न्यासत्रैविध्य-भूतशुद्धि-प्रक्रिया (Threefold Nyāsa and the Procedure of Elemental Purification)

Verse 1

उपमन्युरुवाच । न्यासस्तु त्रिविधः प्रोक्तः स्थित्युत्पत्तिलयक्रमात् । स्थितिर्न्यासो गृहस्थानामुत्पत्तिर्ब्रह्मचारिणाम् । यतीनां संहृतिन्यासो वनस्थानां तथैव च । स एव भर्तृहीनायाः कुटुंबिन्याः स्थितिर्भवेत्

உபமன்யு கூறினார்— “ந்யாசம் நிலை, உற்பத்தி, லயம் என்ற வரிசையில் மூவகையாக உரைக்கப்படுகிறது. இல்லறத்தார்க்கு நிலை-ந்யாசம்; பிரம்மச்சாரிகளுக்கு உற்பத்தி-ந்யாசம். யதிகளுக்கு ஸம்ஹ்ருதி (லயம்)-ந்யாசம்; வானப்ரஸ்தர்களுக்கும் அதுவே. அதே நிலை-ந்யாசம் கணவரற்ற இல்லத்தரசியுக்கும் பொருந்தும்.”

Verse 3

कन्यायाः पुनरुत्पत्तिं वक्ष्ये न्यासस्य लक्षणम् । अंगुष्ठादिकनिष्ठांतं स्थितिन्यास उदाहृतः । दक्षिणांगुष्ठमारभ्य वामांगुष्ठान्तमेव च । उत्पत्तिन्यास आख्यातो विपरीतस्तु संहृतिः

இப்போது கன்யா-சக்தியின் மறுவெளிப்பாட்டிற்கான ந்யாசத்தின் இலக்கணத்தை உரைக்கிறேன். பெருவிரலிலிருந்து சிறுவிரல் வரை செய்யும் நிறுவல் ‘ஸ்திதி-ந்யாசம்’; வலப் பெருவிரலிலிருந்து தொடங்கி இடப் பெருவிரல் வரை செய்வது ‘உத்பத்தி-ந்யாசம்’; இதன் எதிர்க் கிரமம் ‘ஸம்ஹ்ருதி-ந்யாசம்’ ஆகும்।

Verse 5

सबिंदुकान्नकारादीन्वर्णान्न्यस्येदनुक्रमात् । अंगुलीषु शिवं न्यस्येत्तलयोरप्यनामयोः । अस्त्रन्यासं ततः कृत्वा दशदिक्ष्वस्त्रमंत्रतः । निवृत्त्यादिकलाः पञ्च पञ्चभूतस्वरूपिणीः

பிந்து உடன் ‘ந’ காரத்திலிருந்து தொடங்கும் எழுத்துகளை வரிசையாக ந்யாசம் செய்ய வேண்டும். பின்னர் விரல்களில் சிவனை ந்யாசம் செய்து, இரு உள்ளங்கைகளிலும் ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்; இதனால் நோயற்ற நிலை உண்டாகும். அதன் பின் அஸ்த்ர-ந்யாசம் செய்து, அஸ்த்ர மந்திரத்தால் பத்து திசைகளிலும் விரிவாக்க வேண்டும். (இவ்வாறு தியானிக்கப்படும்) நிவ்ருத்தி முதலிய ஐந்து கலைகள் பஞ்சமஹாபூத ஸ்வரூபங்கள்.

Verse 7

पञ्चभूताधिपैस्सार्धं ततच्चिह्नसमन्विताः । हृत्कण्टतालुभ्रूमध्यब्रह्मरन्ध्रसमाश्रयाः । तद्तद्बीजेन संग्रंथीस्तद्तद्बीजेषु भावयेत् । तासां विशोधनार्थाय विद्यां पञ्चाक्षरीं जपेत्

ஐம்பூதங்களின் தலைவர்களுடன், அந்தந்த அடையாளங்களுடன் இதயம், கழுத்து, அண்ணம், புருவமத்தி மற்றும் பிரம்மரந்திரத்தில் நிலைபெற்றுள்ள முடிச்சுகளை அந்தந்த வித்து மந்திரங்களால் தியானிக்க வேண்டும். அவற்றின் தூய்மைக்காக பஞ்சாட்சர மந்திரத்தை ஜபிக்க வேண்டும்.

Verse 9

निरुद्ध्वा प्राणवायुं च गुणसंख्यानुसारतः । भूतग्रंथिं ततश्छिद्यादस्त्रेणैवास्त्रमुद्रया । नाड्या सुषुम्नयात्मानं प्रेरितं प्राणवायुना । निर्गतं ब्रह्मरन्ध्रेण योजयेच्छिवतेजसा

குணங்களின் எண்ணிக்கைக்கு ஏற்ப பிராணவாயுவை அடக்கி, அஸ்திர முத்திரையினால் பூத முடிச்சை அறுக்க வேண்டும். சுழுமுனை நாடி வழியாக பிராணவாயுவினால் உந்தப்பட்டு, பிரம்மரந்திரம் வழியாக வெளிப்படும் ஆன்மாவை சிவ தேஜஸுடன் இணைக்க வேண்டும்.

Verse 11

विशोष्य वायुना पश्चाद्देहं कालाग्निना दहेत् । ततश्चोपरिभावेन कलास्संहृत्य वायुना । देहं संहृत्य वै दग्धं कलास्स्पृष्ट्वा सहाब्धिना । प्लावयित्वामृतैर्देहं यथास्थानं निवेशयेत्

வாயுவினால் உடலை உலர்த்தி, பின் காலாக்னியினால் எரிக்க வேண்டும். பின்னர் வாயுவினால் கலைகளைத் திரட்டி, அமிர்தத்தினால் உடலை நனைத்து மீண்டும் உரிய இடத்தில் நிலைநிறுத்த வேண்டும்.

Verse 13

अथ संहृत्य वै दग्धः कलासर्गं विनैव तु । अमृतप्लावनं कुर्याद्भस्मीभूतस्य वै ततः । ततो विद्यामये तस्मिन्देहे दीपशिखाकृतिम् । शिवान्निर्गतमात्मानं ब्रह्मरंध्रेण योजयेत्

பின்னர் எல்லாச் செயல்களையும் ஒடுக்கி, தேகாபிமானத்தை எரித்து, கலாக்களின் புதிய வெளிப்பாட்டை உருவாக்காமல், சாம்பலான நிலையின்மேல் ‘அமிர்தப் ப்லாவனம்’ செய்ய வேண்டும். அதன் பின், அந்த வித்யாமய உடலில், விளக்குத் தீச்சுடர் வடிவமாய் சிவனிலிருந்து வெளிப்பட்ட ஆத்மாவை பிரம்மரந்திரம் வழியாக ஒன்றுபடுத்த வேண்டும்.

Verse 15

देहस्यान्तः प्रविष्टं तं ध्यात्वा हृदयपंकजे । पुनश्चामृतवर्षेण सिंचेद्विद्यामयं वपुः । ततः कुर्यात्करन्यासं करशोधनपूर्वकम् । देहन्यासं ततः पश्चान्महत्या मुद्रया चरेत्

உடலின் உள்ளே, இதயத் தாமரையில் புகுந்துள்ள அந்த பரமசிவனைத் தியானித்து, மீண்டும் அமுதமழையால் மந்திரமயமான உடலை அபிஷேகம் செய்ய வேண்டும். பின்னர் கைகளைச் சுத்தி செய்து கரந்யாசம் செய்து, அதன் பின் தேஹந்யாசம் செய்து மகாமுத்திரையை ஆற்ற வேண்டும்.

Verse 17

अंगन्यासं ततः कृत्वा शिवोक्तेन तु वर्त्मना । वर्णन्यासं ततः कुर्याद्धस्तपादादिसंधिषु । षडंगानि ततो न्यस्य जातिषट्कयुतानि च । दिग्बंधमाचरेत्पश्चादाग्नेयादि यथाक्रमम्

பின் சிவன் உரைத்த முறையின்படி அங்கந்யாசம் செய்ய வேண்டும். அதன் பின் கை, கால் முதலிய உறுப்புகளின் மூட்டு இடங்களில் வர்ணந்யாசம் செய்ய வேண்டும். அடுத்து ஷடங்கங்களையும் ஒலிகளின் ஆறு ஜாதிகளுடனும் ந்யாசம் செய்து, ஆக்னேய திசை முதலாக வரிசையாக திக்பந்தம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 19

यद्वा मूर्धादिपञ्चांगं न्यासमेव समाचरेत् । तथा षडंगन्यासं च भूतशुद्ध्यादिकं विना । एवं समासरूपेण कृत्वा देहात्मशोधनम् । शिवभावमुपागम्य पूजयेत्परमेश्वरम्

அல்லது தலை முதலியவற்றால் தொடங்கும் பஞ்சாங்க ந்யாசமட்டுமே செய்யலாம்; அதுபோல பூதசுத்தி முதலிய விரிவான முறைகள் இன்றியே ஷடங்க ந்யாசமும் செய்யலாம். இவ்வாறு சுருக்கமாக உடல்-ஆன்மா சுத்தி செய்து, சிவபாவத்தை அடைந்து பரமேசுவரனைப் பூஜிக்க வேண்டும்.

Verse 21

अथ यस्यास्त्यवसरो नास्ति वा मतिविभ्रमः । स विस्तीर्णेन कल्पेन न्यासकर्म समाचरेत् । तत्राद्यो मातृकान्यासो ब्रह्मन्यासस्ततः परः । तृतीयः प्रणवन्यासो हंसन्यासस्तदुत्तरः

இப்போது நேரம்/வாய்ப்பு இல்லாதவரோ, அல்லது மனக்குழப்பம் உள்ளவரோ, விரிவான முறையின்படி ந்யாசக் கிரியையைச் செய்ய வேண்டும். அதில் முதலில் மாத்ருகா ந்யாசம், அடுத்து பிரஹ்ம ந்யாசம்; மூன்றாவது பிரணவ ந்யாசம், அதன் பின் ஹம்ஸ ந்யாசம்.

Verse 22

अध्याय

அத்தியாயம்—சிவ உபதேசம் முறையாகப் படித்து மனனம் செய்ய அமைக்கப்பட்ட சாஸ்திரப் பிரிவு இதுவாகும்।

Verse 23

पञ्चमः कथ्यते सद्भिर्न्यासः पञ्चाक्षरात्मकः । एतेष्वेकमनेकं वा कुर्यात्पूजादि कर्मसु । अकारं मूर्ध्नि विन्यस्य आकारं च ललाटके । इं ईं च नेत्रयोस्तद्वतुं ऊं श्रवणयोस्तथा

ஐந்தாவது முறை, சத்புருஷர்கள் போற்றும் பஞ்சாக்ஷர ந்யாசம் எனக் கூறப்படுகிறது. பூஜை முதலிய கர்மங்களில் இவற்றில் ஒன்றையோ பலவற்றையோ செய்யலாம். ‘அ’வைத் தலைச்சிகரத்தில், ‘ஆ’வை நெற்றியில்; ‘இ’ ‘ஈ’யை இரு கண்களில், அதுபோல் ‘உ’ ‘ஊ’யை இரு காதுகளில் விதிப்படி நிறுவுக।

Verse 25

ऋं ःं कपोलयोश्चैव ऌअं ॡं नासापुटद्वये । एमेमोष्ठद्वयोरोमौं दंतपंक्तिद्वयोः क्रमात् । अं जिह्वायामथो तालुन्यः प्रयोज्यो यथाक्रमम् । कवर्गं दक्षिणे हस्ते न्यसेत्पञ्चसु संधिषु

‘ரிம்’ ‘ஃம்’ ஆகியவற்றை இரு கன்னங்களில், மேலும் ‘ளஅம்’ ‘ளீம்’ ஆகியவற்றை இரு நாசித் துளைகளில் நிறுவுக. வரிசையாக ‘ஏ’ ‘மே’யை இரு உதடுகளில், ‘ஓமௌம்’யை பற்களின் இரு வரிசைகளில் பதியுக. பின்னர் ‘அம்’ நாவிலும், ‘யஃ’ அண்ணத்திலும் விதிப்படி வைக்குக. அடுத்து வலது கையின் ஐந்து மூட்டுகளில் ‘க’-வர்க்க எழுத்துகளை ந்யாசம் செய்யுக।

Verse 27

चवर्गं च तथा वामहस्तसंधिषु विन्यसेत् । टवर्गं च तवर्गं च पादयोरुभयोरपि । पफौ तु पार्श्वयोः पृष्ठे नाभौ चापि बभौ ततः । न्यसेन्मकारं हृदये त्वगादिषु यथाक्रमम्

ச-வர்க்க எழுத்துகளை இடது கையின் மூட்டுகளில் பதியுக. ட-வர்க்கமும் த-வர்க்கமும் இரு பாதங்களிலும் நிறுவுக. ‘ப’ ‘ஃப’ ஆகியவற்றை இரு பக்கங்களிலும், பின்னர் ‘ப’ ‘஭’ ஆகியவற்றை முதுகிலும் நாபியிலும் வைக்குக. அதன் பின் ‘ம’காரத்தை இதயத்தில் ந்யாசம் செய்து, தோல் முதலிய பகுதிகளில் மீதமுள்ள பதிப்புகளை முறையின்படி செய்யுக—இவ்வாறு சிவபூஜைக்காக உடல் புனிதமடையும்।

Verse 29

यकरादिसकारांतान्न्यसेत्सप्तसु धातुषु । हंकारं हृदयस्यांतः क्षकारं भ्रूयुगांतरे । एवं वर्णान्प्रविन्यस्य पञ्चाशद्रुद्रवर्त्मना । अंगवक्त्रकलाभेदात्पञ्च ब्रह्माणि विन्यसेत्

‘ய’ முதல் ‘ஸ’ வரை உள்ள எழுத்துகளை ஏழு தாதுக்களில் ந்யாசம் செய்யுக. ‘ஹம்’காரத்தை இதயத்தின் உள்ளேவும், ‘க்ஷ’காரத்தை இரு புருவங்களுக்கு நடுவிலும் நிறுவுக. இவ்வாறு ஐம்பது ஒலிகளின் ருத்ர-பாதையில் எழுத்துகளைச் சரியாகப் பதித்து, அங்க-வேறுபாடு, முக-வேறுபாடு, கலா-வேறுபாடு ஆகியவற்றின்படி பஞ்சப்ரஹ்மங்களையும் ந்யாசம் செய்யுக।

Verse 31

करन्यासाद्यमपि तैः कृत्वा वाथ न वा क्रमात् । शिरोवदनहृद्गुह्यपादेष्वेतानि कल्पयेत् । ततश्चोर्ध्वादिवक्त्राणि पश्चिमांतानि कल्पयेत् । ईशानस्य कलाः पञ्च पञ्चस्वेतेषु च क्रमात्

அம்மந்திரங்களால் கரந்யாசம் முதலிய முன்னோட்டச் செயல்களைச் செய்து—வரிசையோடு அல்லது வரிசையின்றியோ—இவற்றைத் தலை, முகம், இதயம், குஹ்யப் பகுதி, பாதங்கள் ஆகியவற்றில் நியமிக்க வேண்டும். பின்னர் மேல்திசை முதலாக மேற்கு முடிவுவரை முகங்களைத் தியானிக்க வேண்டும். இவ்வைந்து நிலையங்களில் ஈசானனின் ஐந்து கலைகளை வரிசையாக நிறுவ வேண்டும்.

Verse 33

ततश्चतुर्षु वक्त्रेषु पुरुषस्य कला अपि । चतस्रः प्रणिधातव्याः पूर्वादिक्रमयोगतः । हृत्कंठांसेषु नाभौ च कुक्षौ पृष्ठे च वक्षसि । अघोरस्य कलाश्चाष्टौ पादयोरपि हस्तयोः

பின்னர் நான்கு முகங்களிலும் புருஷத் தத்துவத்தின் நான்கு கலைகளையும் கிழக்கு முதலான வரிசையில் நிறுவ வேண்டும். அவை இதயம், தொண்டை, தோள்கள், நாபி, வயிறு, முதுகு, மார்பு ஆகிய இடங்களில் நியமிக்கப்பட வேண்டும். அதுபோல அ஘ோரனின் எட்டு கலைகள் பாதங்களிலும் கைகளிலும் நிறுவப்பட வேண்டும்.

Verse 35

पश्चात्त्रयोःदशकलाः पायुमेढ्रोरुजानुषु । जंघास्फिक्कटिपार्श्वेषु वामदेवस्य भावयेत् । घ्राणे शिरसि बाह्वोश्च कल्पयेत्कल्पवित्तमः । अष्टत्रिंशत्कलान्यासमेवं कृत्वानुपूर्वशः

பின்னர் விதி அறிந்த சாதகர் பதின்மூன்று கலாக்களை வரிசையாக ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்—குதம், உபஸ்தம், தொடைகள், முழங்கால்கள் ஆகியவற்றில். ஜங்கைகள், பின்புறம், இடுப்பு, பக்கங்களில் வாமதேவ-பாவத்தைத் தியானிக்க வேண்டும். மேலும் மூக்கு, தலை, இரு கைகளிலும் கலாக்களை நிறுவ வேண்டும். இவ்வாறு முப்பத்தெட்டு கலா-ந்யாசத்தை முறையே செய்து படிப்படியாக முன்னே செல்கிறான்।

Verse 37

पश्चात्प्रणवविद्धीमान्प्रणवन्यासमाचरेत् । बाहुद्वये कूर्परयोस्तथा च मणिबन्धयोः । पार्श्वोदरोरुजंघेषु पादयोः पृष्ठतस्तथा । इत्थं प्रणवविन्यासं कृत्वा न्यासविचक्षणः

பின்னர் பிரணவத்தில் நன்கு பயிற்சி பெற்ற ஞானி சாதகர் பிரணவ-ந்யாசம் செய்ய வேண்டும். இரு கைகளில், முழங்கைகளில், மணிக்கட்டுகளிலும்; பக்கங்கள் மற்றும் வயிற்றில், தொடைகள் மற்றும் ஜங்கைகளில், பாதங்களில், மேலும் முதுகிலும். இவ்வாறு பிரணவத்தை அமைத்து ந்யாசத்தில் தேர்ந்தவன் வழிபாட்டில் முன்னே செல்கிறான்।

Verse 39

हंसन्यासं प्रकुर्वीत शिवशास्त्रे यथोदितम् । बीजं विभज्य हंसस्य नेत्रयोर्घ्राणयोरपि । विभज्य बाहुनेत्रास्यललाटे घ्राणयोरपि । कक्षयोः स्कन्धयोश्चैव पार्श्वयोस्तनयोस्तथा

சைவ சாஸ்திரத்தில் கூறியபடியே ஹம்ஸ-ந்யாசம் செய்ய வேண்டும். ‘ஹம்ஸ’ பீஜத்தைப் பிரித்து கண்களிலும் நாசித்துளைகளிலும் நிறுவ வேண்டும். அதுபோல கைகளில், கண்கள், வாய், நெற்றி, நாசி ஆகிய இடங்களிலும் அமைக்க வேண்டும். பின்னர் கக்கைகள், தோள்கள், பக்கங்கள், மார்பகங்களிலும் நிறுவ வேண்டும்।

Verse 41

कठ्योः पाण्योर्गुल्फयोश्च यद्वा पञ्चांगवर्त्मना । हंसन्यासमिमं कृत्वा न्यसेत्पञ्चाक्षरीं ततः । यथा पूर्वोक्तमार्गेण शिवत्वं येन जायते । नाशिवः शिवमभ्यस्येन्नाशिवः शिवमर्चयेत्

இடுப்பு, கைகள், குதிகால்கள் மீது—அல்லது பஞ்சாங்க மார்க்கப்படி—இந்த ‘ஹம்ஸ-ந்யாசம்’ செய்து, பின்னர் பஞ்சாக்ஷரீ மந்திரத்தை ந்யாசம் செய்ய வேண்டும். முன் கூறிய முறையால் சிவத்துவம் உண்டாகும்; ஆகவே சிவமல்லாதவன் சிவ சாதனை செய்யவும் கூடாது, சிவார்ச்சனை செய்யவும் கூடாது.

Verse 43

नाशिवस्तु शिवं ध्यायेन्नाशिवम्प्राप्नुयाच्छिवम् । तस्माच्छैवीं तनुं कृत्वा त्यक्त्वा च पशुभावनाम् । शिवो ऽहमिति संचिन्त्य शैवं कर्म समाचरेत् । कर्मयज्ञस्तपोयज्ञो जपयज्ञस्तदुत्तरः

சிவபாவம் இல்லாதவன் சிவனைத் தியானிக்கக் கூடாது; சிவநிஷ்டை இல்லாதவன் சிவனை அடையவும் முடியாது. ஆகவே தன் உடல்-மனத்தை சைவமயமாக்கி, பசுபாவனை (பந்தப்பட்ட ஜீவனின் மிருகத்தன்மை) விட்டு, ‘நான் சிவனுடையவன்/சிவமயம்’ என்று சிந்தித்து சைவ ஒழுக்கங்களை ஆற்ற வேண்டும். கர்மயாகம், தபோயாகம், இவற்றினும் மேலான ஜபயாகம் கூறப்படுகிறது.

Verse 44

ध्यानयज्ञो ज्ञानयज्ञः पञ्च यज्ञाः प्रकीर्तिताः । कर्मयज्ञरताः केचित्तपोयज्ञरताः परे । जपयज्ञरताश्चान्ये ध्यानयज्ञरतास्तथा

தியானயாகம், ஞானயாகம்—இவ்வாறு ஐந்து யாகங்கள் புகழப்படுகின்றன. சிலர் கர்மயாகத்தில் ஈடுபடுவர்; சிலர் தபோயாகத்தில்; மற்றோர் சிலர் ஜபயாகத்தில், அதுபோல தியானயாகத்திலும் ஈடுபடுவர்.

Verse 46

ज्ञानयज्ञरताश्चान्ये विशिष्टाश्चोत्तरोत्तरम् । क्रमयज्ञो द्विधा प्रोक्तः कामाकामविभेदतः । कामान्कामी ततो भुक्त्वा कामासक्तः पुनर्भवेत् । अकामे रुद्रभवने भोगान्भुक्त्वा ततश्च्युतः

மற்றோர் சிலர் ஞானயாகத்தில் ஈடுபட்டு படிப்படியாக மேலும் மேலும் சிறப்புறுவர். க்ரமயாகம் இரண்டு வகை என்று கூறப்படுகிறது—காமத்துடன், காமமின்றி. காமி சாதகன் விரும்பிய போகங்களை அனுபவித்து, போகாசக்தியால் மீண்டும் பிறப்பெடுப்பான். ஆனால் காமமற்ற வழியில் ருத்ரலோகத்தை அடைந்து, அங்குள்ள தெய்வீக போகங்களை அனுபவித்தும் அவன் மீள விழுவதில்லை.

Verse 48

तपोयज्ञरतो भूत्वा जायते नात्र संशयः । तपस्वी च पुनस्तस्मिन्भोगान् भुक्त्वा ततश्च्युतः । जपध्यानरतो भूत्वा जायते भुवि मानवः । जपध्यानरतो मर्त्यस्तद्वैशिष्ट्यवशादिह

தபோயாகத்தில் ஈடுபட்டால் அவன் தவசியாகப் பிறப்பான்—இதில் ஐயமில்லை. ஆனால் அந்த தவசியும் அங்கே போகங்களை அனுபவித்து அந்த நிலையிலிருந்து வீழ்வான். ஆனால் ஜபமும் தியானமும் கொண்டவன் பூமியில் மனிதனாகப் பிறப்பான்; ஜப-தியானத்தில் ஈடுபடும் அந்த மானிடன், அந்த சாதனையின் சிறப்பு வலிமையால் இவ்வுலகிலேயே மேன்மை பெறுவான்.

Verse 50

ज्ञानं लब्ध्वाचिरादेव शिवसायुज्यमाप्नुयात् । तस्मान्मुक्तो शिवाज्ञप्तः कर्मयज्ञो ऽपि देहिनाम् । अकामः कामसंयुक्तो बन्धायैव भविष्यति । तस्मात्पञ्चसु यज्ञेषु ध्यानज्ञानपरो भवेत्

உண்மையான ஞானத்தை அடைந்தவன் விரைவில் சிவ-சாயுஜ்யத்தை அடைகிறான். ஆகவே உடலுடையோருக்காக சிவஆணையால் விதிக்கப்பட்ட கர்மயாகமும், முக்தனுக்கு கட்டாயமான பந்தமாகாது. ஆனால் ஆசையற்றவனாக இருந்து மீண்டும் ஆசையோடு சேர்ந்தால் அவன் நிச்சயமாக பந்தத்தில் விழுவான். எனவே ஐந்து யாகங்களில் தியானமும் ஞானமும் முதன்மையாகக் கொண்டு நிலைபெற வேண்டும்.

Verse 52

ध्यानं ज्ञानं च यस्यास्ति तीर्णस्तेन भवार्णवः । हिंसादिदोषनिर्मुक्तो विशुद्धश्चित्तसाधनः । ध्यानयज्ञः परस्तस्मादपवर्गफलप्रदः । बहिः कर्मकरा यद्वन्नातीव फलभागिनः

தியானமும் உண்மை ஞானமும் உடையவன் பவசாகரத்தைத் தாண்டுகிறான். வன்முறை முதலிய குற்றங்களிலிருந்து விடுபட்டு, அவன் சித்தசுத்திக்கான தூய சாதனமாகிறான். ஆகவே தியானயாகமே உயர்ந்தது; அது அபவர்கம் எனும் மோட்சப் பலனை அளிக்கிறது. வெளிப்புற கர்மங்கள் சேவகர் போலவே; உயர்ந்த பலனில் பெரிதும் பங்குபெறாது.

Verse 54

दृष्ट्वा नरेन्द्रभवने तद्वदत्रापि कर्मिणः । ध्यानिनां हि वपुः सूक्ष्मं भवेत्प्रत्यक्षमैश्वरम् । यथेह कर्मणां स्थूलं मृत्काष्ठाद्यैः प्रकल्पितम् । ध्यानयज्ञरतास्तस्माद्देवान्पाषाणमृण्मयान्

அரசன் அரண்மனையில் (இந்த நியதி) காண்பதுபோல, இங்கும் கர்மகாண்டிகள் அதுபோலவே செய்கிறார்கள். தியானிகளின் வடிவு நுண்மையானது; அது நேரடியாக ஈசுவரத் தன்மையாக வெளிப்படும். ஆனால் இவ்வுலகில் கர்மங்களுக்கான பருமையான வடிவங்கள் மண், மரம் முதலியவற்றால் உருவாக்கப்படுகின்றன; ஆகவே தியானயாகத்தில் ஈடுபடுவோரும் வழிபாட்டு ஆதாரமாக கல் அல்லது மண் தேவமூர்த்திகளைப் பயன்படுத்துகின்றனர்.

Verse 56

नात्यंतं प्रतिपद्यंते शिवयाथात्म्यवेदनात् । आत्मस्थं यः शिवं त्यक्त्वा बहिरभ्यर्चयेन्नरः । हस्तस्थं फलमुत्सृज्य लिहेत्कूर्परमात्मनः । ज्ञानाद्ध्यानं भवेद्ध्यानाज्ज्ञानं भूयः प्रवर्तते

சிவனின் உண்மையான இயல்பை அறியாமல் மக்கள் பரம நிலையைக் முழுமையாக அடையார். ஆத்மாவில் உறையும் சிவனை விட்டுவிட்டு வெளிப்புற பொருளையே வழிபடுகிறவன், கையில் உள்ள பழத்தைத் தூக்கி எறிந்து தன் முழங்கையை நக்குவது போன்றவன். ஞானத்திலிருந்து தியானம் பிறக்கிறது; தியானத்திலிருந்து ஞானம் மேலும் வளர்கிறது.

Verse 58

तदुभाभ्यां भवेन्मुक्तिस्तस्माद्ध्यानरतो भवेत् । द्वादशान्ते तथा मूर्ध्नि ललाटे भ्रूयुगान्तरे । नासाग्रे वा तथास्ये वा कन्धरे हृदये तथा । नाभौ वा शाश्वतस्थाने श्रद्धाविद्धेन चेतसा

அந்த இரண்டினால்—சாதனையும் ஞானமும்—முக்தி கிடைக்கிறது; ஆகவே தியானத்தில் ஈடுபட வேண்டும். நம்பிக்கையால் ஊடுருவிய மனத்துடன், த்வாதசாந்தத்தில், அல்லது தலைச்சிகரத்தில், நெற்றியில், புருவமத்தியில், மூக்குத்துனியில், வாயில், தொண்டையில், இதயத்தில், அல்லது நாபியில்—அந்த நித்திய நிலையிலே—தியானத்தை நிலைநிறுத்த வேண்டும்.

Verse 60

बहिर्यागोपचारेण देवं देवीं च पूजयेत् । अथवा पूजयेन्नित्यं लिंगे वा कृतकेपि वा । वह्नौ वा स्थण्डिले वाथ भक्त्या वित्तानुसारतः । अथवांतर्बहिश्चैव पूजयेत्परमेश्वरम् । अंतर्यागरतः पूजां बहिः कुर्वीत वा न वा

புற யாக உபசாரங்களால் தேவனையும் தேவியையும் பூஜிக்க வேண்டும். அல்லது தினமும் லிங்கத்திலோ, உருவாக்கப்பட்ட விக்ரகத்திலோ, புனித அக்னியிலோ, அல்லது பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்ட ஸ்தண்டிலத்திலோ—தன் வசதிக்கேற்ப பக்தியுடன் பூஜிக்கலாம். அல்லது உள்ளார்ந்தும் வெளிப்புறமாகவும் பரமேஸ்வரனை ஆராதிக்கலாம். அந்தர்யாகத்தில் ஈடுபட்டவர் வெளிப்பூஜை செய்யவும்லாம்; செய்யாமலும் இருக்கலாம்.