Vāyu Saṃhitā

சிவபுராணத்தின் ஏழு சம்ஹிதைகளின் அமைப்பில் வாயு சம்ஹிதை (பூர்வம், உத்தரம்) மோட்சத்தை நோக்கிய நிறைவுப் பகுதியாக விளங்குகிறது. இதில் பாசுபதத் தத்துவம் முதன்மையாக எடுத்துரைக்கப்படுகிறது—பகவான் சிவன் ‘பசு’ (பந்தப்பட்ட ஜீவர்கள்) மற்றும் ‘பாசம்’ (பந்தங்கள்) இரண்டிற்கும் அதிபதி; அனுபவத்தை கட்டுப்படுத்தும் பந்தங்களின் இயல்பும் அவற்றைத் தாண்டும் வழியும் இங்கு வெளிப்படுகின்றன. பூர்வப் பகுதியில் சாதகனுக்கான முன்னோட்ட ஒழுக்கங்கள் வலியுறுத்தப்படுகின்றன—யம-நியமங்கள், பக்தி, மந்திரஜபம், அந்தர்பூஜை, தியான நிலைத்தன்மை. உடலோடு வாழும் வாழ்க்கை தடையல்ல; அது சுத்திகரிப்புக்கான களமெனக் காட்டப்படுகிறது. கர்ம வாழ்க்கை சிவார்ப்பணமாக மாறும்போது அது சாதனையின் அங்கமாகிறது. உத்தரப் பகுதியில் தத்துவ விசாரம் மற்றும் மோட்ச போதனை மேலும் ஆழமடைகிறது. பந்தத்தின் மூலமாக அவித்யை மற்றும் கர்ம வாசனைகள்/சம்ஸ்காரங்கள் சுட்டப்படுகின்றன; விவேக ஞானம், தொடர்ந்த தியானம், மற்றும் சிவானுக்ரஹம் மூலம் சிவ-சாக்ஷாத்கார ரூப முக்தி விளக்கப்படுகிறது. முக்தி என்பது வெறும் விடுதலை அல்ல; ‘சிவனே உள்ளார்ந்த ஆத்மா’ என்ற உணர்வின் உறுதிப்பாடு. இரு பகுதிகளிலும் யோகம் ஒரு நுட்பம் மட்டும் அல்ல; பக்தி, ஞானம், ஒழுங்கான பயிற்சி ஒன்றிணையும் முழுமையான சைவ மோட்ச மார்க்கம். இறுதியில் சிவன் தான் அந்தராத்மா, அனைத்திற்கும் ஆதாரமான பராத்பரத் தத்துவம் என்ற அறிதலே வாயு சம்ஹிதையின் பரம சாரம்।