पूजाविधान-व्याख्या (Pūjāvidhāna-vyākhyā) — Exposition of the Procedure of Worship

Verse 1

उपमन्युरुवाच । व्याख्यां पूजाविधानस्य प्रवदामि समासतः । शिवशास्त्रे शिवेनैव शिवायै कथितस्य तु

உபமன்யு கூறினார்—சிவசாஸ்திரத்தில் சிவன் தாமே சிவா (பார்வதி)க்கு உரைத்த பூஜாவிதானத்தின் விளக்கத்தை நான் சுருக்கமாகச் சொல்கிறேன்.

Verse 2

अंगमभ्यंतरं यागमग्निकार्यावसानकम् । विधाय वा न वा पश्चाद्बहिर्यागं समाचरेत्

அக்னிகார்யம் வரை நிறைவடையும் யாகத்தின் அங்கமாகிய அந்தர்யாகத்தை செய்து முடித்த பின்—அல்லது செய்யாவிட்டாலும்—பின்னர் புற யாகத்தையும் விதிப்படி நடத்த வேண்டும்.

Verse 3

तत्र द्रव्याणि मनसा कल्पयित्वा विशोध्य च । ध्यात्वा विनायकं देवं पूजयित्वा विधानतः

அங்கே தேவையான திரவியங்களை மனத்தால் அமைத்து, அவற்றைத் தூய்மைப்படுத்தி, விநாயக தேவனைத் தியானித்து, விதிப்படி அந்த தேவனைப் பூஜிக்க வேண்டும்.

Verse 4

दक्षिणे चोत्तरे चैव नंदीशं सुयशं तथा । आराध्य मनसा सम्यगासनं कल्पयेद्बुधः

வலப்புறமும் இடப்புறமும், ஞானமுடைய சாதகர் மனத்தால் பெருயசம் பெற்ற நந்தீஸ்வரரை முறையாக ஆராதித்து; உள்ளத்தில் அவரை வணங்கி, பின்னர் வழிமுறையோடு பூஜை ஆசனத்தை அமைக்க வேண்டும்.

Verse 5

आराधनादिकैर्युक्तस्सिंहयोगासनादिकम् । पद्मासनं वा विमलं तत्त्वत्रयसमन्वितम्

ஆராதனை முதலிய துணைச் சாதனங்களுடன் கூடியவன் சிங்கயோகாசனம் முதலிய ஆசனங்களையோ, அல்லது தூய பத்மாசனத்தையோ ஏற்க வேண்டும்—தத்துவத்திரயம் (பதி, பசு, பாசம்) அறிவால் துணைபெற்று।

Verse 6

तस्योपरि शिवं ध्यायेत्सांबं सर्वमनोहरम् । सर्वलक्षणसंपन्नं सर्वावयवशोभनम्

அதன் மேலே அம்பா (உமா) உடனிருக்கும், மனமெல்லாம் கவரும் பகவான் சிவனைத் தியானிக்க வேண்டும்—அனைத்து சுப லக்ஷணங்களும் நிறைந்தவர்; அவருடைய எல்லா அங்கங்களும் ஒளிவீசும் அழகுடையவை।

Verse 7

सर्वातिशयसंयुक्तं सर्वाभरणभूषितम् । रक्तास्यपाणिचरणं कुंदचंद्रस्मिताननम्

அவர் எல்லா சிறப்புகளாலும் நிறைந்தவர்; எல்லா ஆபரணங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டவர். அவரது வாய், கைகள், பாதங்கள் செம்மையாகத் திகழ்ந்தன; குந்தமலரும் நிலவும் போன்ற புன்னகையுடன் அவரது முகம் ஒளிர்ந்தது।

Verse 8

शुद्धस्फटिकसंकाशं फुल्लपद्मत्रिलोचनम् । चतुर्भुजमुदाराङ्गं चारुचंद्रकलाधरम्

அவர் தூய ஸ்படிகம்போல் ஒளிர்வார்; மலர்ந்த தாமரையெனத் திரிநேத்திரர்; நான்கு கரங்களுடன் உயர்ந்த அங்கங்களையுடையவர்; அழகிய சந்திரகலையைத் தரித்தவர்—இத்தகைய சகுண சிவனைத் தியானிக்க வேண்டும்।

Verse 9

वरदाभयहस्तं च मृगटंकधरं हरम् । भुजंगहारवलयं चारुनीलगलांतरम्

வரமும் அபயமும் அருளும் கரங்களையுடைய ஹரன்; மான் மற்றும் டங்கம் (பரசு) ஏந்தியவர்; பாம்பை மாலையாகவும் வளையமாகவும் அணிந்தவர்; அழகிய நீலகண்டச் சின்னத்தால் விளங்கும் சிவனை அவர் தரிசித்தார்।

Verse 10

सर्वोपमानरहितं सानुगं सपरिच्छदम् । ततः संचिंतयेत्तस्य वामभागे महेश्वरीम्

அவன் எல்லா உவமைகளுக்கும் அப்பாற்பட்ட அவனை—அனுசரரும் தெய்வீக பரிவாரமும் உடன்—தியானிக்க வேண்டும்; பின்னர் அவன் இடப்புறத்தில் மகேஸ்வரியைச் சிந்திக்க வேண்டும்.

Verse 11

प्रफुल्लोत्पलपत्राभां विस्तीर्णायतलोचनाम् । पूर्णचंद्राभवदनां नीलकुंचितमूर्धजाम्

அவளுடைய கண்கள் மலர்ந்த நீலத் தாமரையின் இதழ்களைப் போல நீளமும் அகலமும் உடையவை; முகம் பௌர்ணமி நிலவைப் போல ஒளிர்ந்தது; கூந்தல் கருமையாக அழகாகச் சுருண்டது.

Verse 12

नीलोत्पलदलप्रख्यां चन्द्रार्धकृतशेखराम् । अतिवृत्तघनोत्तुंगस्निग्धपीनपयोधराम्

அவள் நீலத் தாமரையின் இதழைப் போல ஒளிர்ந்தாள்; அரைச்சந்திரத்தைச் சிரோபூஷணமாக அணிந்தாள்; அவளுடைய மார்பகம் மிகுந்த பூர்ணத்துடன்—வட்டமாக, உயரமாக, அடர்த்தியாக, மென்மையாக, உறுதியாக—மங்களமான அழகால் பிரகாசித்தது.

Verse 13

तनुमध्यां पृथुश्रोणीं पीतसूक्ष्मवराम्बराम् । सर्वाभरणसंपन्नां ललाटतिलकोज्ज्वलाम्

அவர் அவளைக் கண்டார்—மெலிந்த இடை, அகன்ற இடுப்புடையவள்; நுண்மையான சிறந்த மஞ்சள் ஆடை அணிந்தவள்; எல்லா ஆபரணங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டு, நெற்றித் திலக ஒளியால் பிரகாசித்தவள்।

Verse 14

विचित्रपुष्पसंकीर्णकेशपाशोपशोभिताम् । सर्वतो ऽनुगुणाकारां किंचिल्लज्जानताननाम्

அவளுடைய கூந்தல் பலவண்ண மலர்க் குழுக்களால் அழகுபெற்றது. எல்லாவிதத்திலும் அவளது உருவம் ஒத்திசைவாக அமைந்திருந்தது; வெட்கத்தால் அவளது முகம் சிறிது தாழ்ந்திருந்தது।

Verse 15

हेमारविंदं विलसद्दधानां दक्षिणे करे । दंडवच्चापरं हस्ते न्यस्यासीनां महासने

அவள் மகாசனத்தில் அமர்ந்திருந்தாள்; வலக்கையில் பொன்னாமரைத் தாங்கி ஒளிர்ந்தாள்; மற்றக் கை தண்டுபோல் நிலையாக வைத்திருந்தாள்.

Verse 16

पाशविच्छेदिकां साक्षात्सच्चिदानंदरूपिणीम् । एवं देवं च देवीं च ध्यात्वासनवरे शुभे

பாசங்களை வெட்டும் சாட்சாத் சச்சிதானந்த ரூபிணியான தேவியையும், தேவனையும் தேவியையும் இவ்வாறு தியானித்து, புனிதமான சிறந்த ஆசனத்தில் அமர்ந்து அவர்களைச் சிந்திக்க வேண்டும்.

Verse 17

सर्वोपचारवद्भक्त्या भावपुष्पैस्समर्चयेत् । अथवा परिकल्प्यैवं मूर्तिमन्यतमां विभोः

எல்லா உபசாரங்களையும் செய்ததுபோல் பக்தியுடன், உள்ளார்ந்த ‘பாவப் பூக்கள்’ கொண்டு அவரைச் சமர்ச்சனை செய்ய வேண்டும். அல்லது இவ்வாறு மனத்தில் அமைத்து, எல்லாவற்றிலும் நிறைந்த இறைவனை விரும்பிய எந்த வடிவிலும் வழிபடலாம்.

Verse 18

शैवीं सदाशिवाख्यां वा तथा माहेश्वरीं पराम् । षड्विंशकाभिधानां वा श्रीकंठाख्यामथापि वा

அதை ‘சைவீ’ என அழைத்தாலும், ‘சதாசிவ’ எனப் பெயரிட்டாலும்; பரம ‘மாஹேஸ்வரீ’ என வழிபட்டாலும்; அல்லது ‘ஷட்விம்ஶக’ (இருபத்தாறு தத்துவங்கள்) எனப் புகழப்பட்டதாகக் கூறினாலும்; ‘ஸ்ரீகண்ட’ எனவும் உரைத்தாலும்—இந்தத் திருநாமங்களால் குறிக்கப்படுவது ஒரே மகேஸ்வரனே।

Verse 19

मन्त्रन्यासादिकां चापि कृत्वा स्वस्यां तनौ यथा । अस्यां मूर्तौ मूर्तिमंतं शिवं सदसतः परम्

விதிப்படி தன் உடலில் மந்திரந்யாசம் முதலியவற்றைச் செய்து, இம்மூர்த்தியிலேயே இருப்பவராகிய சிவனைத் தியானிக்க வேண்டும்—அருளுக்காக உருவம் ஏற்றாலும், வெளிப்பட்டதும் வெளிப்படாததும் இரண்டிற்கும் அப்பாற்பட்ட பரமன் அவர்।

Verse 20

ध्यात्वा बाह्यक्रमेणैव पूजां निर्वर्तयेद्धिया । समिदाज्यादिभिः पश्चान्नाभौ होमं च भावयेत्

முதலில் தியானித்து, விதிக்கப்பட்ட வெளிப்புற ஒழுங்கின்படி மனத்தால் பூஜையை நிறைவேற்ற வேண்டும். பின்னர் சமித்து, நெய் முதலியவற்றால் நாபியில் ஹோமத்தையும் உள்ளத்தில் பாவிக்க வேண்டும்—உள்ளக அக்கினியில் சிவபக்தியுடன் ஆஹுதி செலுத்த வேண்டும்।

Verse 21

भ्रूमध्ये च शिवं ध्यायेच्छुद्धदीपशिखाकृतिम् । इत्थमंगे स्वतंत्रे वा योगे ध्यानमये शुभे

புருவமத்தியில் தூய விளக்குத் தீச்சுடர் போன்ற வடிவமுடைய சிவனைத் தியானிக்க வேண்டும். இவ்வாறு தியானமயமான நல்வழி யோகத்தில், ஓர் அங்க ஆதாரத்துடன் அல்லது ஆதாரமின்றியும் பயிற்சி செய்யலாம்।

Verse 22

अग्निकार्यावसानं च सर्वत्रैव समो विधिः । अथ चिंतामयं सर्वं समाप्याराधनक्रमम्

அக்னிகாரியத்தின் நிறைவு விதி எங்கும் ஒன்றே. அதன் பின் தியானமயமான முழு ஆராதனை முறையையும் நிறைவு செய்து, பூஜையை முறையாக முடிக்க வேண்டும்.

Verse 23

लिंगे च पूजयेद्देवं स्थंडिले वानले ऽपि वा

லிங்கத்தில் இறைவனைப் பூஜிக்க வேண்டும்; அல்லது புனித ஸ்தண்டில வேதியிலும், அல்லது பாவன அக்னியிலும், இயன்ற அளவு அர்ச்சிக்க வேண்டும்.