मन्त्रसिद्ध्यर्थं गुरुपूजा–आज्ञा–पौरश्चर्यविधिः / Guru-Authorization, Offerings, and Puraścaraṇa for Mantra-Siddhi

Verse 1

ईश्वर उवाच । आज्ञाहीनं क्रियाहीनं श्रद्धाहीनं वरानने । आज्ञार्थं दक्षिणाहीनं सदा जप्तं च निष्फलम् । आज्ञासिद्धं क्रियासिद्धं श्रद्धासिद्धं ममात्मकम् । एवं चेद्दक्षिणायुक्तं मंत्रसिद्धिर्महत्फलम्

ஈஸ்வரன் கூறினான்—அழகிய முகத்தையுடையவளே! குருவின் ஆணையின்றி, விதிப்படி செய்யும் கிரியையின்றி, நம்பிக்கையின்றி செய்யப்படும் ஜபம்—எப்போதும் செய்தாலும்—பயனற்றது; மேலும் குருவின் ஆணையை நிறைவேற்றும் நோக்கில் செய்த செயலும் தக்ஷிணையின்றி இருந்தால் பயனற்றதே. ஆனால் ஆணை, கிரியை, நம்பிக்கை நிறைவேறினால் மந்திரம் என் சொரூபமாகிறது. இவ்வாறு தக்ஷிணையுடன் இருந்தால் மந்திரசித்தி மகத்தான பலனை அளிக்கும்।

Verse 3

उपगम्य गुरुं विप्रमाचार्यं तत्त्ववेदिनम् । जापितं सद्गुणोपेतं ध्यानयोगपरायणम् । तोषयेत्तं प्रयत्नेन भावशुद्धिसमन्वितः । वाचा च मनसा चैव कायेन द्रविणेन च

தத்துவம் அறிந்த, ஆச்சாரியரான சித்த பிராமண குருவை அணுகி—ஜபத்தில் நிலைத்தும், நற்குணங்களால் நிறைந்தும், தியானயோகத்தில் ஈடுபட்டும் உள்ள அந்த குருவை சீடன் உள்ளத் தூய்மையுடன் முயன்று மகிழ்விக்க வேண்டும்; சொல்லால், மனத்தால், உடல் சேவையால், பொருள் அர்ப்பணிப்பால்।

Verse 5

आचार्यं पूजयेद्विप्रः सर्वदातिप्रयत्नतः । हस्त्यश्वरथरत्नानि क्षेत्राणि च गृहाणि च । भूषणानि च वासांसि धान्यानि च धनानि च । एतानि गुरवे दद्याद्भक्त्या च विभवे सति

இருமுறை பிறந்த பக்தன் எப்போதும் முயற்சியுடன் ஆசாரியரைப் போற்ற வேண்டும். வசதி இருந்தால் பக்தியுடன் குருவிற்கு யானை, குதிரை, ரதம், ரத்தினம், வயல்-வீடு, ஆபரணம்-உடை, தானியம் மற்றும் செல்வம் ஆகியவற்றை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

Verse 7

वित्तशाठ्यं न कुर्वीत यदीच्छेत्सिद्धिमात्मनः । पश्चान्निवेद्य स्वात्मानं गुरवे सपरिच्छदम् । एवं संपूज्य विधिवद्यथाशक्तित्ववंचयन् । आददीत गुरोर्मंत्रं ज्ञानं चैव क्रमेण तु

ஆத்மசித்தியை நாடுபவன் செல்வத்தில் வஞ்சகம் செய்யக் கூடாது. பின்னர் தன்னைத் தானே, தன் உடைமைகளுடன், குருவிற்கு அர்ப்பணித்து விதிப்படி வழிபட்டு, தன் திறனை மறைக்காமல்; அதன் பின் முறையே குருவிடமிருந்து மந்திரத்தையும் விடுதலை தரும் ஞானத்தையும் பெற வேண்டும்।

Verse 9

एवं तुष्टो गुरुः शिष्यं पूजकं वत्सरोषितम् । शुश्रूषुमनहंकारं स्नातं शुचिमुपोषितम् । स्नापयित्वा विशुद्ध्यर्थं पूर्णकुंभघृतेन वै । जलेन मन्त्रशुद्धेन पुण्यद्रव्ययुतेन च

இவ்வாறு திருப்தியடைந்த குரு, ஒரு வருடம் சேவை செய்த, பூஜையில் ஈடுபட்ட, அகங்காரமற்ற, நீராடிய, தூய்மையான, உபவாசம் இருந்த சீடனைத் தூய்மைக்காக நீராட்டினார்; பூர்ணகும்பத்தின் நெய்யாலும், மந்திரத்தால் தூய்மையாக்கப்பட்ட நீராலும், புண்ணியப் பொருட்கள் கலந்த நீராலும்.

Verse 11

अलंकृत्य सुवेषं च गंधस्रग्वस्त्रभूषणैः । पुण्याहं वाचयित्वा च ब्राह्मणानभिपूज्य च । समुद्रतीरे नद्यां च गोष्ठे देवालये ऽपि वा । शुचौ देशे गृहे वापि काले सिद्धिकरे तिथौ

நறுமணம் பூசி, மாலை அணிந்து, தூய ஆடைகள் மற்றும் ஆபரணங்களால் அலங்கரித்து, ‘புண்யாஹ’ வாசிப்பைச் செய்யவைத்து, பிராமணர்களை முறையாகப் போற்ற வேண்டும். பின்னர் கடற்கரையில், நதிக்கரையில், கோசாலையில், அல்லது தேவாலயத்தில்—அல்லது எந்தத் தூய இடத்திலும், வீட்டில்கூட—சித்தி தரும் காலமும் திதியும் அமைய (சிவபூஜையை) தொடங்க வேண்டும்।

Verse 13

नक्षत्रे शुभयोगे च सर्वदोषविवर्जिते । अनुगृह्य ततो दद्याज्ज्ञानं मम यथाविधि । स्वरेणोच्चारयेत्सम्यगेकांते ऽतिप्रसन्नधीः । उच्चार्योच्चारयित्वा तमावयोर्मंत्रमुत्तमम्

நட்சத்திரமும் சுபயோகங்களும் ஏற்றவையாகவும் எல்லாத் தோஷங்களும் அற்றவையாகவும் இருக்கும் போது, முதலில் அருள் செய்து விதிப்படி என் இவ்வறிவை அளிக்க வேண்டும். தனிமையில், மிக அமைதியான மனத்துடன், சரியான ஸ்வரத்தால் முறையாக உச்சரிக்க வேண்டும்; தானும் ஜபித்து, சீடனையும் ஜபிக்கச் செய்து, குரு-சிஷ்ய இருவருக்கும் உரிய அந்த பரமோத்தம மந்திரத்தை வழங்க வேண்டும்.

Verse 15

शिवं चास्तु शुभं चास्तु शोभनो ऽस्तु प्रियो ऽस्त्विति । एवं दद्याद्गुरुर्मंत्रमाज्ञां चैव ततः परम् । एवं लब्ध्वा गुरोर्मंत्रमाज्ञां चैव समाहितः । संकल्प्य च जपेन्नित्यं पुरश्चरणपूर्वकम्

“சிவமயமாகுக, சுபமாகுக, அழகியதாகுக, பிரியமானதாகுக” என்று கூறி குரு மந்திரத்தை அளித்து, பின்னர் ஆணையையும் வழங்க வேண்டும். இவ்வாறு குருமந்திரமும் குருவின் ஆணையும் பெற்ற சாதகர் மனத்தை ஒருமுகப்படுத்தி சங்கல்பம் செய்து, புரஸ்சரண விதிகளுடன் தினமும் ஜபிக்க வேண்டும்.

Verse 17

यावज्जीवं जपेन्नित्यमष्टोत्तरसहस्रकम् । अनन्यस्तत्परो भूत्वा स याति परमां गतिम् । जपेदक्षरलक्षं वै चतुर्गुणितमादरात् । नक्ताशी संयमी यस्स पौरश्चरणिकः स्मृतः

உயிர் உள்ளவரை தினமும் அஷ்டோத்தர ஸஹஸ்ரம் (1008) முறை (சிவ)மந்திரத்தை ஜபிக்க வேண்டும். அனன்யமாக அதிலேயே பரமபக்தியுடன் நிலைத்தால் அவன் பரமகதியை அடைவான். பக்தியுடன் மந்திர அక్షரங்களின் ஒரு லட்ச ஜபத்தை நான்கு மடங்காக நிறைவேற்ற வேண்டும். கட்டுப்பாட்டுடன் இரவில் மட்டும் உண்பவன் புரஸ்சரணத்தைச் செய்தவன் எனக் கூறப்படுகிறான்.

Verse 19

यः पुरश्चरणं कृत्वा नित्यजापी भवेत्पुनः । तस्य नास्ति समो लोके स सिद्धः सिद्धदो भवेत् । स्नानं कृत्वा शुचौ देशे बद्ध्वा रुचिरमानसम् । त्वया मां हृदि संचिंत्य संचिंत्य स्वगुरुं ततः

புரஸ்சரணத்தைச் செய்து மீண்டும் நித்திய ஜபியாக இருப்பவன் உலகில் ஒப்பற்றவன்; அவன் சித்தனாகி பிறர்க்கும் சித்தி அளிப்பவனாகிறான். நீராடி தூய இடத்தில் அமர்ந்து, மனத்தைத் தெளிவாக நிலைநிறுத்தி, முதலில் இதயத்தில் என்னைத் தியானி; பின்னர் உன் குருவையும் தியானி.

Verse 21

उदङ्मुखः प्राङ्मुखो वा मौनी चैकाग्रमानसः । विशोध्य पञ्चतत्त्वानि दहनप्लावनादिभिः । मन्त्रन्यासादिकं कृत्वा सफलीकृतविग्रहः । आवयोर्विग्रहौ ध्यायन्प्राणापानौ नियम्य च

வடக்கு நோக்கி அல்லது கிழக்கு நோக்கி அமர்ந்து, மௌனத்தைப் பேணி ஒருமுக மனத்துடன் இருக்க வேண்டும். தஹனம், ப்லாவனம் முதலிய உள்சுத்தி முறைகளால் பஞ்சதத்துவங்களைத் தூய்மைப்படுத்த வேண்டும். மந்திரந்யாசம் முதலியவற்றைச் செய்து உடல்/விக்ரஹத்தைச் சித்தியாக்கி, உபாசகன் மற்றும் பகவான்—இருவரின் தெய்வீக விக்ரஹங்களையும் தியானித்து, பிராண-அபானங்களை ஒழுங்குபடுத்த வேண்டும்.

Verse 23

विद्यास्थानं स्वकं रूपमृषिञ्छन्दो ऽधिदैवतम् । बीजं शक्तिं तथा वाक्यं स्मृत्वा पञ्चाक्षरीं जपेत् । उत्तमं मानसं जाप्यमुपांशुं चैवमध्यमम् । अधमं वाचिकं प्राहुरागमार्थविशारदाः

மந்திரத்தின் வித்யாஸ்தானம், தன் சொரூபம், ரிஷி, சந்தஸ், அதிதேவதை—மேலும் பீஜம், சக்தி, வாக்கியம்—இவற்றை நினைத்து பஞ்சாக்ஷரியை ஜபிக்க வேண்டும். ஜபத்தில் உத்தமம் மானசிகம்; மத்தியமம் உபாஂசு; அதமம் வாசிகம் என்று ஆகமார்த்தவிசாரதர்கள் கூறுகின்றனர்।

Verse 25

उत्तमं रुद्रदैवत्यं मध्यमं विष्णुदैवतम् । अधमं ब्रह्मदैवत्यमित्याहुरनुपूर्वशः । यदुच्चनीचस्वरितैःस्पष्टास्पष्टपदाक्षरैः । मंत्रमुच्चारयेद्वाचा वाचिको ऽयं जपस्स्मृतः

வரிசையாக அவர்கள் கூறுகின்றனர்—உத்தம ஜபத்தின் அதிதேவதை ருத்ரன்; மத்தியமத்தின் அதிதேவதை விஷ்ணு; அதமத்தின் அதிதேவதை பிரம்மா. உயர்ந்த-தாழ்ந்த-ஸ்வரித ஸ்வரங்களுடன், தெளிவாகவோ தெளிவில்லாமலோ பத-அக்ஷரங்களுடன், வாக்கால் மந்திரம் உச்சரிக்கப்படின் அது ‘வாசிக ஜபம்’ என நினைக்கப்படுகிறது।

Verse 27

जिह्वामात्रपरिस्पंदादीषदुच्चारितो ऽपि वा । अपरैरश्रुतः किंचिच्छ्रुतो वोपांशुरुच्यते । धिया यदक्षरश्रेण्या वर्णाद्वर्णं पदात्पदम् । शब्दार्थचिंतनं भूयः कथ्यते मानसो जपः

நாவினுடைய சிறு அசைவால் மட்டும் மெதுவாக உச்சரிக்கப் பட்டு, பிறருக்குக் கேளாததும், தானும் மெல்லக் கேட்பதுமான ஜபம் ‘உபாஂஶு ஜபம்’ எனப்படும். மனத்தில் எழுத்துவரிசையை எழுத்து-எழுத்தாகவும் சொல்-சொலாகவும் மீண்டும் மீண்டும் தொடர்ந்து, ஒலி மற்றும் பொருள் இரண்டையும் சிந்திப்பது ‘மானஸ ஜபம்’ என்று கூறப்படுகிறது.

Verse 29

वाचिकस्त्वेक एव स्यादुपांशुः शतमुच्यते । साहस्रं मानसः प्रोक्तः सगर्भस्तु शताधिकः । प्राणायामसमायुक्तस्सगर्भो जप उच्यते । आद्यंतयोरगर्भो ऽपि प्राणायामः प्रशस्यते

ஜபங்களில் வாய்வழி (வாசிக) ஜபம் ஒன்று எனக் கணிக்கப்படுகிறது; உபாஂஶு ஜபம் நூறு எனச் சொல்லப்படுகிறது; மானஸ ஜபம் ஆயிரம் எனப் பிரகடனம் செய்யப்படுகிறது. பிராணாயாமத்துடன் செய்யப்படும் ஜபம் ‘ஸகர்ப’ எனப்படும்; அது நூற்றைக் கடந்த சிறப்புடையது. ஜபத்தின் தொடக்கமும் முடிவிலும் செய்யப்படும் ‘அகர்ப’ பிராணாயாமமும் புகழப்படுகிறது.

Verse 31

चत्वारिंशत्समावृत्तीः प्राणानायम्य संस्मरेत् । मंत्रं मंत्रार्थविद्धीमानशक्तः शक्तितो जपेत् । पञ्चकं त्रिकमेकं वा प्राणायामं समाचरेत् । अगर्भं वा सगर्भं वा सगर्भस्तत्र शस्यते

நாற்பது சமாவிருத்திகளால் பிராணனை ஒழுங்குபடுத்தி (இறைவனை) நினைவு கொள்ள வேண்டும். மந்திரத்தின் பொருளை அறிந்த புத்திசாலி, முழு திறன் இல்லாவிட்டாலும் தன் ஆற்றலுக்கு ஏற்ப மந்திரஜபம் செய்ய வேண்டும். பிராணாயாமம் ஐந்து, மூன்று அல்லது ஒன்று எனச் செய்யலாம். அகர்பமோ ஸகர்பமோ இருந்தாலும், இங்கு ஸகர்பமே சிறப்பாகப் பாராட்டப்படுகிறது.

Verse 33

सगर्भादपि साहस्रं सध्यानो जप उच्यते । एषु पञ्चविधेष्वेकः कर्तव्यः शक्तितो जपः । अङ्गुल्या जपसंख्यानमेकमेवमुदाहृतम् । रेखयाष्टगुणं विद्यात्पुत्रजीवैर्दशाधिकम्

ஸகர்ப ஜபத்தைக் காட்டிலும் ஆயிரமடங்கு சிறப்பாக தியானத்துடன் செய்யப்படும் ஜபம் ‘ஸத்யான ஜபம்’ எனப்படுகிறது. இவ்வைந்து வகைகளில் தன் ஆற்றலுக்கு ஏற்ப ஒன்றை அவசியம் மேற்கொள்ள வேண்டும். ஜப எண்ணிக்கையில் விரல்களால் எண்ணுவது ஒரு அளவு; கோடுகள் இழுத்து எண்ணுவது எட்டுமடங்கு; புத்திரஜீவ மணிகளால் எண்ணுவது அதைவிட பத்து அதிகம் எனக் கூறப்படுகிறது.

Verse 35

शतं स्याच्छंखमणिभिः प्रवालैस्तु सहस्रकम् । स्फटिकैर्दशसाहस्रं मौक्तिकैर्लक्षमुच्यते । पद्माक्षैर्दशलक्षन्तु सौवर्णैः कोटिरुच्यते । कुशग्रंथ्या च रुद्राक्षैरनंतगुणितं भवेत्

சங்கு மணிகளால் செய்த மாலையில் நூறுமடங்கு; பவள மாலையில் ஆயிரமடங்கு எனக் கூறப்படுகிறது. ஸ்படிக மாலையில் பத்தாயிரமடங்கு; முத்து மாலையில் இலட்சமடங்கு எனப் பிரகடனம். பத்மாக்ஷ (தாமரை விதை) மாலையில் பத்து இலட்சமடங்கு; பொன் மாலையில் கோடிமடங்கு எனச் சொல்லப்படுகிறது. ஆனால் குசா முடிச்சுகளால் கட்டப்பட்ட ருத்ராக்ஷ மாலையில் பலன் அளவிலாத முறையில் பெருகும்.

Verse 37

त्रिंशदक्षैः कृता माला धनदा जपकर्मणि । सप्तविंशतिसंख्यातैरक्षैः पुष्टिप्रदा भवेत् । पञ्चविंशतिसंख्यातैः कृता मुक्तिं प्रयच्छति । अक्षैस्तु पञ्चदशभिरभिचारफलप्रदा

முப்பது மணிகளால் ஆன மாலை ஜபத்தில் செல்வத்தை அளிக்கும். இருபத்தேழு மணிகளால் ஆன மாலை புஷ்டியும் செழிப்பும் தரும். இருபத்தைந்து மணிகளால் ஆன மாலை மோட்சத்தை அருளும். ஆனால் பதினைந்து மணிகளால் ஆன மாலை அபிசார (வசீகரண முதலிய) செயல்களின் பலனைத் தரும்.

Verse 39

अंगुष्ठं मोक्षदं विद्यात्तर्जनीं शत्रुनाशिनीम् । मध्यमां धनदां शांतिं करोत्येषा ह्यनामिका । अष्टोत्तरशतं माला तत्र स्यादुत्तमोत्तमा । शतसंख्योत्तमा माला पञ्चाशद्भिस्तु मध्यमा

பெருவிரல் மோட்சம் தருவதாகவும், சுட்டுவிரல் பகைவரை அழிப்பதாகவும் அறிய வேண்டும். நடுவிரல் செல்வம் தரும்; மோதிரவிரல் நிச்சயமாக அமைதியை அளிக்கும். இச்சாதனையில் 108 மணிகளின் மாலை மிகச் சிறந்தது; 100 மணிகளின் மாலை சிறந்தது; 50 மணிகளின் மாலை நடுத்தரமானது எனக் கூறப்படுகிறது.

Verse 41

चतुः पञ्चाशदक्षैस्तु हृच्छ्रेष्ठा हि प्रकीर्तिता । इत्येवं मालया कुर्याज्जपं कस्मै न दर्शयेत् । कनिष्ठा क्षरिणी प्रोक्ता जपकर्मणि शोभना । अंगुष्ठेन जपेज्जप्यमन्यैरंगुलिभिस्सह

ஐம்பத்துநான்கு மணிகளின் மாலை இதயத்திற்கு இனியதும் சிறந்ததும் எனப் புகழப்படுகிறது. அத்தகைய மாலையால் ஜபம் செய்து, அதை யாரிடமும் வெளிப்படுத்தக் கூடாது. சின்ன விரல் ‘க்ஷரிணீ’ (புண்ணியம் சோரச் செய்யும்) எனக் கூறப்படுகிறது; ஜபத்தில் அது பொருத்தமில்லை. ஆகவே பெருவிரலால், பிற விரல்களுடன் (சின்ன விரலைத் தவிர்த்து) மந்திர எண்ணிக்கை செய்ய வேண்டும்.

Verse 43

अंगुष्ठेन विना जप्यं कृतं तदफलं यतः । गृहे जपं समं विद्याद्गोष्ठे शतगुणं विदुः । पुण्यारण्ये तथारामे सहस्रगुणमुच्यते । अयुतं पर्वते पुण्ये नद्यां लक्षमुदाहृतम्

பெருவிரல் இல்லாமல் செய்யப்படும் ஜபம் பலனற்றதாகும். வீட்டில் செய்யும் ஜபம் சாதாரண பலன் தரும்; கோசாலையில் அது நூறு மடங்கு எனக் கூறப்படுகிறது. புண்ணிய வனத்திலும் புனிதத் தோட்டத்திலும் அது ஆயிரம் மடங்கு. புண்ணிய மலையில் பத்தாயிரம் மடங்கு; நதிக்கரையிலும் நதி நீரிலும் இலட்சம் மடங்கு பலன் என அறிவிக்கப்படுகிறது.

Verse 45

कोटिं देवालये प्राहुरनन्तं मम सन्निधौ । सूर्यस्याग्नेर्गुरोरिंदोर्दीपस्य च जलस्य च । विप्राणां च गवां चैव सन्निधौ शस्यते जपः । तत्पूर्वाभिमुखं वश्यं दक्षिणं चाभिचारिकम्

தேவாலயத்தில் ஜபத்தின் பலன் கோடி மடங்கு எனக் கூறப்படுகிறது; என் சன்னிதியில் அது அளவற்றது. சூரியன், அக்னி, குரு, சந்திரன், விளக்கு, நீர் ஆகியவற்றின் முன்னிலும், பிராமணர்களும் பசுக்களும் இருக்கும் இடத்திலும் செய்யும் ஜபம் புகழப்படுகிறது. (தாழ்ந்த நோக்கங்களில்) கிழக்கு நோக்கி அமர்வது வசீகரணத்திற்கு, தெற்கு நோக்கி அமர்வது அபிசாரத்திற்கு எனச் சொல்லப்படுகிறது.

Verse 47

पश्चिमं धनदं विद्यादौत्तरं शातिदं भवेत् । सूर्याग्निविप्रदेवानां गुरूणामपि सन्निधौ । अन्येषां च प्रसक्तानां मन्त्रं न विमुखो जपेत् । उष्णीषी कुंचुकी नम्रो मुक्तकेशो गलावृतः

மேற்கு திசை செல்வம் அளிப்பதாகவும், வட திசை அமைதி அளிப்பதாகவும் அறிய வேண்டும். சூரியன், அக்னி, பிராமணர்கள், தேவர்கள் மற்றும் குருவின் சன்னிதியில், மேலும் பிறர் அருகில் இருந்தாலும், முகம் திருப்பி மந்திரஜபத்தை விடக்கூடாது. தலை மூடி, மேலாடை அணிந்து, பணிவுடன், முடியை அவிழ்த்து, கழுத்தை மூடி ஜபம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 49

अपवित्रकरो ऽशुद्धो विलपन्न जपेत्क्वचित् । क्रोधं मदं क्षुतं त्रीणि निष्ठीवनविजृंभणे । दर्शनं च श्वनीचानां वर्जयेज्जपकर्मणि । आचमेत्संभवे तेषां स्मरेद्वा मां त्वया सह

உடலும் நடத்தையும் அசுத்தமானவன் அழுது புலம்பிக்கொண்டே எப்போதும் ஜபம் செய்யக்கூடாது. ஜபத்தின் போது கோபம், மயக்கம், தும்மல்—இம்மூன்றையும் தவிர்க்க வேண்டும்; மேலும் துப்புதல், கொட்டாவி விடுதல் ஆகியனையும் விலக்க வேண்டும். ஜபகாரியத்தில் நாய்களும் கீழ்மக்களும் காணப்படுதல்/சங்கம் கூட விலக்கத்தக்கது. இவை நிகழ்ந்தால் ஆச்சமனம் செய்து, உன்னுடன் (என் சக்தியுடன்) என்னை நினைத்து மீண்டும் ஜபம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 51

ज्योतींषि च प्रपश्येद्वा कुर्याद्वा प्राणसंयमम् । अनासनः शयाने वा गच्छन्नुत्थित एव वा । रथ्यायामशिवे स्थाने न जपेत्तिमिरान्तरे । प्रसार्य न जपेत्पादौ कुक्कुटासन एव वा

புனித ஒளியை (தீபம் முதலியவை) நோக்கவோ, அல்லது பிராணசம்யமம் செய்யவோ வேண்டும். உரிய ஆசனம் இன்றி, படுத்தபடி, நடந்தபடி, அல்லது வெறுமனே நின்றபடி ஜபம் செய்யக்கூடாது. தெருவில், அசுபமான இடத்தில், அல்லது இருளின் நடுவில் ஜபம் செய்யக்கூடாது. கால்களை நீட்டி, அல்லது குக்குடாசனத்தில் அமர்ந்தும் ஜபம் செய்யக்கூடாது.

Verse 53

यानशय्याधिरूढो वा चिंताव्याकुलितो ऽथ वा । शक्तश्चेत्सर्वमेवैतदशक्तः शक्तितो जपेत् । किमत्र बहुनोक्तेन समासेन वचः शृणु । सदाचारो जपञ्छुद्धं ध्यायन्भद्रं समश्नुते

வண்டியில் அமர்ந்திருந்தாலும், படுக்கையில் படுத்திருந்தாலும், அல்லது கவலையால் கலங்கினாலும்—சக்தி இருந்தால் இவ்வெல்லா அனுஷ்டானங்களையும் முழுமையாகச் செய்ய வேண்டும்; சக்தியில்லையெனில் தன் ஆற்றலுக்கேற்ப ஜபம் செய்ய வேண்டும். அதிகம் என்ன சொல்ல? சுருக்கமாகக் கேள்—சதாசாரம் காத்து, தூய ஜபம் செய்து, தியானம் செய்பவன் மங்களத்தை அடைகிறான்।

Verse 55

आचारः परमो धर्म आचारः परमं धनं । आचारः परमा विद्या आचारः परमा गतिः । आचारहीनः पुरुषो लोके भवति निंदितः । परत्र च सुखी न स्यात्तस्मादाचारवान्भवेत्

ஆசாரமே பரம தர்மம்; ஆசாரமே பரம செல்வம். ஆசாரமே பரம ஞானம்; ஆசாரமே பரம இலக்கு. ஆசாரமற்றவன் இவ்வுலகில் நிந்திக்கப்படுவான்; மறுலகிலும் இன்பம் பெறமாட்டான். ஆகவே ஆசாரவான் ஆக வேண்டும்।

Verse 57

यस्य यद्विहितं कर्म वेदे शास्त्रे च वैदिकैः । तस्य तेन समाचारः सदाचारो न चेतरः । सद्भिराचरितत्वाच्च सदाचारः स उच्यते । सदाचारस्य तस्याहुरास्तिक्यं मूलकारणम्

வேதத்திலும் வைதிக முனிவர்கள் உரைத்த சாஸ்திரங்களிலும் யாருக்கு எந்தக் கடமை விதிக்கப்பட்டதோ, அதற்கேற்ப நடப்பதே ‘சதாசாரம்’; வேறல்ல. சத்புருஷர்கள் நடைமுறைப்படுத்துவதால் அது சதாசாரம் எனப்படுகிறது. அந்தச் சதாசாரத்தின் மூலக் காரணம் ‘ஆஸ்திக்யம்’—வேத-சாஸ்திர அதிகாரத்திலும், அவற்றின் உள்பொருளான பரமேஸ்வரன் சிவன் (பதி) மீதான நம்பிக்கையுமாகும்।

Verse 59

आस्तिकश्चेत्प्रमादाद्यैः सदाचारादविच्युतः । न दुष्यति नरो नित्यं तस्मादास्तिकतां व्रजेत् । यथेहास्ति सुखं दुःखं सुकृतैर्दुष्कृतैरपि । तथा परत्र चास्तीति मतिरास्तिक्यमुच्यते

மனிதன் ஆஸ்திகனாக இருந்து, அலட்சியம் முதலிய காரணங்களாலும் சதாசாரத்திலிருந்து விலகாமல் இருந்தால், அவன் எப்போதும் களங்கமடையான்; ஆகவே ஆஸ்திகத்தைக் கடைப்பிடிக்க வேண்டும். இவ்வுலகில் புண்ணியம்-பாவம் காரணமாக இன்பம்-துன்பம் இருப்பதுபோல், மறுலோகத்திலும் நிச்சயமாக உண்டு—இந்த உறுதியான கருத்தே ‘ஆஸ்திக்யம்’ எனப்படுகிறது।

Verse 61

रहस्यमन्यद्वक्ष्यामि गोपनीयमिदं प्रिये । न वाच्यं यस्य कस्यापि नास्तिकस्याथ वा पशोः । सदाचारविहीनस्य पतितस्यान्त्यजस्य च । पञ्चाक्षरात्परं नास्ति परित्राणं कलौ युगे

அன்பே, இன்னொரு இரகசியத்தைச் சொல்கிறேன்—இது மிகக் காக்க வேண்டிய உபதேசம். யாரிடமும் சொல்லக் கூடாது—நாத்திகனிடமும் அல்ல, மிருகவழி நடப்பவனிடமும் அல்ல; நல்லொழுக்கமற்றவன், வீழ்ந்தவன், அந்த்யஜன் ஆகியோரிடமும் அல்ல. கலியுகத்தில் பஞ்சாட்சர மந்திரத்தை விட உயர்ந்த அடைக்கலம், விடுதலை இல்லை.

Verse 63

गच्छतस्तिष्ठतो वापि स्वेच्छया कर्म कुर्वतः । अशुचेर्वा शुचेर्वापि मन्त्रो ऽयन्न च निष्फलः । अनाचारवतां पुंसामविशुद्धषडध्वनाम् । अनादिष्टो ऽपि गुरुणा मन्त्रो ऽयं न च निष्फलः

நடக்கும்போதும் நிற்கும்போதும், தன் விருப்பப்படி செயல்களைச் செய்தாலும்—அசுத்தனாக இருந்தாலும் சுத்தனாக இருந்தாலும்—இந்த மந்திரம் பயனற்றதாய் ஆகாது. ஒழுக்கமற்றவர்களுக்கும், இன்னும் தூய்மையடையாத ஷடத்வம் உடையவர்களுக்கும், குரு முறையாக உபதேசிக்காவிட்டாலும் கூட, இந்த மந்திரம் பயனற்றதல்ல.

Verse 65

अन्त्यजस्यापि मूर्खस्य मूढस्य पतितस्य च । निर्मर्यादस्य नीचस्य मंत्रो ऽयं न च निष्फलः । सर्वावस्थां गतस्यापि मयि भक्तिमतः परम् । सिध्यत्येव न संदेहो नापरस्य तु कस्यचित्

அந்த்யஜனாக இருந்தாலும், மூடனாக இருந்தாலும், மயக்கமுற்றவனாக இருந்தாலும், வீழ்ந்தவனாக இருந்தாலும்—ஆம், வெட்கமற்ற கீழ்மையானவனாக இருந்தாலும்—இந்த மந்திரம் ஒருபோதும் பயனற்றதல்ல. எந்த நிலையிலிருந்தாலும் என்னிடத்தில் பரம பக்தி உடையவனுக்கே இது நிச்சயம் सिद्धியாகும்—சந்தேகம் இல்லை; மற்றவர்க்கு அல்ல.

Verse 67

न लग्नतिथिनक्षत्रवारयोगादयः प्रिये । अस्यात्यंतमवेक्ष्याः स्युर्नैष सप्तस्सदोदितः । न कदाचिन्न कस्यापि रिपुरेष महामनुः । सुसिद्धो वापि सिद्धो वा साध्यो वापि भविष्यति

அன்பே, இவ்விஷயத்தில் லக்னம், திதி, நட்சத்திரம், வாரம், யோகம் முதலியவற்றை மிகையாக ஆராய வேண்டாம்; இந்த மகாமந்திரம் அந்த ஏழு கணிப்புகளுக்கும் எப்போதும் கட்டுப்படாது. இது எந்நேரமும் எவருக்கும் பகை அல்ல. முழுச்சித்தமாயினும், சித்தமாயினும், சாத்யமாயினும்—நிச்சயமாகச் சித்தி அளிக்கும்.

Verse 69

सिद्धेन गुरुणादिष्टस्सुसिद्ध इति कथ्यते । असिद्धेनापि वा दत्तस्सिद्धसाध्यस्तु केवलः । असाधितस्साधितो वा सिध्यत्वेन न संशयः । श्रद्धातिशययुक्तस्य मयि मंत्रे तथा गुरौ

சித்தரான குருவால் உபதேசிக்கப்பட்ட மந்திரம் ‘சுசித்தம்’ எனப்படுகிறது. சித்தமில்லாதவர் அளித்தாலும் அது இயல்பாகவே சித்தியளிக்கத் தக்கது. சாதிக்கப்படாததாயினும் சாதிக்கப்பட்டதாயினும்—சித்தி உண்டாகும்; இதில் ஐயமில்லை, குறிப்பாக என்னிடமும், மந்திரத்திடமும், குருவிடமும் மிகுந்த श्रद्धை உடையவர்க்கு.

Verse 71

तस्मान्मंत्रान्तरांस्त्यक्त्वा सापायान् १ धिकारतः । आश्रमेत्परमां विद्यां साक्षात्पञ्चाक्षरीं बुधः । मंत्रान्तरेषु सिद्धेषु मंत्र एष न सिध्यति । सिद्धे त्वस्मिन्महामंत्रे ते च सिद्धा भवंत्युत

ஆகையால் அறிவுடைய சாதகன், தன் தகுதிக்கேற்ப குறையுள்ள அல்லது பொருந்தாத பிற மந்திரங்களை விட்டு, பரம வித்யையான சாட்சாத் பஞ்சாக்ஷரியையே சரணடைய வேண்டும். பிற மந்திரங்கள் சித்தியடைந்தாலும், இம்மந்திரம் அவற்றால் சித்தியடையாது; ஆனால் இம்மகாமந்திரம் சித்தியடைந்தால் அவையும் சித்தியடையும்.

Verse 73

यथा देवेष्वलब्धो ऽस्मि लब्धेष्वपि महेश्वरि । मयि लब्धे तु ते लब्धा मंत्रेष्वेषु समो विधिः । ये दोषास्सर्वमंत्राणां न ते ऽस्मिन्संभवंत्यपि । अस्य मंत्रस्य जात्यादीननपेक्ष्य प्रवर्तनात्

ஓ மகேஸ்வரி, தேவர்கள் கிடைத்தாலும் நான் கிடைக்கவில்லை; ஆனால் நான் கிடைத்தால் அவர்கள் அனைவரும் கிடைப்பர்—இம்மந்திரங்களிலும் இதே விதி. பிற மந்திரங்களுக்குரிய குறைகள் இம்மந்திரத்தில் தோன்றுவதில்லை; ஏனெனில் இம்மந்திரம் ஜாதி முதலியவற்றை சாராமல் நடைமுறையில் செலுத்தப்படுகிறது.

Verse 75

तथापि नैव क्षुद्रेषु फलेषु प्रति योगिषु । सहसा विनियुंजीत तस्मादेष महाबलः । उपमन्युरुवाच । एवं साक्षान्महादेव्यै महादेवेन शूलिना । हिता य जगतामुक्तः पञ्चाक्षरविधिर्यथा

ஆயினும் யோகி அற்ப பலன்களுக்காக இதை திடீரெனப் பயன்படுத்தக் கூடாது; ஆகையால் இது மகாபலமுடையது. உபமன்யு கூறினார்—உலக நலனுக்காக சூலதாரி மகாதேவன், மகாதேவியிடம் நேரடியாகப் பஞ்சாட்சரி மந்திரத்தின் யதாவிதி முறையை உபதேசித்தான்।

Verse 77

य इदं कीर्तयेद्भक्त्या शृणुयाद्वा समाहितः । सर्वपापविनिर्मुक्तः प्रयाति परमां गतिम्

யார் இதை பக்தியுடன் பாடி உரைக்கிறாரோ அல்லது ஒருமனத்துடன் கேட்கிறாரோ, அவர் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு பரம நிலை—சிவசாயுஜ்யம்—அடைகிறார்।