मन्त्रसिद्धिः, प्रतिबन्धनिरासः, श्रद्धा-नियमाः (Mantra Efficacy, Removal of Obstacles, and the Role of Faith/Discipline)

Verse 1

उपमन्युरुवाच । एतत्ते कथितं कृष्ण कर्मेहामुत्र सिद्धिदम् । क्रियातपोजपध्यानसमुच्चयमयं परम्

உபமன்யு கூறினார்—ஓ கிருஷ்ணா, இவ்வுலகிலும் அடுத்துலகிலும் சித்தி அளிக்கும் அந்த உன்னத சாதனையை நான் உனக்குச் சொன்னேன்; அது கிரியை, தவம், ஜபம், தியானம் ஆகியவற்றின் ஒருங்கிணைந்த நடைமுறை.

Verse 2

अथ वक्ष्यामि शैवानामिहैव फलदं नृणाम् । पूजाहोमजपध्यानतपोदानमयं महत्

இப்போது சைவ பக்தர்களுக்காக, மனிதர்களுக்கு இவ்வுலகிலேயே பலன் தருவதை நான் கூறுகிறேன்—பூஜை, ஹோமம், ஜபம், தியானம், தவம், தானம் ஆகியவற்றால் ஆன அந்த மாபெரும் சாதனை.

Verse 3

तत्र संसाधयेत्पूर्वं मन्त्रं मन्त्रार्थवित्तमः । दृष्टसिद्धिकरं कर्म नान्यथा फलदं यतः

அங்கே முதலில் மந்திரத்தின் பொருளை அறிந்தவன் மந்திரசாதனையைச் சித்தி செய்ய வேண்டும்; ஏனெனில் அதன்மூலமே கர்மம் கண்கூடான சித்தியை அளிக்கும், இல்லையெனில் பலன் தராது.

Verse 4

सिद्धमन्त्रो ऽप्यदृष्टेन प्रबलेन तु केनचित् । प्रतिबन्धफलं कर्म न कुर्यात्सहसा बुधः

மந்திரம் सिद्धமாகவும் பலனளிப்பதாகவும் இருந்தாலும், தடையெனும் பலனைத் தரும் செயலை அறிவுள்ளவன் அவசரமாகச் செய்யக்கூடாது; ஏனெனில் காணாத ஆனால் வலிமையான காரணம் செயல்படலாம்।

Verse 5

तस्य तु प्रतिबन्धस्य कर्तुं शक्येह निष्कृतिः । परीक्ष्य शकुनाद्यैस्तदादौ निष्कृतिमाचरेत्

அந்தத் தடைக்கான நிஷ்க்ருதி (பிராயச்சித்தம்) இங்கே செய்ய இயலும். முதலில் சகுனம் முதலிய குறிகளை ஆராய்ந்து, தொடக்கத்திலேயே விதிக்கப்பட்ட நிஷ்க்ருதி முறையைச் செய்ய வேண்டும்।

Verse 6

यो ऽन्यथा कुरुते मोहात्कर्मैहिकफलं नरः । न तेन फलभाक्स स्यात्प्राप्नुयाच्चोपहास्यताम्

மயக்கத்தால் உலகியல்பலனை நாடி செயலைத் தவறான முறையில் செய்பவன், அந்தப் பலனுக்குரியவன் ஆகான்; மாறாக இகழ்ச்சிக்குரியவனாகிறான்।

Verse 7

अबिस्रब्धो न कुर्वीत कर्म दृष्टफलं क्वचित् । स खल्वश्रद्धधानः स्यान्नाश्रद्धः फलमृच्छति

பதற்றமான அவசரத்துடன், உடனே தெரியும் பலனை நாடி எந்தச் செயலும் செய்யக்கூடாது. அத்தகையவன் ஸ்ரத்தையற்றவன்; ஸ்ரத்தையற்றவன் பலனை அடையான்।

Verse 8

नापराधोस्ति देवस्य कर्मण्यपि तु निष्फले । यथोक्तकारिणां पुंसामिहैव फलदर्शनात्

செயல் பலனற்றதுபோல் தோன்றினாலும், தேவனில் (சிவனில்) குற்றமில்லை; ஏனெனில் விதிப்படி செய்பவர்களுக்கு இவ்வாழ்விலேயே பலன் வெளிப்படும்।

Verse 9

साधकः सिद्धमंत्रश्च निरस्तप्रतिबंधकः । विश्वस्तः श्रद्धधानश्च कुर्वन्नाप्नोति तत्फलम्

சித்தமந்திரம் பெற்றும், தடைகள் நீங்கியும், நிலைத்த நம்பிக்கையுடனும் பக்திச் சிரத்தையுடனும் உள்ள சாதகர் சாதனை செய்தால், அதே பலனை உறுதியாக அடைவான்।

Verse 10

अथवा तत्फलावाप्त्यै ब्रह्मचर्यरतो भवेत् । रात्रौ हविष्यमश्नीयात्पायसं वा फलानि वा

அல்லது அந்தப் பலனை அடைய பிரம்மச்சரியத்தில் நிலைத்திருக்க வேண்டும். இரவில் ஹவிஷ்யம் (தூய யாக உணவு) மட்டும், அல்லது பாயசம், அல்லது பழங்கள் மட்டும் உண்ண வேண்டும்।

Verse 11

हिंसादि यन्निषिद्धं स्यान्न कुर्यान्मनसापि तत् । सदा भस्मानुलिप्तां गस्सुवेषश्च शुचिर्भवेत्

வன்முறை முதலிய தடைசெய்யப்பட்டவற்றை மனத்தாலும் செய்யக்கூடாது. எப்போதும் பஸ்மம் பூசிய உடலுடன், சிவநியமத்திற்கேற்ற சுவேஷம் அணிந்து, தூய்மையுடன் இருக்க வேண்டும்।

Verse 12

इत्थमाचारवान्भूत्वा स्वानुकूले शुभे ऽहनि । पूर्वोक्तलक्षणे देशे पुष्पदामाद्यलंकृते

இவ்வாறு நல்லொழுக்கம் உடையவனாகி, தனக்கேற்ற சுப நாளில், முன் கூறிய இலக்கணங்கள் உள்ள இடத்தில், மலர்மாலைகள் முதலிய அலங்காரங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட தலத்தில் விதிப்படி பூஜை செய்யத் தொடங்க வேண்டும்।

Verse 13

आलिप्य शकृता १ भूमिं हस्तमानावरां यथा । विलिखेत्कमले भद्रे दीप्यमानं स्वतेजसा

பசுங்கோமயத்தால் தரையை மெழுகி, ஓ பத்திரே கமலே, கை அளவுள்ள தாமரையை (அதில்) வரைய வேண்டும்; அது தன் ஒளியால் பிரகாசிக்க வேண்டும்।

Verse 14

तप्तजांबूनदमयमष्टपत्रं सकेसरम् । मध्ये कर्णिकया युक्तं सर्वरत्नैरलंकृतम्

அது சூடேற்றிய ஜாம்பூநத தங்கத்தால் செய்யப்பட்ட, கேசரங்களுடன் கூடிய எட்டு இதழ் தாமரை; நடுவில் கர்ணிகையுடன் அமைந்து, எல்லா ரத்தினங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டது।

Verse 15

स्वाकारसदृशेनैव नालेन च समन्वितम् । तादृशे स्वर्णनिर्माणे कंदे सम्यग्विधानतः

அதன் சொந்த வடிவத்திற்கே ஒத்த தண்டுடன் அதை இணைக்க வேண்டும்; அதேபோல் விதிப்படி தங்கத்தால் செய்யப்பட்ட கிழங்கையும் முறையாக அமைக்க வேண்டும்।

Verse 16

तत्राणिमादिकं सर्वं संकल्प्य मनसा पुनः । रत्नजं वाथ सौवर्णं स्फटिकं वा सलक्षणम्

அங்கே மீண்டும் மனத்தால் அணிமா முதலிய எல்லா சித்திகளையும் சங்கல்பம் செய்ய வேண்டும்; பின்னர் நன்கு இலக்கணமுடைய சின்னத்தை—ரத்தினமயமோ, தங்கமயமோ, அல்லது தூய ஸ்படிகமோ—(உருவாக்க/தியானிக்க) வேண்டும்।

Verse 17

तत्र माहेश्वरी कल्प्या मूर्तिर्मूर्तिमतः प्रभोः । चतुर्भुजा चतुर्वक्त्रा सर्वाभरणभूषिता

அங்கே மூர்த்திமான் பரமனின் வெளிப்பட்ட திருவுருவாகிய மாஹேஸ்வரீ ரூபத்தைத் தியானிக்க வேண்டும். அவள் நான்கு கரங்களும் நான்கு முகங்களும் உடையவள்; எல்லா ஆபரணங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டவள்.

Verse 18

शार्दूलचर्मवसना किंचिद्विहसितानना । वरदाभयहस्ता च मृगटंकधरा तथा

அவள் புலிச்சர்ம ஆடையை அணிந்திருந்தாள்; முகத்தில் மென்மையான, சிறு புன்னகை விளங்கியது. ஒரு கையால் வரம் அளித்து, மற்றொரு கையால் அபயம் அருளி, மான்-சின்னத்தையும் தாங்கினாள்.

Verse 19

अथ वाष्टभुजा चिंत्या चिंतकस्य यथारुचि । तदा त्रिशूलपरशुखड्गवज्राणि दक्षिणे

பின்னர் தியானிப்பவனின் எண்ணமும் விருப்பமும் போல தேவியை எட்டுக் கரங்களுடையவளாகத் தியானிக்க வேண்டும்; அப்போது வலக்கரங்களில் திரிசூலம், பரசு, வாள், வஜ்ரம் ஆகியவற்றைத் தாங்குவாள்.

Verse 20

वामे पाशांकुशौ तद्वत्खेटं नागं च बिभ्रती । बालार्कसदृशप्रख्या प्रतिवक्त्रं त्रिलोचना

இடக்கரங்களில் அவள் அதுபோல பாசமும் அங்குசமும், மேலும் கேடம் (கேடயம்) மற்றும் நாகத்தையும் தாங்குகிறாள். உதயசூரியனைப் போல ஒளிர்ந்து, அவள் திரிநேத்ரி; எல்லாத் திசைகளையும் நோக்கும் முகங்களுடையவள்.

Verse 21

तस्याः पूर्वमुखं सौम्यं स्वाकारसदृशप्रभम् । दक्षिणं नीलजीमूतसदृशं घोरदर्शनम्

அவளுடைய கிழக்கு முகம் சாந்தமும் மங்களமும் உடையது; தன் தெய்வீக இயல்புக்கேற்ற ஒளியுடன் விளங்கியது. ஆனால் தெற்கு முகம் நீல மழைமேகத்தைப் போல, பார்ப்பதற்கு அச்சமூட்டியது.

Verse 22

उत्तरं विद्रुमप्रख्यं नीलालकविभूषितम् । पश्चिमं पूर्णचंद्राभं सौम्यमिंदुकलाधरम्

அவளுடைய வடக்கு முகம் பவளத்தைப் போல ஒளிர்ந்து, நீலச் சுருள் கூந்தலால் அலங்கரிக்கப்பட்டது; மேற்கு முகம் முழுநிலவைப் போல பிரகாசித்து, சாந்தமாக, நிலாக்கலையைத் தாங்கியது.

Verse 23

तदंकमंडलारूढा शक्तिर्माहेश्वरी परा । महालक्ष्मीरिति ख्याता श्यामा सर्वमनोहरा

அவரின் அங்கமண்டலத்தில் பரம மாஹேஸ்வரீ சக்தி அமர்ந்திருந்தாள். அவள் ‘மஹாலக்ஷ்மி’ எனப் புகழ்பெற்றாள்—ஷ்யாம நிறத்தாள், எல்லா மனங்களையும் கவர்வாள்.

Verse 24

मूर्तिं कृत्वैवमाकारां सकलीकृत्य च क्रमात् । मूर्तिमंतमथावाह्य यजेत्परमकारणम्

அதே வடிவில் ஒரு மூர்த்தியை அமைத்து, பின்னர் படிப்படியாக அதனை சகலீகரித்து (பிராணப்ரதிஷ்டை செய்து), மூர்த்திமான இறைவனை ஆவாஹனம் செய்து, பரம காரணமான சிவனை வழிபட வேண்டும்.

Verse 25

स्नानार्थे कल्पयेत्तत्र पञ्चगव्यं तु कापिलम् । पञ्चामृतं च पूर्णानि बीजानि च विशेषतः

ஸ்நானத்திற்காக அங்கே கபிலா பசுவிலிருந்து பெறும் பஞ்சகவ்யத்தைத் தயாரிக்க வேண்டும்; மேலும் பஞ்சாமிர்தம், குறிப்பாக முழுமையான (அகண்ட) தானியங்களும் விதைகளும் வைத்திட வேண்டும்.

Verse 26

पुरस्तान्मण्डलं कृत्वा रत्नचूर्णाद्यलंकृतम् । कर्णिकायां प्रविन्यस्येदीशानकलशं पुनः

ஆசனத்தின் முன்பாக ரத்தினத் தூள் முதலியவற்றால் அலங்கரிக்கப்பட்ட மண்டலத்தை அமைத்து, அதன் கர்ணிகையில் (மையத்தில்) மீண்டும் ஈசான கலசத்தை நிறுவ வேண்டும்.

Verse 27

सद्यादिकलशान्पश्चात्परितस्तस्य कल्पयेत् । ततो विद्येशकलशानष्टौ पूर्वादिवत्क्रमात्

அதன்பின் ஸத்யா முதலிய கலசங்களை அதன் சுற்றிலும் அமைக்க வேண்டும். பின்னர் கிழக்குத் திசையிலிருந்து தொடங்கி, முன்புபோல ஒழுங்காக வித்யேச கலசங்களாகிய எட்டு கலசங்களையும் நிறுவ வேண்டும்.

Verse 28

तीर्थाम्बुपूरितान्कृत्वा सूत्रेणावेष्ट्य पूर्ववत् । पुण्यद्रव्याणि निक्षिप्य समन्त्रं सविधानकम्

தீர்த்தநீரால் நிரப்பி, முன் கூறிய விதிப்படி நூலால் சுற்றிக் கட்டி, மந்திர உச்சாரணத்துடன் முறையாக உள்ளே புண்ணியப் பொருட்களை இட வேண்டும்।

Verse 29

दुकूलाद्येन वस्त्रेण समाच्छाद्य समंततः । सर्वत्र मंत्रं विन्यस्य तत्तन्मंत्रपुरस्सरम्

நுண் பட்டு போன்ற சிறந்த துணியால் எல்லாப் பக்கங்களிலும் மூடி, பின்னர் எங்கும் மந்திரங்களை நிறுவ வேண்டும்—ஒவ்வொரு இடத்திலும் அதற்குரிய மந்திரத்தை முன்னிட்டு।

Verse 30

स्नानकाले तु संप्राप्ते सर्वमङ्गलनिस्वनैः । पञ्चगव्यादिभिश्चैव स्नापयेत्परमेश्वरम्

ஸ்நான நேரம் வந்தபோது, மங்கள ஒலிகளின் நடுவே, பஞ்சகவ்யம் முதலிய தூயப் பொருட்களால் பரமேஸ்வரன் (சிவன்) அவர்களுக்கு அபிஷேகம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 31

ततः कुशोदकाद्यानि स्वर्णरत्नोदकान्यपि । गंधपुष्पादिसिद्धानि मन्त्रसिद्धानि च क्रमात्

பின்னர் வரிசையாக குசா கலந்த நீர் முதலியன, தங்கம்-ரத்தினம் சேர்த்து புனிதப்படுத்திய நீரும், நறுமணம்-மலர் முதலியவற்றால் சித்தமானதும் மந்திரத்தால் சித்தமானதும் ஆகிய நீர்களையும் பயன்படுத்த வேண்டும்।

Verse 32

उद्धृत्योद्धृत्य मन्त्रेण तैस्तैस्स्नाप्य महेश्वरम् । गंधं पुष्पादिदीपांश्च पूजाकर्म समाचरेत्

குறித்த மந்திரத்துடன் மீண்டும் மீண்டும் உயர்த்தி, அந்தந்த அர்ப்பணிப்புகளால் மகேஸ்வரனை அபிஷேகம் செய்ய வேண்டும்; பின்னர் சந்தனம், மலர்கள், தீபம் முதலியவற்றை அர்ப்பணித்து முறையாக பூஜை செய்ய வேண்டும்।

Verse 33

पलावरः स्यादालेप एकादशपलोत्तरः । सुवर्णरत्नपुष्पाणि शुभानि सुरभीणि च

லிங்கத்திற்கு பூசும் லேபனம் ‘பலாவர’ அளவாக இருந்து, அதில் பதினொன்று பலம் அதிகமாக இருக்கட்டும்; மேலும் மங்களமும் மணமுமுள்ள பொன், ரத்தினம், மலர்கள் அர்ப்பணிக்கப்படுக।

Verse 34

नीलोत्पलाद्युत्पलानि बिल्वपत्राण्यनेकशः । कमलानि च रक्तानि श्वेतान्यपि च शंभवे

நீலோற்பலம் முதலிய தாமரை மலர்கள், பல பில்வ இலைகள், மேலும் சிவப்பும் வெள்ளையும் தாமரைகள்—இவை அனைத்தும் சம்புவாகிய சிவனுக்கு அர்ப்பணிக்கப்படுக।

Verse 35

कृष्णागुरूद्भवो धूपः सकर्पूराज्यगुग्गुलः । कपिलाघृतसंसिद्धा दीपाः कर्पूरवर्तिजाः

கரிய அகுரு மரத்திலிருந்து தயாரான தூபம், அதில் கற்பூரம், நெய், குக்குலு கலந்து அர்ப்பணிக்கப்படுக; மேலும் கபிலா பசுவின் நெய்யால் தயாரித்து கற்பூரத் திரியுடன் விளக்குகள் ஏற்றப்படுக।

Verse 36

पञ्चब्रह्मषडंगानि पूज्यान्यावरणानि च । नैवेद्यः पयसा सिद्धः स गुडाज्यो महाचरुः

பஞ்சபிரம்மத்தின் ஷடங்கங்களும் ஆவரணங்களும் வழிபடப்படுக. நைவேத்யமாக பாலில் சமைத்து, வெல்லமும் நெய்யும் சேர்த்த மஹாசருவை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்।

Verse 37

पाटलोत्पलपद्माद्यैः पानीयं च सुगन्धितम् । पञ्चसौगंधिकोपेतं तांबूलं च सुसंस्कृतम्

பாடல, நீலோற்பலம், தாமரை முதலிய மலர்களால் மணமூட்டிய குடிநீர் அர்ப்பணிக்கப்படுக; மேலும் ஐவகை நறுமணப் பொருள்களுடன் நன்கு தயாரித்த தாம்பூலமும் சமர்ப்பிக்கப்படுக।

Verse 38

सुवर्णरत्नसिद्धानि भूषणानि विशेषतः । वासांसि च विचित्राणि सूक्ष्माणि च नवानि च

அவர்கள் குறிப்பாக பொன் மற்றும் மாணிக்கங்களால் செய்யப்பட்ட ஆபரணங்களையும், பலவகை வடிவமைப்புள்ள நுண்மையான புதிய ஆடைகளையும் அர்ப்பணித்தனர்.

Verse 39

दर्शनीयानि देयानि गानवाद्यादिभिस्सह । जपश्च मूलमंत्रस्य लक्षः परमसंख्यया

பாடல், வாத்தியங்கள் முதலியவற்றுடன் காணத்தக்க மங்களமான காணிக்கைகளை அர்ப்பணிக்க வேண்டும். மேலும் மூலமந்திர ஜபத்தை உச்ச எண்ணிக்கையாக—ஒரு லட்சம்—செய்ய வேண்டும்.

Verse 40

एकावरा त्र्युत्तरा च पूजा फलवशादिह । दशसंख्यावरो होमः प्रतिद्रव्यं शतोत्तरः

இங்கு விரும்பிய பலனுக்கேற்ப பூஜை ஒருமுறை அல்லது மூன்றுமுறை (மேலும் ஒரு கூடுதல் ஆவர்த்தனத்துடன்) செய்யலாம். ஹோமம் பத்துகளின் மடங்காக விதிக்கப்பட்டது; ஒவ்வொரு திரவியத்திற்கும் நூற்றொன்று முறை செய்ய வேண்டும்.

Verse 41

घोररूपश्शिवश्चिंत्यो मारणोच्चाटनादिषु । शिवलिंगे शिवाग्नौ च ह्यन्यासु प्रतिमासु च

மாரணம், உச்சாடனம் முதலிய செயல்களில் சிவனின் கோர ரூபத்தைத் தியானிக்க வேண்டும்—சிவலிங்கத்தில், சிவாக்னியில், மேலும் பிற பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்ட விக்ரகங்களிலும்.

Verse 42

चिंत्यस्सौम्यतनुश्शंभुः कार्ये शांतिकपौष्टिके । आयसौ स्रुक्स्रुवौ कार्यौ मारणादिषु कर्मसु

சாந்தி மற்றும் பௌஷ்டிக (வளர்ச்சி) காரியங்களில் சௌம்யமான திருமேனியுடைய சம்புவைத் தியானிக்க வேண்டும். ஆனால் மாரணம் முதலிய உக்கிர கர்மங்களில் ஆஹுதி ஸ்ருக்-ஸ்ருவா கரண்டிகள் இரும்பால் செய்யப்பட வேண்டும்.

Verse 43

तदन्यत्र तु सौवर्णौ शांतिकाद्येषु कृत्स्नशः । दूर्वया घृतगोक्षीरमिश्रया मधुना तथा

ஆனால் சாந்தி முதலிய பிற கிரியைகளில் முழுமையாக பொன் (பொருட்கள்/கருவிகள்) பயன்படுத்த வேண்டும்; மேலும் தூர்வையுடன் நெய், பசும்பால் கலவை, மற்றும் தேனையும் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

Verse 44

चरुणा सघृतेनैव केवलं पयसापि वा । जुहुयान्मृत्युविजये तिलै रोगोपशांतये

மரணத்தை வெல்லும் பொருட்டு நெய் கலந்த சருவினாலோ, அல்லது பால் மட்டும் கொண்டு கூட அக்னியில் ஆஹுதி செலுத்த வேண்டும். நோய் சாந்திக்குத் திலத்தால் ஹோமம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 45

घृतेन पयसा चैव कमलैर्वाथ केवलैः । समृद्धिकामो जुहुयान्महादारिद्र्यशांतये

மிகுந்த வறுமை சாந்திக்காக செல்வம் நாடுபவன் நெய் மற்றும் பால் கொண்டு அக்னியில் ஆஹுதி செலுத்த வேண்டும்; மேலும் தாமரை மலர்கள் மட்டும் கொண்டு கூட ஆஹுதி அர்ப்பணிக்கலாம்.

Verse 46

जातीपुष्पेण वश्यार्थी जुहुयात्सघृतेन तु । घृतेन करवीरैश्च कुर्यादाकर्षणं द्विजः

வசியம் வேண்டுபவன் நெய் சேர்த்த மல்லிகை (ஜாதி) மலரால் அக்னியில் ஆஹுதி செலுத்த வேண்டும். மேலும் இருபிறப்பன் நெய்யில் கன்னேர (கரவீர) மலர்களை அர்ப்பணித்து ஆகர்ஷணக் கிரியையைச் செய்யலாம்.

Verse 47

तैलेनोच्चाटनं कुर्यात्स्तंभनं मधुना पुनः । स्तंभनं सर्षपेणापि लशुनेन तु पातनम्

எண்ணெயால் உச்சாடனக் கிரியை செய்ய வேண்டும்; தேனினால் மீண்டும் ஸ்தம்பனக் கிரியை. கடுகினாலும் ஸ்தம்பனம் செய்யலாம்; பூண்டினால் பாதனக் கிரியை நிறைவேறும்.

Verse 48

ताडनं रुधिरेण स्यात्खरस्योष्ट्रस्य चोभयोः । मारणोच्चाटने कुर्याद्रोहिबीजैस्तिलान्वितैः

தாடனச் செயலில் கழுதையினது அல்லது ஒட்டகத்தினது, அல்லது இரண்டினதும் கலந்த இரத்தம் பயன்படுத்தப்பட வேண்டும். மாரணமும் உச்சாடனமும் செய்ய ரோஹீ விதைகளை எள்ளுடன் கலந்து செயல் நடத்த வேண்டும்.

Verse 49

विद्वेषणं च तैलेन कुर्याल्लांगलकस्य तु । बंधनं रोहिबीजेन सेनास्तंभनमेव च

வித்வேஷம் உண்டாக்கும் செயல் அந்தத் தைலத்தால் செய்யப்பட வேண்டும். லாங்கலக விதியால் நிரோதம் (தடை) நிகழும். ரோஹீ விதையால் பந்தனம்; அதுபோல சேனாஸ்தம்பனமும் நிறைவேறும்.

Verse 50

रक्तसर्षपसंमिश्रैर्होमद्रव्यैरशेषतः । हस्तयंत्रोद्भवैस्तैलैर्जुहुयादाभिचारिके

ஆபிசாரிகச் செயலில் சிவப்பு கடுகு கலந்த எல்லா ஹோமப் பொருட்களாலும் முழுமையாக ஆஹுதி அளிக்க வேண்டும்; கைஅழுத்து யந்திரத்தில் எடுக்கப்பட்ட தைலங்களையும் அக்னியில் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

Verse 51

कटुकीतुषसंयुक्तैः कार्पासास्थिभिरेव च । सर्षपैस्तैलसंमिश्रैर्जुहुयादाभिचारिके

ஆபிசாரிகச் செயலில் கடுகடுப்பான துஷம் (உமி) கலந்த பொருட்களுடன், பருத்தி விதைகளையும் சேர்த்து, தைலத்துடன் கலந்த கடுகினால் அக்னியில் ஆஹுதி அளிக்க வேண்டும்.

Verse 52

ज्वरोपशांतिदं क्षीरं सौभाग्यफलदं तथा । सर्वसिद्धिकरो होमः क्षौद्राज्यदधिभिर्युतैः

க்ஷீரம் (பால்) காய்ச்சலைத் தணித்து, நல்வாழ்வின் பலனை அளிப்பதாக கூறப்படுகிறது. தேன், நெய், தயிர் ஆகியவற்றுடன் கூடிய ஆஹுதிகளால் செய்யப்படும் ஹோமம் எல்லாச் சித்திகளையும் அளிக்கும்.

Verse 53

क्षीरेण तंदुलैश्चैव चरुणा केवलेन वा । शांतिकं पौष्टिकं वापि सप्तभिः समिदादिभिः

பாலும் அரிசியும் கொண்டு, அல்லது எளிய சரு (ஹவி) மட்டும் கொண்டு கூட, சமித் முதலிய ஏழு உபகரணங்களுடன் சாந்திகம் அல்லது பௌஷ்டிகம் எனும் ஹோமத்தை விதிப்படி செய்ய வேண்டும்।

Verse 54

द्रव्यैर्विशेषतो होमे वश्यमाकर्षणं तथा । वश्यमाकर्षणं चैव श्रीपदं च विशेषतः

ஹோமத்தில் குறிப்பிட்ட விசேஷப் பொருட்களைப் பயன்படுத்தினால் வசீகரமும் ஆகர்ஷணமும் உண்டாகும்; அந்த வசீகர-ஆகர்ஷணம் குறிப்பாக ஸ்ரீபதம்—செல்வமும் மங்களமான உயர்வும்—அடைவதோடு தொடர்புடையது।

Verse 55

बिल्वपत्रैस्तु हवनं शत्रोर्विजयदं तथा । समिधः शांतिकार्येषु पालाशखदिरादिकाः

பில்வ இலைகளால் செய்யப்படும் ஹவனம் பகைவர்மேல் வெற்றியை அளிக்கும். சாந்திகாரியங்களில் பலாசம், கதீரம் முதலிய சமித் குச்சிகள் உகந்தவை.

Verse 56

करवीरार्कजाः क्रौर्ये कण्टकिन्यश्च विग्रहे । प्रशांतः शांतिकं कुर्यात्पौष्टिकं च विशेषतः

கொடுமை எழும்பினால் கரவீரம், அர்க்கம் சார்ந்த பரிகாரங்களைச் செய்ய வேண்டும்; மோதல்-வாதம் ஏற்பட்டால் முள்ளுடைய (பாதுகாப்பு) முறைகள் விதிக்கப்பட்டுள்ளன. ஆனால் அமைதியான பக்தன் சிறப்பாக சாந்திகமும் பௌஷ்டிகமும் செய்ய வேண்டும்।

Verse 57

निर्घृणः क्रुद्धचित्तस्तु प्रकुर्यादाभिचारिकम् । अतीवदुरवस्थायां प्रतीकारांतरं न चेत्

இரக்கமற்றும் கோபமுற்ற மனத்தையுடையவன் கூட ஆபிசாரிக (எதிர்செயல் மந்திரப் பிரயோகம்) வழியை நாடலாம்—மிகக் கடுமையான நிலையிலே வேறு பரிகாரம் இல்லையெனில்.

Verse 58

आततायिनमुद्दिश्य प्रकुर्यादाभिचारिकम् । स्वराष्ट्रपतिमुद्दिश्य न कुर्यादाभिचारिकम्

ஆததாயியை நோக்கி அபிசாரச் செயல் செய்யலாம்; ஆனால் தன் நாட்டின் அரசனை நோக்கி அபிசாரம் செய்யக் கூடாது।

Verse 59

यद्यास्तिकस्सुधर्मिष्ठो मान्यो वा यो ऽपि कोपि वा । तमुद्दिश्यापि नो कुर्यादाततायिनमप्युत

யார் ஆனாலும்—ஆஸ்திகன், மிகத் தர்மநிஷ்டன், மதிக்கத்தக்கவன் என்றாலும்—அவனை நோக்கியும் ஆததாயியின் செயலைச் செய்யக் கூடாது; அத்தகைய பாவத்திற்குத் தூண்டவும் கூடாது।

Verse 60

मनसा कर्मणा वाचा यो ऽपि कोपि शिवाश्रितः । स्वराष्ट्रपतिमुद्दिश्य शिवा श्रितमथापि वा

யார் ஒருவராயினும் மனம், செயல், சொல் ஆகியவற்றால் சிவனைச் சரணடைந்து—தன் நாட்டின் அரசனை நோக்கியோ அல்லது வேறு சிவபக்தனை நோக்கியோ இருந்தாலும்—அவன் சிவன் அருள்ச் சரணில் உள்ளவன் எனக் கருதப்படுவான்।

Verse 61

कृत्वाभिचारिकं कर्म सद्यो विनिपतेन्नरः । स्वराष्ट्रपालकं तस्माच्छिवभक्तं च कञ्चन

அபிசாரக் கர்மம் செய்தவன் உடனே வீழ்ச்சி அடைவான்; ஆகவே தன் நாட்டின் காவலனையும் எந்தச் சிவபக்தனையும் அபிசாரத்தால் தீங்கிழைக்கக் கூடாது।

Verse 62

न हिंस्यादभिचाराद्यैर्यदीच्छेत्सुखमात्मनः । अन्यं कमपि चोद्दिश्य कृत्वा वै मारणादिकम्

தன் நலனை விரும்புபவன் அபிசாரம் முதலியவற்றால் யாரையும் தீங்கிழைக்கக் கூடாது; வேறு எவரையும் நோக்கி மாரணம் போன்ற செயல்களை ஒருபோதும் செய்யக் கூடாது।

Verse 63

पश्चात्तापेन संयुक्तः प्रायश्चित्तं समाचरेत् । बाणलिंगे ऽपि वा कुर्यान्निर्धनो धनवानपि

உண்மையான பச்சாத்தாபத்துடன் கூடி முறையாகப் பிராயச்சித்தம் செய்ய வேண்டும். ஏழையாயினும் செல்வனாயினும் பாணலிங்கத்தின் முன்பும் அதைச் செய்யலாம்.

Verse 64

स्वयंभूते ऽथ वा लिंगे आर्षके वैदिके ऽपि वा । अभावे हेमरत्नानामशक्तौ च तदर्जने

லிங்கம் சுயம்புவாயினும், ரிஷி மரபின்படி நிறுவப்பட்டதாயினும், வேத விதிப்படியாயினும்—தங்கம், ரத்தினங்கள் இல்லையெனில் அல்லது பெற இயலாமையெனில், இயன்ற அளவில் பூஜை செய்ய வேண்டும்.

Verse 65

मनसैवाचरेदेतद्द्रव्यैर्वा प्रतिरूपकैः । क्वचिदंशे तु यः शक्तस्त्वशक्तः क्वचिदंशके

இந்த வழிபாட்டை மனத்தாலேயே செய்யலாம்; அல்லது பொருட்களால், அல்லது ஏற்ற மாற்றுப் பொருட்களால் செய்யலாம். ஒருவர் ஒரு அங்கத்தில் வல்லவர், மற்றொன்றில் வல்லமையற்றவர்; ஆகவே ஒவ்வொன்றிலும் இயன்ற அளவில் செய்ய வேண்டும்.

Verse 66

सो ऽपि शक्त्यनुसारेण कुर्वंश्चेत्फलमृच्छति । कर्मण्यनुष्ठिते ऽप्यस्मिन्फलं यत्र न दृश्यते

அவனும் தன் ஆற்றலுக்கேற்பச் செய்தால் நிச்சயமாகப் பலனை அடைவான். ஆயினும் இந்தக் கர்மம் முறையாகச் செய்தபோதும் சில நேரங்களில் பலன் உடனே தெரியாது.

Verse 67

द्विस्त्रिर्वावर्तयेत्तत्र सर्वथा दृश्यते फलम् । पूजोपयुक्तं यद्द्रव्यं हेमरत्नाद्यनुत्तमम्

அந்த அனுஷ்டானத்தை இருமுறை அல்லது மும்முறை மீண்டும் செய்தால் பலன் நிச்சயமாகத் தெரியும். பூஜையில் பயன்படும் சிறந்த தங்கம், ரத்தினம் முதலிய பொருட்கள் சிவபூஜையில் மிக உயர்ந்த பலன் தரும்.

Verse 68

तत्सर्वं गुरवे दद्याद्दक्षिणां च ततः पृथक् । स चेन्नेच्छति तत्सर्वं शिवाय विनिवेदयेत्

அதையெல்லாம் குருவுக்கு அர்ப்பணித்து, பின்னர் தனியாக தட்சிணை (காணிக்கை) சமர்ப்பிக்க வேண்டும். குரு ஏற்க விரும்பாவிட்டால், அனைத்தையும் பரமசிவனுக்கே அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

Verse 69

अथवा शिवभक्तेभ्यो नान्येभ्यस्तु प्रदीयते । यः स्वयं साधयेच्छक्त्या गुर्वादिनिरपेक्षया

அல்லது இது சிவபக்தர்களுக்கே வழங்கப்பட வேண்டும்; பிறருக்கு அல்ல. தன் வல்லமையை மட்டும் நம்பி, குரு முதலிய வழிகாட்டிகளைப் பொருட்படுத்தாமல் தனியே சாதனை செய்ய முயல்வவன் முறையற்றவன்.

Verse 70

सो ऽप्येवमाचरेदत्र न गृह्णीयात्स्वयं पुनः । स्वयं गृह्णाति यो लोभात्पूजांगद्रव्यमुत्तमम्

அவனும் இங்கே இதே முறையில் நடந்து, மீண்டும் தன்னுக்காக எதையும் எடுத்துக்கொள்ளக் கூடாது. பூஜைக்குரிய சிறந்த உபகரணங்களை பேராசையால் தானே எடுத்துக்கொள்வவன் தர்மத்திற்கு விரோதமாக நடக்கிறான்.

Verse 71

कांक्षितं न लभेन्मूढो नात्र कार्या विचारणा । अर्चितं यत्तु तल्लिंगं गृह्णीयाद्वा नवा स्वयम्

மூடன் விரும்பிய பலனை அடையான்—இதில் மேலும் ஆராய வேண்டியதில்லை. ஆகவே முறையாக அர்ச்சிக்கப்பட்ட அந்த லிங்கத்தையே ஏற்க வேண்டும்; அல்லது தானே புதிய லிங்கத்தைப் பூஜிக்க வேண்டும்.

Verse 72

गृह्णीयाद्यदि तन्नित्यं स्वयं वान्यो ऽपि वार्चयेत् । यथोक्तमेव कर्मैतदाचरेद्यो ऽनपायतः

அவன் அந்த நியமத்தை ஏற்று தினமும் கடைப்பிடித்தால்—தானே பூஜை செய்தாலும் அல்லது மற்றொருவரால் செய்ய வைத்தாலும்—இந்தச் செயலைச் சொல்லப்பட்டபடியே, சிதறாமல் நடத்த வேண்டும்.

Verse 73

फलं व्यभिचरेन्नैवमित्यतः किं प्ररोचकम् । तथाप्युद्देशतो वक्ष्ये कर्मणः सिद्धिमुत्तमम्

இவ்விதமாகக் கர்மத்தின் பலன் ஒருபோதும் மாறாதிருக்க, மேலும் தூண்டுதல் எதற்கு? ஆயினும், நன்கு அறிந்து நிறைவேற்றுவதற்காக, கர்மத்தின் உத்தம சித்தியைச் சுருக்கமாக நான் உரைக்கிறேன்.

Verse 74

अपि शत्रुभिराक्रांतो व्याधिभिर्वाप्यनेकशः । मृत्योरास्यगतश्चापि मुच्यते निरपायतः

பகைவரால் தாக்கப்பட்டாலும், பல நோய்களால் வாடினாலும், மரணத்தின் வாயிலே சென்றாலும்—சிவனில் சரணடைந்தவன் நிச்சயமாகவும் அபாயமின்றியும் விடுதலை பெறுவான்.

Verse 75

पूजायते ऽतिकृपणो रिक्तो वैश्रवणायते । कामायते विरूपो ऽपि वृद्धो ऽपि तरुणायते

சிவபூஜையின் அருளால் மிகக் கஞ்சனும் போற்றப்படுவான்; வறியவனும் வைஸ்ரவணன் (குபேரன்) போல ஆகுவான். அழகில்லாதவனும் விரும்பத்தக்கவனாவான்; முதியவனும் இளமை பெற்றதுபோல் ஆகுவான்.

Verse 76

शत्रुर्मित्रायते सद्यो विरोधी किंकरायते । विषायते यदमृतं विषमप्यमृतायते

பகைவனும் உடனே நண்பனாகிறான்; எதிரியும் பணியாளனாகிறான். அமுதமென இருப்பதும் விஷமெனத் தோன்றலாம்; விஷமென இருப்பதும் அமுதமென ஆகலாம்—இது மனநிலைக்கேற்ப.

Verse 77

स्थलायते समुद्रो ऽपि स्थलमप्यर्णवायते । महीधरायते श्वभ्रं स च श्वभ्रायते गिरिः

கடலும் நிலம்போல் தோன்றும்; நிலமும் கடல்போல் தோன்றும். குழியும் மலைபோல் தெரியும்; அதே மலை குழிபோல் தெரியும்—பந்தப்பட்ட உயிரின் மீது மாயை ஏற்படுத்தும் இத்தகைய புரட்டுப் புலப்பாடே இது.

Verse 78

पद्माकरायते वह्निः सरो वैश्वानरायते । वनायते यदुद्यानं तदुद्यानायते वनम्

அந்த விபரீத நிலையிலே தீயே தாமரைத் தடாகமெனத் தோன்றும்; தடாகமோ எரியும் வைஶ்வானரத் தீயெனப் புலப்படும். தோட்டம் காடெனத் தெரியும்; காடு தோட்டமெனத் தோன்றும்.

Verse 79

सिंहायते मृगः क्षुद्रः सिंहः क्रीडामृगायते । स्त्रियो ऽभिसारिकायन्ते लक्ष्मीः सुचरितायते

யுகக் கலக்கத்தில் அற்ப மானும் சிங்கமென நடிக்கும்; சிங்கமோ விளையாட்டு மிருகமெனத் தாழ்கிறது. பெண்கள் அபிசாரிகையென மறைவாக ஆசையில் அலைவார்கள்; லக்ஷ்மி சுசரிதமும் நற்குணமும் உள்ள இடத்திலேயே தங்கும்.

Verse 80

स्वैरप्रेष्यायते वाणी कीर्तिस्तु गणिकायते । स्वैराचारायते मेधा वज्रसूचीयते मनः

அடங்காத நடத்தையில் வீழ்ந்தால் வாக்கு கூலிச் சேவகனென ஆகும்; புகழ் கணிகையென விற்பனையாகும். மேதைமை ஒழுக்கமற்ற வழிக்குச் சாயும்; மனம் வைர-ஊசியென—கடினம், கூர்மை, துளைக்கும் தன்மை—பெறும்.

Verse 81

महावातायते शक्तिर्बलं मत्तगजायते । स्तम्भायते समुद्योगैः शत्रुपक्षे स्थिता क्रिया

சக்தி பெருங்காற்றெனக் கொந்தளித்து, பலம் மதயானையெனப் பெருகும்போது, செயல்—எதிர்ப்பக்கத்தில் நிலை கொண்டால்—அதிக உழைப்பும் வெறித்த முயற்சியும் காரணமாகத் தடைபட்டு உறைந்து நிற்கும்.

Verse 82

शत्रुपक्षायते ऽरीणां सर्व एव सुहृज्जनः । शत्रवः कुणपायन्ते जीवन्तोपि सबांधवाः

பகை உணர்வால் பிடிக்கப்பட்டவனுக்கு ஒவ்வொரு நல்வாழ்த்தாளனும் எதிர்ப்பக்கத்தவனெனத் தோன்றுவான். எதிரிகளோ—உயிருடன் இருந்தாலும், உறவினருடன் கூட—பிணம்போல் அற்பமெனப் புலப்படும். இவ்வாறு வெறுப்பின் பந்தம் விவேகத்தை மயக்கி, சிவகிருபையிலிருந்து ஆன்மாவைத் தள்ளி கட்டுகிறது.

Verse 83

आपन्नो ऽपि गतारिष्टः स्वयं खल्वमृतायते । रसाय नायते नित्यमपथ्यमपि सेवितम्

துன்பத்தில் அகப்பட்டவரும் அபாயத்திலிருந்து விடுபடுவர்; அது தானே அமுதமாக மாறும். ஆனால் அப்பத்தியமானது எப்போதும் உண்டாலும், அது ஒருபோதும் ரஸாயனமாக, உயிரளிக்கும் அமுதமாகாது.

Verse 84

अनिशं क्रियमाणापि रतिस्त्वभिनवायते । अनागतादिकं सर्वं करस्थामलकायते

இடையறாது பயின்றாலும் அந்த அன்புமிகு பக்தி எப்போதும் புதுமையாய் திகழும்; மேலும் எதிர்காலம் முதலிய அனைத்தும் கையில் வைத்த ஆமலகப் பழம்போல் தெளிவாக அறியப்படும்.

Verse 85

यादृच्छिकफलायन्ते सिद्धयो ऽप्यणिमादयः । बहुनात्र किमुक्तेन सर्वकामार्थसिद्धिषु

அணிமா முதலிய யோகசித்திகளும் தற்செயலான துணைபலன்களாகவே தோன்றும். இங்கே அதிகம் சொல்ல வேண்டுமா? எல்லா விரும்பிய இலக்குகளின் நிறைவேற்றத்திலும் (சிவகிருபையும் ஆராதனையும்) உறுதியாகப் பூர்த்தி அளிக்கும்.

Verse 86

अस्मिन्कर्मणि निर्वृत्ते त्वनवाप्यं न विद्यते

இந்தப் புனிதக் கர்மானுஷ்டானம் முறையாக நிறைவேறினால், உனக்குப் பெறமுடியாதது எதுவும் இல்லை.