अवभृथस्नान-तीर्थयात्रा-तेजोदर्शनम् | Avabhṛtha Bath, Tīrtha-Pilgrimage, and the Vision of Divine Radiance
அத்தியாயம் 40-ல் முன் உபதேசத்திலிருந்து சடங்கு நிறைவேற்றமும் தீர்த்தயாத்திரையும் தொடங்குகின்றன. சூதர் கூறுகிறார்: யாதவ-உபமன்யு தொடர்பான ஞானயோக வரலாற்றை முனிவர்களிடம் அறிவித்த பின் வாயு மறைந்து விடுகிறார். பின்னர் நைமிஷ முனிவர்கள் விடியற்காலையில் சத்ர யாகத்தின் நிறைவுக்காக அவப்ருத ஸ்நானம் செய்யச் செல்கிறார்கள். பிரம்மாவின் ஆணையால் தேவி சரஸ்வதி இனிய நீருடன் மங்கள நதியாக வெளிப்பட்டு அந்தச் சடங்கை நிறைவேற்ற உதவுகிறாள்; முனிவர்கள் ஸ்நானம் செய்து யாகத்தை முடிக்கிறார்கள். சிவசம்பந்த நீரால் தேவர்களுக்கு தர்ப்பணம் செய்து, முன்னைய நிகழ்வுகளை நினைத்து வாராணசியை நோக்கிப் பயணிக்கிறார்கள். வழியில் ஹிமவத் மலையிலிருந்து தெற்கே ஓடும் பாகீரதி (கங்கை)யில் ஸ்நானம் செய்து முன்னே செல்கிறார்கள். வாராணசியில் வடக்கு நோக்கி ஓடும் கங்கையில் மூழ்கி விதிப்படி அவிமுக்தேஸ்வர லிங்கத்தை வழிபடுகிறார்கள். புறப்படும் தருணத்தில் வானில் கோடி சூரிய ஒளிபோல் பிரகாசித்து எல்லாத் திசைகளிலும் பரவும் அற்புத தெய்வீக தேஜஸை காண்கிறார்கள்; பஸ்மம் பூசிய பாசுபத சித்தர்கள் நூற்றுக்கணக்காக வந்து அந்த ஒளியில் லயமாவதால், உயர்ந்த சைவசித்தியும் சிவசக்தியின் அதீத நிலையும்காட்டப்படுகிறது.
Shlokas
Verse 1
श्रीसूत उवाच । इति स विजितमन्योर्यादवेनोपमन्योरधिगतमभिधाय ज्ञानयोगं मुनिभ्यः । प्रणतिमुपगतेभ्यस्तेभ्य उद्भावितात्मा सपदि वियति वायुः सायमन्तर्हितो ऽभूत्
ஸ்ரீசூதர் கூறினார்—இவ்வாறு உபமன்யுவிடமிருந்து யாதவன் (கிருஷ்ணன்) பெற்ற விடுதலை தரும் ஞானயோகத்தை முனிவர்களுக்கு உரைத்தபின், வணக்கத்துடன் அணுகிய அந்த ரிஷிகளால் உள்ளம் உயர்வடைந்த வாயு உடனே ஆகாயத்தில் எழுந்து, மாலைக்குள் பார்வையிலிருந்து மறைந்தான்।
Verse 2
ततः प्रभातसमये नैमिषीयास्तपोधनाः । सत्रान्ते ऽवभृथं कर्तुं सर्व एव समुद्ययुः
அதன்பின் விடியற்காலையில் நைமிஷாரண்யத்தின் தவசெல்வம் நிறைந்த எல்லா முனிவர்களும், யாகசத்திரம் நிறைவடைந்தபோது அவப்ருத ஸ்நானம் செய்ய ஒன்றாகப் புறப்பட்டனர்।
Verse 3
तदा ब्रह्मसमादेशाद्देवी साक्षात्सरस्वती । प्रसन्ना स्वादुसलिला प्रावर्तत नदीशुभा
அப்போது பிரம்மாவின் ஆணையால் தேவியான—சாட்சாத் சரஸ்வதி—அருள்புரிந்து, இனிய நீருடன் அந்த மங்கல நதி ஓடத் தொடங்கியது।
Verse 4
सरस्वतीं नदीं दृष्ट्वा मुनयो हृष्टमानसाः । समाप्य सत्रं प्रारब्धं चक्रुस्तत्रावगाहनम्
சரஸ்வதி நதியைப் பார்த்த முனிவர்கள் உள்ளம் மகிழ்ந்தனர். தொடங்கிய சத்திரத்தை நிறைவு செய்து, அங்கேயே விதிப்படி அவகாஹனம் (திருநீராடல்) செய்தனர்।
Verse 5
अथ संतर्प्य देवादींस्तदीयैः सलिलैः शिवैः । स्मरन्तः पूर्ववृत्तान्तं ययुर्वाराणसीं प्रति
அப்போது அவர்கள் சிவனுக்குரிய அந்தப் புனித நீர்களால் தேவர்களையும் பிறரையும் முறையாகத் தர்ப்பணம் செய்து திருப்திப்படுத்தி, முன்நிகழ்வுகளை நினைத்தவாறே வாராணசியை நோக்கிப் புறப்பட்டனர்।
Verse 6
तदा ते हिमवत्पादात्पंततीं दक्षिणामुखीम् । दृष्ट्वा भागीरथी तत्र स्नात्वा तत्तीरतो ययुः
அப்போது அவர்கள் இமவத் மலையின் அடிப்பாதத்திலிருந்து இறங்கி தெற்குநோக்கிப் பாயும் பாகீரதியைப் பார்த்தனர்; அங்கே நீராடி அந்தப் புனிதக் கரையிலிருந்து புறப்பட்டனர்।
Verse 7
ततो वाराणसीं प्राप्य मुदितास्सर्व एव ते । तदोत्तरप्रवाहायां गंगायामवगाह्य च
பின்னர் வாராணசியை அடைந்ததும் அவர்கள் அனைவரும் மகிழ்ந்தனர்; மேலும் கங்கை வடக்கோடும் (உத்தரவாஹினி) இடத்தில் அவளில் முழுகி புனித நீராடினர்।
Verse 8
अविमुक्तेश्वरं लिंगं दृष्ट्वाभ्यर्च्य विधानतः । प्रयातुमुद्यतास्तत्र ददृशुर्दिवि भास्वरम्
அவிமுக்தேஸ்வர லிங்கத்தை தரிசித்து விதிப்படி அர்ச்சித்து, அங்கிருந்து புறப்படத் தயாரானபோது, அவர்கள் வானில் ஒரு திவ்ய ஒளிமிகு பிரகாசத்தை கண்டனர்।
Verse 9
सूर्यकोटिप्रतीकाशं तेजोदिव्यं महाद्भुतम् । आत्मप्रभावितानेन व्याप्तसर्वदिगन्तरम्
அது கோடி சூரியர்களைப் போல் ஒளிர்ந்தது—திவ்யமும் பேரதிசயமும் ஆன தேஜஸ்; தன் சுயப் பிரகாசத்தால் எல்லாத் திசைகளின் இடைவெளிகளையும் நிரப்பியது।
Verse 10
अथ पाशुपताः सिद्धाः भस्मसञ्छन्नविग्रहाः । मुनयो ऽभ्येत्य शतशो लीनाः स्युस्तत्र तेजसि
அப்போது திருநீற்றால் மூடப்பட்ட உடல்களையுடைய सिद्ध பாசுபதர்கள் நூற்றுக்கணக்காக அங்கு வந்தனர்; அந்த முனிவர்கள் அணுகி, அந்த இறைவனின் தேஜஸிலேயே லயித்தனர்।
Verse 11
तथा विलीयमानेषु तपस्विषु महात्मसु । सद्यस्तिरोदधे तेजस्तदद्भुतमिवाभवत्
அந்த மகாத்ம தபஸ்விகள் இவ்வாறு லயிக்கத் தொடங்கியவுடன், அந்த தேஜஸ் உடனே மறைந்தது; அது பேரதிசயமாகத் தோன்றியது।
Verse 12
तद्दृष्ट्वा महदाश्चर्यं नैमिषीया महर्षयः । किमेतदित्यजानन्तो ययुर्ब्रह्मवनं प्रति
அந்த மாபெரும் அதிசயத்தைப் பார்த்த நைமிஷாரண்ய மகரிஷிகள்—இது என்னவென்று அறியாது—விளக்கம் பெற பிரம்மவனத்தை நோக்கிச் சென்றனர்।
Verse 13
प्रागेवैषां तु गमनात्पवनो लोकपावनः । दर्शनं नैमिषीयाणां संवादस्तैर्महात्मनः
அவர்கள் புறப்படுவதற்கு முன்பே உலகைத் தூய்மைப்படுத்தும் வாயுதேவன் முன்னே சென்றான். அங்கே நைமிஷாரண்ய ரிஷிகளைச் சந்தித்து, அந்த மகாத்மனுடன் அவர்களிடையே புனித உரையாடல் நிகழ்ந்தது।
Verse 14
शद्धां बुद्धिं ततस्तेषां सांबे सानुचरे शिवे । समाप्तिं चापि सत्रस्य दीर्घपूर्वस्य सत्रिणाम्
பின் பக்தியும் தெளிந்த அறிவும் கொண்டு, அவர்கள் அம்பா (பார்வதி) மற்றும் அவரது பரிவாரத்துடன் கூடிய சிவனில் உறுதியாக நிலைபெற்றனர்; மேலும் அந்த யாகம் நடத்துவோரின் நீண்டகால சத்திரமும் முறையாக நிறைவு பெற்றது।
Verse 15
विज्ञाप्य जगतां धात्रे ब्रह्मणे ब्रह्मयोनये । स्वकार्ये तदनुज्ञातो जगाम स्वपुरं प्रति
உலகங்களின் படைப்பாளி, பிரம்மயோனி பிரம்மாவிடம் முறையாக அறிவித்து, தன் காரியத்திற்கான அனுமதி பெற்றபின், அவன் தன் சொந்த தாமத்திற்குப் புறப்பட்டான்।
Verse 16
अथ स्थानगतो ब्रह्मा तुम्बुरोर्नारदस्य च । परस्पर स्पर्धितयोर्गाने विवदमानयोः
பின்னர் பிரம்மா அந்த இடத்துக்கு வந்தார்; அங்கே தும்புருவும் நாரதரும் ஒருவருடன் ஒருவர் போட்டியிட்டு, தங்கள் பாடல் குறித்து வாதாடிக் கொண்டிருந்தனர்।
Verse 17
तदुद्भावितगानोत्थरसैर्माध्यस्थमाचरन् । गन्धर्वैरप्सरोभिश्च सुखमास्ते निषेवितः
அவ்வாறு எழுந்த பாடல்களின் நுண்ணிய ரசத்தில் மகிழ்ந்து அவர் சமநிலைச் சாந்தியில் நிலைகொள்கிறார். கந்தர்வர், அப்சரஸ்கள் பணிவுடன் சேவிக்க அவர் இன்பமாய் வாசம் செய்கிறார்.
Verse 18
तदानवसरादेव द्वाःस्थैर्द्वारि निवारिताः । मुनयो ब्रह्मभवनाद्बहिः पार्श्वमुपाविशन्
அப்போது நேரம் ஏற்றதல்லாததால் வாயில்காவலர்கள் அவர்களை வாசலிலேயே தடுத்தனர். ஆகவே முனிவர்கள் பிரம்மாவின் இல்லத்துக்கு வெளியே ஒரு பக்கத்தில் கட்டுப்பாடும் மரியாதையும் கொண்டு அமர்ந்தனர்.
Verse 19
अथ तुम्बुरुणा गाने समतां प्राप्य नारदः । साहचर्येष्वनुज्ञातो ब्रह्मणा परमेष्ठिना
அப்போது நாரதர் தும்புருவுடன் தெய்வீகப் பாடலில் சமநிலையை அடைந்தார். பரமேஷ்டி பிரம்மா அவருக்கு தேவர்களின் பரிவாரத்துடன் இணைந்து உலாவ அனுமதி அளித்தார்.
Verse 20
त्यक्त्वा परस्परस्पर्धां मैत्रीं च परमां गतः । सह तेनाप्सरोभिश्च गन्धर्वैश्च समावृतः
பரஸ்பரப் போட்டியை விட்டு, அவர் உன்னதமான நட்பை அடைந்தார். அவருடன் அப்சரஸ்களும் கந்தர்வர்களும் இருந்து, அவரைச் சூழ்ந்து நின்றனர்.
Verse 21
उपवीणयितुं देवं नकुलीश्वरमीश्वरम् । भवनान्निर्ययौ धातुर्जलदादंशुमानिव
தேவாதிதேவனான நகுலீஸ்வர பரமேஸ்வரனின் சன்னிதியில் வீணை இசைக்கத் தாதா (பிரம்மா) தன் இல்லத்திலிருந்து மேகத்திலிருந்து சூரியன் வெளிவருவது போல வெளிப்பட்டார்.
Verse 22
तं दृष्ट्वा षट्कुलीयास्ते नारदं मुनिगोवृषम् । प्रणम्यावसरं शंभोः पप्रच्छुः परमादरात्
முனிகளில் காளைபோன்ற நாரதரைப் பார்த்த அந்த ஆறு குலத்தார் பக்தர்கள் வணங்கினர். பின்னர் மிகுந்த பக்தியுடன், ஶம்புவின் பூஜைக்கான உரிய காலமும் முறையும் பற்றி கேட்டனர்.
Verse 23
स चावसर एवायमितोंतर्गम्यतामिति । वदन्ययावन्यपरस्त्वरया परया युतः
அவன் கூறினான்—“இதுவே சரியான தருணம்; இங்கிருந்து உள்ளே செல்வோம்.” என்று சொல்லி, வேறு காரியத்தில் மனம் செலுத்தி, மிகுந்த அவசரத்துடன் முன்னே சென்றான்.
Verse 24
ततो द्वारि स्थिता ये वै ब्रह्मणे तान्न्यवेदयन् । तेन ते विविशुर्वेश्म पिंडीभूयांडजन्मनः
பின்னர் வாசலில் நின்றவர்கள் அவர்களைப் பற்றி பிரம்மாவிடம் அறிவித்தனர். அதனால் அண்டத்தில் பிறந்த அந்த உயிர்கள் அனைத்தும் ஒன்றாகக் குவிந்து, அந்த இல்லத்திற்குள் நுழைந்தனர்.
Verse 25
प्रविश्य दूरतो देवं प्रणम्य भुवि दंडवत् । समीपे तदनुज्ञाताः परिवृत्योपतस्थिरे
உள்ளே நுழைந்து அவர்கள் தொலைவிலிருந்தே ஆண்டவரை நிலத்தில் தண்டவத் வணங்கினர். பின்னர் அவர் அனுமதி அளித்ததும் அருகே சென்று, சுற்றிலும் நின்று பக்தியுடன் பணிவிடை செய்தனர்.
Verse 26
तांस्तत्रावस्थितान् पृष्ट्वा कुशलं कमलासनः । वृत्तांतं वो मया ज्ञातं वायुरेवाह नो यतः
அங்கே நின்றிருந்த அவர்களைப் பார்த்து கமலாசன பிதாமகன் பிரம்மா நலமா என்று விசாரித்து கூறினார்—“உங்கள் முழு நிகழ்வும் எனக்குத் தெரியும்; ஏனெனில் வாயுதேவன் தானே எங்களிடம் அறிவித்தான்.”
Verse 27
भवद्भिः किं कृतं पश्चान्मारुतेंतर्हिते सति । इत्युक्तवति देवेशे मुनयो ऽवभृथात्परम्
தேவேசன் கேட்டான்—“வாயுதேவன் மறைந்த பின்பு நீங்கள் என்ன செய்தீர்கள்?” என்று அவர் கூறியபோது, முனிவர்கள் அவப்ருத ஸ்நானத்தை நிறைவு செய்து அடுத்த அனுஷ்டானத்திற்காக முன்னே சென்றனர்.
Verse 28
गंगातीर्थेस्य गमनं यात्रां वाराणसीं प्रति । दर्शनं तत्र लिंगानां स्थापितानां सुरेश्वरैः
கங்காதீர்த்தத்திற்குச் செல்வதும், வாராணசியை நோக்கிப் புனித யாத்திரை செய்வதும், அங்கே தேவர்களின் தலைவர்கள் நிறுவிய சிவலிங்கங்களைத் தரிசிப்பதும்—இது புனித வழிபாட்டு நெறியாகும்.
Verse 29
अविमुक्तेश्वरस्यापि लिंगस्याभ्यर्चनं सकृत् । आकाशे महतस्तस्य तेजोराशेश्च दर्शनम्
அவிமுக்தேஸ்வரரின் லிங்கத்தை ஒருமுறை கூட அர்ச்சித்தால், ஆகாயத்தில் தோன்றும் அந்த மகாபிரபுவின் தெய்வீக ஒளிக்குவியலைத் தரிசிக்கலாம்.
Verse 30
मुनीनां विलयं तत्र निरोधं तेजसस्ततः । याथात्म्यवेदनं तस्य चिंतितस्यापि चात्मभिः
அங்கே முனிவர்களின் குறுகிய தன்மை லயமடைந்து, பின்னர் மனம்‑இந்திரியங்களின் ஒளி அடக்கப்படுகிறது. சிவனைத் தியானிக்கும் ஆத்மாக்களுக்கும் அவரின் யதார்த்தத் தத்துவம் நேரடியாகப் புலப்படுகிறது।
Verse 31
सर्वं सविस्तरं तस्मै प्रणम्याहुर्मुहुर्मुहुः । मुनिभिः कथितं श्रुत्वा विश्वकर्मा चतुर्मुखः
அவருக்கு வணங்கி அவர்கள் அனைத்தையும் விரிவாக மீண்டும் மீண்டும் கூறினர். முனிவர்கள் சொன்னதை கேட்ட விஸ்வகர்மாவும் நான்முகப் பிரம்மாவும் கவனமாகக் கேட்டனர்।
Verse 32
कंपयित्वा शिरः किंचित्प्राह गंभीरया गिरा । प्रत्यासीदति युष्माकं सिद्धिरामुष्मिकी परा
அவன் சிறிது தலை அசைத்து ஆழ்ந்த குரலில் கூறினான்—“உங்களுக்குப் பரலோகத்திற்குரிய உன்னத சித்தி நெருங்கி வந்துள்ளது।”
Verse 33
भवद्भिर्दीर्घसत्रेण चिरमाराधितः प्रभुः । प्रसादाभिमुखो भूत इति भुतार्थसूचितम्
நீங்கள் நீண்ட யாகச் சத்திரத்தால் நீண்ட காலம் ஆண்டவனை ஆராதித்தீர்கள்; இப்போது அவர் அருளளிக்க முனைந்துள்ளார்—என்று நிகழ்வின் உண்மைப் பொருள் அறிவிக்கப்பட்டது.
Verse 34
वाराणस्यां तु युष्माभिर्यद्दृष्टं दिवि दीप्तिमत् । तल्लिंगसंज्ञितं साक्षात्तेजो माहेश्वरं परम्
வாரணாசியில் நீங்கள் கண்ட அந்த தெய்வீக ஒளிமிகு பிரகாசமே ‘லிங்கம்’ என அழைக்கப்படுகிறது; அது உண்மையில் பரம மாஹேஸ்வர ஒளியே ஆகும்.
Verse 35
तत्र लीनाश्च मुनयः श्रौतपाशुपतव्रताः । मुक्ता बभूवुः स्वस्थाश्च नैष्ठिका दग्धकिल्बिषाः
அங்கே அந்த நிலையில் லயித்த, வைதிக (ஶ்ரௌத) மற்றும் பாசுபத விரதங்களில் உறுதியான முனிவர்கள் முக்தியடைந்தனர்; தம் சொரூபத்தில் நிலைத்து, நிஷ்டையுடன் இருந்து, அவர்களின் பாவங்கள் எரிந்து நீங்கின.
Verse 36
प्राप्यानेन यथा मुक्तिरचिराद्भवतामपि । स चायमर्थः सूच्येत युष्मद्दृष्टेन तेजसा
இதை அடைந்தால் நீங்களும் விரைவில் முக்தியைப் பெறுவீர்கள்; மேலும் உங்கள் நேரடி தரிசன ஒளியால் இந்த உண்மைத் தத்துவம் தெளிவாக வெளிப்படுத்தப்பட வேண்டும்.
Verse 37
तत्र वः काल एवैष दैवादुपनतः स्वयम् । प्रयात दक्षिणं मेरोः शिखरं देवसेवितम्
அங்கே உங்களுக்காக இந்தக் காலமே விதிவசத்தால் தானே வந்து சேர்ந்தது. ஆகவே தேவர்கள் போற்றி சேவிக்கும் மேருமலையின் தென் சிகரத்திற்குச் செல்லுங்கள்.
Verse 38
सनत्कुमारो यत्रास्ते मम पुत्रः परो मुनिः । प्रतीक्ष्यागमनं साक्षाद्भूतनाथस्य नंदिनः
அங்கே என் மகன், பரம முனிவன் சனத்குமாரன் வாழ்கிறான்; பூதநாதன் சிவனின் சேவக-அதிபதி நந்தி நேரில் வருவதை எதிர்நோக்கி இருக்கிறான்.
Verse 39
पुरा सनत्कुमारोपि दृष्ट्वापि परमेश्वरम् । अज्ञानात्सर्वयोगीन्द्रमानी विनयदूषितः
முன்னொரு காலத்தில் சனத்குமாரன் பரமேஸ்வரனைத் தரிசித்தும், அறியாமையால் தன்னை எல்லா யோகிகளுக்கும் தலைவன் என எண்ணி அகந்தை கொண்டான்; அதனால் அவனுடைய பணிவு மாசடைந்தது.
Verse 40
अभ्युत्थानादिकं युक्तमकुर्वन्नतिनिर्भयः । ततो ऽपराधात्क्रुद्धेन महोष्ट्रो नंदिना कृतः
மிகுந்த அச்சமின்மையால் அவன் எழுந்து மரியாதை செலுத்துதல் முதலிய உரிய பணிவுகளைச் செய்யவில்லை. ஆகவே அந்த அபராதத்தால் கோபித்த நந்தி அவனைப் பெரும் ஒட்டகமாக மாற்றினார்.
Verse 41
अथ कालेन महता तदर्थे शोचता मया । उपास्य देवं देवीञ्च नंदिनं चानुनीय वै
பின்னர் நீண்ட காலம் கழிந்தபின், அதே காரணத்தால் வருந்திய நான், தேவனையும் தேவியையும் வழிபட்டேன்; நந்தியையும் முறையாகப் பிரார்த்தித்து மனமகிழச் செய்தேன்.
Verse 42
कथंचिदुष्ट्रता तस्य प्रयत्नेन निवारिता । प्रापितो हि यथापूर्वं सनत्पूर्वां कुमारताम्
முயற்சியால் எப்படியோ அவனுடைய ஒட்டகத்தன்மை (தாழ்வு நிலை) தடுக்கப்பட்டது; மேலும் முன்புபோலவே சனத்குமாரரின் தூய இளமைநிலையை மீண்டும் அடைந்தான்.
Verse 43
तदाह च महादेवः स्मयन्निव गणाधिपम् । अवज्ञाय हि मामेव तथाहंकृतवान्मुनिः
அப்போது மகாதேவன் புன்னகை புரிந்தவனாய் கணாதிபதியிடம் கூறினான்—“இந்த முனிவன் என்னையே அவமதித்து அகங்காரத்தால் இப்படிச் செய்தான்।”
Verse 44
अतस्त्वमेव याथात्म्यं ममास्मै कथयानघ । ब्रह्मणः पूर्वजः पुत्रो मां मूढ इव संस्मरन्
ஆகையால், பாவமற்றவனே, நீயே அவனுக்கு என் உண்மைத் தன்மையைச் சொல். பிரம்மாவின் முதற்பிறந்த மகனாக இருந்தும், அவன் என்னை மயக்கத்தில் இருப்பவன் போல நினைக்கிறான்।
Verse 45
मयैव शिष्यते दत्तो मम ज्ञानप्रवर्तकः । धर्माध्यक्षाभिषेकं च तव निर्वर्तयिष्यति
இவன் என்னாலேயே சீடனாக அளிக்கப்பட்டவன்—என் ஞானப் பரம்பரையை முன்னேற்றுவான். உன் தர்மாத்யட்ச அபிஷேகத்தை முறையாக நிறைவேற்றுவான்।
Verse 46
स एवं व्याहृतो भूयस्सर्वभूतगणाग्रणीः । यत्पराज्ञापनं मूर्ध्ना प्रातः प्रतिगृहीतवान्
இவ்வாறு மீண்டும் உரைக்கப்பட்டபோது, எல்லா பூதகணங்களின் தலைவன் விடியற்காலத்தில் தலை வணங்கி அந்த பரம ஆணையை பக்தியுடன் ஏற்றுக்கொண்டான்।
Verse 47
तथा सनत्कुमारो ऽपि मेरौ मदनुशासनात् । प्रसादार्थं गणस्यास्य तपश्चरति दुश्चरम्
அதேபோல் சனத்குமாரரும் என் ஆணைப்படி மேருமலையில் இந்த கணத்தின் அருளைப் பெற மிகக் கடினமான தவம் செய்கிறார்।
Verse 48
द्रष्टव्यश्चेति युष्माभिः प्राग्गणेशसमागमात् । तत्प्रसादार्थमचिरान्नंदी तत्रागमिष्यति
‘கணேசனைச் சந்திப்பதற்கு முன் நீங்கள் அவனை நிச்சயமாக தரிசிக்க வேண்டும். அவன் அருளைப் பெறுவதற்காக நந்தி விரைவில் அங்கே வருவான்.’
Verse 49
इति सत्वरमादिश्य प्रेषिता विश्वयोगिना । कुमारशिखरं मेरोर्दक्षिणं मुनयो ययुः
இவ்வாறு அனைத்தையும் வியாபிக்கும் யோகநாதன் உடனே ஆணையிட்டு அனுப்ப, முனிவர்கள் மேரு மலையின் தென் சிகரமான ‘குமாரசிகரம்’ நோக்கிப் புறப்பட்டனர்।
Frequently Asked Questions
The Naimiṣa sages complete their satra with an avabhṛtha bath enabled by Sarasvatī’s manifestation, then undertake a tīrtha-journey to Vārāṇasī, worship Avimukteśvara, and witness an all-pervading divine tejas into which Pāśupata siddhas merge.
The tejas functions as an epiphanic marker of Śiva’s supra-empirical presence: it is direction-pervading, sun-like beyond measure, and becomes a locus of absorption for siddhas, implying liberation/attainment through proximity to Śiva’s power rather than merely external ritual merit.
Sarasvatī appears as a sweet-water river by Brahmā’s command; Bhāgīrathī/Gaṅgā is encountered and ritually used; Vārāṇasī (Kāśī) is central; and the Avimukteśvara liṅga is the key icon of worship preceding the celestial radiance and Pāśupata siddha convergence.