Maṇḍala–Pūjā–Homa Krama (Maṇḍala Worship and Homa Sequence for the Disciple)

Verse 1

उपमन्युरुवाच । ततः स्नानादिकं सर्वं समाप्याचार्यचोदितः । गच्छेद्बद्धांजलिर्ध्यायञ्छिवमण्डलपार्श्वतः

உபமன்யு கூறினார்—பின்னர் ஸ்நானம் முதலிய அனைத்துச் சடங்குகளையும் நிறைவு செய்து, ஆசாரியரின் ஆணைப்படி, கைகூப்பி தியானித்தவாறே சிவமண்டலத்தின் அருகே செல்ல வேண்டும்.

Verse 2

अथ पूजां विना सर्वं कृत्वा पूर्वदिने यथा । नेत्रबंधनपर्यंतं दर्शयेन्मण्डलं गुरुः

அப்போது முறையான பூஜை இன்றியே, முந்தைய நாளில் செய்ததுபோல அனைத்தையும் செய்து, குரு நேத்திர-பந்தனம் வரை மண்டலத்தைத் தரிசிக்கச் செய்ய வேண்டும்।

Verse 3

बद्धनेत्रेण शिष्येण पुष्पावकिरणे कृते । यत्रापतंति पुष्णाणि तस्य नामा ऽस्य संदिशेत्

கண்கள் கட்டப்பட்ட சீடன் மலர்களைச் சிதறவிட்ட பின், மலர்கள் எங்கு விழுகின்றனவோ அந்த இடத்தின் பெயரை அவனுக்கு அறிவிக்க வேண்டும்।

Verse 4

तं चोपनीय निर्माल्यमण्डले ऽस्मिन्यथा पुरा । पूजयेद्देवमीशानं जुहुयाच्च शिवानले

அதை இங்கே இந்த நிர்மால்ய-மண்டலத்தில் முன்புபோல கொண்டு வந்து, ஈசானன் (சிவன்) எனும் தேவனைப் பூஜித்து, சிவாக்னியில் ஆஹுதி செலுத்த வேண்டும்।

Verse 5

शिष्येण यदि दुःस्वप्नो दृष्टस्तद्दोषशांतये । शतमर्धं तदर्धं वा जुहुयान्मूलविद्यया

சீடன் தீய கனவு கண்டிருந்தால், அந்தத் தோஷம் சாந்திக்காக மூலவித்யை (மூலமந்திரம்) கொண்டு நூறு, ஐம்பது அல்லது இருபத்தைந்து ஆஹுதிகள் செலுத்த வேண்டும்।

Verse 6

ततः सूत्रं शिखाबद्धं लंबयित्वा यथा पुरा । आधारपूजाप्रभृति यन्निवृत्तिकलाश्रयम्

அதன்பின் முன்புபோல் சிகையுடன் கட்டியுள்ள நூலைத் தாழவிட வேண்டும்; பின்னர் ஆதாரபூஜையிலிருந்து தொடங்கி, நிவ்ருத்திகலையில் நிலைபெற்ற கிரியையைச் செய்ய வேண்டும்; அது ஆன்மாவை சிவனிடம் உள்முகமாக்கும்।

Verse 7

वागीश्वरीपूजनांतं कुर्याद्धोमपुरस्सरम् । अथ प्रणम्य वागीशं निवृत्तेर्व्यापिकां सतीम्

ஹோமம் முன்னிட்டு வாகீஸ்வரியின் பூஜையை நிறைவு செய்ய வேண்டும். பின்னர் நிவ்ருத்தி மார்க்கமெங்கும் வியாபிக்கும் சதீ சக்தியான வாகீசனை வணங்கி பக்தியுடன் முன்னே செல்ல வேண்டும்.

Verse 8

मण्डले देवमभ्यर्च्य हुत्वा चैवाहुतित्रयम् । प्रापयेच्च शिशोः प्राप्तिं युगपत्सर्वयोनिषु

மண்டலத்தில் இறைவனை அர்ச்சித்து, அக்னியில் மூன்று ஆஹுதிகளைச் செலுத்திய பின், குழந்தைப் பேற்றை வேண்ட வேண்டும்—எந்த யோனியில் பிறப்பு அமையுமோ, அங்கேயே ஒரே நேரத்தில் சந்ததி அருளப் பெறும் வகையில்.

Verse 9

सूत्रदेहे ऽथ शिष्यस्य ताडनप्रोक्षणादिकम् । कृत्वात्मानं समादाय द्वादशांते निवेद्य च

பின்னர் சீடனின் சூத்திர-தேகத்தில் தாடனம், ப்ரோட்சணம் முதலிய கிரியைகளைச் செய்து, ஆசார்யன் தன் சிந்தையை ஒருமுகப்படுத்தி த்வாதசாந்தத்தில் நிவேதனம் செய்ய வேண்டும்—தியான சமர்ப்பணமாக வைத்திட வேண்டும்.

Verse 10

ततो ऽप्यादाय मूलेन मुद्रया शास्त्रदृष्टया । योजयेन्मनसाचार्यो युगपत्सर्वयोनिषु

பின்னர் மீண்டும், சாஸ்திரம் கூறிய முத்திரையுடன் மூலமந்திரத்தை எடுத்துக் கொண்டு, ஆசார்யன் மனத்தால் அதை ஒரே நேரத்தில் எல்லா யோனிகளிலும் யோஜிக்க வேண்டும்—அனைத்தையும் சிவஆணையில் ஒழுங்குபடுத்த வேண்டும்.

Verse 11

देवानां जातयश्चाष्टौ तिरश्चां पञ्च जातयः । जात्यैकया च मानुष्या योनयश्च चतुर्दश

தேவர்களுக்கு எட்டு வகை ஜாதிகள்; திரியக் (விலங்கு, பறவை முதலிய) வகைகள் ஐந்து; மனிதர் ஒரே வகை—ஆக, பிறப்பிடங்கள் (யோனிகள்) மொத்தம் பதினான்கு.

Verse 12

तासु सर्वासु युगपत्प्रवेशाय शिशोर्धिया । वागीशान्यां यथान्यायं शिष्यात्मानं निवेशयेत्

குழந்தையின் அறிவு அவை அனைத்திலும் ஒரே நேரத்தில் புகுந்து அவற்றை ஆளுமாறு, குரு விதிப்படி சீடனின் உள்ளத்தைக் வாகீசானி (வாக்கும் கல்வியும் ஆளும் தேவீ) அருளாட்சிக்குள் நிலைநிறுத்த வேண்டும்.

Verse 13

गर्भनिष्पत्तये देवं संपूज्य प्रणिपत्य च । हुत्वा चैव यथान्यायं निष्पन्नं तदनुस्मरेत्

கருவுறுதல் நிறைவேறுவதற்காக இறைவனை முறையாகப் பூஜித்து வணங்கி, விதிப்படி ஹோமம் செய்து, பின்னர் நிறைவேற்றப்பட்ட அந்தச் சடங்கையும் அதன் புனிதப் பயனையும் உள்ளத்தில் நினைந்து தியானிக்க வேண்டும்.

Verse 14

निष्पन्नस्यैवमुत्पत्तिमनुवृत्तिं च कर्मणा । आर्जवं भोगनिष्पत्तिः कुर्यात्प्रीतिं परां तथा

இவ்வாறு செயல் வழியாக நிறைவேறியதின் தோற்றத்தையும் அதன் தொடர்ச்சியான நடைமுறையையும் அறிய வேண்டும். நேர்மை மற்றும் அனுபவங்களின் முறையான நிறைவும் அதுபோல உயர்ந்த ஆனந்தத்தை அளித்து, சிவனருளை நோக்கி இட்டுச் செல்கின்றன.

Verse 15

निष्कृत्यर्थं च जात्यायुर्भोगसंस्कारसिद्धये । हुत्वाहुतित्रयं देवं प्रार्थयेद्देशिकोत्तमः

பரிகாரத்திற்காகவும், பிறப்பு, ஆயுள், அனுபவ-சம்ஸ்காரங்கள் நிறைவேறுவதற்காகவும், சிறந்த தேசிகர் மூன்று ஆஹுதிகளை அளித்து இறைவன் சிவனை வேண்ட வேண்டும்.

Verse 16

भोक्तृत्वविषयासंगमलं तत्कायशोधनम् । कृत्वैवमेव शिष्यस्य छिंद्यात्पाशत्रयं ततः

அனுபவிப்பவன் என்ற அகந்தையும் பொருள்களிலான பற்றும் உண்டாக்கும் மாசை நீக்கி இவ்வாறு சீடனின் உடலைத் தூய்மைப்படுத்தி, பின்னர் குரு சீடனின் மூன்று பாசங்களை (பந்தங்களை) அறுத்திட வேண்டும்।

Verse 17

निकृत्या परि बद्धस्य पाशस्यात्यंतभेदतः । कृत्वा शिष्यस्य चैतन्यं स्वच्छं मन्येत केवलम्

ஆன்மாவை உறுதியாகக் கட்டும் பாசக் கட்டை முற்றிலும் அறுத்து, குரு சீடனின் சைதன்யத்தைத் தூய்மையும் தெளிவும் உடையதாகச் செய்து, அது தன் சொரூபப் பிரகாசத்தில் மட்டுமே நிலைபெற்றது என உணர வேண்டும்.

Verse 18

हुत्वा पूर्णाहुतिं वह्नौ ब्रह्माणं पूजयेत्ततः । हुत्वाहुतित्रयं तस्मै शिवाज्ञामनुसंदिशेत्

அக்னியில் பூர்ணாஹுதியை அர்ப்பணித்த பின் பிரம்மனைப் பூஜிக்க வேண்டும். அதன் பின்னர் அவருக்காக மூன்று ஆஹுதிகளைச் செலுத்தி, பகவான் சிவனின் ஆணையை அவருக்கு அறிவிக்க வேண்டும்.

Verse 19

पितामह त्वया नास्य यातुः शैवं परं पदम् । प्रतिबन्धो विधातव्यः शैवाज्ञैषा गरीयसी

பிதாமஹனே! உம்மால் இந்த யாது (தீயவன்) ஆனவன் சிவனின் பரம பதத்தை அடையாதபடி தடையிட வேண்டும்; ஏனெனில் இது சிவனின் ஆணை, மிகப் பெருமைமிக்கது.

Verse 20

इत्यादिश्य तमभ्यर्च्य विसृज च विधानतः । समभ्यर्च्य महादेवं जुहुयादाहुतित्रयम्

இவ்வாறு ஆணையிட்டு, முறையாக அவரை அர்ச்சித்து, விதிப்படி அவரை விடைபெறச் செய்ய வேண்டும். பின்னர் மகாதேவனை முழு பக்தியுடன் பூஜித்து, அக்னியில் மூன்று ஆஹுதிகளைச் செலுத்த வேண்டும்.

Verse 21

निवृत्त्या शुद्धमुद्धृत्य शिष्यात्मानं यथा पुरा । निवेश्यात्मनि सूत्रे च वागीशं पूजयेत्ततः

பின்பு நிவ்ருத்தியால் முன்புபோல் சீடனின் ஆத்மாவைத் தூய்மைப்படுத்தி உயர்த்தி, அதை ஆத்மத்திலுமும் புனித நூலான யஜ்ஞோபவீதத்திலும் நிறுவி, அதன் பின் வாகீசனை (வாக்கின் ஈசனை) வழிபட வேண்டும்.

Verse 22

हुत्वाहुतित्रयं तस्मै प्रणम्य च विसृज्य ताम् । कुर्यान्निवृत्तः संधानं प्रतिष्ठां कलया सह

அவருக்குத் திரிவித ஆஹுதிகளை அர்ப்பணித்து, வணங்கி, அழைக்கப்பட்ட அந்த சன்னிதியை விசர்ஜனம் செய்து— பின்னர் வெளிச்செயல்களில் இருந்து நிவ்ருத்தனாகி, கலையுடன் கூடிய சந்தானமும் பிரதிஷ்டையும் செய்ய வேண்டும்.

Verse 23

संधाने युगपत्पूजां कृत्वा हुत्वाहुतित्रयम् । शिष्यात्मनः प्रतिष्ठायां प्रवेशं त्वथ भावयेत्

சந்தானத்தின் வேளையில் ஒரே நேரத்தில் பூஜை செய்து, திரிவித ஆஹுதிகளை அளித்த பின், ஆசார்யர் சீடனின் ஆத்மா பிரதிஷ்டையில் நுழைந்து சிவனில் உறுதியாக நிலைபெறுவதைத் தியானிக்க வேண்டும்.

Verse 24

ततः प्रतिष्ठामावाह्य कृत्वाशेषं पुरोदितम् । तद्व्याप्तिं व्यापिकां तस्य वागीशानीं च भावयेत्

பின்பு பிரதிஷ்டா-சக்தியை ஆவாஹனம் செய்து, முன் கூறிய அனைத்தையும் நிறைவேற்றி, அந்த தேவதை/மண்டலம்/லிங்கத்தில் பரவி நிற்கும் அனைத்தையும் ஊடுருவும் சக்தியையும், அங்கேயே புனித வாக்கின் அதிபதியான வாகீசானியையும் தியானிக்க வேண்டும்.

Verse 25

पूर्णेदुमंडलप्रख्यां कृत्वा शेषं च पूर्ववत् । विष्णवे संविशेदाज्ञां शिवस्य परमात्मनः

பூர்ண சந்திர மண்டலத்தைப் போல அதனை அமைத்து, மீதியனைத்தையும் முன்புபோலச் செய்து, பரமாத்மா சிவனின் ஆணையை விஷ்ணுவிடம் அறிவிக்க வேண்டும்.

Verse 26

विष्णोर्विसर्जनाद्यं च कृत्वा शेषं च विद्यया । प्रतिष्ठामनुसंधाय तस्यां चापि यथा पुरा

விஷ்ணுவின் விசர்ஜனம் முதலான நிர்ணயிக்கப்பட்ட விதியை முதலில் செய்து, பின்னர் மீதமுள்ள செயல்களை மந்திர-வித்யையால் நிறைவேற்ற வேண்டும். அதன் பின் பிரதிஷ்டையை முறையாகக் கருத்தில் கொண்டு, அங்கேயும் முன்புபோல் மரபின்படி அதைச் செய்ய வேண்டும்।

Verse 27

कृत्वानुचिन्त्य तद्व्याप्तिं वागीशां च यथाक्रमम् । दीप्ताग्नौ पूर्णहोमान्तं कृत्वा शेषं च पूर्ववत्

விதியை நிறைவேற்றி, அவரின் அனைத்திடத்தும் நிறைந்திருக்கும் தன்மையைத் தியானிக்க வேண்டும்; பின்னர் முறையாக வாகீஷி தேவியை வழிபட வேண்டும். தீவிர அக்கினியில் பூர்ணாஹுதி வரை ஹோமத்தை முடித்து, மீதியுள்ள செயல்களை முன் விதித்தபடி செய்ய வேண்டும்.

Verse 28

नीलरुद्रमुपस्थाप्य तस्मै पूजादिकं तथा । कृत्वा कर्म शिवाज्ञां च दद्यात्पूर्वोक्तवर्त्मना

நீலருத்ரரை முறையாக நிறுவி, அவருக்குப் பூஜை முதலிய கர்மங்களைச் செய்ய வேண்டும். சிவன் ஆணையால் விதிக்கப்பட்ட அனுஷ்டானங்களை நிறைவேற்றி, முன் கூறிய முறையின்படி நிர்ணயிக்கப்பட்ட தானம்/அர்ப்பணத்தை அளிக்க வேண்டும்.

Verse 29

तपस्तमपि चोद्वास्य कृत्वा तस्याथ शांतये । विद्याकलां समाधाय तद्व्याप्तिं चावलोकयेत्

தவத்தால் எழுந்த அந்தத் தாபத்தையும் நீக்கி, அதன் சாந்திக்காக ஒருமுக சமாதியில் வித்யாகலையை நிறுவி, அதன் அனைத்திடத்தும் பரவியிருப்பைத் தியானித்து நோக்க வேண்டும்.

Verse 30

स्वात्मनो व्यापिकां तद्वद्वागीशीं च यथा पुरा । बालार्कसदृशाकारां भासयंतीं दिशो दश

முன்புபோலவே, அவன் வாகீஷி தேவியைத் தன் ஆத்மாவைப் போல அனைத்திடத்தும் நிறைந்தவளாகக் கண்டான்—இளஞ் சூரியன் போன்ற ஒளிமிகு வடிவுடன், பத்து திசைகளையும் பிரகாசப்படுத்துகிறவளாக।

Verse 31

ततः शेषं यथापूर्वं कृत्वा देवं महेश्वरम् । आवाह्याराध्य हुत्वास्मै शिवाज्ञां मनसा दिशेत्

பின்னர் மீதமுள்ள கர்மங்களை முன்புபோல நிறைவேற்றி, தேவ மஹேஸ்வரரை ஆவாஹனம் செய்து ஆராதித்து, அவருக்கே ஹோம ஆஹுதியை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்; அதன் பின் மனத்தால் சிவாஜ்ஞையை ஏற்று பின்பற்ற வேண்டும்.

Verse 32

महेश्वरं तथोत्सृज्य कृत्वान्यां च कलामिमाम् । शांत्यतीतां कलां नीत्वा तद्व्याप्तिमवलोकयेत्

மகேஸ்வரனையும் பொருளாகக் கருதும் எண்ணத்தைக் கூட விட்டு, இந்த மற்றொரு தியானக் கலையை அமைத்து; ‘சாந்தி’ நிலையைத் தாண்டி அதீதக் கலையில் விழிப்பை இட்டுச் சென்று, அதன் அனைத்திலும் நிறைந்த பரவலைக் காண வேண்டும்.

Verse 33

स्वात्मनो व्यापिकां तद्वद्वागीशां च विचिंतयेत् । नभोमंडलसंकाशां पूर्णांतं चापि पूर्ववत्

அதேபோல் தன் ஆத்மத்தில் நிறைந்துள்ள அனைத்திலும் பரவும் சக்தியைத் தியானிக்க வேண்டும்; அதுபோலவே புனித வாக்கின் அதிஷ்டாத்ரி தேவியான வாகீஷாவையும் தியானிக்க வேண்டும். அவளை ஆகாயவெளியைப் போல ஒளிர்வதாகவும், தொடக்கம் முதல் முடிவு வரை முழுமையாகப் பரவியவளாகவும்—முன்னர் கூறியபடி—கற்பனை செய்ய வேண்டும்.

Verse 34

कृत्वा शेषविधानेन समभ्यर्च्य सदाशिवम् । तस्मै समादिशेदाज्ञां शंभोरमितकर्मणः

நியமிக்கப்பட்ட முறையின்படி மீதமுள்ள சடங்குகளை நிறைவேற்றி, சதாசிவனை முறையாக ஆராதித்து; பின்னர் அளவற்ற செயல்களின் ஆண்டவனான சம்புவின் ஆணையை (நிர্দেশத்தை) அவருக்கு அறிவிக்க வேண்டும்.

Verse 35

तत्रापि च यथापूर्वं शिवं शिरसि पूर्ववत् । समभ्यर्च्य च वागीशं प्रणम्य च विसर्जयेत्

அங்கேயும் முன்புபோலவே சிவனைத் தலையில் (மனத்தில்) நிறுவ வேண்டும். வாகீசன்—வாக்கின் ஆண்டவன்—அவரை முறையாக ஆராதித்து, வணங்கி, பின்னர் தேவதையை விதிப்படி விடைபெறச் செய்து (விஸர்ஜனம்) நிறைவு செய்ய வேண்டும்.

Verse 36

ततश्शिवेन सम्प्रोक्ष्य शिष्यं शिरसि पूर्ववत् । विलयं शांत्यतीतायाः शक्तितत्त्वे ऽथ चिंतयेत्

பின்பு குரு சிவசக்தியால் முன்புபோல் சீடனின் தலைமேல் புனிதநீரைத் தெளித்து, சாந்தியையும் கடந்த சக்தித்தத்துவத்தில் ஜீவ-பந்தங்களின் லயத்தைத் தியானிக்க வேண்டும்।

Verse 37

षडध्वनः परे पारे सर्वाध्वव्यापिनी पराम् । कोटिसूर्यप्रतीकाशं शैवीं शक्तिञ्च चिन्तयेत्

ஆறு அத்வங்களைத் தாண்டிய அப்பாற்கரையில், எல்லா அத்வங்களிலும் வியாபித்திருக்கும், கோடி சூரியர் போல் ஒளிரும் பரம சைவ சக்தியைத் தியானிக்க வேண்டும்।

Verse 38

तदग्रे शिष्यमानीय शुद्धस्फटिकनिर्मलम् । प्रक्षाल्य कर्तरीं पश्चाच्छिवशास्त्रोक्तमार्गतः

அதன்பின் சீடனை முன்னே அழைத்து, தூய ஸ்படிகம் போல் நிர்மலமான கத்தரியை கழுவி, பின்னர் சிவசாஸ்திரம் கூறிய முறையின்படி செயல்பட வேண்டும்।

Verse 39

कुर्यात्तस्य शिखाच्छेदं सह सूत्रेण देशिकः । ततस्तां गोमये न्यस्य शिवाग्नौ जुहुयाच्छिखाम्

தீக்ஷாகுரு அவனுடைய சிகையை யஜ்ஞோபவீதத்துடன் சேர்த்து வெட்ட வேண்டும். பின்னர் அந்தச் சிகையை கோமயத்தின் மேல் வைத்து சிவாக்னியில் ஆஹுதியாக ஹோமம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 40

वौषडंतेन मूलेन पुनः प्रक्षाल्य कर्तरीम् । हस्ते शिष्यस्य चैतन्यं तद्देहे विनिवर्तयेत्

‘வௌஷட்’ என முடியும் மூலமந்திரத்தால் கத்தரியை மீண்டும் கழுவி, குரு சீடனின் கையின்வழி அந்த உடலில் சைதன்ய சக்தியை மீளச் செலுத்த வேண்டும்।

Verse 41

ततः स्नातं समाचांतं कृतस्वस्त्ययनं शिशुम् । प्रवेश्य मंडलाभ्यासं प्रणिपत्य च दंडवत्

பின்னர் குழந்தைக்கு நீராடச் செய்து, ஆச்சமனம் செய்ய வைத்து, ஸ்வஸ்த்யயனச் சடங்கை நிறைவேற்றி, மண்டலப் பயிற்சிக்கான புனித வளாகத்திற்குள் அழைத்துச் சென்றார்; குழந்தை தண்டவத் வணங்கியது.

Verse 42

पूजां कृत्वा यथान्यायं क्रियावैकल्यशुद्धये । वाचकेनैव मंत्रेण जुहुयादाहुतित्रयम्

முறையின்படி பூஜை செய்து, கிரியையில் ஏற்பட்ட குறைபாடுகள் சுத்தியாக, வாசகமாக உச்சரிக்கப்படும் மந்திரத்தினாலேயே அக்னியில் மூன்று ஆஹுதிகளை அளிக்க வேண்டும்.

Verse 43

उपांशूच्चारयोगेन जुहुयादाहुतित्रयम् । पुनस्संपूज्य देवेशं मन्त्रवैकल्यशुद्धये

உபாஞ்சு (மெதுவான) உச்சாரண முறையால் மூன்று ஆஹுதிகளை அளிக்க வேண்டும். பின்னர் தேவேசனை மீண்டும் முறையாகப் பூஜித்து மந்திரக் குறைபாடுகளின் சுத்தியை அடைய வேண்டும்.

Verse 44

हुत्वाहुतित्रयं पश्चात्प्रार्थयेत्प्रांजलिर्गुरुः । भगवंस्त्वत्प्रसादेन शुद्धिरस्य षडध्वनः

மூன்று ஆஹுதிகளை அர்ப்பணித்த பின், குரு கைகூப்பி வேண்டுவார்—“ஓ பகவனே! உமது அருளால் இச்சிஷ்யனின் ஷடத்வம் (ஆறு பாதைகள்) தூய்மையடையட்டும்.”

Verse 45

कृता तस्मात्परं धाम गमयैनं तवाव्ययम् । इति विज्ञाप्य देवाय नाडीसंधानपूर्वकम्

“ஆகையால், தேவனே, இவரை உமது பரம அழியாத தாமத்திற்குக் கொண்டு செல்லும்” என்று இறைவனிடம் விண்ணப்பித்து, பின்னர் நாடி-சந்தானம் எனும் யோக இணைப்பை முன்னோடியாக மேற்கொண்டான்.

Verse 46

पूर्णांतं पूर्ववत्कृत्वा ततो भूतानि शोधयेत् । स्थिरास्थिरे ततः शुद्ध्यै शीतोष्णे च ततः पदे

முன்புபோல் ‘பூர்ணாந்த’ம் வரை முறையை நிறைவு செய்து, பின்னர் பூதத் தத்துவங்களைத் தூய்மைப்படுத்த வேண்டும். அதன் பின் உள்ளத் தூய்மைக்காக நிலைபெற்றதும் நிலையற்றதும் தியானித்து, அடுத்து குளிர்-வெப்பத்தின் நிலையினுள் செல்ல வேண்டும்.

Verse 47

ध्यायेद्व्याप्त्यैकताकारे भूतशोधनकर्मणि । भूतानां ग्रंथिविच्छेदं कृत्वा त्यक्त्वा सहाधिपैः

பூதசுத்தி செயலில் அனைத்தையும் ஊடுருவும் ஒருமை-வடிவைத் தியானிக்க வேண்டும். பூதங்களின் முடிச்சுகளை அறுத்து, அவற்றின் அதிபதிகளுடனே அவற்றைத் துறந்து, பந்தங்களைத் தாண்டிய பதி-சிவனில் சைதன்யம் ஓய்வடையச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 48

भूतानि स्थितयोगेन यो जपेत्परमे शिवे । विशोध्यास्य तनुं दग्ध्वा प्लावयित्वा सुधाकणैः

நிலையான யோகத்தில் நிலைத்து பரமசிவனை ஜபிப்பவன், பூதத் தத்துவங்களைச் சுத்தி செய்து தன் உடல்-பிரகிருதியைத் தூய்மைப்படுத்துவான்; மாசுகளை எரித்து, பின்னர் அருள்-சுதைக் கண்களால் அதை நிரப்பி நனைப்பான்.

Verse 49

स्थाप्यात्मानं ततः कुर्याद्विशुद्धाध्वमयं वपुः । तत्रादौ शान्त्यतीतां तु व्यापिकां स्वाध्वनः कलाम्

முதலில் ஆத்மாவை நிலைநிறுத்தி, பின்னர் சுத்தமான அத்வங்களால் ஆன தியான-உடலை உருவாக்க வேண்டும். அங்கே தொடக்கத்தில், தன் அத்வத்தின் அனைத்தையும் ஊடுருவும்—சாந்தியையும் கடந்த—கலா சக்தியைத் தியானிக்க வேண்டும்.

Verse 50

शुद्धामेव शिशोर्मूर्ध्नि न्यसेच्छान्तिमुखे तथा । विद्यां गलादिनाभ्यंतं प्रतिष्ठां तदधः क्रमात्

அவன் குழந்தையின் தலைமேல் ‘சுத்தா’வை நிறுவ வேண்டும்; முகத்தில் அதுபோல் ‘சாந்தி’யை. தொண்டையிலிருந்து நாபிவரை ‘வித்யா’வை, அதன் கீழே வரிசையாக ‘பிரதிஷ்டா’வை நிறுவ வேண்டும்.

Verse 51

जान्वंतं तदधो न्यस्येन्निवृत्तिं चानुचिंतयेत् । स्वबीजैस्सूत्रमंत्रं च न्यस्यां गैस्तं शिवात्मकम्

மந்திரத்தை முழங்கால்களில், பின்னர் அவற்றின் கீழும் ந்யாசம் செய்து ‘நிவ்ருத்தி’ தத்துவத்தைத் தியானிக்க வேண்டும். தத்தம் பீஜாக்ஷரங்களுடன் சூத்ரமந்திரத்தையும் அங்கங்களில் ந்யாசம் செய்து, இவை அனைத்தும் சிவஸ்வரூபமே என உணர வேண்டும்.

Verse 52

बुद्ध्वा तं हृदयांभोजे देवमावाह्य पूजयेत् । आशास्य नित्यसांनिध्यं शिवस्वात्म्यं शिशौ गुरुः

அவரை உணர்ந்து, இதயத் தாமரையில் அந்த தேவனை ஆவாஹனம் செய்து பூஜிக்க வேண்டும். குரு சீடனை உபதேசிக்கையில், இறைவனின் நித்திய சாந்நித்யமும் சீடனுக்கு சிவஸ்வாத்ம்ய உணர்வும் அருள வேண்டி வேண்டுதல் செய்ய வேண்டும்.

Verse 53

शिवतेजोमयस्यास्य शिशोरापादयेद्गुणान् । अणिमादीन्प्रसीदेति प्रदद्यादाहुतित्रयम्

இந்தக் குழந்தை சிவதேஜோமயன் என உணர்ந்து, அவனில் அணிமா முதலிய தெய்வீக குணங்களை நிறுவ வேண்டும்; ‘ப்ரஸீத’ என்று கூறி மூன்று ஆஹுதிகளை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

Verse 54

तथैव तु गुणानेव पुनरस्योपपादयेत् । सर्वज्ञातां तथा तृप्तिं बोधं चाद्यन्तवर्जितम्

அதேபோல் மீண்டும் அவருடைய குணங்களையே நிறுவ வேண்டும்—அவரின் சர்வஜ்ஞத்துவம், நிறைவு த்ருப்தி, மேலும் ஆதியும் அந்தமும் அற்ற போதம்.

Verse 55

अलुप्तशक्तिं स्वातन्त्र्यमनंतां शक्तिमेव च । ततो देवमनुज्ञाप्य सद्यादिकलशैस्तु तम्

அழியாத சக்தியுடையவராய், பரம சுதந்திர ஸ்வரூபனாய், அனந்த சக்தியாய் விளங்கும் இறைவனைத் தியானிக்க வேண்டும். பின்னர் தேவனின் அனுமதியை வேண்டி, சத்யோ (சத்யோஜாத) கலசம் முதலான அபிஷேகக் கலசங்களால் அவருக்குரிய விதியை நிறைவேற்ற வேண்டும்.

Verse 56

अभिषिंचेत देवेशं ध्यायन्हृदि यथाक्रमम् । अथोपवेश्य तं शिष्यं शिवमभ्यर्च्य पूर्ववत्

விதிக்கேற்ப ஒழுங்காக உள்ளத்தில் தியானித்தபடி தேவேசனை அபிஷேகம் செய்ய வேண்டும். பின்னர் அந்த சீடனை அமரச் செய்து, முன்புபோல மீண்டும் பகவான் சிவனை அர்ச்சிக்க வேண்டும்.

Verse 57

लब्धानुज्ञः शिवाच्छैवीं विद्यामस्मै समादिशेत् । ओंकारपूर्विकां तत्र संपुटान्तु नमो ऽंतगाम्

சிவனின் அனுமதி பெற்ற குரு, சீடனுக்கு ஷைவ மந்திரவித்தையை உபதேசிக்க வேண்டும். அது பிரணவம் ‘ஓம்’ கொண்டு தொடங்கும்; அங்கே சம்புடம் (பாதுகாப்பு வலயம்) உள்ளே உள்ளார்ந்த ‘நமோ’வைப் பயன்படுத்த வேண்டும்.

Verse 58

शिवशक्तियुताञ्चैव शक्तिविद्यां च तादृशीम् । ऋषिं छन्दश्च देवं च शिवतां शिवयोस्तथा

சிவ-சக்தியால் யுக்தமான அந்த சக்திவித்தையையும் அறிய வேண்டும். அதின் ரிஷி, சந்தஸ், தேவதை, மேலும் சிவ-சக்தி எனும் தெய்வத் தம்பதியின் ‘சிவதா’—அதாவது உள்ளார்ந்த சிவ-ஸ்வபாவத்தையும் உணர வேண்டும்.

Verse 59

पूजां सावरणां शम्भोरासनानि च सन्दिशेत् । पुनः संपूज्य देवेशं यन्मया समनुष्ठितम्

சம்புவை சாவரணமாக (ஆவரணத் தேவதைகளுடன்) வழிபட்டு, விதிப்படி ஆசனங்களை அமைக்க வேண்டும். பின்னர் தேவேசனை மீண்டும் பூஜித்து பணிவுடன் அறிவிக்க வேண்டும்—“இந்த விதி என்னால் நிறைவேற்றப்பட்டது.”

Verse 60

सुकृतं कुरु तत्सर्वमिति विज्ञापयेच्छिवम् । सहशिष्यो गुरुर्देवं दण्डवत्क्षितिमंडले

“புண்ணியமான அனைத்தையும் செய்க” என்று குரு, சீடர்களுடன் சேர்ந்து பரமசிவனிடம் விண்ணப்பிக்க வேண்டும்; பின்னர் அந்த தேவனின் முன் பூமியில் தண்டவத் வணங்க வேண்டும்.

Verse 61

प्रणम्योद्वासयेत्तस्मान्मंडलात्पावकादपि । ततः सदसिकाः सर्वे पूज्याः पूजार्हकाः क्रमात्

வணங்கி, அந்த மண்டலத்திலிருந்து—அக்னியிலிருந்தும் கூட—ஆவாஹிக்கப்பட்ட சன்னிதியை விதிப்படி விடைபெறச் செய்ய வேண்டும். பின்னர் சபையில் அமர்ந்துள்ள, பூஜ்யரும் பூஜார்ஹரும் ஆன அனைவரையும் முறையே மரியாதை செய்ய வேண்டும்.

Verse 63

सेव्या वित्तानुसारेण सदस्याश्च सहर्त्विजः । वित्तशाठ्यं न कुर्वीत यदीच्छेच्छिवमात्मनः

தன் வசதிக்கேற்ப சபையினரும் ஹோமப் புரோகிதர்களும் உரிய முறையில் சேவிக்கப்பட வேண்டும். செல்வத்தில் வஞ்சகம் செய்யக் கூடாது; தன் ஆத்மாவில் சிவனை நாடினால் நேர்மையும் நீதியும் காக்க வேண்டும்.