शिवसंस्कार-दीक्षानिरूपणम् (Śivasaṃskāra and the Typology of Dīkṣā)

Verse 1

श्रीकृष्ण उवाच । भगवान्मंत्रमाहात्म्यं भवता कथितं प्रभो । तत्प्रयोगविधानं च साक्षाच्छ्रुतिसमं यथा

ஸ்ரீகிருஷ்ணன் கூறினார்—பிரபோ! நீங்கள் தெய்வ மந்திரத்தின் மகிமையை விளக்கியீர்; இப்போது அதன் பயன்பாட்டு முறையையும், வேதச் ச்ருதியுக்கு ஒப்பானதாக, அருளி உரையுங்கள்।

Verse 2

इदानीं श्रोतुमिच्छामि शिवसंस्कारमुत्तमम् । मंत्रसंग्रहणे किंचित्सूचितन्न तु विस्मृतम्

இப்போது சிவனின் உத்தமமான ஸம்ஸ்கார விதியை நான் கேட்க விரும்புகிறேன்; மந்திரத் தொகுப்பில் சிறிதளவே சுட்டிக்காட்டப்பட்டது, அது எனக்கு தெளிவாக நினைவில் இல்லை।

Verse 3

उपमन्युरुवाच । हन्त ते कथयिष्यामि सर्वपापविशोधनम् । संस्कारं परमं पुण्यं शिवेन पतिभाषितम्

உபமன்யு கூறினார்—வா, எல்லாப் பாவங்களையும் நீக்கும் அந்தச் ஸம்ஸ்காரத்தை நான் உனக்குச் சொல்கிறேன்; மிகப் புண்ணியமான அந்த விதியைப் பதி-ஸ்வரூபனான ஸ்ரீசிவன் தாமே உரைத்தார்.

Verse 4

सम्यक्कृताधिकारः स्यात्पूजादिषु नरो यतः । संस्कारः कथ्यते तेन षडध्वपरिशोधनम्

இந்த ஸம்ஸ்காரத்தால் மனிதன் பூஜை முதலிய கர்மங்களில் முறையாகத் தகுதி பெறுகிறான்; ஆகவே இதை ‘ஷடத்வ-பரிசோதனம்’—ஆறு அத்வங்களின் சுத்திகரிப்பு—என்று கூறுகின்றனர்.

Verse 5

दीयते येन विज्ञानं क्षीयते पाशबंधनम् । तस्मात्संस्कार एवायं दीक्षेत्यपि च कथ्यते

எதனால் உண்மையான ஆன்மிக ஞானம் அளிக்கப்படுகிறது, பாசப் பந்தம் குறைகிறது; ஆகவே அந்தப் புனிதச் சன்ஸ்காரமே ‘தீக்ஷை’ என்றும் அழைக்கப்படுகிறது।

Verse 6

शांभवी चैव शाक्ती च मांत्री चैव शिवागमे । दीक्षोपदिश्यते त्रेधा शिवेन परमात्मना

சிவ ஆகமங்களில் பரமாத்மா சிவன் தீக்ஷையை மூன்று வகையாக உபதேசித்தான்—சாம்பவீ, சாக்தீ, மற்றும் மாந்த்ரீ (மந்திரமய) தீக்ஷை।

Verse 7

गुरोरालोकमात्रेण स्पर्शात्संभाषणादपि । सद्यस्संज्ञा भवेज्जंतोः पाशोपक्षयकारिणी

குருவின் ஒரு பார்வையாலே—அல்லது தொடுதலாலோ உரையாடலாலோ—உடலுடைய உயிரில் உடனே உண்மை விழிப்பு எழுகிறது; அது பாசங்களைச் சிதைக்கும்.

Verse 8

सा दीक्षा शांभवी प्रोक्ता सा पुनर्भिद्यते द्विधा । तीव्रा तीव्रतरा चेति पाशो पक्षयभेदतः

இந்த தீட்சை ‘சாம்பவீ’ எனப் பிரகடனப்படுத்தப்படுகிறது. பாசம் (பந்தம்) சிதைவு‑வேறுபாட்டின்படி இது மீண்டும் இரண்டு வகை—‘தீவ்ரா’ மற்றும் ‘தீவ்ரதரா’—என்று பிரிகிறது.

Verse 9

यया स्यान्निर्वृतिः सद्यस्सैव तीव्रतरा मता । तीव्रा तु जीवतोत्यंतं पुंसः पापविशोधिका

எதனால் உடனே நிர்வ்ருதி/மோக்ஷ‑சாந்தி கிடைக்கிறதோ அதுவே ‘தீவ்ரதரா’ எனக் கருதப்படுகிறது. ‘தீவ்ரா’ தீட்சை உயிருடன் இருக்கும்போதே மனிதனின் பாவங்களை முற்றிலும் சுத்திகரிக்கிறது.

Verse 10

शक्ती ज्ञानवती दीक्षा शिष्यदेहं प्रविश्य तु । गुरुणा योगमार्गेण क्रियते ज्ञानचक्षुषा

சக்தியுடனும் ஞானம் அளிப்பதுமான தீட்சை சீடனின் உடலில் புகுகிறது. பின்னர் குரு யோகமார்க்கத்தால், ஞானக் கண் கொண்டு அதை நிறைவேற்றுகிறார்.

Verse 11

मांत्री क्रियावती दीक्षा कुंडमंडलपूर्विका । मंदमंदतरोद्देशात्कर्तव्या गुरुणा बहिः

மந்திரமயமும் கிரியையுடனும் கூடிய தீட்சை, குண்டமும் மண்டலமும் முன்பே அமைத்து முதலில் ஒழுங்குபடுத்தப்பட வேண்டும். மந்தமும் அதிமந்தமும் உள்ள சீடர்க்கு குரு வெளிப்புறச் சடங்குகளால் அதைச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 12

शक्तिपातानुसारेण शिष्यो ऽनुग्रहमर्हति । शैवधर्मानुसारस्य तन्मूलत्वात्समासतः

சக்திபாதத்தின் அளவுக்கேற்ப சீடன் அருளுக்குத் தகுதியடைகிறான். சுருக்கமாக, சைவ தர்மத்தைப் பின்பற்றுவோர்க்கு இதுவே மூலமும் அடித்தளமும் ஆகும்.

Verse 13

यत्र शक्तिर्न पतिता तत्र शुद्धिर्न जायते । न विद्या न शिवाचारो न मुक्तिर्न च सिद्धयः

எங்கே சக்தி இறங்கவில்லையோ அங்கே தூய்மை பிறக்காது. அங்கே ஞானமும் இல்லை, சிவாசாரமும் இல்லை; முக்தியும் இல்லை, சித்திகளும் இல்லை.

Verse 14

तस्माल्लिंगानि संवीक्ष्य शक्तिपातस्य भूयसः । ज्ञानेन क्रियया वाथ गुरुश्शिष्यं विशोधयेत्

ஆகையால் சக்திபாதம் மிகுதியாக இருப்பதைக் குறிக்கும் அறிகுறிகளை நன்கு ஆராய்ந்து, குரு சீடனை உண்மைஞானம் அளிப்பதாலோ அல்லது விதிப்படி செய்யும் கிரியா‑அனுஷ்டானத்தாலோ தூய்மைப்படுத்த வேண்டும்.

Verse 15

यो ऽन्यथा कुरुते मोहात्स विनश्यति दुर्मतिः । तस्मात्सर्वप्रकारेण गुरुः शिष्यं परीक्षयेत्

மயக்கத்தால் குருவின் ஆணையும் விதிமார்க்கமும் மாறாக நடப்பவன் தீயமதி; அவன் அழிவுறுவான். ஆகவே குரு எல்லா வகையிலும் சீடனைச் சோதித்து ஏற்க வேண்டும்.

Verse 16

लक्षणं शक्तिपातस्य प्रबोधानंदसंभवः । सा यस्मात्परमा शक्तिः प्रबोधानंदरूपिणी

சக்திபாதத்தின் அடையாளம் விழிப்புணர்விலிருந்து எழும் ஆனந்தத்தின் தோற்றம். ஏனெனில் அந்த பரம சக்தியே விழிப்பு-ஆனந்த ஸ்வரூபிணி.

Verse 17

आनंदबोधयोर्लिंगमंतःकरणविक्रियाः । यथा स्यात्कंपरोमांचस्वरनेत्रांगविक्रियाः

ஆனந்தமும் போதமும் வெளிப்படும் குறிகள் உள்ளக்கருவியின் மாற்றங்கள்; நடுக்கம், மெய்சிலிர்ப்பு, குரல் மாறுதல், கண்களில் கண்ணீர், மேலும் பிற உடல் மாற்றங்கள் போன்றவை.

Verse 18

शिष्योपि लक्षणैरेभिः कुर्याद्गुरुपरीक्षणम् । तत्संपर्कैः शिवार्चादौ संगतैर्वाथ तद्गतैः

சிஷ்யனும் இவ்விலக்கணங்களாலேயே குருவைச் சோதிக்க வேண்டும். குருவின் சங்கத் தொடர்புகளை நோக்க வேண்டும்—அவருடன் பழகுவோர், அவருடன் இணைந்தோர், மேலும் அவரின் தாக்கத்தில் சிவார்ச்சனை முதலிய சாதனைகளில் ஈடுபடுவோர்.

Verse 19

शिष्यस्तु शिक्षणीयत्वाद्गुरोर्गौरवकारणात् । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन गुरोर्गौरवमाचरेत्

சிஷ்யன் பயிற்றப்பட வேண்டியவன்; குருவே மரியாதையின் காரணம். ஆகவே எல்லா முயற்சியுடனும் தன் குருவின்மேல் மரியாதை‑பக்தியை நடைமுறைப்படுத்த வேண்டும்.

Verse 20

यो गुरुस्स शिवः प्रोक्तो यः शिवः स गुरुः स्मृतः । गुरुर्वा शिव एवाथ विद्याकारेण संस्थितः

குரு என்று கூறப்படுபவர் சிவனே; சிவன் என்பவர் குருவாகவே நினைக்கப்படுகிறார். உண்மையில் குரு தாமே சிவன்; புனித வித்யா-வடிவில் நிலைத்துள்ளார்.

Verse 21

यथा शिवस्तथा विद्या यथा विद्या तथा गुरुः । शिवविद्या गुरूणां च पूजया सदृशं फलम्

சிவன் எப்படியோ அப்படியே வித்யா; வித்யா எப்படியோ அப்படியே குரு. சிவ-வித்யாவையும் குருக்களையும் வழிபட்டால் கிடைக்கும் பலன் ஒன்றே.

Verse 22

सर्वदेवात्मकश्चासौ सर्वमंत्रमयो गुरुः । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन यस्याज्ञां शिरसा वहेत्

அந்த குரு எல்லாத் தேவர்களின் சாரமும், எல்லா மந்திரங்களின் வடிவமும் ஆவார். ஆகவே முழு முயற்சியுடன் அவரது ஆணையைத் தலைமேல் ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டும்.

Verse 23

श्रेयो ऽर्थी यदि गुर्वाज्ञां मनसापि न लंघयेत् । गुर्वाज्ञापालको यस्माज्ज्ञानसंपत्तिमश्नुते

உயர்ந்த நன்மையை நாடுபவன் மனத்தாலும் குருவின் ஆணையை மீறக் கூடாது. ஏனெனில் குருவின் கட்டளையைப் பின்பற்றுபவன் ஞானச் செல்வத்தை அடைகிறான்.

Verse 24

गच्छंस्तिष्ठन्स्वपन्भुंजन्नान्यत्कर्म समाचरेत् । समक्षं यदि कुर्वीत सर्वं चानुज्ञया गुरोः

நடக்கும்போதும், நிற்கும்போதும், உறங்கும்போதும், உண்போதும் தனிச்செயலாக வேறு காரியத்தை மேற்கொள்ளக் கூடாது. குருவின் முன்னிலையில் ஏதெனும் செய்ய வேண்டுமானாலும், அனைத்தும் குருவின் அனுமதியோடு செய்ய வேண்டும்.

Verse 25

गुरोर्गृहे समक्षं वा न यथेष्टासनो भवेत् । गुरुर्देवो यतः साक्षात्तद्गृहं देवमन्दिरम्

குருவின் இல்லத்தில் அல்லது அவர் நேர்முன்னிலையில் விருப்பம்போல் அமரக் கூடாது. குரு சாட்சாத் தேவன்; ஆகவே அவரது இல்லம் தெய்வ ஆலயமே.

Verse 26

पापिनां च यथा संगात्तत्पापात्पतितो भवेत् । यथेह वह्निसंपर्कान्मलं त्यजति कांचनम्

பாவிகளின் சங்கத்தால் மனிதன் அதே பாவத்தில் வீழ்வான்; அதுபோல இங்கு அக்னி-தொடர்பால் பொன் தன் மாசை நீக்கிக் கொள்கிறது.

Verse 27

तथैव गुरुसंपर्कात्पापं त्यजति मानवः । यथा वह्निसमीपस्थो घृतकुम्भो विलीयते

அதேபோல் குரு-சான்னித்யத்தால் மனிதன் பாவத்தைத் துறக்கிறான்—அக்னிக்கருகே வைத்த நெய்க்குடம் உருகுவது போல.

Verse 28

तथा पापं विलीयेत ह्याचार्यस्य समीपतः । यथा प्रज्वलितो वह्निः शुष्कमार्द्रं च निर्दहेत्

அதேபோல் உண்மையான ஆசார்யரின் அருகில் இருப்பதால் பாவம் கரைந்து விடும்—எரியும் அக்னி உலர்ந்ததையும் ஈரமானதையும் எரிப்பது போல.

Verse 29

तथायमपि संतुष्टो गुरुः पापं क्षणाद्दहेत् । मनसा कर्मणा वाचा गुरोः क्रोधं न कारयेत्

அதேபோல் திருப்தியடைந்த குரு கணநேரத்தில் பாவத்தைச் சுட்டெரிக்க வல்லவர். ஆகவே மனம், செயல், சொல்—எதாலும் குருவின் கோபத்தை ஏற்படுத்தாதே.

Verse 30

तस्य क्रोधेन दह्यंते ह्यायुःश्रीज्ञानसत्क्रियाः । तत्क्रोधकारिणो ये स्युस्तेषां यज्ञाश्च निष्फलाः

அவருடைய கோபத்தால் ஆயுள், செல்வம், மெய்ஞ்ஞானம், நற்கிரியைகள் நிச்சயமாக எரிந்து அழிகின்றன. அந்தக் கோபத்திற்குக் காரணமானவர்களின் யாகங்களும் பயனற்றவையாகின்றன.

Verse 31

यमश्च नियमाश्चैव नात्र कार्या विचारणा । गुरोर्विरुद्धं यद्वाक्यं न वदेज्जातुचिन्नरः

யம-நியமங்கள் குறித்து இங்கே ஆராய வேண்டியதில்லை—அவை கட்டாயம் கடைப்பிடிக்கப்பட வேண்டும். ஆனால் குருவிற்கு எதிரான சொற்றொடரை மனிதன் ஒருபோதும் கூறக்கூடாது.

Verse 32

वदेद्यदि महामोहाद्रौरवं नरकं व्रजेत् । मनसा कर्मणा वाचा गुरुमुद्दिश्य यत्नतः

மிகுந்த மயக்கத்தால் ஒருவர் (குருவிற்கு எதிராக) பேசினால், அவன் ரௌரவ நரகத்தை அடைவான். ஆகவே மனம், செயல், சொல் மூன்றாலும் முயன்று குருவை நோக்கி பணிவுடன் சேவை செய்ய வேண்டும்.

Verse 33

श्रेयोर्थी चेन्नरो धीमान्न मिथ्याचारमाचरेत् । गुरोर्हितं प्रियं कुर्यादादिष्टो वा न वा सदा

உயர்ந்த நன்மையை நாடும் புத்திமான் பொய்யான அல்லது வஞ்சகமான நடத்தை செய்யக்கூடாது. கட்டளை இருந்தாலும் இல்லாவிட்டாலும், எப்போதும் குருவிற்கு நன்மையும் பிரியமும் தருவதைச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 34

असमक्षं समक्षं वा तस्य कार्यं समाचरेत् । इत्थमाचारवान्भक्तो नित्यमुद्युक्तमानसः

அவர் முன்னிலையில் இருந்தாலும் இல்லாவிட்டாலும், அவருக்குச் செய்ய வேண்டிய கடமையை முறையாகச் செய்ய வேண்டும். இவ்வாறு நன்னடத்தையுடைய பக்தனின் மனம் எப்போதும் உறுதியாக உழலும்.

Verse 35

गुरुप्रियकरः शिष्यः शैवधर्मांस्ततो ऽर्हति । गुरुश्चेद्गुणवान्प्राज्ञः परमानंदभासकः

குருவுக்கு பிரியமான முறையில் நடக்கும் சீடன், அதனால் ஷைவ தர்ம ஒழுக்கங்களைப் பெறத் தகுதியுடையவன். குரு குணவான், ஞானி, பரமானந்தத்தை ஒளிரச் செய்பவராக இருந்தால், அந்த உபதேசம் உண்மையிலே பலன் தரும்।

Verse 36

तत्त्वविच्छिवसंसक्तो मुक्तिदो न तु चापरः । संवित्संजननं तत्त्वं परमानंदसंभवम्

தத்துவத்தை அறிந்தவன், சிவனில் முழுமையாக பற்றுடையவன் மட்டுமே முக்தி அளிப்பவன்; வேறு யாரும் அல்ல. அந்தத் தத்துவமே தூய ‘சம்வித்’ உணர்வை எழுப்புவது; அது பரமானந்தத்தின் மூலமாக உதயமாகிறது।

Verse 37

तत्तत्त्वं विदितं येन स एवानंददर्शकः । न पुनर्नाममात्रेण संविदारहितस्तु यः

அந்தத் தத்துவத்தை உண்மையாக அறிந்தவனே ஆனந்தத்தை காண்பவன்; வெறும் பெயரால் அல்ல—உள் விழிப்புணர்வு (சம்வித்) அற்றவன் அப்படியல்ல।

Verse 38

अन्योन्यं तारयेन्नौका किं शिला तारयेच्छिलाम् । एतस्या नाममात्रेण मुक्तिर्वै नाममात्रिका

படகு மற்றொன்றை கரை சேர்க்கும்; ஆனால் கல் கல்லை எப்படிக் கடத்தும்? ஆயினும், அவளுடைய நாமத்தை மட்டும் உச்சரித்தாலே முக்தி உண்டாகிறது—நாமமாத்திரத்தால் வரும் முக்தி.

Verse 39

यैः पुनर्विदितं तत्त्वं ते मुक्ता मोचयन्त्यपि । तत्त्वहीने कुतो बोधः कुतो ह्यात्मपरिग्रहः

யாரால் தத்துவம் முறையாக அறியப்பட்டதோ, அந்த முக்தர்கள் பிறரையும் விடுவிக்க வல்லவர். ஆனால் தத்துவமற்றவனுக்கு உண்மைப் போதம் எங்கே? ஆத்மாவின் உள்ளார்ந்த பற்றுகொள்ளல் எங்கே?

Verse 40

परिग्रहविनिर्मुक्तः पशुरित्यभिधीयते । पशुभिः प्रेरितश्चापि पशुत्वं नातिवर्तते

பற்றும் உடைமையாசையும் அற்றவன் ‘பசு’ (பந்தப்பட்ட ஜீவன்) என அழைக்கப்படுகிறான்; ஆனால் பிற பசுக்களின் தூண்டுதலால் இயக்கப்பட்டால், அவன் பசுத்துவம்—பந்தநிலை—தாண்ட முடியாது।

Verse 41

तस्मात्तत्त्वविदेवेह मुक्तो मोचक इष्यते । सर्वलक्षणसंयुक्तः सर्वशास्त्रविदप्ययम्

ஆகையால் இவ்வுலகில் தத்துவத்தை அறிந்தவன் முக்தனாகவும் பிறரை விடுவிப்பவனாகவும் கருதப்படுகிறான். அவன் சாதனையின் எல்லா இலக்கணங்களும் உடையவன்; எல்லா சாஸ்திரங்களையும் அறிந்தவனும் ஆவான்।

Verse 42

सर्वोपायविधिज्ञो ऽपि तत्त्वहीनस्तु निष्फलः । यस्यानुभवपर्यंता बुद्धिस्तत्त्वे प्रवर्तते

எல்லா வழிமுறைகளையும் விதிகளையும் அறிந்திருந்தாலும் தத்துவமின்றி இருப்பவன் பயனற்றவன். யாருடைய புத்தி நேரடி அனுபவம் வரை தத்துவத்தில் இயங்குகிறதோ, அவனே உண்மையில் தத்துவத்தில் நிலைபெறுகிறான்।

Verse 43

तस्यावलोकनाद्यैश्च परानन्दो ऽभिजायते । तस्माद्यस्यैव संपर्कात्प्रबोधानंदसंभवः

அவரை வெறும் தரிசனம் செய்தாலே, மேலும் இத்தகைய புனிதச் சான்னித்யங்களால் பரமானந்தம் எழுகிறது. ஆகவே அவருடனான தொடர்பினாலேயே பிரபோதானந்தம்—ஆன்ம ஒளிப்பிறப்பின் பேரின்பம்—உண்டாகிறது.

Verse 44

गुरुं तमेव वृणुयान्नापरं मतिमान्नरः । स शिष्यैर्विनयाचारचतुरैरुचितो गुरुः

விவேகமுள்ளவன் அந்தக் குருவையே தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும்; வேறொருவரை அல்ல. அத்தகைய குரு, பணிவு மற்றும் ஒழுக்கநெறியில் தேர்ந்த சீடர்களால் உரிய முறையில் சேவிக்கப்படுகிறார்.

Verse 45

यावद्विज्ञायते तावत्सेवनीयो मुमुक्षुभिः । ज्ञाते तस्मिन्स्थिरा भक्तिर्यावत्तत्त्वं समाश्रयेत्

தத்துவம் முழுமையாக அறியப்படும் வரை முக்தியை நாடுபவன் சிவசேவையில் ஈடுபட வேண்டும். அது அறியப்பட்டபின்பும், பரமத் தத்துவத்தில் உறுதியாக நிலைபெறும் வரை நிலையான பக்தி தொடர்கிறது.

Verse 46

न तु तत्त्वं त्यजेज्जातु नोपेक्षेत कथंचन । यत्रानंदः प्रबोधो वा नाल्पमप्युपलभ्यते

தத்துவத்தை ஒருபோதும் கைவிடக்கூடாது; எவ்விதத்திலும் அலட்சியம் செய்யக்கூடாது. குறிப்பாக ஆனந்தமோ விழிப்புணர்வோ சிறிதளவும் கிடைக்காத நிலையில்.

Verse 47

गुरोर्भ्रात्ःंस्तथा पुत्रान्बोधकान्प्रेरकानपि । तत्रादावुपसंगम्य ब्राह्मणं वेदपारगम्

முதலில் குருவின் சகோதரர்கள், அவருடைய புதல்வர்கள், போதிப்பவர்களும் ஊக்கமளிப்பவர்களும் ஆகியோரிடம் சென்று முறையாகச் சந்திக்க வேண்டும்; தொடக்கத்திலேயே அங்கே வேதப் பாரங்கதமான பிராமணரிடம் பணிவுடன் அணுக வேண்டும்।

Verse 48

गुरुमाराधयेत्प्राज्ञं शुभगं प्रियदर्शनम् । सर्वाभयप्रदातारं करुणाक्रांतमानसम्

ஞானமிக்க, மங்களகரமான, மனம் கவரும் தரிசனமுடைய குருவை பக்தியுடன் ஆராதிக்க வேண்டும்—அவர் எல்லாவித அச்சங்களிலிருந்தும் அபயம் அளிப்பவர்; கருணையால் நிறைந்த மனம் உடையவர்।

Verse 49

तोषयेत्तं प्रयत्नेन मनसा कर्मणा गिरा । तावदाराधयेच्छिष्यः प्रसन्नोसौ भवेद्यथा

மனம், செயல், சொல் ஆகியவற்றால் முயற்சியுடன் அவரை மகிழ்விக்க வேண்டும். குரு/இறைவன் அருளுடன் प्रसன்னமாகும் வரை சீடன் சேவை-ஆராதனையைத் தொடர வேண்டும்.

Verse 50

तस्मिन्प्रसन्ने शिष्यस्य सद्यः पापक्षयो भवेत् । तस्माद्धनानि रत्नानि क्षेत्राणि च गृहाणि च

அவர் प्रसன்னமாகினால் சீடனின் பாவங்கள் உடனே அழியும். ஆகவே பக்திசேவையாக செல்வம், ரத்தினங்கள், நிலங்கள், வீடுகள் முதலியவற்றையும் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

Verse 51

भूषणानि च वासांसि यानशय्यासनानि च । एतानि गुरवे दद्याद्भक्त्या वित्तानुसारतः

அலங்காரங்கள், ஆடைகள், வாகனங்கள், படுக்கை, ஆசனம்—இவற்றைத் தன் வசதிக்கேற்ப பக்தியுடன் குருவுக்கு அளிக்க வேண்டும்.

Verse 52

वित्तशाठ्यं न कुर्वीत यदीच्छेत्परमां गतिम् । स एव जनको माता भर्ता बन्धुर्धनं सुखम्

பரமகதி (மோக்ஷம்) விரும்பினால் செல்வத்தில் வஞ்சகம் செய்யக்கூடாது. அந்த பரமபதி சிவனே தந்தை, தாய், கணவன், உறவு, செல்வம், இன்பம்.

Verse 53

सखा मित्रं च यत्तस्मात्सर्वं तस्मै निवेदयेत् । निवेद्य पश्चात्स्वात्मानं सान्वयं सपरिग्रहम्

அவரே உண்மையான தோழனும் நண்பனும்; ஆகையால் அனைத்தையும் அவருக்கே அர்ப்பணிக்க வேண்டும். அனைத்தையும் சமர்ப்பித்த பின், தன்னையும்—குடும்பப் பிணைப்புகளும் எல்லாப் பரிக்ரஹங்களும் உடன்—அந்த இறைவனின் திருவடிகளில் சரணடைய வேண்டும்.

Verse 54

समर्प्य सोदकं तस्मै नित्यं तद्वशगो भवेत् । यदा शिवाय स्वात्मानं दत्तवान् देशिकात्मने

அந்த குருவிற்கு நீருடன் கூடிய அர்க்கியத்தைச் சமர்ப்பித்து, தினமும் அவரின் வழிகாட்டலும் கட்டுப்பாடும் கீழ் இருக்க வேண்டும்; ஏனெனில் ஆசாரியருருவில் உள்ள சிவனுக்கே தன் ஆத்மாவை அர்ப்பணித்தபோது.

Verse 55

तदा शैवो भवेद्देही न ततो ऽस्ति पुनर्भवः । गुरुश्च स्वाश्रितं शिष्यं वर्षमेकं परीक्षयेत्

அப்போது உடலுடைய ஜீவன் உண்மையான சைவனாகிறான்; அந்த நிலையிலிருந்து மீண்டும் பிறவி இல்லை. மேலும் குரு, தம்மைச் சரணடைந்த சீடனை ஒரு ஆண்டு முழுதும் பரிசோதிக்க வேண்டும்।

Verse 56

ब्राह्मणं क्षत्रियं वैश्यं द्विवर्षं च त्रिवर्षकम् । प्राणद्रव्यप्रदानाद्यैरादेशैश्च समासमैः

குரு, பிராமணன், க்ஷத்திரியன், வைசியன்—மேலும் இரண்டு ஆண்டுகள் நிறைவு செய்தவனையும் மூன்று ஆண்டுகள் நிறைவு செய்தவனையும்—உயிர் தாங்கும் பொருள்-தானம் முதலிய சுருக்கமான கட்டளைகளால் அழைக்க வேண்டும்।

Verse 57

उत्तमांश्चाधमे कृत्वा नीचानुत्तमकर्मणि । आक्रुष्टास्ताडिता वापि ये विषादं न यान्त्यपि

மாறுபட்ட நோக்கால் உயர்ந்தவரைத் தாழ்த்தி, தாழ்ந்தவரை உயரிய செயல்களுக்கு உரியவர் எனக் கருதுவோர்; திட்டப்பட்டும் அடிக்கப்பட்டும் மனச்சோர்வில் விழாதோர்—அவர்கள் உள்ளம் அசையாதவர்கள்.

Verse 58

ते योग्याः संयताः शुद्धाः शिवसंस्कारकर्मणि । अहिंसका दयावंतो नित्यमुद्युक्तचेतसः

அவர்களே தகுதியுடையோர்—தம்மடக்கம் கொண்டும் தூய்மையுடனும்—சிவனின் தீட்சை-ஒழுக்கச் செயல்களில்; அஹிம்சையாளர், கருணையாளர், எப்போதும் முயற்சியுடன் உள்ளம் கொண்டோர்.

Verse 59

अमानिनो बुद्धिमंतस्त्यक्तस्पर्धाः प्रियंवदाः । ऋजवो मृदवः स्वच्छा विनीताः स्थिरचेतसः

தன்னம்பிக்கை-அகந்தையற்றோர், விவேகமுடையோர், போட்டியைத் துறந்தோர், இனிய மொழி பேசுவோர்; நேர்மையர், மென்மையர், தூய்மையர், பணிவுடையோர், நிலைத்த மனத்தோர்—இவர்களே சைவப் பாதைக்கு உரியோர்.

Verse 60

शौचाचारसमायुक्ताः शिवभक्ता द्विजातयः । एवं वृत्तसमोपेता वाङ्मनःकायकर्मभिः

தூய்மை மற்றும் நன்னடத்தையுடன் கூடிய சிவபக்த இருபிறப்பினர்—வாக்கு, மனம், உடல் ஆகியவற்றின் செயல்களில் ஒழுங்குடன், இத்தகைய ஒழுக்க வாழ்வில் நிலைபெற வேண்டும்.

Verse 61

शोध्या बोध्या यथान्यायमिति शास्त्रेषु निश्चयः । नाधिकारः स्वतो नार्याः शिवसंस्कारकर्मणि

சாஸ்திரங்களில் உறுதி—நியமப்படி சுத்திகரித்து உபதேசிக்க வேண்டும். பெண்ணுக்கு தன்னிச்சையாக சிவ-ஸம்ஸ்காரக் கர்மத்தில் தனி அதிகாரம் இல்லை.

Verse 62

नियोगाद्भर्तुरस्त्येव भक्तियुक्ता यदीश्वरे । तथैव भर्तृहीनाया पुत्रादेरभ्यनुज्ञया

கணவனின் ஆணையால் ஈசுவரனில் பக்தியுடன் நிலை உறுதியாகிறது; அதுபோல கணவன் இல்லாத பெண்ணுக்கு மகன் முதலிய மூத்தோரின் அனுமதியாலும் அது உறுதியாகிறது.

Verse 63

अधिकारो भवत्येव कन्यायाः पितुराज्ञया । शूद्राणां मर्त्यजातीनां पतितानां विशेषतः

கன்னிக்கான அதிகாரம் தந்தையின் ஆணையாலேயே உண்டாகும்—சூத்ரர், மর্ত்யஜாதியினர், மேலும் குறிப்பாகப் பதிதர் விஷயத்தில்.

Verse 64

तथा संकरजातीनां नाध्वशुद्धिर्विधीयते । तैप्यकृत्रिमभावश्चेच्छिवे परमकारणे

அதேபோல் கலப்புச் சமூகங்களில் பிறந்தவர்களுக்கு அத்வ-சுத்திக்கான விதிப்பாதைகளில் கடுமையான கட்டுப்பாடு விதிக்கப்படாது. அவர்களிடமும் பரமகாரணனான சிவனிடம் இயல்பான, செயற்கையற்ற பக்தி இருந்தால், சுத்தி உறுதியாக நிறைவேறும்।

Verse 65

पादोदकप्रदानाद्यैः कुर्युः पापविशोधनम् । अत्रानुलोमजाता ये युक्ता एव द्विजातिषु

பாதோதகம் அளித்தல் முதலான அனுஷ்டானங்களால் அவர்கள் பாவங்களைச் சுத்திகரிக்க வேண்டும். இங்கு அனுலோமமாகப் பிறந்து முறையாகத் த்விஜர்களில் இணைந்தவர்கள் இக்கடமைகளுக்கு நிச்சயமாகத் தகுதியானவர்கள்.

Verse 66

तेषामध्वविशुद्ध्यादि कुर्यान्मातृकुलोचितम् । या तु कन्या स्वपित्राद्यैश्शिवधर्मे नियोजिता

அவர்களுக்காக அத்வ-விசுத்தி முதலான சடங்குகளைத் தாய்வழிக் குலத்திற்கு ஏற்ற முறையில் செய்ய வேண்டும். ஆனால் தன் தந்தை முதலிய பாதுகாவலர்களால் சிவதர்மத்தில் முறையாக நியமிக்கப்பட்ட அந்தக் கன்னி—

Verse 67

सा भक्ताय प्रदातव्या नापराय विरोधिने । दत्ता चेत्प्रतिकूलाय प्रमादाद्बोधयेत्पतिम्

அவளை பக்தனுக்கே அளிக்க வேண்டும்; விரோதியான பிறருக்கு அல்ல. அலட்சியத்தால் எதிர்மையானவர்க்கு அளித்துவிட்டால், உடனே பதியை (சிவனை) அறிவிக்க வேண்டும்।

Verse 68

अशक्ता तं परित्यज्य मनसा धर्ममाचरेत् । यथा मुनिवरं त्यक्त्वा पतिमत्रिं पतिव्रता

ஒருவன் அந்தக் கடமையை செயலில் நிறைவேற்ற இயலாவிடில், அதை விட்டு மனத்திலாவது தர்மத்தை அனுசரிக்க வேண்டும்; யாதொரு பத்தினி, முனிவரைக் பற்றுதலின் பொருளாகத் துறந்து, தன் கணவர் அத்ரி முனிவருக்கு உறுதியாக இருந்ததுபோல்।

Verse 69

कृतकृत्या ऽभवत्पूर्वं तपसाराध्य शङ्करम् । यथा नारायणं देवं तपसाराध्य पांडवान्

முன்னர் அவள் தவத்தால் சங்கரனை ஆராதித்து கൃതக்ருத்யையாக ஆனாள்—எவ்வாறு தேவ நாராயணன் தவத்தால் பிரசன்னனாகி பாண்டவர்களுக்கு அருள் செய்தானோ அதுபோல்.

Verse 70

पतींल्लब्धवती धर्मे गुरुभिर्न नियोजिता । अस्वातन्त्र्यकृतो दोषो नेहास्ति परमार्थतः

தர்மப்படி கணவனைப் பெற்றாள்; குருமார்களோ மூத்தோர்களோ கட்டாயப்படுத்தவில்லை. ஆகவே உண்மையில் இங்கு சார்புநிலையால் உண்டாகும் குற்றம் எதுவும் இல்லை.

Verse 71

शिवधर्मे नियुक्तायाश्शिवशासनगौरवात् । बहुनात्र किमुक्तेन यो ऽपि को ऽपि शिवाश्रयः

சிவனின் ஆணையின் மகிமையால் அவள் சிவதர்மப் பாதையில் நியமிக்கப்பட்டாள். இங்கே மேலும் என்ன சொல்ல வேண்டும்? யார் எவராயினும் சிவனைச் சரணடைந்தால், அவர் அவன் வழியில் உறுதியாக நிலைபெறுவர்.

Verse 72

संस्कार्यो गुर्वधीनश्चेत्संस्क्रिया न प्रभिद्यते । गुरोरालोकनादेव स्पर्शात्संभाषणादपि

தீட்சைக்குரிய சீடன் குருவின் கட்டுப்பாட்டில் இருந்தால், அந்த ஸம்ஸ்காரக் கிரியை குலையாது. குருவை தரிசிப்பதாலே, அவரின் ஸ்பரிசத்தாலே, அவருடன் உரையாடுவதாலே கூட அது நிலைபெற்று தடையின்றி நடைபெறும்.

Verse 73

यस्य संजायते प्रज्ञा तस्य नास्ति पराजयः । मनसा यस्तु संस्कारः क्रियते योगवर्त्मना

யாரில் உண்மையான பிரஜ்ஞை எழுகின்றதோ, அவருக்கு தோல்வி இல்லை. யோகப் பாதையில் மனத்தால் செய்யப்படும் அந்த உள்சம்ஸ்காரம், நடத்தைக்கு தீர்மானமான புனித வடிவாக்கமாகிறது.

Verse 74

स वक्ष्यते समासेन तस्य शक्यो न विस्तरः

அந்த உபதேசம் சுருக்கமாகவே கூறப்படும்; அதன் விரிவான பரப்பு முழுதும் சொல்ல இயலாது।