लिङ्गप्रतिष्ठा-माहात्म्यम् / The Greatness of Liṅga Installation

Verse 1

उपमन्युरुवाच । नित्यनैमित्तिकात्काम्याद्या सिद्धिरिह कीर्तिता । सा सर्वा लभ्येत सद्यो लिंगबेरप्रतिष्ठया

உபமன்யு கூறினார்—இங்கு நித்திய, நைமித்திக, காம்ய கர்மங்களால் உண்டாகும் சித்திகள் கூறப்பட்டுள்ளன. சிவனின் லிங்கமும் புனித பேரா (மூர்த்தி)யும் பிரதிஷ்டை செய்யப்படின் அவை அனைத்தும் உடனே கிடைக்கும்.

Verse 2

सर्वो लिंगमयो लोकस्सर्वं लिंगे प्रतिष्ठितम् । तस्मात्प्रतिष्ठिते लिंगे भवेत्सर्वं पतिष्ठितम्

முழு உலகமும் லிங்கமயமே; அனைத்தும் லிங்கத்திலே பிரதிஷ்டிதம். ஆகவே லிங்கம் முறையாக பிரதிஷ்டை செய்யப்படின், அனைத்தும் உறுதியாக நிலைபெற்றதுபோல் ஆகும்.

Verse 3

ब्रह्मणा विष्णुना वापि रुद्रेणान्येन केन वा । लिंगप्रतिष्ठामुत्सृज्य क्रियते स्वपदस्थितिः

பிரம்மா, விஷ்ணு, ருத்ரன் அல்லது வேறு யாராயினும்—சிவலிங்கப் பிரதிஷ்டை இன்றித் தன் பரம நிலையிலான நிலைத்தன்மை பெறுதல் நிகழாது।

Verse 4

किमन्यदिह वक्तव्यं प्रतिष्ठां प्रति कारणम् । पर्तिष्ठितं शिवेनापि लिंगं वैश्वेश्वरं यतः

இங்கே பிரதிஷ்டையின் காரணமும் அதிகாரமும் பற்றி மேலும் என்ன சொல்ல வேண்டும்? இதே காரணத்தினாலே சிவனே வைஶ்வேஶ்வர லிங்கத்தை பிரதிஷ்டை செய்தார்।

Verse 5

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन परत्रेह च शर्मणे । स्थापयेत्परमेशस्य लिंगं बेरमथापि वा

ஆகையால் இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் நலன் பெற முழு முயற்சியுடன் பரமேஸ்வரனின் லிங்கத்தை நிறுவ வேண்டும்; அல்லது பேரம் (மூர்த்தி)யையும் பிரதிஷ்டை செய்ய வேண்டும்।

Verse 6

श्रीकृष्ण उवाच । किमिदं लिंगमाख्यातं कथं लिंगी महेश्वरः । कथं च लिंगभावो ऽस्य कस्मादस्मिञ्छिवो ऽर्च्यते

ஸ்ரீகிருஷ்ணன் கூறினார்—‘லிங்கம்’ என்று சொல்லப்படுவது என்ன? மகேஸ்வரன் ‘லிங்கி’ என்று எவ்வாறு அழைக்கப்படுகிறார்? அவருக்கு ‘லிங்கபாவம்’ எப்படியுள்ளது? மேலும் எந்த காரணத்தால் இந்த லிங்கத்தில் சிவன் வழிபடப்படுகிறார்?

Verse 7

उपमन्युरुवाच । अव्यक्तं लिंगमाख्यातं त्रिगुणप्रभवाप्ययम् । अनाद्यनंतं विश्वस्य यदुपादानकारणम्

உபமன்யு கூறினார்—லிங்கம் அவ்யக்தம் என்று அறிவிக்கப்படுகிறது; முக்குணங்கள் அதிலிருந்தே தோன்றி அதிலேயே லயமாகின்றன. அது ஆதியற்றதும் அந்தமற்றதும்; உலகின் உபாதான காரணம் அதுவே।

Verse 8

तदेव मूलप्रकृतिर्माया च गगनात्मिका । तत एव समुत्पन्नं जगदेतच्चराचरम्

அதே பரமத் தத்துவமே மூலப் பிரகிருதி; ஆகாசச் சுபாவமுடைய மாயையும் அதுவே. அதிலிருந்தே இச் சராசர உலகமெல்லாம் தோன்றியது.

Verse 9

अशुद्धं चैव शुद्धं यच्छुद्धाशुद्धं च तत्त्रिधा । ततः शिवो महेशश्च रुद्रो विष्णुः पितामहः

அத்தத்துவம் மூவகை: அசுத்தம், சுத்தம், சுத்தாசுத்தம் (கலப்பு). அதிலிருந்தே சிவன், மகேசன், ருத்ரன், விஷ்ணு, பிதாமஹன் (பிரம்மா) வெளிப்படுகின்றனர்.

Verse 10

भूतानि चेन्द्रियैर्जाता लीयन्ते ऽत्र शिवाज्ञया । अत एव शिवो लिंगो लिंगमाज्ञापयेद्यतः

பூதங்களும் அவை தோன்றும் இந்திரியங்களும் சிவனின் ஆணையால் இங்கேயே லயமடைகின்றன. ஆகவே சிவன் ‘லிங்கம்’ எனப்படுகிறார்; அவரது இறை ஆணையால் உலகம் குறியிடப்பட்டும் ஆளப்பட்டும் நிற்கிறது.

Verse 11

यतो न तदनाज्ञातं कार्याय प्रभवेत्स्वतः । ततो जातस्य विश्वस्य तत्रैव विलयो यतः

அவருக்கு அறியப்படாத எந்தக் காரியமும் தானாகவே தோன்றாது. ஆகவே அவரிலிருந்து பிறந்த இந்த விஸ்வம், அவரிலேயே லயமடைகிறது; அவரே அதன் ஆதாரமும் காரணமும் ஆவார்.

Verse 12

अनेन लिंगतां तस्य भवेन्नान्येन केनचित् । लिंगं च शिवयोर्देहस्ताभ्यां यस्मादधिष्ठितम्

இதனால் மட்டுமே அவருக்கு ‘லிங்கத் தன்மை’ உண்டாகிறது; வேறு எதாலும் அல்ல. லிங்கம் சிவ-சக்தியின் உடலே; ஏனெனில் அது இருவராலும் ஆதிஷ்டிதமும் வாசமுமாகிறது.

Verse 13

अतस्तत्र शिवः साम्बो नित्यमेव समर्चयेत् । लिंगवेदी महादेवी लिंगं साक्षान्महेश्वरः

ஆகையால் அந்தப் புனிதத் தலத்தில் உமையுடன் கூடிய சிவன் (சாம்பன்) அவரை எப்போதும் வழிபட வேண்டும். லிங்கத்தின் வேதி மகாதேவியே; லிங்கம் கண்முன் மகேஸ்வரன் தானே।

Verse 14

तयोः संपूजनादेव स च सा च समर्चितौ । न तयोर्लिंगदेहत्वं विद्यते परमार्थतः

அவர்களிருவரையும் முறையாகப் பூஜித்தாலே அவர் (சிவன்) மற்றும் அவள் (தேவி) இருவரும் போற்றப்படுகின்றனர். ஆனால் பரமார்த்தத்தில் அவர்களுக்கு லிங்க-தேகத்துவம் இல்லை।

Verse 15

यतस्त्वेतौ विशुद्धौ तौ देहस्तदुपचारतः । तदेव परमा शक्तिः शिवस्य परमात्मनः

ஏனெனில் அவர்கள் இருவரும் மிகத் தூயவர்கள்; ஆகவே ‘தேகம்’ எனும் சொல் வழக்குப் பயன்பாட்டினால் மட்டுமே கூறப்படுகிறது. அதே தூய தத்துவமே பரமாத்மா சிவனின் பரம சக்தி.

Verse 16

शक्तिराज्ञां यदादत्ते प्रसूते तच्चराचरम् । न तस्य महिमा शक्यो वक्तुं वर्षशतैरपि

ஆண்டவனின் ஆணையால் அரச சக்தி (சக்தி) அருளப்படும்போது, அது அசையும்-அசையாத அனைத்துலகையும் படைக்கிறது. அதன் மகிமையை நூறு ஆண்டுகளாலும் முழுதாய் சொல்ல இயலாது।

Verse 17

येनादौ मोहितौ स्यातां ब्रह्मनारायणावपि । पुरा त्रिभुवनस्यास्य प्रलये समुपस्थिते

அவராலே ஆதியில் பிரம்மாவும் நாராயணனும் கூட மயங்கினர்—முன்னொரு காலத்தில் இந்தத் திரிபுவனத்தின் பிரளயம் நெருங்கியபோது.

Verse 18

यदृच्छया गतस्तत्र ब्रह्मा लोकपितामहः

தெய்வ யத்ருச்சையால் உலகப் பிதாமகன் பிரம்மா அங்கே சென்றடைந்தான்.

Verse 19

ददर्श पुण्डरीकाक्षं स्वपन्तं तमनाकुलम् । मायया मोहितः शम्भोर्विष्णुमाह पितामहः

அவர் தாமரைநயனான விஷ்ணுவை கலக்கமின்றி உறங்கிக் கொண்டிருப்பதைக் கண்டார். பின்னர் ஷம்புவின் மாயையால் மயங்கிய பிதாமகன் பிரம்மா விஷ்ணுவை நோக்கி உரைத்தான்.

Verse 20

कस्त्वं वदेत्यमर्षेण प्रहृत्योत्थाप्य माधवम् । स तु हस्तप्रहारेण तीव्रेणाभिहतः क्षणात्

கோபத்தில் அவன் மாதவனை அடித்து எழுப்பி—“நீ யார்? சொல்!” என்று கூவினான். ஆனால் அந்தக் கடும் கைஅடி நொடியில் மாதவனைப் பெரிதும் காயப்படுத்தியது.

Verse 21

प्रबुद्धोत्थाय शयनाद्ददर्श परमेष्ठिनम् । तमाह चांतस्संक्रुद्धः स्वयमक्रुद्धवद्धरिः

உறக்கம் கலைந்து படுக்கையிலிருந்து எழுந்த ஹரி பரமேஷ்டி பிரம்மாவைக் கண்டார். உள்ளத்தில் கோபம் இருந்தும், கோபமில்லாதவர் போலத் தன்னை அடக்கி உரைத்தார்.

Verse 22

कुतस्त्वमागतो वत्स कस्मात्त्वं व्याकुलो वद । इति विष्णुवचः श्रुत्वा प्रभुत्वगुणसूचकम्

“குழந்தையே, எங்கிருந்து வந்தாய்? ஏன் கலங்குகிறாய்? சொல்.” என்று விஷ்ணுவின் ஆண்டன்மையும் காப்பாற்றும் இயல்பையும் காட்டும் சொற்களை கேட்டதும் அவன் பதிலுரைக்கத் தொடங்கினான்.

Verse 23

रजसा बद्धवैरस्तं ब्रह्मा पुनरभाषत । वत्सेति मां कुतो ब्रूषे गुरुः शिष्यमिवात्मनः

ரஜஸால் பகை கட்டுண்ட அவனை நோக்கி பிரம்மா மீண்டும் கூறினார்— “என்னை ‘வத்ஸா’ என்று ஏன் அழைக்கிறாய்? நீ குருவாகவும் நான் உன் சீடனாகவும் இருப்பதுபோல் பேசுகிறாயே?”

Verse 24

मां न जानासि किं नाथं प्रपञ्चो यस्य मे कृतिः । त्रिधात्मानं विभज्येदं सृष्ट्वाथ परिपाल्यते

“ஓ நாதா! என்னை அறியவில்லையா? இந்த வெளிப்பட்ட பிரபஞ்சம் முழுவதும் என் செயல். என் இருப்பை மூவகையாகப் பிரித்து இந்த உலகை படைத்து, பின்னர் அதை காத்து ஆள்கிறேன்।”

Verse 25

संहरामि नमे कश्चित्स्रष्टा जगति विद्यते । इत्युक्ते सति सो ऽप्याह ब्रह्माणं विष्णुरव्ययः

அவன்— “நான் லயப்படுத்துகிறேன்; எனக்கு உலகில் படைப்பாளர் எவரும் இல்லை” என்று கூறியபோது, அழிவிலாத விஷ்ணு பதிலாக பிரம்மாவிடம் பேசினார்।

Verse 26

अहमेवादिकर्तास्य हर्ता च परिपालकः । भवानपि ममैवांगादवतीर्णः पुराव्ययात्

“நானே இந்த பிரபஞ்சத்தின் ஆதிகர்த்தா, பிரளயத்தில் இதை எடுத்தழிப்பவன், மேலும் காப்பவன். நீயும் முன்காலத்தில் என் அங்கத்திலிருந்தே— அழிவிலாத என்னிடமிருந்தே— அவதரித்தாய்।”

Verse 27

मन्नियोगात्त्वमात्मानं त्रिधा कृत्वा जगत्त्रयम् । सृजस्यवसि चांते तत्पुनः प्रतिसृजस्यपि

“என் ஆணையினால் நீ உன் இருப்பை மூவகையாகப் பிரித்து மூன்று உலகங்களையும் படைக்கிறாய்; அவற்றை காக்கிறாய்; இறுதியில் அவற்றை மீண்டும் தம் மூலத்தில் லயப்படுத்துகிறாய்।”

Verse 28

विस्मृतोसि जगन्नाथं नारायणमनामयम् । तवापि जनकं साक्षान्मामेवमवमन्यसे

நீ உலகநாதனும் நோயற்றவனுமான நாராயணனை மறந்துவிட்டாய். மேலும் உன் நேர்மையான தந்தையான என்னையும் இவ்வாறு இகழ்கிறாய்.

Verse 29

तवापराधो नास्त्यत्र भ्रांतोसि मम मायया । मत्प्रसादादियं भ्रांतिरपैष्यति तवाचिरात्

இதில் உனக்கு குற்றமில்லை; என் மாயையால் நீ மயங்கி மயக்கமடைந்தாய். என் அருளால் உன் இந்த மயக்கம் விரைவில் நீங்கும்.

Verse 30

शृणु सत्यं चतुर्वक्त्र सर्वदेवेश्वरो ह्यहम् । कर्ता भर्ता च हर्ता च न मयास्ति समो विभुः

நான்முகப் பிரம்மா, உண்மையைக் கேள்—நானே எல்லாத் தேவர்களுக்கும் ஈசன். நானே செய்பவன், காப்பவன், ஒழிப்பவன்; அனைத்திலும் நிறைந்த ஆண்டவனுக்கு நிகர் யாருமில்லை.

Verse 31

एवमेव विवादोभूद्ब्रह्मविष्ण्वोः परस्परम् । अभवच्च महायुद्धं भैरवं रोमहर्षणम्

இவ்வாறே பிரம்மா மற்றும் விஷ்ணுவுக்கிடையில் பரஸ்பரத் தகராறு எழுந்தது; பின்னர் அச்சமூட்டும், மெய்சிலிர்க்கும் பெரும் போர் நிகழ்ந்தது.

Verse 32

मुष्टिभिर्न्निघ्नतोस्तीव्रं रजसा बद्धवैरयोः । तयोर्दर्पापहाराय प्रबोधाय च देवयोः

கடுமையான பகையால் கட்டுண்ட அந்த இரு தேவர்கள் குத்துகளால் ஒருவரையொருவர் தாக்கி அடர்ந்த தூசிமேகத்தை எழுப்பினர்; இது அவர்களின் அகந்தையை அகற்றி உண்மைப் புரிதலை விழிப்பிக்கவே நிகழ்ந்தது.

Verse 33

मध्ये समाविरभवल्लिंगमैश्वरमद्भुतम् । ज्वालामालासहस्राढ्यमप्रमेयमनौपमम्

அந்த வெளிப்பாட்டின் நடுவே ஆண்டவனின் அதிசயமான, ஈசுவரிய லிங்கம் தோன்றியது—ஆயிரம் ஜ்வாலாமாலைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டது; அளவிட முடியாதது, ஒப்பற்றது.

Verse 34

क्षयवृद्धिविनिर्मुक्तमादिमध्यांतवर्जितम् । तस्य ज्वालासहस्रेण ब्रह्मविष्णू विमोहितौ

அது அழிவு-வளர்ச்சி இன்றியது; ஆதியும் நடுவும் முடிவும் அற்றது; அதன் ஆயிரம் ஜ்வாலைகளின் ஒளியால் பிரம்மாவும் விஷ்ணுவும் மயங்கினர்.

Verse 35

विसृज्य युद्धं किं त्वेतदित्यचिंतयतां तदा । न तयोस्तस्य याथात्म्यं प्रबुद्धमभवद्यदा

அப்போது அவர்கள் போரை விட்டு, “இது உண்மையில் என்ன?” என்று சிந்தித்தனர்; ஆனால் அந்த நேரத்தில் அதன் உண்மைத் தன்மை இருவருக்கும் விளங்கவில்லை.

Verse 36

तदा समुद्यतौ स्यातां तस्याद्यंतं परीक्षितुम् । तत्र हंसाकृतिर्ब्रह्मा विश्वतः पक्षसंयुतः

அப்போது அவர்கள் அதன் ஆதியும் முடிவும் ஆராயத் தொடங்கினர். அங்கே பிரம்மா அன்னப் பறவை வடிவம் கொண்டு, எல்லாத் திசைகளிலும் விரிந்த சிறகுகளுடன் அதைத் தேடினார்.

Verse 37

मनोनिलजवो भूत्वा गतस्तूर्ध्वं प्रयत्नतः । नारायणोपि विश्वात्मा लीलाञ्जनचयोपमम्

மனம், காற்று போல் வேகமடைந்து அவர் முயன்று மேலே சென்றார். உலகாத்மா நாராயணனும் முயற்சியுடன் மேலெழுந்தான்—விளையாட்டாய் தோன்றும் அஞ்சனக் குவியல் போன்ற கருநிற ஒளியுடன்.

Verse 38

वाराहममितं रूपमस्थाय गतवानधः । एवं वर्षसहस्रं तु त्वरन् विष्णुरधोगतः

அளவிலா வராக ரூபத்தை ஏற்று விஷ்ணு கீழ்நோக்கி சென்றார். இவ்வாறு விரைந்து, ஆயிரம் ஆண்டுகள் தொடர்ந்து அவர் கீழே இறங்கிக் கொண்டே இருந்தார்.

Verse 39

नापश्यदल्पमप्यस्य मूलं लिंगस्य सूकरः । तावत्कालं गतश्चोर्ध्वं तस्यांतं ज्ञातुमिच्छया

நீண்ட காலம் கடந்தும் வராக ரூப விஷ்ணு அந்த லிங்கத்தின் அடிப்பகுதியின் சிறு சுவடுகூட காணவில்லை. பின்னர் அதன் எல்லையை அறிய விரும்பி அதே அளவு காலம் மேலே சென்றார்; ஆயினும் இறைவனின் குறியின் முடிவு எட்டாததே ஆனது.

Verse 40

तथैव भगवान् विष्णुः श्रांतः संविग्नलोचनः

அவ்வாறே பகவான் விஷ்ணுவும் களைத்தார்; அவரது கண்கள் கலக்கமும் பதற்றமும் கொண்டு அசைந்தன.

Verse 41

क्लेशेन महता तूर्णमधस्तादुत्थितो ऽभवत् । समागतावथान्योन्यं विस्मयस्मेरवीक्षणौ

மிகுந்த துன்பத்துடன் அவர் விரைந்து கீழிருந்து மேலே எழுந்தார். பின்னர் இருவரும் ஒன்றுகூடி, ஒருவரை ஒருவர் நோக்க, அவர்களின் கண்களில் வியப்பும் மென்மையான புன்னகையும் நிறைந்தது.

Verse 42

मायया मोहितौ शंभोः कृत्याकृत्यं न जग्मतुः । पृष्ठतः पार्श्वतस्तस्य चाग्रतश्च स्थितावुभौ

சம்புவின் மாயையால் மயங்கிய அவர்கள் இருவரும் செய்யவேண்டியது, செய்யக்கூடாதது என்ற வேறுபாட்டை அறியவில்லை. அவர்கள் இருவரும் அவரருகே நிலைத்தனர்—ஒருவர் பின்னால், ஒருவர் பக்கத்தில், மேலும் முன்னிலும்—விலக இயலாதவர்கள்போல்.

Verse 43

प्रणिपत्य किमात्मेदमित्यचिंतयतां तदा

வணங்கி அந்தக் கணமே அவர்கள் சிந்திக்கத் தொடங்கினர்— “இந்த ஆத்மத் தத்துவம் உண்மையில் என்ன?”

Verse 89

वारिशय्यागतो विष्णुः सुष्वापानाकुलः सुखम् । ५

நீர்ச் சயனத்திற்குச் சென்ற விஷ்ணு கலக்கமின்றி இன்பமாக உறங்கினார்.

Verse 90

श्रांतोत्यंतमदृष्ट्वांतं पापताधः पितामहः । ५

மிகவும் களைத்த பிதாமஹன் பிரம்மா அதற்கு முடிவைக் காணாது, பாவத்திற்கான கீழ்வீழ்ச்சியைக் கண்டு ஆழ்ந்த கலக்கமடைந்தார்.