साधक-दीक्षा तथा मन्त्रसाधन (Puraścaraṇa and the Discipline of the Mantra-Sādhaka)

Verse 1

उपमन्युरुवाच । अतः परं प्रवक्ष्यामि साधकं नाम नामतः । संस्कारमन्त्रमाहात्म्यं कथने सूचितं मया

உபமன்யு கூறினார்—இதன் பின் ‘சாதக’ எனப்படும் சாதனை முறையை பெயருடன் விளக்குவேன். சுத்திகரணச் சடங்குகளும் மந்திரங்களின் மகிமையும் இக்கதையில் நான் முன்பே சுட்டியுள்ளேன்.

Verse 2

संपूज्य मंडले देवं स्थाप्य कुम्भे च पूर्ववत् । हुत्वा शिष्यमनुष्णीषं प्रापयेद्भुवि मंडले

மண்டலத்தில் இறைவனை முறையாகப் பூஜித்து, முன் விதிப்படி கும்பத்தில் நிறுவி, ஆசாரியர் ஹோமம் செய்ய வேண்டும்; பின்னர் சீடனைத் தலைக்கவசமின்றி நிலத்தில் உள்ள மண்டலத்தில் நுழையச் செய்து அமர்த்த வேண்டும்.

Verse 3

पूर्वांतं पूर्ववत्कृत्वा हुत्वाहुतिशतं तथा । संतर्प्य मूलमन्त्रेण कलशैर्देशिकोत्तमः

முன்னைய விதியை முன்புபோல நிறைவு செய்து, சிறந்த தேசிகர் அக்னியில் நூறு ஆஹுதிகளை அளித்தார்; மேலும் மூலமந்திரத்தால் கலசங்களின் மூலம் தேவனை விதிப்படி திருப்திப்படுத்தினார்।

Verse 4

सन्दीप्य च यथापूर्वं कृत्वा पूर्वोदितं क्रमात् । अभिषिच्य यथापूर्वं प्रदद्यान्मन्त्रमुत्तमम्

முன்னைப்போல் புனித அக்னியைத் தூண்டி, முன் கூறிய முறையைப் படிப்படியாகச் செய்து, முன்னைப் போலவே அபிஷேகம் செய்து; பின்னர் அதே விதமாக உத்தமமான மந்திரத்தை அருள வேண்டும்।

Verse 5

तत्र विद्योपदेशांतं कृत्वा विस्तरशः क्रमात् । पुष्पाम्बुना शिशोः पाणौ विद्यां शैवीं समर्पयेत्

அங்கே சைவவித்தையின் உபதேசத்தை விரிவாகவும் ஒழுங்காகவும் நிறைவு செய்து, மலரால் புனிதப்படுத்திய நீருடன் குழந்தையின் கையில் சைவீ வித்தையைச் சமர்ப்பிக்க வேண்டும்।

Verse 6

तवैहिकामुष्मिकयोः सर्वसिद्धिफलप्रदः । भवत्येव महामन्त्रः प्रसादात्परमेष्ठिनः

உனக்காக இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும்—இரண்டிலும்—இந்த மகாமந்திரம் பரமேஷ்டி (பரமேஸ்வரன்) அருளால் எல்லாச் சித்திகளையும் அவற்றின் பலன்களையும் அளிப்பதாகவே ஆகிறது।

Verse 7

इत्युत्वा देवमभ्यर्च्य लब्धानुज्ञः शिवाद्गुरुः । साधनं शिवयोगं च साधकाय समादिशेत्

இவ்வாறு கூறி குரு இறைவனை வழிபட்டு, சிவனின் அனுமதி பெற்றபின், சாதகனுக்கு சாதன முறையையும் சிவயோகத்தையும் உபதேசிக்க வேண்டும்।

Verse 8

तच्छ्रुत्वा गुरुसंदेशं क्रमशो मंत्रसाधकः । पुरतो विनियोगस्य मन्त्रसाधनमाचरेत्

குருவின் அந்த உபதேசத்தை கேட்ட மந்திர சாதகர் படிப்படியாக மந்திர சாதனையை மேற்கொள்ள வேண்டும்; முதலில் அதற்கு முன்பாகிய வினியோகத்தை முறையாகச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 9

साधनं मूलमन्त्रस्य पुरश्चरणमुच्यते । पुरतश्चरणीयत्वाद्विनियोगाख्यकर्मणः

மூலமந்திரத்தின் சித்திக்கான முதன்மை சாதனையாக ‘புரஸ்சரணம்’ என்று கூறப்படுகிறது. வினியோகம் எனப்படும் கர்மத்திற்கு முன்பாக முதலில் செய்யவேண்டியதால் அதற்கு அந்தப் பெயர் வந்தது.

Verse 10

नात्यन्तं करणीयन्तु मुमुक्षोर्मन्त्रसाधनम् । कृतन्तु तदिहान्यत्र तास्यापि शुभदं भवेत्

மோட்சத்தை நாடும் சாதகர் மந்திர சாதனையில் அளவுக்கு மீறி பற்றுகொள்ள வேண்டாம். ஆயினும் அது இங்கேயோ வேறெங்கோ செய்யப்படினும், அவனுக்கு அது நன்மையும் மங்களமும் தரும்.

Verse 11

शुभे ऽहनि शुभे देशे काले वा दोषवर्जिते । शुक्लदन्तनखः स्नातः कृतपूर्वाह्णिकक्रियः

மங்களமான நாளில், மங்களமான இடத்தில், அல்லது குற்றமற்ற காலத்தில்—ஸ்நானம் செய்து தூய்மையடைந்து, பற்களும் நகங்களும் சுத்தமாக (வெண்மையாக) இருந்து, முறையாக முற்பகல் கிரியைகளை நிறைவேற்றிய பின்—அவன் சிவபூஜைக்கும் தியானசாதனைக்கும் தகுதியுடையவன் ஆவான்.

Verse 12

अलंकृत्य यथा लब्धैर्गंधमाल्यविभूषणैः । सोष्णीषः सोत्तरासंगः सर्वशुक्लसमाहितः

கிடைத்த நறுமணங்கள், மாலைகள், ஆபரணங்களால் அவர் தம்மை அலங்கரித்தார். தலைப்பாகையும் மேலாடையும் அணிந்து, முழுவதும் வெண்மையணிந்து அமைதிச் சித்தத்துடன் இருந்தார்.

Verse 13

देवालये गृहे ऽन्यस्मिन्देशे वा सुमनोहरे । सुखेनाभ्यस्तपूर्वेण त्वासनेन कृतासनः

கோவிலில், வீட்டில், அல்லது வேறு மிக இனிய இடத்தில்—முன்பே பயிற்சி செய்த எளிய ஆசனத்தில் நிம்மதியாக அமர்ந்து நிலைபெற வேண்டும்।

Verse 14

तनुं कृत्वात्मनः शैवीं शिवशास्त्रोक्तवर्त्मना । संपूज्य देवदेवेशं नकुलीश्वरमीश्वरम्

சிவசாஸ்திரம் கூறிய வழியின்படி தன் உடலை சைவமயமாக்கி, அவன் தேவர்களின் தேவனாகிய பரமேஸ்வரன் நகுலீஸ்வரனை முறையாகப் பூஜித்தான்।

Verse 15

निवेद्य पायसं तस्मै समप्याराधनं क्रमात् । प्रणिपत्य च तं देवं प्राप्तानुज्ञश्च तन्मुखात्

அவருக்கு பாயசத்தை நிவேதித்து, முறையாக வரிசைப்படி ஆராதனையை நிறைவு செய்து, அந்த தேவனைத் தண்டனிட்டு வணங்கினான்; இறைவனின் திருவாயிலிருந்தே புறப்பட அனுமதி பெற்றான்.

Verse 16

कोटिवारं तदर्धं वा तदर्धं वा जपेच्छिवम् । लक्षविंशतिकं वापि दशलक्षमथापि वा

சிவநாமம்/மந்திரத்தை ஒரு கோடி முறை ஜபிக்க வேண்டும்—அல்லது அதன் பாதி, அல்லது மீண்டும் அதன் பாதி; இல்லையெனில் இருபது லட்சம், அல்லது பத்து லட்சம் கூட, தன் ஆற்றலுக்கு ஏற்ப ஜபிக்கலாம்.

Verse 17

ततश्च पायसाक्षारलवणैकमिताशनः । अहिंसकः क्षमी शांतो दांतश्चैव सदा भवेत्

அதன்பின் அவன் அளவான உணவு உட்கொள்ள வேண்டும்—பாயசம், காரமுள்ள யவாகூ (மெல்லிய கஞ்சி), உப்பு மட்டும் போன்ற எளிய ஆகாரம்; மேலும் எப்போதும் அஹிம்சை உடையவனாக, பொறுமையுடன், அமைதியுடன், தன்னடக்கத்துடன் இருக்க வேண்டும்.

Verse 18

अलाभे पायसस्याश्नन्फलमूलादिकानि वा । विहितानि शिवेनैव विशिष्टान्युत्तरोत्तरम्

பாயசம் கிடைக்காவிட்டால் பழம், வேர் முதலியவற்றை உண்ணலாம். இவ்வாறான மாற்றுகள் அனைத்தும் ஸ்வயமாக சிவபெருமானால் விதிக்கப்பட்டவை; ஒன்றுக்கொன்று மேலான தகுதியுடன் அமைந்தவை.

Verse 19

चरुं भक्ष्यमथो सक्तुकणान्यावकमेव च । शाकं पयो दधि घृतं मूलं फलमथोदकम्

சரு, உண்ணத்தக்க படையல்கள், சத்து துகள்கள், ஆவக அரிசி; மேலும் கீரை, பால், தயிர், நெய், வேர், பழம், நீர்—இவை சிவபூஜை மற்றும் விரதங்களில் தூய உணவாகவும் அர்ப்பணிக்கத் தகுந்ததாகவும் கூறப்படுகின்றன.

Verse 20

अभिमंत्र्य च मन्त्रेण भक्ष्यभोज्यादिकानि च । साधने ऽस्मिन्विशेषेण नित्यं भुञ्जीत वाग्यतः

மந்திரத்தால் உண்ணத்தக்க உணவுகளையும் போஜனங்களையும் அபிமந்திரித்து, இந்த சாதனாவிசேஷத்தில் தினமும் வாக்கு-அடக்கத்துடன் உண்ண வேண்டும்।

Verse 21

मन्त्राष्टशतपूतेन जलेन शुचिना व्रती । स्नायान्नदीनदोत्थेन प्रोक्षयेद्वाथ शक्तितः

விரதம் அனுஷ்டிப்பவன் நூற்றெட்டு மந்திரஜபத்தால் புனிதமான தூய நீரால் ஸ்நானம் செய்ய வேண்டும்; அல்லது ஸ்நானத்திற்குப் பின் தன் சக்திக்கேற்ப நதி அல்லது புனித ஊற்றுநீரால் தன்னைப் ப்ரோட்சணம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 22

तर्पयेच्च तथा नित्यं जुहुयाच्च शिवानले । सप्तभिः पञ्चभिर्द्रव्यैस्त्रिभिर्वाथ घृतेन वा

அவ்வாறே தினமும் தர்ப்பணம் செய்து, சிவாக்னியில் நாள்தோறும் ஹோமம் செய்ய வேண்டும்—ஏழு திரவியங்களாலோ, ஐந்தாலோ, மூன்றாலோ, அல்லது நெய் மட்டும் கொண்டும்।

Verse 23

इत्थं भक्त्या शिवं शैवो यः साधयति साधकः । तस्येहामुत्र दुष्प्रापं न किंचिदपि विद्यते

இவ்வாறு பக்தியுடன் சிவனைச் சாதிக்கும் சைவ சாதகனுக்கு, இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் அடையக் கடினமானது எதுவும் இல்லை।

Verse 24

अथवा ऽहरहर्मंत्रं जपेदेकाग्रमानसः । अनश्नन्नेव साहस्रं विना मन्त्रस्य साधनम्

அல்லது ஒருமுக மனத்துடன் நாள்தோறும் மந்திரத்தை ஜபிக்க வேண்டும்; உபவாசத்திலிருந்தாலும் ஆயிரம் ஜபத்தை நிறைவேற்றுதல்—இதுவே மந்திரசாதனத்தின் வழி।

Verse 25

न तस्य दुर्लभं किंचिन्न तस्यास्त्यशुभं क्वचित् । इह विद्यां श्रियं सौख्यं लब्ध्वा मुक्तिं च विंदति

அத்தகைய சிவபக்தனுக்கு எதுவும் அரிதல்ல; எந்நேரமும் அசுபம் ஏற்படாது. இவ்வாழ்விலேயே அவன் கல்வி, செல்வம், இன்பம் பெற்று, இறுதியில் முக்தியையும் அடைகிறான்.

Verse 26

साधने विनियोगे च नित्ये नैमित्तिके तथा । जपेज्जलैर्भस्मना च स्नात्वा मन्त्रेण च क्रमात्

சாதனையிலும் அதன் முறையான பயன்பாட்டிலும், நித்திய-நைமித்திக கர்மங்களிலும்—வரிசையாக முதலில் நீரால், பின்னர் பஸ்மத்தால், குளித்து மந்திரத்துடன் ஜபம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 27

शुचिर्बद्धशिखस्सूत्री सपवित्रकरस्तथा । धृतत्रिपुंड्ररुद्राक्षो विद्यां पञ्चाक्षरीं जपेत्

தூய்மையுடனும் ஒழுக்கத்துடனும்—கட்டிய சிகை, யஜ்ஞோபவீதம், கையில் பவித்ரம் (குச வளையம்) அணிந்து, பஸ்மத் திரிபுண்ட்ரமும் ருத்ராட்சமும் தரித்து—பஞ்சாட்சரீ வித்யையை ஜபிக்க வேண்டும்.