவர்கள் இருவரும் அதை இனி உணர முடியவில்லை।

Verse 82

ततो विलप्य हाहेति सद्यःप्रणयभंगतः । किमसत्यमिदं वृत्तमिति चोक्त्वा परस्परम्

அப்போது அவர்களின் அன்புப் பிணைப்பு திடீரென முறிந்ததால் ‘அய்யோ, அய்யோ’ என்று புலம்பி, ஒருவருக்கொருவர்—“இது பொய்யாக எப்படி இருக்கும்? என்ன நடந்தது?” என்று கூறினர்।

Verse 83

अचिंत्यवैभवं शंभोर्विचिंत्य च गतव्यथौ । अभ्युपेत्य परां मैत्रीमालिंग्य च परस्परम्

சம்புவின் அசிந்த்ய மகிமையைத் தியானித்ததால் அவர்கள் இருவரும் துயரமின்றி ஆனார்கள். உன்னத நட்பை அடைந்து, ஒருவரை ஒருவர் அன்புடன் அணைத்தனர்।

Verse 84

जगद्व्यापारमुद्दिश्य जग्मतुर्देवपुंगवौ । ततः प्रभृति शक्राद्याः सर्व एव सुरासुराः

உலக நலனும் ஆட்சிநடத்தலும் கருதி, தேவர்களில் முதன்மையான அந்த இருவரும் புறப்பட்டனர். அதன்பின் இந்திரன் முதலிய அனைவரும்—தேவரும் அசுரரும்—அதற்கேற்ப செயல்படத் தொடங்கினர்.

Verse 85

ऋषयश्च नरा नागा नार्यश्चापि विधानतः । लिंगप्रतिष्ठा कुर्वंति लिंगे तं पूजयंति च

ரிஷிகள், மனிதர்கள், நாகர்கள், பெண்களும் கூட விதிமுறைகளின்படி சிவலிங்கத்தை நிறுவி, அந்த லிங்கத்திலேயே பரமேஸ்வரன் சிவனை வழிபடுகின்றனர்.