शक्तितत्त्ववर्णनम् / Exposition of the Principle of Śakti

Verse 1

उपमन्युरुवाच । शक्तिस्स्वाभविकी तस्य विद्या विश्वविलक्षणा । एकानेकस्य रूपेण भाति भानोरिव प्रभा

உபமன்யு கூறினார்—அவருடைய சக்தி இயல்பானது; அவருடைய வித்யை உலகமெங்கும் ஒப்பற்றது. அந்த ஒருவனே பல வடிவங்களாய் ஒளிர்கிறான்—சூரியனின் பிரகாசம் போல.

Verse 2

अनंताः शक्तयो यस्या इच्छाज्ञानक्रियादयः । मायाद्याश्चाभवन्वह्नोर्विस्फुलिंगा यथा तथा

அவளுடைய இச்சை, ஞானம், கிரியை முதலிய சக்திகள் அளவற்றவை. அவளிடமிருந்தே மாயை முதலியவை தோன்றின; தீயிலிருந்து சின்கள் எழுவது போல.

Verse 3

सदाशिवेश्वराद्या हि विद्या ऽविद्येश्वरादयः । अभवन्पुरुषाश्चास्याः प्रकृतिश्च परात्परा

அந்த பரமத் தத்துவத்திலிருந்து சதாசிவ முதலிய வித்யா-ஈச்வரர்கள் வெளிப்பட்டனர்; அதிலிருந்தே அவித்யா-ஈச்வரர்களும் தோன்றினர். மேலும் புருஷர்கள் (ஜீவர்கள்) மற்றும் பராத்பரமான பிரகிருதியும் அதிலிருந்தே உண்டாயின.

Verse 4

महदादिविशेषांतास्त्वजाद्याश्चापि मूर्तयः । यच्चान्यदस्ति तत्सर्वं तस्याः कार्यं न संशयः

மஹத் முதலாக விசேஷத் தத்துவங்கள் வரை, மேலும் தோல் முதலியவற்றால் தொடங்கும் உடல் வடிவங்கள்—வேறு எதுவாயினும், அனைத்தும் அவளுடைய செயலே; இதில் ஐயமில்லை.

Verse 5

सा शक्तिस्सर्वगा सूक्ष्मा प्रबोधानंदरूपिणी । शक्तिमानुच्यते देवश्शिवश्शीतांशुभूषणः

அந்த சக்தி அனைத்திலும் நிறைந்த நுண்மையானது; விழிப்புணர்வு ஆனந்தத்தின் வடிவமே. குளிர்கதிர் நிலவை அணிகலனாகத் தாங்கும் தேவன் சிவன், அந்த சக்தியின் உடையவன்—‘சக்திமான்’—என்று அழைக்கப்படுகிறார்.

Verse 6

वेद्यश्शिवश्शिवा विद्या प्रज्ञा चैव श्रुतिः स्मृतिः । धृतिरेषा स्थितिर्निष्ठा ज्ञानेच्छाकर्मशक्तयः

அறியப்பட வேண்டியது சிவனே; அவரை வெளிப்படுத்தும் அறிவே ‘சிவா’. பிரஞ்ஞை, ஸ்ருதி (வேதம்), ஸ்ம்ருதி, த்ருதி, நிலைமை, நிஷ்டை, மேலும் ஞான-இச்சா-கர்ம சக்திகள்—இவை அனைத்தும் அதே சிவ-ஸ்வரூபமே.

Verse 7

आज्ञा चैव परं ब्रह्म द्वे विद्ये च परापरे । शुद्धविद्या शुद्धकला सर्वं शक्तिकृतं यतः

‘ஆஜ்ஞா’ என்பதே பரப்ரஹ்மம். வித்யை இரு வகை—பரா, அபரா. சுத்தவித்யா மற்றும் சுத்தகலா (சுத்த சக்தி) அத்தகையவை; ஏனெனில் அனைத்தும் சக்தியாலேயே நிகழ்கிறது.

Verse 8

माया च प्रकृतिर्जीवो विकारो विकृतिस्तथा । असच्च सच्च यत्किंचित्तया सर्वमिदं ततम्

மாயை, பிரகృతి, ஜீவன், விகாரம் மற்றும் விக்ருதிகள்—அசத் அல்லது சத் எனச் சொல்லப்படுவது எதுவாயினும்—இந்த முழு உலகமும் அந்த சக்தியால் எங்கும் நிறைந்து விரிந்துள்ளது.

Verse 9

सा देवी मायया सर्वं ब्रह्मांडं सचराचरम् । मोहयत्यप्रयत्नेन मोचयत्यपि लीलया

அந்த தேவி தன் மாயையால் அசையும்-அசையாத அனைத்தையும் கொண்ட முழு பிரபஞ்சத்தையும் எளிதில் மயக்குகிறாள்; மேலும் லீலைமட்டுமே கொண்டு பந்தத்திலிருந்து விடுவிக்கவும் செய்கிறாள்.

Verse 10

अनया सह सर्वेशः सप्तविंशप्रकारया । विश्वं व्याप्य स्थितस्तस्मान्मुक्तिरत्र प्रवर्तते

இந்த சக்தியுடன் சேர்ந்து அனைத்திற்கும் ஆண்டவன் இருபத்தேழு வகைகளில் நிலைத்து, முழு பிரபஞ்சத்தையும் ஊடுருவி நிற்கிறான்; ஆகவே இங்கே (தத்துவஞானமும் வழிபாடும் மூலம்) முக்தி இயக்கம் தொடங்குகிறது.

Verse 11

मुमुक्षवः पुरा केचिन्मुनयो ब्रह्मवादिनः । संशयाविष्टमनसो विस्मृशंति यथातथम्

முன்னொரு காலத்தில் முக்தியை நாடிய சில முனிவர்கள்—பிரம்மத்தை உரைப்போர்—சந்தேகத்தில் ஆழ்ந்த மனத்துடன் இருந்தனர்; மனம் சிக்கியதால் அவர்கள் குழப்பமாகப் பேசித் திரும்பத் திரும்ப எண்ணினர்.

Verse 12

किं कारणं कुतो जाता जीवामः केन वा वयम् । कुत्रास्माकं संप्रतिष्ठा केन वाधिष्ठिता वयम्

எங்களின் காரணம் என்ன, நாம் எங்கிருந்து தோன்றினோம்? எவரால் நாம் வாழ்கிறோம்? எங்களின் உண்மையான ஆதாரம் எங்கே, எவரால் நாம் ஆதிஷ்டிதராய் ஆளப்படுகிறோம்?

Verse 13

केन वर्तामहे शश्वत्सुखेष्वन्येषु चानिशम् । अविलंघ्या च विश्वस्य व्यवस्था केन वा कृता

நாம் இடையறாது நிலையான ஆனந்தத்திலும் பிற அனுபவங்களிலும் யாரால் நிலைத்திருக்கிறோம்? மேலும் இந்த உலகின் மீறமுடியாத ஒழுங்கை யார் நிறுவினார்?

Verse 14

कालस्य भावो नियतिर्यदृच्छा नात्र युज्यते । भूतानि योनिः पुरुषो योगी चैषां परो ऽथ वा

இங்கு ‘காலத்தின் விளைவு’ மட்டும், விதி, அல்லது தற்செயல்—இவை எதுவும் பரம காரணமன்று. பூதங்கள், யோனியாகிய பிரகృతి, புருஷன், மேலும் அவற்றிற்கு அப்பாற்பட்ட யோகியும் இறுதியல்ல; பரமார்த்தத்தில் பர சிவனே பரத்தத்துவம்.

Verse 15

अचेतनत्वात्कालादेश्चेतनत्वेपि चात्मनः । सुखदुःखानि भूतत्वादनीशत्वाद्विचार्यते

ஆத்மா சைதன்யமாயிருந்தாலும், காலம் முதலிய ஜடத் தத்துவங்களின் தொடர்பினாலும், பூத-தேகதாரியாகச் சுயாதீனமில்லாததாலும், இன்ப-துன்ப அனுபவம் உண்டாகிறது என ஆராயப்படுகிறது.

Verse 16

तद्ध्यानयोगानुगतां प्रपश्यञ्छक्तिमैश्वरीम् । पाशविच्छेदिकां साक्षान्निगूढां स्वगुणैर्भृशम्

அந்த தியானயோக ஒழுக்கத்தில் ஒன்றி, அவன் ஈச்வரியமான தெய்வ சக்தியைத் தரிசித்தான்—பாசங்களை நேரடியாக அறுக்கும் அவள், தன் குணங்களால் மிக ஆழமாக மறைந்தும் நிற்கிறாள்.

Verse 17

तया विच्छिन्नपाशास्ते सर्वकारणकारणम् । शक्तिमंतं महादेवमपश्यन्दिव्यचक्षुषा

அவளால் (தேவியால்) பாசங்கள் துண்டிக்கப்பட்ட அவர்கள், தெய்வக் கண்களால் எல்லாக் காரணங்களுக்கும் காரணமான வல்லமைமிகு மகாதேவனை தரிசித்தனர்.

Verse 18

यः कारणान्यशेषाणि कालात्मसहितानि च । अप्रमेयो ऽनया शक्त्या सकलं यो ऽधितिष्ठति

காலத்தத்துவத்துடன் கூடிய எல்லாக் காரணங்களையும் எஞ்சாமலே தன்னுள் தாங்குபவன், அளவிட முடியாத அந்தப் பரமப் பிரபு தன் சக்தியால் முழு பிரபஞ்சத்தையும் ஆதாரமாக இருந்து காத்து ஆள்கிறான்।

Verse 19

ततः प्रसादयोगेन योगेन परमेण च । दृष्टेन भक्तियोगेन दिव्यः गतिमवाप्नुयुः

பின்னர் சிவனின் அருளாகிய யோகத்தாலும், பரம யோகத்தாலும், வெளிப்படையான பக்தியோகப் பாதையாலும் அவர்கள் தெய்வீக நிலையைக்—சிவனின் பரம பதத்தைக்—அடைவார்கள்।

Verse 20

तस्मात्सह तथा शक्त्या हृदि पश्यंति ये शिवम् । तेषां शाश्वतिकी शांतिर्नैतरेषामिति श्रुतिः

ஆகையால் சக்தியுடன் கூடி இதயத்தில் சிவனைத் தரிசிப்பவர்களுக்கு நித்திய அமைதி உண்டு; மற்றவர்களுக்கு இல்லை—என்று ஸ்ருதி கூறுகிறது।

Verse 21

न हि शक्तिमतश्शक्त्या विप्रयोगो ऽस्ति जातुचित् । तस्माच्छक्तेः शक्तिमतस्तादात्म्यान्निर्वृतिर्द्वयोः

சக்திமான் (சிவன்) மற்றும் அவன் சக்தி (சக்தி) இவர்களுக்கிடையில் எந்நேரமும் பிரிவு இல்லை. ஆகவே சக்தி-சக்திமான் ஒரே சாரமெனும் தாதாத்மியத்தால் இருவருக்கும் நிறைவு, விடுதலை அந்த அபேதத்திலேயே நிலைபெறுகிறது।

Verse 22

क्रमो विवक्षितो नूनं विमुक्तौ ज्ञानकर्मणोः । प्रसादे सति सा मूर्तिर्यस्मात्करतले स्थिता

மோட்சம் குறித்து ஞானமும் கர்மமும் ஒரு ஒழுங்கான வரிசையில் கூறப்பட்டுள்ளன. ஏனெனில் அருள் (ப்ரசாதம்) உண்டானால், அந்தத் தெய்வமூர்த்தி கரத்தளத்தில் இருப்பதுபோல்—எளிதில் அணுகத்தக்கதும் உறுதியாகப் பெற்றதுமாக—ஆகிறது.

Verse 23

देवो वा दानवो वापि पशुर्वा विहगो ऽपि वा । कीरो वाथ कृमिर्वापि मुच्यते तत्प्रसादतः

அவன் தேவராயினும் அசுரனாயினும், மிருகமாயினும் பறவையாயினும்; கிளியாயினும் புழுவாயினும்—அவருடைய அருளாலேயே விடுதலை பெறுவான்.

Verse 24

गर्भस्थो जायमानो वा बालो वा तरुणोपि वा । वृद्धो वा म्रियमाणो वा स्वर्गस्थो वाथ नारकी

கர்ப்பத்திலிருந்தாலும், பிறக்கின்றவனாயினும், குழந்தையாயினும் இளையவனாயினும்; முதியவனாயினும் மரணத்தருவாயினும்—சுவர்க்கத்தில் இருந்தாலும் நரகத்தில் வீழ்ந்தாலும்—(சிவனின் காப்பருள் எல்லோரையும் அணைகிறது).

Verse 25

पतितो वापि धर्मात्मा पंडितो मूढ एव वा । प्रसादे तत्क्षणादेव मुच्यते नात्र संशयः

அவன் வீழ்ந்தவனாயினும் தர்மவானாயினும், பண்டிதனாயினும் மூடனாயினும்—அவருடைய அருளால் அந்தக் கணமே விடுதலை பெறுவான்; இதில் ஐயமில்லை.

Verse 26

अयोग्यानां च कारुण्याद्भक्तानां परमेश्वरः । प्रसीदति न संदेहो विगृह्य विविधान्मलान्

தகுதியற்றவர்களிடமும் கருணையால் பரமேசுவரன் தம் பக்தர்கள்மேல் அருள்புரிவான்—இதில் ஐயமில்லை—அவர்களின் பலவகை மாசுகளைப் பற்றிப் பறித்து நீக்குவான்.

Verse 27

प्रसदादेव सा भक्तिः प्रसादो भक्तिसंभवः । अवस्थाभेदमुत्प्रेक्ष्य विद्वांस्तत्र न मुह्यति

அந்த பக்தி (ஈசுவரின்) பிரசாதத்தாலேயே உண்டாகிறது; பிரசாதமும் பக்தியிலிருந்தே பிறக்கிறது. இதை ஆன்மிக நிலைகளின் வேறுபாடென அறிந்த ஞானி இதில் மயங்கான்.

Verse 28

प्रसादपूर्विका येयं भुक्तिमुक्तिविधायिनी । नैव सा शक्यते प्राप्तुं नरैरेकेन जन्मना

இந்தச் சித்தி இறைவனின் அருளால் முன்னோடியாக வந்து, போகமும் மோட்சமும் இரண்டையும் அளிக்கிறது; ஆனால் மனிதர் அதை ஒரே பிறவியில் பெற இயலாது.

Verse 29

अनेकजन्मसिद्धानां श्रौतस्मार्तानुवर्तिनाम् । विरक्तानां प्रबुद्धानां प्रसीदति महेश्वरः

பல பிறவிகளில் சித்தி பெற்றும், ஸ்ரௌத-ஸ்மார்த்த நெறிகளைப் பின்பற்றியும், வைராக்யமும் விழிப்பும் உடையோர்மேல் மகேஸ்வரன் அருள்புரிகிறார்.

Verse 30

प्रसन्ने सति देवेश पशौ तस्मिन्प्रवर्तते । अस्ति नाथो ममेत्यल्पा भक्तिर्बुद्धिपुरस्सरा

தேவேசரே! நீர் அருள்புரிந்தால், அந்தப் பசு-பந்தத்தில் உள்ள ஜீவனிலும் ‘எனக்கு ஒரு நாதன் உள்ளான்’ என்ற விழிப்பு எழுகிறது; அறிவு முன்னோடியாகச் சிறு பக்தி தொடங்குகிறது.

Verse 31

तपसा विविधैश्शैवैर्धर्मैस्संयुज्यते नरः । तत्र योगे तदभ्यासस्ततो भक्तिः परा भवेत्

தவத்தால் மனிதன் பலவகை ஷைவ தர்மங்களும் ஒழுக்கங்களும் உடையவனாகிறான். அதிலிருந்து யோகம், அதன் நிலையான பயிற்சி உண்டாகிறது; அந்தப் பயிற்சியால் பராபக்தி தோன்றுகிறது.

Verse 32

परया च तया भक्त्या प्रसादो लभ्यते परः । प्रसादात्सर्वपाशेभ्यो मुक्तिर्मुक्तस्य निर्वृतिः

அந்த பரம பக்தியால் பரம்பொருளான சிவபெருமானின் அருள்பிரசாதம் கிடைக்கிறது. அந்த அருளால் எல்லாப் பாசங்களிலிருந்தும் விடுதலை உண்டாகி, விடுதலையடைந்தவனுக்கு பரம அமைதியும் பேரின்பமும் உண்டாகும்.

Verse 33

अल्पभावो ऽपि यो मर्त्यस्सो ऽपि जन्मत्रयात्परम् । नयोनियंत्रपीडायै भवेन्नैवात्र संशयः

சிறிதளவு ஆன்மிகப் பாவமுள்ள மனிதனும் மூன்று பிறவிகளைத் தாண்டிய பின் கருப்பைத் துன்பமான யோனி-யந்திரணையின் வேதனைக்கு இனி உட்படான்—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 34

सांगा ऽनंगा च या सेवा सा भक्तिरिति कथ्यते । सा पुनर्भिद्यते त्रेधा मनोवाक्कायसाधनैः

சிவசேவை—வெளிப்புற அங்கங்களுடன் (சாங்க) செய்தாலும், உள்ளார்ந்த உருவமற்ற (நிரங்க) பக்தியாக இருந்தாலும்—அதுவே ‘பக்தி’ எனப்படுகிறது. அந்த பக்தி மனம், வாக்கு, காயம் என்ற மூன்று சாதனங்களால் மீண்டும் மூவகையாகப் பிரிகிறது.

Verse 35

शिवरूपादिचिंता या सा सेवा मानसी स्मृता । जपादिर्वाचिकी सेवा कर्मपूजादि कायिकी

சிவனின் திருவுருவம் முதலியவற்றைத் தியானித்தல் ‘மானச சேவை’ என நினைக்கப்படுகிறது. ஜபம் முதலியவை ‘வாசிக சேவை’; கர்மம், பூஜை-உபசாரம் முதலியவை ‘காயிக சேவை’.

Verse 36

सेयं त्रिसाधना सेवा शिवधर्मश्च कथ्यते । स तु पञ्चविधः प्रोक्तः शिवेन परमात्मना

இந்த மூன்று சாதனங்களால் நிறைவேறும் சேவையே ‘சிவதர்மம்’ எனப்படுகிறது. அந்த சிவதர்மம் பரமாத்மாவான சிவனால் ஐந்து வகைகளாக அறிவிக்கப்பட்டது.

Verse 37

तपः कर्म जपो ध्यानं ज्ञानं चेति समासतः । कर्मलिङ्गार्चनाद्यं च तपश्चान्द्रायणादिकम्

சுருக்கமாகச் சாதனைகள்—தபஸ், கர்மம், ஜபம், தியானம், ஞானம். கர்மத்தில் சிவலிங்க ஆர்ச்சனை முதலியவை; தபஸில் சாந்த்ராயண முதலிய விரத-பிராயச்சித்தங்கள்.

Verse 38

जपस्त्रिधा शिवाभ्यासश्चिन्ता ध्यानं शिवस्य तु । शिवागमोक्तं यज्ज्ञानं तदत्र ज्ञानमुच्यते

ஜபம் மூன்று வகை; மேலும் சிவாப்யாசம், சிவசிந்தனை, சிவதியானம்—அத்துடன் சிவ ஆகமங்களில் உரைக்கப்பட்ட ஞானமே இங்கு ‘ஞானம்’ எனப்படுகிறது.

Verse 39

श्रीकंठेन शिवेनोक्तं शिवायै च शिवागमः । शिवाश्रितानां कारुण्याच्छ्रेयसामेकसाधनम्

இந்த சிவாகமத்தை ஸ்ரீகண்டன் சிவன், சிவா (பார்வதி)க்கு உரைத்தான். சிவனைச் சரணடைந்தோர்மேல் கருணையால், இது பரம நன்மைக்கான ஒரே சாதனம்.

Verse 40

तस्माद्विवर्धयेद्भक्तिं शिवे परमकारणे । त्यजेच्च विषयासंगं श्रेयो ऽर्थी मतिमान्नरः

ஆகையால் பரம நன்மையை நாடும் அறிவுடையவன் பரம காரணனாகிய சிவனிடத்தில் பக்தியை இடையறாது வளர்த்து, விஷய ஆசைச் சங்கத்தைத் துறக்க வேண்டும்।