Prathama Pada
Maṅgalācaraṇa, Naimiṣāraṇya-Sabhā, Sūta-Āhvāna, and Narada Purāṇa-Māhātmya
ဤအধ্যာယသည် ဂုရုများ၊ ဂဏေရှ၊ ဝာစုဒေဝ/နာရာယဏ၊ နရ–နရောတ္တမ နှင့် စရஸဝတီတို့အား မင်္ဂလာပူဇာဖြင့် စတင်ကာ၊ အဒိပုရုရှ၏ အစိတ်အပိုင်းများက ဘြဟ္မာ–ဝိෂ္ဏု–မဟေရှ အဖြစ် အုပ်စိုးကြောင်း ချီးမွမ်းသည်။ နိုင်မိရှာရဏျ၌ ရှောနကနှင့် ရှင်ရဟန်းများက တပသ၊ ယဇ္ဉ၊ ဉာဏ်နှင့် ဘက္တိဖြင့် ဝိෂ္ဏုကို ပူဇာကာ ဓမ္မ၊ အರ್ಥ၊ ကာမ၊ မောက္ခကို တစ်စုတစ်စည်းဖြင့် ရရှိစေမည့် လမ်းကို ရှာဖွေကြသည်။ ထို့နောက် ဗျာသ၏ တပည့်ဖြစ်၍ ပုရာဏ ရွတ်ဆိုခွင့်ရှိသော စူတ ရောမဟရ္ရှဏကို စိဒ္ဓာရှရမ၌ တွေ့ရန် သွားကာ နာရာယဏ၏ အဂ္နိဋ္ဌောမ ယဇ္ဉ အခြေအနေကို မြင်ပြီး အဝဘ္ဟෘထ အဆုံးသတ်ကို စောင့်ကြသည်။ ရှင်များက “ဉာဏ်ကို ဧည့်ခံမှုအဖြစ်” တောင်းဆို၍ ဝိෂ္ဏုကို ပျော်ရွှင်စေသည့် နည်း၊ မှန်ကန်သော ပူဇာ၊ ဝဏ္ဏ–အာရှရမ ဓမ္မ၊ ဧည့်သည်ဂုဏ်ပြုမှု၊ အကျိုးရှိသော ကမ္မနှင့် လွတ်မြောက်စေသော ဘက္တိ၏ သဘောကို မေးမြန်းကြသည်။ စူတက စနကနှင့် အမြင့်မြတ်သော ရှင်များက နာရဒထံ သီဆိုပြောကြားခဲ့သမျှကို သင်ကြားမည်ဟု ဆိုပြီး၊ နာရဒ ပုရာဏသည် ဝေဒနှင့် ကိုက်ညီ၍ အပြစ်ဖျက်နိုင်သကဲ့သို့ အခန်းများကို နားထောင်/ရွတ်ဆိုခြင်း၏ အဆင့်လိုက် အကျိုးနှင့် တရားနာစည်းကမ်း၊ အရည်အချင်းကို ကြေညာသည်။ အဆုံးတွင် မောက္ခဓမ္မကို အလေးပေးကာ နာရာယဏကို သတိရခြင်းနှင့် တစ်စိတ်တစ်လုံး နားထောင်ခြင်းက ဘက္တိကို မွေးဖွားစေပြီး ပုရုသာရ္ထ အားလုံးကို ပြည့်စုံစေသည်ဟု ဆိုသည်။
Nārada’s Hymn to Viṣṇu (Nāradasya Viṣṇu-stavaḥ)
ရဟန်းတို့၏ မေးခွန်းကို ဖြေကြားရာတွင် စူတာက စနကာဒီ ကုမာရများ—ဗြဟ္မာ၏ စိတ်မှ မွေးဖွားသော သားတော်များ၊ ဗြဟ္မစရိယာကို ထိန်းသိမ်း၍ မုက္ခကို ရည်ရွယ်သူများ—မေရုမှ ဗြဟ္မာ၏ သဘင်သို့ ခရီးထွက်ကြောင်း ပြောသည်။ လမ်းတွင် ဂင်္ဂါမြစ်ကို မြင်ကြပြီး ဗိဿဏု၏ သန့်ရှင်းသော မြစ်ဟု သတ်မှတ်ကာ စီတာရေတွင် ရေချိုးလိုကြသည်။ နာရဒ မလာ၍ အစ်ကိုကြီးများကို ဂါရဝပြုကာ ဗိဿဏု၏ နာမတော်များ (နာရာယဏ၊ အချူတ၊ အနန္တ၊ ဝါစုဒေဝ၊ ဇနာဒန) ကို ဘက္တိဖြင့် ရွတ်ဆိုပြီး စတောထရကြီးတစ်ပုဒ် ဆက်လက် ရွတ်ဆိုသည်။ ထိုဟိမ်းတွင် ဗိဿဏုကို ဂုဏ်ရှိသကဲ့သို့ ဂုဏ်လွန်၊ ဉာဏ်နှင့် ဉာဏ်သိသူ၊ ယောဂနှင့် ယောဂဖြင့် ရောက်နိုင်သူ၊ ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ ဝိශ්ဝရူပ ဖြစ်သော်လည်း မကပ်မငြိဟု ဖော်ပြသည်။ ကူရ္မ၊ ဝရာဟ၊ နရသിംဟ၊ ဝါမန၊ ပရရှုရာမ၊ ရာမ၊ ကృష్ణ၊ ကလ္ကိ စသည့် အဝတာရများကို ရေတွက်ကာ နာမတော်၏ သန့်စင်ခြင်းနှင့် လွတ်မြောက်ခြင်း အာနိသင်ကို ထပ်တလဲလဲ ချီးမွမ်းသည်။ ရေချိုးပြီး စန္ဓျာနှင့် တർပဏ ကర్మများ ပြီးစီးနောက် ရဟန်းတို့သည် ဟရိကို အခြေပြု ဆွေးနွေးကြပြီး နာရဒက ဘဂဝန်၏ လက္ခဏာသတ်မှတ်ချက်များနှင့် အကျိုးရှိသော ကర్మ၊ မှန်ကန်သော ဉာဏ်၊ တပစ်၊ ဧည့်သည်ဂါရဝပြုခြင်းတို့ဖြင့် ဗိဿဏုကို ပျော်ရွှင်စေမည့် လမ်းညွှန်ကို တောင်းခံသည်။ အဆုံးတွင် ဖလश्रုတိ—မနက်ခင်း ရွတ်ဆိုလျှင် သန့်စင်၍ ဗိဿဏု၏ လောကသို့ ရောက်ကြောင်း—ကို ဖော်ပြသည်။
Sṛṣṭi-varṇana, Bhārata-khaṇḍa-mahātmya, and Jagad-bhūgola (Creation, Glory of Bhārata, and World Geography)
နာရဒသည် စနကကို အလုံးစုံပျံ့နှံ့သော အာဒိဘုရားက ဘြဟ္မာနှင့် ဒေဝတားတို့ကို မည်သို့ ပေါ်ထွန်းစေသနည်းဟု မေးသည်။ စနကက ဗိဿနုကို အခြေခံသော အဒွైతသဘောတရားဖြင့် ဖြေကြားသည်—နာရာယဏသည် အရာအားလုံးတွင် တည်ရှိပြီး၊ ဖန်ဆင်းခြင်း–ပျက်သုဉ်းခြင်း–ကာကွယ်ခြင်းအတွက် ပရာဇာပတိ/ဘြဟ္မာ၊ ရုဒြ၊ ဗိဿနု တို့ သုံးပါး ပေါ်ထွန်းသည်။ မာယာ/ရှက္တိသည် ဗိဒ္ယာနှင့် အဗိဒ္ယာ နှစ်မျိုးဖြစ်၍ သီးခြားဟု ယူလျှင် ချည်နှောင်ကာ မကွဲပြားဟု သိလျှင် လွတ်မြောက်စေသည်။ ထို့နောက် စာမ်ခယာဆန်သော စကြဝဠာဖွဲ့စည်းပုံ (ပရကృతి–ပုရုෂ–ကာလ; မဟတ်၊ ဗုဒ္ဓိ၊ အဟင်ကာရ; တန်မာထရာနှင့် မဟာဘူတ) နှင့် ဘြဟ္မာ၏ နောက်ဆက်တွဲ ဖန်ဆင်းမှုများကို ဖော်ပြသည်။ လောကအထက် ၇ လောကနှင့် အောက်ဘက် ပာတားလ, မေရု, လောကာလောက, ဒွီပ ၇ ခုနှင့် ပတ်ဝန်းကျင် သမုဒ္ဒရာများကို ရေးဆွဲကာ၊ ဘာရတဝရ္ෂကို ကမ္မဘူမိဟု သတ်မှတ်သည်။ နိဂုံးတွင် ဘက္တိနှင့် နိစ္ကာမကမ္မကို မြှင့်တင်၍ လုပ်ရပ်အားလုံးကို ဟရီ/ဝာစုဒေဝထံ အပ်နှံခြင်း၊ ဘက္တများကို ဂုဏ်ပြုခြင်း၊ နာရာယဏနှင့် ရှိဝကို မကွဲပြားဟု မြင်ခြင်းတို့ဖြင့် နောက်ဆုံး “ဝာစုဒေဝမှတပါး မရှိ” ဟု ကြေညာသည်။
Bhakti-Śraddhā-Ācāra-Māhātmya and the Commencement of the Mārkaṇḍeya Narrative
သနကာသည် နာရဒအား «ရှရဒ္ဓာ» သည် ဓမ္မအားလုံး၏ အမြစ်ဖြစ်ပြီး «ဘက္တိ» သည် စိဒ္ဓိအားလုံး၏ အသက်သွေးကြောဖြစ်ကြောင်း သင်ကြားသည်။ ဘက္တိမရှိလျှင် ဒါန၊ တပစ်၊ အရှ္ဝမေဓကဲ့သို့ ယဇ္ဉကြီးများပင် အကျိုးမရှိ; ယုံကြည်ခြင်းရှိလျှင် အလုပ်သေးသေးလေးများပင် ရေရှည်ပုဏ္ဏယနှင့် ကီရတိကို ပေးနိုင်သည်။ ထို့နောက် ဘက္တိကို ဝဏ္ဏာශ්ရမ-အာစာရနှင့် ချိတ်ဆက်ကာ သတ်မှတ်ထားသော အကျင့်အကြံကို စွန့်လွှတ်သူသည် «ပတိတ» ဖြစ်ပြီး ဝေဒန္တပညာ၊ ဘုရားဖူးခရီး၊ ယဇ္ဉတို့ကလည်း အာစာရစွန့်သူကို မကယ်နိုင်ဟု ဆိုသည်။ ဘက္တိသည် စတ်-သင်္ဂမှ ပေါက်ဖွားပြီး ထိုစတ်-သင်္ဂသည် အတိတ်ပုဏ္ဏယကြောင့် ရရှိသည်; သီလရှိသူတို့၏ ကောင်းမွန်သော သင်ကြားချက်က အတွင်းအမှောင်ကို ဖယ်ရှားသည်။ နာရဒက ဘဂဝန်၏ ဘက္တများ၏ လက္ခဏာနှင့် အဆုံးအဖြတ်ကို မေးသဖြင့် သနကာသည် မာရကဏ္ဍေယ၏ လျှို့ဝှက်သင်ခန်းစာကို စတင်ဖော်ပြသည်။ အခန်းသည် ကောစမိုလောဂျီ-သီဝါဒဘက်သို့ ပြောင်းကာ ပရလယကာလတွင် ဗိဿနုသည် အမြင့်ဆုံး အလင်းဖြစ်ခြင်း၊ က్షီရ-သာဂရ၌ ဒေဝများ၏ စတုတ္တိ၊ ဗိဿနု၏ ကရုဏာပြည့် အာမခံချက်တို့ကို ဖော်ပြသည်။ မೃကဏ္ဍု၏ တပစ်နှင့် စတုတ္တိတို့၏ အဆုံးတွင် ဗိဿနုက အပေးအယူအဖြစ် သူ၏ သားအဖြစ် မွေးဖွားမည်ဟု ကတိပေးကာ ဘက္တိ၏ ကယ်တင်နိုင်မှုကို ဇာတ်လမ်းပုံစံဖြင့် ထူထောင်သည်။
Mārkaṇḍeya-varṇanam (The Description of Mārkaṇḍeya)
နာရဒသည် မိရကဏ္ဍု၏ သားအဖြစ် ဘုရားသခင် မည်သို့ မွေးဖွားလာသနည်း၊ ကမ္ဘာပျက်ကာလ မဟာပရလယတွင် မာရကဏ္ဍေယသည် ဗိဿဏု၏ မာယာကို မည်သို့ မြင်တွေ့သနည်းဟု မေးသည်။ စနကက ပြောကြားသည်—မိရကဏ္ဍုသည် ဂೃಹಸ್ಥဘဝသို့ ဝင်ရောက်ပြီး ဟရိ၏ တေဇောရောင်ခြည်မှ သားတော် မွေးဖွားကာ ဥပနယန သင်္ကာရကို ခံယူသည်။ ဖခင်က စန္ဓျာဝန္ဒန၊ ဝေဒပညာလေ့လာမှု၊ ကိုယ်တိုင်ထိန်းချုပ်မှု၊ ထိခိုက်စေသော စကားကို ရှောင်ကြဉ်ခြင်းနှင့် ဝိုင်ရှ္ဏဝ သဒ္ဓါရှင် သုခသီလရှိသူများနှင့် ပေါင်းသင်းခြင်းတို့ကို သင်ပေးသည်။ မာရကဏ္ဍေယသည် အချျုတကို ရည်မှန်း၍ တပသ် ပြုကာ ပုရာဏ စုစည်းရေးနှင့် ဆက်နွယ်သော အာနုဘော်ကို ရရှိပြီး ဟရိသည် ယောဂနိဒ္ဒရာ၌ အနားယူစဉ် ရေပြင်ပေါ်ရှိ ရွက်တစ်ရွက်ကဲ့သို့ ပရလယကို ခံတော်မူသည်။ ထို့နောက် နိမေෂမှ ကလ္ပ၊ မန္ဝန္တရ၊ ဘြဟ္မာ၏ နေ့/ည နှင့် ပရာရ္ဓ အတိုင်းအတာများအထိ ကာလဗေဒကို နည်းပညာဆန်စွာ ဖော်ပြသည်။ ဖန်ဆင်းမှု ပြန်လည်စတင်သော် မာရကဏ္ဍေယက ဇနာရ္ဒနကို စတုတ္ထာနာဖြင့် ချီးမွမ်းရာ ဘုရားသခင်က ဘာဂဝတ လက္ခဏာများ—အဟിംသာ၊ မနာလိုမဖြစ်ခြင်း၊ ဒါန၊ ဧကာဒသီ စောင့်ထိန်းခြင်း၊ တုလစီကို ဂုဏ်ပြုခြင်း၊ မိဘ/နွား/ဗြာဟ္မဏတို့ကို ဝန်ဆောင်ခြင်း၊ တီရ္ထယာထရာ၊ နှင့် ရှိဝ–ဗိဿဏု တန်းတူမြင်ခြင်း—တို့ကို သတ်မှတ်ပေးသည်။ နောက်ဆုံးတွင် မာရကဏ္ဍေယသည် သာလဂရာမ၌ သမాధိနှင့် ဓမ္မအားဖြင့် နိဗ္ဗာနကို ရောက်သည်။
The Greatness of the Gaṅgā (Gaṅgāmāhātmya)
သုတက နာရဒကို မိတ်ဆက်ပြီး ဘက္တိကြောင့် ပျော်ရွှင်သော နာရဒက သာသနာအဓိပ္ပါယ်ကို သိသော သနကကို “အကောင်းဆုံး” က္ရှೇತ್ರနှင့် တီရ္ထ ဘာလဲဟု မေးသည်။ သနကက လျှို့ဝှက်သော ဘြဟ္မသင်ခန်းစာနှင့် တီရ္ထကို လက်တွေ့ကျကျ ချီးမွမ်းကာ ပရယာဂ၌ ဂင်္ဂါ–ယမုနာ ဆုံရာကို က္ရှೇತ್ರနှင့် တီရ္ထတို့အနက် အမြင့်ဆုံးဟု ကြေညာပြီး ဒေဝတား၊ ရှိများ၊ မနုများ လာရောက်သွားလာကြသည်ဟု ဆိုသည်။ ဂင်္ဂါ၏ သန့်ရှင်းမြတ်နိုးမှု (ဗိෂ္ဏု၏ ခြေဖဝါးမှ ပေါ်ထွန်း) ကို မြှင့်တင်ကာ အမည်ကို မှတ်မိခြင်း၊ ခေါ်ဆိုခြင်း၊ မြင်ခြင်း၊ ထိတွေ့ခြင်း၊ ရေချိုးခြင်း၊ တစ်စက်တောင် ရရှိခြင်းကပင် အပြစ်ပျက်စီးစေပြီး မြင့်မြတ်သော အခြေအနေများသို့ ပို့ဆောင်သည်ဟု ဆိုသည်။ ထို့နောက် ကာရှီ/ဝါရာဏသီ (အဝိမုက္တ) ကို ချီးမွမ်းပြီး သေချိန်တွင် သတိရခြင်းက ရှိဝ၏ အခြေအနေသို့ ရောက်စေသည်ဟု ဆိုသော်လည်း ပရယာဂ ဆုံရာကို ပိုမိုမြင့်မြတ်ဟု သတ်မှတ်သည်။ အဓိက သဒ္ဓါန်ပိုင်းတွင် ဟရီနှင့် ရှင်ကရ (နှင့် ဘြဟ္မာ) တို့ မခွဲခြားနိုင်ကြောင်း သင်ကြားကာ အဖွဲ့ခွဲအမြင်ကို သတိပေးသည်။ နိဂုံးတွင် ပုရာဏဖတ်ကြားခြင်းနှင့် ပုရာဏဟောပြောသူကို ဂုဏ်ပြုခြင်း၏ ကုသိုလ်ကို ဂင်္ဂါ/ပရယာဂ ကုသိုလ်နှင့် တူညီဟု ဆိုပြီး ဂင်္ဂါကို ဂါယတရီနှင့် တုလစီတို့နှင့်အတူ ရှားပါးသော ကယ်တင်ရေး အထောက်အကူများဟု တွဲဖော်ပြသည်။
Gaṅgā-māhātmya: Bāhu’s Envy, Defeat, Forest Exile, and Aurva’s Dharmic Consolation
နာရဒသည် စနကအား စဂရ၏ မျိုးရိုးနှင့် အာသုရစိတ်သဘောမှ လွတ်မြောက်သူအကြောင်း မေးမြန်းသည်။ စနကက ဂင်္ဂါမြစ်၏ အမြင့်မြတ်သန့်စင်စွမ်းအားကို ကြေညာ၍ သူမ၏ ထိတွေ့မှုကြောင့် စဂရမျိုးရိုး သန့်စင်ကာ ဗိဿနု၏ နေရာသို့ ရောက်ကြောင်း ဆိုသည်။ ထို့နောက် ဝိကုမျိုးရိုး၏ ဘာဟုမင်းကို ပြောပြသည်—အစတွင် ဓမ္မတရားကို လိုက်နာသော မင်းဖြစ်၍ အရှွမေဓ ၇ ကြိမ် ပြုလုပ်ကာ ဝဏ္ဏတာဝန်များကို တည်ထောင်သော်လည်း စည်းစိမ်ကြောင့် အဟင်္ကာရနှင့် မနာလိုစိတ် ပေါက်ဖွားလာသည်။ ဓမ္မဆွေးနွေးချက်တွင် မနာလိုမှု၊ ကြမ်းတမ်းသောစကား၊ လိုချင်တပ်မက်မှုနှင့် မုသားဟန်ဆောင်မှုတို့က ဉာဏ်ခွဲခြားမှုနှင့် ကံကောင်းခြင်းကို ဖျက်ဆီး၍ မိသားစုတောင် ရန်သူဖြစ်စေကြောင်း သတိပေးသည်။ ဗိဿနု၏ ကရုဏာက လှည့်ကွာသဖြင့် ဟိုဟယနှင့် တာလဇင်္ဂတို့က ဘာဟုကို အနိုင်ယူကာ သူသည် ကိုယ်ဝန်ဆောင် မိဖုရားများနှင့်အတူ တောထဲသို့ ထွက်ပြေးပြီး အရှက်ရကာ အော်ရဝ ရသီ၏ အာရှရမ်အနီးတွင် သေဆုံးသည်။ ကိုယ်ဝန်ဆောင် မိဖုရား ဘာဟုပရိယာသည် မီးသင်္ဂြိုဟ်ပုံပေါ် တက်လိုသော်လည်း အော်ရဝရသီက ဓမ္မအရ တားဆီး၍ သူမ၏ ဝမ်းတွင်းတွင် အနာဂတ် စကြဝတီမင်း ရှိကြောင်း ပြောသည်။ ကမ္မအရ သေခြင်းမလွဲကြောင်း သင်ကြားကာ သင့်တော်သော ကရိယာများ ပြုလုပ်ရန် တိုက်တွန်းသည်။ မီးသင်္ဂြိုဟ်ပြီးနောက် ဘာဟုသည် ဒေဝရထားဖြင့် ကောင်းကင်သို့ တက်ရောက်ပြီး မိဖုရားသည် အော်ရဝကို ဆက်လက် ဝတ်ပြုကာ အခန်းဆုံးတွင် သနားကြင်နာ၍ အကျိုးပြုသော စကားသည် ဗိဿနုကဲ့သို့ အမြတ်တန်ကြောင်း ချီးမွမ်းသည်။
गङ्गामाहात्म्य — The Greatness of the Gaṅgā
သနကက နာရဒအား ဘာဟု၏ မိဖုရားများက ရှင်အော်ရဝကို သဒ္ဓါဖြင့် စေဝာပြုသည့်အကြောင်း ပြောသည်။ အကြီးမိဖုရားက အဆိပ်ခတ်ရန် ကြံသော်လည်း သာဓုစေဝာ၏ အာနုဘော်ကြောင့် အငယ်မိဖုရား ကာကွယ်ခံရပြီး အဆိပ်(gara) ကို ချေဖျက်သဖြင့် စဂရဟု အမည်ရသော သားကို မွေးဖွားသည်။ အော်ရဝက သံစ్కာရများ ပြုလုပ်ကာ ရာဇဓမ္မနှင့် မန္တရအင်အားပါ လက်နက်များကို သင်ကြားပေးသည်။ စဂရက မိမိမျိုးရိုးကို သိလို၍ အာဏာလုယူသူများကို နှိမ်နင်းမည်ဟု သစ္စာပြုကာ ဝသိဋ္ဌထံ သွားသည်။ ဝသိဋ္ဌက ရန်လိုသော လူမျိုးစုများကို ထိန်းသိမ်းကာ ကမ္မ၏ သတ်မှတ်ချက်နှင့် အတ္တမန်၏ မဖျက်ဆီးနိုင်မှုကို သင်ကြား၍ စဂရ၏ ဒေါသကို အေးမြစေသည်။ အဘိသေကခံ ဘုရင်ဖြစ်ပြီးနောက် စဂရက အශ්ဝမေဓ ယဇ္ဈကို ပြုရာတွင် အိန္ဒြာက မြင်းကို ခိုးယူကာ ပာတာလ၌ ကပိလအနီး ဖျောက်ထားသည်။ စဂရ၏ သားများက မြေကို တူးဖော်ကာ ကပိလနှင့် တွေ့ရာတွင် သူ၏ မီးတောက်သော မျက်စိအာနုဘော်ကြောင့် ပြာဖြစ်သွားသည်။ အံရှုမာန်က နှိမ့်ချမှုနှင့် ချီးမွမ်းခြင်းဖြင့် ပရသာဒရကာရ ပုဏ္ဏကို ရကာ ဘဂီရထက ဂင်္ဂါကို ဆင်းသက်စေမည်၊ သူမ၏ ရေသည် ဘိုးဘွားတို့ကို သန့်စင်ကာ မုက္ခကို ပေးမည်ဟု ကောင်းချီးရသည်။ အခန်းအဆုံးတွင် ဘဂီရထအထိ မျိုးရိုးကို ဆက်လက်ဖော်ပြပြီး ဂင်္ဂါ၏ အာနုဘော်က ကျိန်စာများကိုပါ ဖျက်နိုင်သည် (ဆော်ဒါသ) ဟု ဆိုသည်။
The Greatness of the Gaṅgā (Gaṅgā-māhātmya): Saudāsa/Kalmāṣapāda’s Curse and Release
နာရဒသည် သနကအား သောဒါသဘုရင်၏ ကျိန်စာနှင့် လွတ်မြောက်မှုအကြောင်း မေးမြန်းသည်။ သနကက ပြန်ပြောပြသည်မှာ - ဘုရင်သည် ကျားမတစ်ကောင် (ဘီလူးမ) ကို သတ်ခဲ့သဖြင့် ၎င်း၏အဖော်က လက်စားချေရန် ကြံစည်သည်။ ဝသိဋ္ဌအဖြစ် ဟန်ဆောင်ကာ ဘီလူးက ဘုရင်အား အသားကပ်လှူရန် လှည့်စားခဲ့သည်။ ဝသိဋ္ဌအစစ်က ဘုရင်ကို ဘီလူးဖြစ်စေရန် ကျိန်စာတိုက်ခဲ့သည်။ မိဖုရား မဒယန္တီ တားမြစ်သဖြင့် ဘုရင်သည် ကျိန်စာကို လက်ခံခဲ့ရာ ခြေထောက်များတွင် ကျိန်စာရေစွန်းထင်းခဲ့သည် (ကလ်မာသပါဒ)။ ဘီလူးဘဝဖြင့် ဆင်းရဲဒုက္ခခံစားရပြီးနောက် သူတော်ကောင်း ပုဏ္ဏားတစ်ဦး ယူဆောင်လာသော ဂင်္ဂါရေစက်များဖြင့် သန့်စင်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် ဗာရာဏသီသို့ သွားရောက်ကာ သဒါသိဝကို ကိုးကွယ်ပြီး ဟရိဘုရားအပေါ် ဆည်းကပ်မှုဖြင့် မုတ္တိ (လွတ်မြောက်မှု) ကို ရရှိခဲ့သည်။
The Origin of the Gaṅgā and the Gods’ Defeat Caused by Bali
နာရဒသည် သနကာထံ ဂင်္ဂါမြစ်၏ မူလကို မေးမြန်းသည်။ ဂင်္ဂါသည် ဗိဿဏု၏ ခြေဖျားမှ ထွက်ပေါ်လာ၍ ပြောသူ၊ နားထောင်သူတို့၏ အပြစ်ကို ဖျက်ဆီးပေးသော သန့်ရှင်းမြစ်ဟု ချီးမြှောက်သည်။ သနကာက ဒေဝ–ဒိုင်တျာ မျိုးရိုးအကြောင်းကို တည်ဆောက်ပြောရာတွင် ကശ്യပ၏ ဇနီးများ အဒိတိနှင့် ဒိတိမှ ဒေဝများနှင့် ဒိုင်တျာများ ပေါ်ထွန်းပြီး ရန်ပြိုင်မှုသည် ဟိရဏ္ယကသိပု၏ မျိုးဆက်—ပရာဟ္လာဒ၊ ဝိရောစန နှင့် အင်အားကြီး ဘလိမင်းထံသို့ ရောက်သည်။ ဘလိ၏ တပ်အင်အားကြီးများက အိန္ဒြာမြို့ကို ချီတက်တိုက်ခိုက်၍ အသံ၊ လက်နက်နှင့် ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ ကြောက်မက်ဖွယ်ဖြင့် စစ်ပွဲကြီး ဖြစ်ပွားသည်။ နှစ် ၈,၀၀၀ ကြာပြီးနောက် ဒေဝများ ရှုံးနိမ့်ကာ ထွက်ပြေး၍ မြေပြင်ပေါ်တွင် မျက်နှာဖုံးဝတ်သကဲ့သို့ လျှို့ဝှက်လှည့်လည်ကြသည်။ ဘလိသည် အောင်မြင်ကြီးပွားကာ ဗိဿဏုကို ပျော်ရွှင်စေလိုသည့် အရှွမေဓ ယဇ်များ ပြုလုပ်သော်လည်း အဒိတိသည် သားများ အာဏာဆုံးရှုံးသဖြင့် ဝမ်းနည်းသည်။ ထို့ကြောင့် ဟိမဝန္တာသို့ ဆုတ်ခွာကာ ဟရီကို စတ်-စစ်-အာနန္ဒ ဟု သမဓိပြု၍ တပသ်ပြင်းထန်စွာ ကျင့်သည်။ ဒိုင်တျာ မာယာဝါဒင်များက ကိုယ်ခန္ဓာအတိုင်းအတာနှင့် မိခင်တာဝန်ကို အကြောင်းပြ၍ တားဆီးကြသော်လည်း မအောင်မြင်၍ တိုက်ခိုက်ရာ မီးလောင်ပျက်စီးကြပြီး အဒိတိကို ဗိဿဏု၏ သုဒർശန စက္ကရက ဒေဝများအပေါ် ကရုဏာဖြင့် နှစ် ၁၀၀ တိုင် ကာကွယ်ထားသည်။
Vāmana’s Advent, Aditi’s Hymn, Bali’s Gift, and the Mahatmya of Bhū-dāna
နာရဒက အဒိတိကို တောမီးမလောင်သွားရခြင်းကို မေးရာ စနကက ဟရိ-ဘက္တိသည် လူနှင့် နေရာကို သန့်ရှင်းစေ၍ အန္တရာယ်၊ ရောဂါ၊ သူခိုးနှင့် မကောင်းသော သတ္တဝါတို့ မအောင်မြင်နိုင်သော အားကိုးရာဖြစ်စေကြောင်း ရှင်းပြသည်။ ဝိෂ္ဏုသည် အဒိတိထံ ပေါ်ထွန်းကာ ကောင်းချီးပေးပြီး နိရ္ဂုဏ/သဂုဏ အမြင့်မြတ်မှု၊ ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ ကိုယ်တော်၊ ဝေဒ၏ ရုပ်သဘောနှင့် ရှိဝနှင့် တစ်လုံးတစ်ဝတည်းဖြစ်မှုကို ဖော်ပြသည့် အရှည်ကြီး စတုတ္တရကို လက်ခံသည်။ ထို့နောက် မိမိကို သားအဖြစ် မွေးဖွားမည်ဟု ကတိပြုကာ “ကိုယ်တော်ကို သယ်ဆောင်သူ” တို့၏ အတွင်းလက္ခဏာများ—အဟിംသာ၊ သစ္စာ၊ သစ္စာတည်ကြည်မှု၊ ဂုရုဝန်ဆောင်မှု၊ တီရ္ထသို့ စိတ်လှုပ်ရှားမှု၊ တုလစီပူဇာ၊ နာမ-သင်ကီရ္တန၊ နွားကာကွယ်မှု—ကို သင်ကြားသည်။ အဒိတိက ဝာမနကို မွေးဖွားပြီး ကശ്യပက ချီးမွမ်းသည်။ ဘလိ၏ ဆိုမယဇ္ဉတွင် သုက္ရက မပေးရန် သတိပေးသော်လည်း ဘလိက ဝိෂ္ဏုထံ ဒါနပြုခြင်းသည် ဓမ္မဟု ထောက်ခံသည်။ ဝာမနက မြေသုံးခြေလှမ်း တောင်းကာ အနာသက္တိနှင့် အန္တర్యာမင် သဘောတရားကို သင်ကြားပြီး ဘူ-ဒါန မဟာတ္မယကို ဘဒြမတီ–စုဃောသ ဥပမာနှင့် အကျိုးပုဏ္ဏာ အဆင့်လိုက်ဖြင့် ရှည်လျားစွာ ဖော်ပြသည်။ ဝိෂ္ဏုက ကိုယ်တော်ကို ချဲ့ထွင်၍ လောကများကို တိုင်းတာကာ ကမ္ဘာဥအခွံကို ဖောက်ထွင်းပြီး ခြေတော်ရေမှ ဂင်္ဂါ ပေါ်ထွန်းသည်။ ဘလိကို ချည်နှောင်သော်လည်း ရသာတလကို ပေးကာ ဝိෂ္ဏုကို တံခါးစောင့်အဖြစ် ခန့်ထားသည်။ အဆုံးတွင် ဂင်္ဂါ၏ ဂုဏ်ကို ချီးမွမ်းပြီး ဤကഥာကို နားထောင်ခြင်း၏ ပုဏ္ဏာကို ဆိုသည်။
Dharma-ākhyāna (Discourse on Dharma): Worthy Charity, Fruitless Gifts, and the Merit of Building Ponds
ဂင်္ဂါမြစ်၏ အပြစ်ဖျက်နိုင်သော မဟာဂုဏ်ကို ကြားပြီးနောက် နာရဒသည် သနကာအား ဒါန (dāna) လက်ခံရန် သင့်တော်သောသူ၏ လက္ခဏာများကို မေးမြန်းသည်။ သနကာက မပျက်မယွင်းသော အကျိုးကို ရည်ရွယ်သော ဒါနသည် အရည်အချင်းပြည့်ဝသော ဗြာဟ္မဏများထံ ပေးရမည်ဟု ဆိုပြီး လက်ခံဒါန (pratigraha) အပေါ် ကန့်သတ်ချက်များကို ဖော်ပြသည်။ ထို့နောက် မုသားသရုပ်ဆောင်မှု၊ မနာလိုမှု၊ လိင်အကျင့်ပျက်မှု၊ အန္တရာယ်ဖြစ်စေသော အလုပ်အကိုင်များ၊ မမှန်ကန်သော ယဇ်ပူဇော်ဝန်ဆောင်မှု၊ သာသနာရေးလုပ်ရပ်များကို ကုန်သွယ်ခြင်း စသဖြင့် ဒါနကို “အကျိုးမဲ့” (niṣphala) ဖြစ်စေသော လက်ခံသူများစာရင်းရှည်ကို ဖော်ထုတ်သည်။ ဒါနကို ရည်ရွယ်ချက်အလိုက် ခွဲခြားရာတွင် အမြင့်ဆုံးမှာ သဒ္ဓါဖြင့် ဗိဿနုကို ပူဇော်သကဲ့သို့ ပေးခြင်းဖြစ်ပြီး အလယ်အလတ်မှာ ဆန္ဒကြောင့် သို့မဟုတ် အပြစ်တင်စကား/ဒေါသဖြင့် ပေးခြင်း၊ မသင့်တော်သူထံ ပေးခြင်းတို့ ဖြစ်သည်။ ငွေကြေးသည် ဒါနအတွက် အသုံးချခြင်းက အကောင်းဆုံးဟု ဆိုကာ အခြားသူများအတွက် အသက်ရှင်ခြင်းကို တကယ့်အသက်၏ အမှတ်အသားဟု ထားသည်။ ထို့နောက် သာသနာသမိုင်းဥပမာသို့ ကူးပြောင်းကာ ဓမ္မရာဇသည် ဘဂီရထကို ချီးမွမ်းပြီး ဓမ္မ/အဓမ္မ အကြောင်းနှင့် ဗြာဟ္မဏများကို ထောက်ပံ့ခြင်း၊ ရေကန်တူးဆောက်ခြင်းတို့၏ မဟာပုဏ္ဏာကို သင်ကြားသည်။ ရေသုံးစွဲမှုအများပြည်သူအတွက် လုပ်ငန်းများ—ကန်တူးခြင်း၊ ရွံ့ဖယ်ရှားခြင်း၊ အခြားသူများကို လှုံ့ဆော်ခြင်း၊ တံတား/တားတံတားဖြင့် ရေတားခြင်း၊ သစ်ပင်စိုက်ခြင်း—တို့က အပြစ်များကို ဖျက်စီး၍ ကောင်းကင်ဘုံသို့ ပို့ဆောင်ကြောင်း အကျိုးစာရင်းဖြင့် ပြီးဆုံးသည်။
Dharmānukathana (Narration of Dharma)
ဓမ္မရာဇာက မင်းတစ်ပါးအား သင်ခန်းစာပုံစံဖြင့် ဟောကြားသည်ဟု ဆိုသော ဤအဓ್ಯಾಯတွင် ဓမ္မကာရိယများ၏ फल (phala) တိုးပွားလာပုံကို စာရင်းပြုဖော်ပြသည်။ Śiva သို့မဟုတ် Hari အတွက် ဘုရားကျောင်းတည်ဆောက်ခြင်း၊ မြေညက်ဖြင့် သေးငယ်သော စေတီ/အိမ်တော်တည်ခြင်းတောင် Viṣṇu ၏ လောက၌ ကလ္ပများစွာ နေထိုင်ရပြီး ထို့နောက် Brahmapura နှင့် svarga သို့ တက်ရောက်ကာ နောက်ဆုံး ယောဂီအဖြစ် ပြန်လည်မွေးဖွား၍ မောက္ခရသည်ဟု ဆိုသည်။ ကုသိုလ်သည် ဆောက်လုပ်ပစ္စည်း (မီးဖိုသစ်၊ အုတ်၊ ကျောက်၊ ကြည်လင်ကျောက်၊ ကြေးနီ၊ ရွှေ) နှင့် ထိန်းသိမ်းကာကွယ်ရေး (သန့်ရှင်းရေး၊ အလိမ်းအပတ်၊ ရေဖျန်း၊ အလှဆင်) အလိုက် မျိုးပွားကြောင်း ဖော်ပြသည်။ ရေကန်၊ ရေသိုလှောင်ကန်၊ ရေတွင်း၊ တန်ကီ၊ ချောင်းမြောင်း၊ ရွာ၊ အာရှရမ်၊ သစ်တော/ဥယျာဉ် စသည့် အများပြည်သူအကျိုးပြုလုပ်ငန်းများကို အကျိုးထွက်နှင့် လူမှုအကျိုးအမြတ်အလိုက် အဆင့်ခွဲပြီး “စွမ်းအားအလိုက် လှူဒါန်းလျှင် ဆင်းရဲသူနှင့် ချမ်းသာသူတို့လည်း တူညီသော फल ရနိုင်” ဟူသော တရားမျှတမှုကို ထောက်ပြသည်။ ဘက္တိအဓိကအဖြစ် Tulasī ကို စိုက်ပျိုး၊ ရေလောင်း၊ အရွက်လှူ၊ Śālagrāma သို့ ပူဇော်ခြင်းနှင့် ūrdhva-puṇḍra တင်ခြင်းတို့က အပြစ်ကြီးများကို ဖျက်စီး၍ Nārāyaṇa ၏ လောက၌ ကြာရှည်နေထိုင်စေကြောင်း ကတိပြုသည်။ ထို့နောက် အဘိသေကရည်များ (နို့၊ ဂီ၊ pañcāmṛta၊ အုန်းရည်၊ ကြံရည်၊ စစ်ထားသောရေ၊ မွှေးရေ) နှင့် သန့်ရှင်းသော အချိန်များ (Ekādaśī၊ Dvādaśī၊ pūrṇimā၊ ဂြိုဟ်ကြတ်၊ saṅkrānti၊ nakṣatra-yoga) ကို ဖော်ပြသည်။ dāna-dharma တွင် အစားအစာနှင့် ရေသည် အမြင့်ဆုံးလှူဒါန်းမှု၊ နွားနှင့် ဗဟုသုတသည် မောက္ခပေးနိုင်သော လှူဒါန်းမှုဟု ဆိုပြီး ရတနာ/ယာဉ် လှူဒါန်းမှုများ၏ လောကफल ကို အဆင့်လိုက် ဖော်ပြသည်။ ဘုရားကျောင်းအတွင်း ဂီတ၊ အက၊ ခေါင်းလောင်း၊ သင်္ခ၊ မီးအလင်း စသည်တို့ကို မောက္ခရည်ရွယ်သော စေဝါအဖြစ် သတ်မှတ်ပြီး နိဂုံးတွင် ဓမ္မ၊ ကမ္မ၊ ကိရိယာနှင့် फल အားလုံးသည် Viṣṇu တည်းဟု Viṣṇu-ဗဟို မေတ္တာဗေဒကို အတည်ပြုသည်။
Dharmopadeśa-Śānti: Rules of Impurity, Expiations, and Ancestor Rites
ဓမ္မရာဇာသည် မင်းကြီးအား Śruti–Smṛti အခြေပြု śauca (သန့်ရှင်းမှု) နှင့် niṣkṛti/prāyaścitta (အပြစ်ဖြေ) စည်းကမ်းများကို ဟောကြားသည်။ စားသောက်စဉ် အညစ်အကြေးဝင်ခြင်း—caṇḍāla/ကျဆုံးသူတို့နှင့် ထိတွေ့ခြင်း၊ ucchiṣṭa အညစ်၊ ကိုယ်ခန္ဓာထွက်ပစ္စည်းများ၊ ဆီးသွားခြင်း၊ အန်ခြင်း—တို့ကို စတင်ဖော်ပြပြီး tri-sandhyā ရေချိုးခြင်း၊ pañcagavya သောက်သုံးခြင်း၊ အစာရှောင်ခြင်း၊ ဂhee ပူဇော်ခြင်း၊ ဂါယတရီ မန္တရဇပ များစွာတို့ဖြင့် အဆင့်လိုက် ဖြေရှင်းရန် သတ်မှတ်သည်။ ထို့နောက် antyaja ထိတွေ့မှု၊ မစင်္ဂလာကာလနှင့် မွေးဖွားမှုတို့ကြောင့် ဖြစ်သော အညစ်အကြေးကို ဆက်လက်ရှင်းပြပြီး Brahma-kūrca ကဲ့သို့ ရိတုအခမ်းအနားပြီးနောက်တောင် ရေချိုးခြင်း မဖြစ်မနေလိုအပ်ကြောင်း အလေးပေးသည်။ လိင်ကျင့်ဝတ်တွင် ရာသီ/မရာသီ ခွဲခြားကာ မသင့်လျော်သော ဆက်ဆံမှုများနှင့် အလွန်ပြင်းထန်သည့် အမှုများတွင် မီးထဲဝင်ခြင်းကိုသာ အပြစ်ဖြေဟု ဆိုထားသည်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကို သတ်သေခြင်း သို့မဟုတ် မတော်တဆ သေဆုံးခြင်းတို့ကိုလည်း ဆွေးနွေးပြီး Cāndrāyaṇa/Kṛcchra ကို ကျင့်လျှင် အမြဲတမ်း ပယ်ဖျက်ခံရသူ မဟုတ်ကြောင်း ဆိုသည်။ နွားကို ထိခိုက်စေခြင်းဆိုင်ရာ သီလနှင့် လက်နက်အမျိုးအစားအလိုက် အပြစ်ဖြေ အဆင့်များကို ကျယ်ပြန့်စွာ ဖော်ပြပြီး နောက်တစ်ဆင့် ဆံပင်ရိတ်/śikhā စည်းကမ်းနှင့် မင်း၏ တရားစီရင်ရေးကို ညွှန်ကြားသည်။ အဆုံးတွင် iṣṭa–pūrta ကုသိုလ်ကောင်းမှုများ၊ pañcagavya ပြုလုပ်နည်းအသေးစိတ်၊ sūtaka နှင့် ကိုယ်ဝန်ပျက်ခြင်းအညစ်ကာလများ၊ လက်ထပ်ရာတွင် gotra ပြောင်းလဲမှု၊ śrāddha/tarpaṇa လုပ်ထုံးလုပ်နည်းနှင့် အမျိုးအစားများကို စုစည်းဖော်ပြသည်။
Pāpa-bheda, Naraka-yātanā, Mahāpātaka-vicāra, Atonement Limits, Daśa-vidhā Bhakti, and Gaṅgā as Final Remedy
သနက၏ပြောကြားမှုအတွင်း၌ ဓမ္မရာဇ (ယမ) သည် ဘဂီရထ မင်းအား အပြစ်အမျိုးအစားများနှင့် ထိုအပြစ်များကြောင့် ခံရမည့် နရကဒဏ်ရာများကို သင်ကြားသည်။ အစတွင် နရကအမည်များနှင့် မီးလောင်ခြင်း၊ ဖြတ်တောက်ခြင်း၊ အေးခဲခြင်း၊ အညစ်အကြေးဒဏ်၊ သံကိရိယာဒဏ် စသည့် ယာတနာများကို ဖော်ပြပြီး၊ ထို့နောက် မဟာပာတက ၄ မျိုး—ဗြဟ္မဏသတ်ခြင်း၊ အရက်သောက်ခြင်း၊ ခိုးယူခြင်း (အထူးသဖြင့် ရွှေခိုး)၊ ဂုရု၏အိမ်ထောင်ဖက်နှင့် မတရားဆက်ဆံခြင်း—နှင့် အပြစ်ရှိသူနှင့် ပေါင်းသင်းခြင်းကို ပဉ္စမအဖြစ် ထည့်သွင်းကာ တူညီအလေးချိန်ရှိသော အပြစ်များကိုလည်း ခွဲခြားသည်။ ပရာယဿ္စိတ္တ ရနိုင်သော အပြစ်နှင့် အပရာယဿ္စိတ္တ (မဖြေရှင်းနိုင်) အပြစ်တို့ကို ခွဲကာ မနာလိုမှု၊ ခိုးမှု၊ မတရားကာမ၊ မုသာသက်သေ၊ ဒါနတားဆီးမှု၊ အခွန်အလွန်ကောက်မှု၊ ဘုရားကျောင်းညစ်ညမ်းစေမှု စသည့် အပြုအမူများကြောင့် နရကနေထိုင်ရခြင်းနှင့် နိမ့်ကျသော ပြန်လည်မွေးဖွားမှု အစဉ်အဆက်ကို ဖော်ပြသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ကုသနည်းသို့ ပြောင်းကာ ဗိဿ္ဏုအနီး၌ ပြုသော ပရာယဿ္စိတ္တ၊ ဂင်္ဂါ၏ ကယ်တင်နိုင်စွမ်း၊ တာမသ-ရာဇသ-သာတ္တဝိက အဆင့်လိုက် ဘက္တိ ၁၀ မျိုးကို စနစ်တကျ ရှင်းလင်းပြီး၊ ဟရီနှင့် ရှိဝ၏ အဒွိတသဘောနှင့် ဘဂီရထ၏ ဂင်္ဂါကို ခေါ်ဆောင်၍ ဘိုးဘွားများကို ကယ်တင်မည့် မစ်ရှင်ဖြင့် အဆုံးသတ်သည်။
Bhāgīratha’s Bringing of the Gaṅgā
နာရဒက ဟိမလယတွင် ဘဂီရထ မည်သို့ ဆက်လက်လုပ်ဆောင်၍ ဂင်္ဂါကို မည်သို့ ဆင်းသက်စေခဲ့သနည်းဟု မေးသည်။ စနကက ပြောကြားသည်မှာ—အာစက်တိက-မင်း ဘဂီရထသည် ဘೃဂု ရှင်၏ အာရှရမ်သို့ ရောက်ကာ လူသားမြှင့်တင်ခြင်း၏ အကြောင်းရင်းမှန်နှင့် ဘဂဝန်ကို နှစ်သက်စေသော ကုသိုလ်ကောင်းမှုများကို မေးမြန်းသည်။ ဘೃဂုက သတ္တယကို ဓမ္မနှင့် ကိုက်ညီ၍ သတ္တဝါများအကျိုးရှိစေသော စကားဟု သတ်မှတ်ကာ အဟിംသာကို ချီးမွမ်း၍ မကောင်းသော မိတ်သဟာယကို ရှောင်ရန် သတိပေးသည်။ ထို့ပြင် ဝိုင်ရှ္ဏဝ သတိရခြင်းကို ပူဇော်ခြင်းနှင့် ဂျပ်ဖြင့် “Oṁ Namo Nārāyaṇāya” (၈ အက္ခရာ) နှင့် “Oṁ Namo Bhagavate Vāsudevāya” (၁၂ အက္ခရာ) ကို ရွတ်ဆိုကာ နာရာယဏကို သမาธိဖြင့် မြင်ယောင်ရန် သင်ကြားသည်။ ဘဂီရထသည် ဟိမဝတ်တွင် ပြင်းထန်သော တပစ်ကို ကျင့်ရာ ဒေဝများ ကြောက်လန့်၍ နို့ပင်လယ်၌ မဟာဝိෂ္ဏုကို ချီးမွမ်းကြသည်။ ဝိෂ္ဏု ပေါ်ထွန်းကာ ဘိုးဘွားများကို မြှင့်တင်ပေးမည်ဟု ကတိပြု၍ သမ္ဘု (ရှီဝ) ကို ကိုးကွယ်ရန် ညွှန်ကြားသည်။ ဘဂီရထက ဣရှာနကို သီချင်းဆိုချီးမွမ်းရာ ရှီဝ ပေါ်ထွန်း၍ အလိုတော်ပြည့်စုံစေကာ ဂင်္ဂါသည် ရှီဝ၏ ဆံမြီးမှ ထွက်ပေါ်၍ ဘဂီရထနောက်လိုက်ကာ စဂရ၏ သားများ ပျက်စီးရာနေရာကို သန့်စင်ပြီး သူတို့ကို ဝိෂ္ဏု၏ လောကသို့ လွတ်မြောက်စေသည်။ နောက်ဆုံး ဖလရှရုတိအဖြစ် ဤကഥာကို နားထောင်/ဖတ်ရွတ်လျှင် ဂင်္ဂါရေချိုးသကဲ့သို့ ကုသိုလ်ရပြီး ပြောသူကို ဝိෂ္ဏုအဘိဓာန်သို့ ရောက်စေသည်ဟု ဆိုသည်။
Dvādaśī-vrata: Month-by-month Viṣṇu Worship and the Year-End Udyāpana
သုတက ဆက်လက်ဟောကြားမှုကို ချိတ်ဆက်ပြီးနောက်၊ ဂင်္ဂါမဟာတ္မယာကို ကြားသိ၍ စိတ်လှုပ်ရှားသော နာရဒက သနကအား ဟရီ၏ ဝရတများ—ဗိဿနုကို နှစ်သက်စေပြီး pravṛtti နှင့် nivṛtti ကို ပေါင်းစည်းသော အကျင့်တရားများ—ကို သင်ကြားပေးရန် တောင်းဆိုသည်။ သနကက သုက္လပက္ခ ဒွါဒသီနေ့တွင် လစဉ်လိုက် (မာရ္ဂသီရ္ෂမှ ကာရ္တိကအထိ) ပြုလုပ်ရသော Dvādaśī-vrata စနစ်ကို ရှင်းပြပြီး အစာရှောင်ခြင်း၊ သန့်ရှင်းရေးစည်းကမ်း၊ အဘိသေက (နို့ပမာဏ သတ်မှတ်ခြင်းများပါ)၊ မန္တရဖြင့် ဗိဿနုနာမများ (ကေရှဝ၊ နာရာယဏ၊ မာဓဝ၊ ဂိုဝိန္ဒ၊ တ్రိဝိက్రమ၊ ဝာမန၊ ශ්ရීဓရ၊ ဟೃષီကေရှ၊ ပဒ္မနာဘ၊ ဒာမိုဒရ) ကို ပူဇော်ခြင်း၊ ဟోမ အရေအတွက် (အထူးသဖြင့် ၁၀၈)၊ ညလုံးနိုးကြားခြင်း (jāgaraṇa) နှင့် သတ်မှတ်ထားသော ဒါန (နှမ်း၊ ကೃśarā၊ ဆန်၊ ဂျုံ၊ ပျားရည်၊ အပူပ၊ အဝတ်အစား၊ ရွှေ) တို့ကို ဖော်ပြသည်။ အခန်း၏ အဆုံးတွင် မာရ္ဂသီရ္ෂ လ၏ ကృష్ణ-ဒွါဒသီနေ့၌ နှစ်ပတ်လုံး ပြီးမြောက်ပွဲ (udyāpana) ကို ပြုလုပ်ရန်—မဏ္ဍပ တည်ဆောက်ခြင်း၊ sarvatobhadra ပုံစံရေးခြင်း၊ ကုಂಭ ၁၂ လုံး၊ လက္shmi-နာရာယဏ ပရတိမာ သို့မဟုတ် တန်ဖိုးတူ လှူဒါန်းခြင်း၊ pañcāmṛta ဖြင့် အဘိသေက၊ ပုရာဏ နားထောင်ခြင်း၊ နှမ်းဟోမ အကြီးအကျယ်၊ ဘြာဟ္မဏ ၁၂ ယောက်ကို အစာကျွေးခြင်းနှင့် အာစာရျအား လှူဒါန်းခြင်းတို့ကို ဆိုသည်။ फलश्रुति အရ အပြစ်ပယ်ဖျက်၊ မျိုးရိုးတက်ကြွ၊ လိုရာဆန္ဒပြည့်စုံ၍ ဗိဿနု၏ နေရာသို့ ရောက်နိုင်ပြီး၊ ကြားခြင်း/ရွတ်ဆိုခြင်းသာဖြင့်ပင် ဝာဇပေယ ယာဂကဲ့သို့ ကုသိုလ်ရသည်ဟု ချီးမွမ်းထားသည်။
Pūrṇimā-vrata (Lakṣmī–Nārāyaṇa-vrata): Observance, Moon Arghya, and Annual Udyāpana
သနကသည် နာရဒအား “ပူර්ဏိမာ-ဝရတ” ဟူသော အထူးကောင်းမွန်သည့် ဝရတကို သင်ကြားသည်။ ၎င်းသည် အပြစ်ပယ်ဖျက်၊ ဒုက္ခဖယ်ရှားကာ မကောင်းသောအိပ်မက်များနှင့် ဂြိုဟ်ဒေါသအန္တရာယ်တို့မှ ကာကွယ်ပေးသည်ဟု ချီးမွမ်းထားသည်။ မာရ္ဂရှီရ္ෂ လပြည့်နေ့ (သုက္လပက္ခ) မှ စ၍ သွားသန့်စင်၊ ရေချိုး၊ အဖြူဝတ်၊ အာစမန ပြုကာ နာရာယဏကို သတိရပြီး သင်္ကల్ప ပြု၍ လက္ခမီ–နာရာယဏကို ပူဇော်သည်။ ဥပစာရများ၊ ကီရတန/မန္တရဖတ်ကြားခြင်းနှင့် စတုရန်း စ္ထဏ္ဍိလပေါ်တွင် ဂဟေ့နှင့် နှမ်းဖြင့် ပုရုෂ-သုက္တအတိုင်း ဟိုးမ ပြုကာ နောက်တွင် ရှာန္တိ-သုက္တဖြင့် သာယာငြိမ်းချမ်းရေး ဆုတောင်းသည်။ လပြည့်နေ့တွင် အစာရှောင်၍ အဖြူပန်းနှင့် အက္ခတဖြင့် လကို အရ္ဃျ ပူဇော်ကာ ပာෂဏ္ဍ များကို ရှောင်ပြီး ညလုံးနိုးကြားသည်။ နောက်နေ့မနက်တွင် ပူဇော်ပွဲဆက်လက်ပြု၍ ဗြာဟ္မဏများကို ကျွေးမွေးပြီးမှ အိမ်သူအိမ်သားများ စားသောက်သည်။ ဤအစာရှောင်ပွဲကို လစဉ် တစ်နှစ်ပြုကာ ကာရ္တိကလတွင် ဥဒ္ယာပနဖြင့် အဆုံးသတ်သည်။ မဏ္ဍပအလှဆင်၊ စရ္ဝတောဘဒြ ပုံစံ၊ ကုမ္ဘတည်၊ ပဉ္စာမృత အဘိသေက၊ ဆရာထံ ပရတိမာနှင့် ဒက္ခိဏာ လှူဒါန်းခြင်း၊ ဗြာဟ္မဏကျွေးမွေးခြင်း၊ နှမ်းလှူဒါန်းနှင့် တီလ-ဟိုးမတို့ကြောင့် စည်းစိမ်တိုးပွားကာ နောက်ဆုံး ဗိෂ္ဏု၏ နေရာသို့ ရောက်စေသည်။
Dhvajāropaṇa and Dhvajāgopaṇa: Procedure, Stotra, and Phala (Merit) of Raising Viṣṇu’s Flag
သနကာသည် ဗိဿဏုဘုရား၏ ဓွဇ (အလံ) ကို ထူတင်၍ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ခြင်းကို အခြေခံသည့် သန့်ရှင်းသော ဝရတကို သင်ကြားသည်။ ဤကర్మသည် အပြစ်ဖျက်စီးသော ရိတုဖြစ်ပြီး ထင်ရှားသော ဒါနနှင့် တီရ္ထကర్మများနှင့် တူညီ သို့မဟုတ် ပိုမိုမြင့်မားသော ပုဏ္ဏာရရှိစေသည်ဟု ကြေညာသည်။ ကာတိက လဆန်း ဒသမီနေ့တွင် ကိုယ်သန့်စင်ခြင်းနှင့် စည်းကမ်းလိုက်နာခြင်းဖြင့် စတင်ကာ၊ ဧကာဒသီနေ့တွင် အတိအကျ ထိန်းသိမ်း၍ နာရာယဏကို အမြဲသတိရနေသည်။ ဘြာဟ္မဏများနှင့်အတူ စွဝစတိ-ဝါစနနှင့် နန္ဒီ-ရှရဒ္ဓကို ပြုလုပ်ပြီး၊ ဂါယတရီမန္တရဖြင့် အလံနှင့် တိုင်ကို သာသနာတင်ကာ၊ စူရယ၊ ဂရုဍ (ဝိုင်နတေယ) နှင့် လကို ပူဇော်သည်။ အလံတိုင်ပေါ်တွင် ဓာတာနှင့် ဝိဓာတာကိုလည်း ဂုဏ်ပြုသည်။ ဂೃಹယပုံစံ မီးပူဇော်ကို တည်ထောင်၍ ပုရုෂ-သုက္တ၊ ဗိဿဏုစတိုးတရများ၊ အီရာဝတီတို့နှင့်အတူ ပာယသ အာဟုတိ ၁၀၈ ကြိမ် ဆက်ကပ်ကာ၊ ဂရုဍနှင့် နေရောင်/သက်သာရေး ဟိမ်းများအတွက် သီးသန့် အာဟုတိများကိုလည်း ဆက်ကပ်ပြီး၊ ဟရီအနီးတွင် ညလုံးပတ်လုံး ဂျာဂရဏ (ညအိပ်မပျော်) ဖြင့် အဆုံးသတ်သည်။ တေးဂီတနှင့် စတိုးတရဖြင့် အလံကို သယ်ဆောင်ကာ တံခါးဝ သို့မဟုတ် ဘုရားကျောင်းအထွတ်တွင် တင်တပ်ပြီး ဗိဿဏုကို ပူဇော်ကာ ရှည်လျားသော စတိုးတရကို ရွတ်ဆိုသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဘြာဟ္မဏများနှင့် ဂုရုကို ဂုဏ်ပြု၍ အစာကျွေးကာ ပါရဏ ပြုလုပ်ပြီး၊ အလံတည်နေသမျှ ယုဂအထောင်ပေါင်းများစွာ စာရူပျ (သဏ္ဍာန်တူ) ရရှိခြင်း၊ အပြစ်များ လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကင်းခြင်းနှင့် မြင်၍ ဝမ်းမြောက်သူတောင် ပုဏ္ဏာရရှိခြင်းကို ဖလရှရုတိက ကတိပြုသည်။
Dhvaja-Dhāraṇa Mahātmyam: Sumati–Satyamatī, Humility, and Deliverance by Hari’s Messengers
နာရဒသည် သနကကို dhvaja-dhāraṇa (အလံတင်ပူဇော်ခြင်း) အထူးကျွမ်းကျင်သူ စုမတိအကြောင်း ရှင်းပြရန် မေးသည်။ သနကက ကృతယုဂကာလ ရှေးဟောင်းဇာတ်လမ်းကို ပြောသည်—စတ်ပဒွီပ၏ ဘုရင် စုမတိနှင့် မိဖုရား စတျမတီတို့သည် ဝိုင်ရှ္ဏဝ မင်းမိဖုရားကောင်းများဖြစ်၍ သစ္စာရှိ၊ ဧည့်ဝတ်ပြု၊ အဟင်္ကာမရှိ၊ Hari-kathā ကိုချစ်မြတ်နိုး၊ အစားအစာနှင့် ရေကို ဒါနပြု၊ ကန်၊ ဥယျာဉ်၊ ရေတွင်း စသည့် အများပြည်သူအကျိုးပြုလုပ်ငန်းများ ဆောင်ရွက်ကြသည်။ ဘုရင်သည် ဒွာဒသီနေ့တိုင်း ဗိဿ္ဏုအား ဂုဏ်ပြု၍ လှပသော အလံကို တင်ပူဇော်သည်။ ရှင်ဗိဘဏ္ဍက လာရောက်ပြီး vinaya (နှိမ့်ချမှု) သည် dharma, artha, kāma, mokṣa သို့ ရောက်စေသော လမ်းဟု ချီးမွမ်းသည်။ အလံတင်ခြင်းနှင့် ဘုရားကျောင်းအတွင်း အကပြုခြင်းတို့နှင့် အဘယ်ကြောင့် ဆက်နွယ်သနည်းဟု မေးရာ စုမတိက အတိတ်ဘဝတွင် အပြစ်ကြီးကျူးလွန်ပြီး ပျက်စီးနေသော ဗိဿ္ဏုဘုရားကျောင်းအနီး တောထဲတွင် နေခဲ့ကြောင်း ဖော်ပြသည်။ မရည်ရွယ်ဘဲ ဆက်တိုက် ဘုရားကျောင်းဝန်ဆောင်မှု (ပြုပြင်၊ သန့်ရှင်း၊ ရေဖျန်း၊ မီးထွန်း) ကို လုပ်ခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဘုရားဝင်းအတွင်း ကပြုသည့်အခါ ဗိဿ္ဏု၏ သံတမန်များက ယမ၏ သံတမန်များကို တားဆီးကာ Hari-sevā နှင့် မတော်တဆဖြစ်သော်လည်း ဘက္တိသည် အပြစ်ကို လောင်ကျွမ်းစေကြောင်း ဆိုသည်။ ထိုစုံတွဲကို ဗိဿ္ဏု၏ နေရာသို့ ခေါ်ဆောင်ပြီး နောက်တဖန် စည်းစိမ်နှင့် ပြန်လာစေသည်။ အဆုံးတွင် ဤအပြစ်ဖျက်ဇာတ်လမ်းကို နားထောင်/ဖတ်ရွတ်ခြင်း၏ ကုသိုလ်ကို ချီးမွမ်းသည်။
The Pañcarātra Vow (Haripañcaka Vrata): Observance from Śukla Ekādaśī to Pūrṇimā
သနကသည် နာရဒအား ရှားပါးသော ဟရိပဉ္စက (Pañcarātra) ဝရတကို သင်ကြားသည်။ ဗိဿနုကို ၅ည ဆက်တိုက် ဝတ်ပြုသည့် ဝရတဖြစ်၍ ဓမ္မ၊ အာဿ၊ ကာမ၊ မောက္ခကို ပေးတတ်သည်။ မာရ္ဂရှီရ္ဩ (အလင်းဖက်) မှ စ၍ သန့်ရှင်းရေး (သွားတိုက်၊ ရေချိုး)၊ ဒေဝပူဇာနှင့် ပဉ္စမဟာယဇ္ဉများကို ပြုလုပ်ကာ အစာကို တစ်နေ့တစ်ကြိမ်သာ စည်းကမ်းထားပြီး Ekādaśī တွင် အစာရှောင်၊ မနက်စောစောထ၊ အိမ်တွင် ဟရိကို ပူဇာကာ pañcāmṛta ဖြင့် အဘိသေက ပြုသည်။ ဂန္ဓ၊ ပုဿပ၊ ဓူပ၊ ဒီပ၊ နိုင်ဝေဒျ၊ တာမ္ဗူလ စသည့် upacāra များကို ဆက်ကပ်၍ ပရဒက္ခိဏာ လှည့်ကာ Vāsudeva/Janārdana ကို ဉာဏ်အခြေပြု နမസ്കာရများဖြင့် ချီးမွမ်းသည်။ ၅ည အစာမစားမည်ဟု saṅkalpa ခံယူပြီး Ekādaśī ညတွင် jāgaraṇa (ညလုံးနိုး) ထားကာ Dvādaśī–Caturdaśī ထိ ဆက်လက်ထိန်းသိမ်း၍ Pūrṇimā တွင်လည်း တူညီစွာ ပူဇာပြုသည်။ Pūrṇimā တွင် နို့အဘိသေက၊ tila-homa နှင့် နှမ်းဒါန ပြုလုပ်သည်။ ၆ရက်မြောက်နေ့တွင် အာရှရမ တာဝန်များပြီးနောက် pañcagavya သောက်၍ ဗြာဟ္မဏများကို ကျွေးမွေးကာ ပေးကမ်း (ပာယသ—ပျားရည်နှင့် ဂီ၊ သစ်သီး၊ မွှေးရနံ့ရေပါ ကလသ၊ အဝတ်ဖုံးအိုးနှင့် ရတနာ ၅မျိုး) ပြု၍ တစ်နှစ်စက်ဝန်းပြီးလျှင် udyāpana ဆောင်ရွက်သည်။ အဆုံးတွင် မောက္ခနှင့် မဟာပုဏ္ဏာအကျိုးကို ကြေညာကာ ယုံကြည်စွာ နားထောင်ခြင်းဖြင့်လည်း လွတ်မြောက်နိုင်ကြောင်း ဆိုသည်။
Māsopavāsa (Month-long Fast) and Repeated Parāka Observances: Procedure and Fruits
သနကာသည် အပြစ်ဖျက်စီးသော ဝိုင်ရှ္ဏဝ ဝရတကို အာသာဍ–အာရှွိန လေးလအနက် မည်သည့်လမဆို၊ သုကလပက္ခ၌ ဆောင်ရွက်ရန် သင်ကြားသည်။ ဆောင်ရွက်သူသည် အာရုံခံများကို ထိန်းချုပ်၍ ပဉ္စဂဝျကို သောက်သုံးကာ ဗိဿဏုအနီးတွင် အိပ်စက်၊ မနက်စောစောထ၍ နေ့စဉ်ကိစ္စများကို ပြုလုပ်ပြီး ဒေါသကင်းစွာ ဗိဿဏုကို ပူဇော်ရမည်။ ပညာရှိ ဘြာဟ္မဏများ ရှိနေစဉ် ဆွစတိဝာစန ပြု၍ တစ်လလုံး အစာရှောင်မည်ဟု သင်္ကల్ప ပြုကာ၊ သခင်၏ အမိန့်ဖြင့်သာ အစာဖျက်ရမည်။ ဟရီဘုရားကျောင်းတွင် နေထိုင်၍ နေ့စဉ် ပဉ္စာမృတ ဖြင့် မూర్తိကို ရေချိုးပေး၊ မီးအလင်းကို မပြတ်စေ၊ အပာမာရ္ဂ တံတားဖြင့် သွားသန့်စင်ခြင်းနှင့် သတ်မှတ်ရေချိုးခြင်းကို လိုက်နာကာ ပူဇော်၊ ဘြာဟ္မဏများကို ဒက္ခိဏာနှင့် အစာကျွေး၊ မိသားစုနှင့် စည်းကမ်းတကျ စားသောက်ရသည်။ ထို့နောက် တစ်လရှောင်/ပါရာကာကို ထပ်ခါထပ်ခါ ဆောင်ရွက်သည့် အရေအတွက်အလိုက် အကျိုးဖလများ တိုးတက်လာပြီး ဗေဒ ယဇ္ဉကြီးများထက် မြင့်မားသည့် ပုဏ္ဏာကို ရရှိကာ နောက်ဆုံး ဟရီနှင့် ဆင်တူခြင်းနှင့် အမြင့်ဆုံး အာနန္ဒကို ရသည်ဟု ဆိုသည်။ မုက္ခသည် မိန်းမယောက်ျား၊ အာရှရမ အားလုံးအတွက် လွယ်ကူပြီး နာရာယဏကို ဘက္တိဖြင့် ဤသင်ခန်းစာကို နားထောင်ခြင်း သို့မဟုတ် ရွတ်ဆိုခြင်းဖြင့်ပင် ရနိုင်ကြောင်း ကြေညာသည်။
Ekādaśī Vrata-Vidhi and the Galava–Bhadrashīla Itihāsa (Dharmakīrti before Yama)
သနကာသည် ဗိဿနုဘဂ္ဂတိအပေါ် အားထားသော အထွေထွေကျင့်နိုင်သည့် ဝရတ—ဧကာဒသီကို သင်ကြားသည်။ ဧကာဒသီကို အမြတ်အနိုးအများဆုံး တိထိဟု သတ်မှတ်ကာ ၁၁ ရက်နေ့တွင် အပြည့်အဝ အစာရှောင်ရန် အတည်ပြုပြီး၊ သုံးရက်စည်းကမ်းအဖြစ် ဒသမီနှင့် ဒွာဒသီတွင် တစ်ကြိမ်သာ စား၍ ဧကာဒသီတွင် တင်းကျပ်သော ဥပဝါသ ပြုရန် ညွှန်ကြားသည်။ ရေချိုး၍ ဗိဿနုကို ပူဇော်ခြင်း၊ မန္တရ/သင်္ကల్ప၊ ကီရတနဖြင့် ညလုံးနိုးနေခြင်း၊ ပုရာဏာနားထောင်ခြင်း၊ ဒွာဒသီနေ့တွင် ထပ်မံပူဇော်ပြီး ဘြာဟ္မဏများကို ကျွေးမွေးကာ ဒက္ခိဏာပေးပြီးနောက် စကားကို ထိန်းသိမ်း၍ စားသောက်ရန် ပါဝင်သည်။ မကောင်းသောအဖော်အပေါင်းနှင့် လိမ်လည်ဟန်ဆောင်မှုကို ရှောင်ရန်၊ အပြင်အဆင်တပသျာနှင့်အတူ အတွင်းစင်ကြယ်မှုကို အလေးထားရန်လည်း ထည့်သွင်းထားသည်။ ထို့နောက် အိတိဟာသတစ်ပုဒ်တွင် ဂာလဝ ရှင်၏ကလေး ဘဒ္ဒရရှီလာက မိမိ၏ ယခင်ဘဝ—ဘုရင် ဓမ္မကီရတိအဖြစ် ရေဝါမြစ်ကမ်းတွင် မတော်တဆ ဧကာဒသီအစာရှောင်၍ ညလုံးနိုးခဲ့သဖြင့် စိတ္တရဂုပ္တက အပြစ်ကင်းလွတ်ကြောင်း ကြေညာသည်ကို ပြောသည်။ ယမမင်းကလည်း နာရာယဏဘဂ္ဂတများကို မိမိတမန်များ မနီးကပ်စေရန် အမိန့်ပေးကာ ဧကာဒသီနှင့် နာမသ္မရဏ၏ ကယ်တင်နိုင်စွမ်းကို ထင်ရှားစေသည်။
Varṇāśrama-ācāra: Common Virtues, Varṇa Duties, and the Four Āśramas
သုတက ပြောကြားသည်မှာ၊ ဟရီ၏ သာသနာတော်နေ့ (ဝရတ) အကြောင်း စနက၏ မိန့်ကြားချက်ပြီးနောက် နာရဒက အမြတ်ဆုံး ဝရတကို စနစ်တကျ ရှင်းပြရန် တောင်းဆိုပြီး၊ ထို့နောက် ဝဏ္ဏစည်းကမ်းများ၊ အာရှရမဓမ္မများနှင့် ပရాయရှ္စိတ္တ လုပ်ထုံးလုပ်နည်းများကိုလည်း မေးမြန်းသည်။ စနကက မဖျက်မပျက် ဟရီကို ဝဏ္ဏာရှရမနှင့် ကိုက်ညီသော အကျင့်အကြံဖြင့် ပူဇော်ရကြောင်း ရှင်းလင်းသည်။ ဝဏ္ဏ ၄ မျိုးနှင့် ဥပနယနဖြင့် တည်ထောင်သော ဒွိဇ ၃ အုပ်စုကို သတ်မှတ်ကာ ကိုယ့်သဝဓမ္မနှင့် ဂೃಹယ ရိတိများကို လိုက်နာရန် အလေးပေးပြီး၊ စမృతိနှင့် မဆန့်ကျင်သရွေ့ ဒေသထုံးတမ်းကိုသာ ခွင့်ပြုသည်။ ကလိယုဂတွင် ရှောင်ကြဉ်/ကန့်သတ်ရမည့် အလေ့အထများ (ယဇ္ဉအချို့နှင့် ထူးခြားရိတိများအပါအဝင်) ကို ဖော်ပြကာ သဝဓမ္မကို စွန့်လွှတ်လျှင် မမှန်ကန်သော သာသနာလမ်းသို့ ကျရောက်မည်ဟု သတိပေးသည်။ ထို့နောက် ဘြာဟ္မဏ၊ က္ෂတ္တရိယ၊ ဝိုင်ရှျ၊ ရှုဒ္ဒရတို့၏ တာဝန်များကို စုစည်းပြပြီး၊ သာမန်ဂုဏ် (ရိုးရှင်းမှု၊ ပျော်ရွှင်မှု၊ သည်းခံမှု၊ နှိမ့်ချမှု) ကို ဖော်ပြကာ အာရှရမအဆင့်ဆင့် တိုးတက်ခြင်းသည် အမြင့်ဆုံး ဓမ္မသို့ ရောက်ရန် နည်းလမ်းဟု ဆိုသည်။ အဆုံးတွင် ဗိဿဏုအပေါ် ဘက္တိနှင့် တွဲဖက်သော ကမ္မယောဂကို မပြန်လာရသော အမြင့်ဆုံး နေရာသို့ ရောက်စေသော လမ်းဟု ချီးမွမ်းသည်။
Varṇāśrama Saṁskāras, Upanayana Windows, Brahmacārin Ācāra, and Anadhyāya Prohibitions
သနကသည် နာရဒအား ဗာဏာရှရမ ဓမ္မစည်းကမ်းကို ရှင်းလင်းပြောကြားသည်။ ပရဓမ္မကို ရှုတ်ချပြီး garbhādhāna မှစ၍ saṁskāra များကို ဆောင်ရွက်ရန်၊ ကိုယ်ဝန်နှင့် မွေးဖွားပွဲများ (sīmantakarma, jātakarma, nāndī/vṛddhi-śrāddha)၊ အမည်ပေးစံနှုန်းနှင့် cūḍākaraṇa အချိန်ကာလ၊ လွဲချော်လျှင် ပြစ်ဒဏ်/ပရాయశ్చित्त ကို ဖော်ပြသည်။ ထို့နောက် varṇa အလိုက် upanayana အရွယ်နှင့် အဓိကကာလလွန်လျှင် ဒဏ်ကြေး၊ သင်္ကေတပစ္စည်းများ (ခါးပတ်၊ အရေပြား၊ တောင်ဝှေးပစ္စည်းနှင့် အတိုင်းအတာ၊ အဝတ်အစား) ကို သတ်မှတ်သည်။ အခန်းနောက်ပိုင်းတွင် brahmacarya ကို စည်းကမ်းတကျ ချမှတ်၍ ဂုရုနှင့် နေထိုင်ခြင်း၊ ဘိက္ခာဖြင့် အသက်မွေးခြင်း၊ နေ့စဉ် ဝေဒပဋ္ဌာန်းခြင်း၊ Brahma-yajña နှင့် tarpaṇa၊ အစားအသောက်ကန့်သတ်ချက်များ၊ အလေးပြုမူဝါဒ—လေးစားရမည့်သူနှင့် ရှောင်ရမည့်သူတို့ကို ဖော်ပြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ကောင်း/မကောင်း အချိန်များ၊ အလှူအကျိုးတိုးစေသော tithi များ (Manvādī/Yugādī/Akṣaya) နှင့် anadhyāya စည်းကမ်းများကို ပြောပြီး တားမြစ်ကာလတွင် ဝေဒလေ့လာခြင်းသည် ကောင်းကျိုးပျက်စီးစေကာ အလွန်ကြီးမားသော အပြစ်ဟု သတိပေးသည်။ အဆုံးတွင် ဝေဒလေ့လာခြင်းသည် ဗြာဟ္မဏ၏ အဓိကလမ်းကြောင်းဖြစ်ပြီး ဝေဒသည် Viṣṇu ကိုယ်တိုင်—Śabda-Brahman ဟု အတည်ပြုသည်။
Gṛhastha-praveśa: Vivāha-bheda, Ācāra-śauca, Śrāddha-kāla, and Vaiṣṇava-lakṣaṇa
သနက–နာရဒ သင်ကြားရေးဘောင်အတွင်း ဤအဓ್ಯಾಯတွင် ဗြဟ္မစရိယ ပြီးဆုံးခြင်း (ဂုရုဝန်ဆောင်မှု၊ ခွင့်ပြုချက်ရယူခြင်း၊ သန့်ရှင်းမီးများ တည်ထောင်ခြင်း) မှ ဂೃಹಸ್ಥဘဝ ဝင်ရောက်ခြင်း (ဒက္ခိဏာ ပေးခြင်း၊ အိမ်ထောင်ပြုခြင်း) သို့ ဆက်လက်ဖော်ပြသည်။ သင့်လျော်သော ဇနီး/ခင်ပွန်းရွေးချယ်မှု (ဂုဏ်ရည်၊ ဆွေမျိုးကန့်သတ်ချက်) ကို သတ်မှတ်ပြီး မသင့်လျော်သည့် လက္ခဏာများကို ဖော်ပြကာ ဝိဝါဟ ၈ မျိုးကို ရေတွက်၍ အချို့ကို ရှုတ်ချသော်လည်း အဆင့်လိုက် အစားထိုးနိုင်ကြောင်း ဆိုသည်။ အပြင်ပိုင်း/အတွင်းပိုင်း အာစာရ (ဝတ်စားဆင်ယင်မှု၊ သန့်ရှင်းမှု၊ စကားထိန်းချုပ်မှု၊ ဂုရုကို လေးစားမှု၊ အပြစ်တင်ပြောဆိုခြင်းနှင့် မသင့်လျော်သော ပေါင်းသင်းမှု ရှောင်ကြဉ်ခြင်း) ကို ညွှန်ကြားပြီး အညစ်အကြေးထိတွေ့ပြီးနောက် သန့်စင်ရေချိုးခြင်း၊ မင်္ဂလာလက္ခဏာနှင့် ရှောင်ရန်များကိုလည်း ဆိုသည်။ စန္ဓျာဝန္ဒနာ၊ အခါအားလျော်စွာ ယဇ္ဉာများနှင့် သြရဒ္ဓ ကာလဇယားကို (နက္ခတ်ဆိုင်ရာ အချိန်ဆုံချက်များ၊ ဂြိုဟ်ကြတ်၊ ပရေတာပက္ခ၊ မန်ဝါဒီ၊ အဋ္ဌကာ၊ တီရ္ထ) အထူးကျယ်ပြန့်စွာ သတ်မှတ်သည်။ နိဂုံးတွင် ဝိုင်ရှ္ဏဝ သဘောတရားကို ထင်ရှားစေပြီး ဥရ္ဓ္ဝပုဏ္ဍရ မပါသော ရိတုများသည် အကျိုးမရှိဟု ဆိုကာ သြရဒ္ဓတွင် တုလစီ/တိလကကို ကန့်ကွက်ခြင်းကို အခြေအမြစ်မဲ့ ထုံးတမ်းဟု ပယ်ချပြီး ဗိෂ္ဏု၏ ကရုဏာသည် ဓမ္မအောင်မြင်မှု၏ အာမခံဟု သတ်မှတ်သည်။
Gṛhastha-nitya-karman: Śauca, Sandhyā-vidhi, Pañca-yajña, and Āśrama-krama
သနကာသည် နာရဒအား ဂೃಹಸ್ಥ၏ နေ့စဉ်သဒ္ဓာတရားကျင့်စဉ်ကို brahma-muhūrta အချိန်မှစ၍ သင်ကြားသည်။ အညစ်အကြေးစွန့်ချိန်တွင် မျက်နှာမူသင့်သည့်ဦးတည်ချက်နှင့် ထိန်းချုပ်မှု၊ မပြုရမည့်နေရာများ၊ ပြင်ပ/အတွင်းပိုင်း သန့်ရှင်းမှု၏ သဘောတရားကို ဖော်ပြသည်။ śauca အတွက် မြေ၊ ရေကို သုံးပုံ၊ သင့်လျော်သောမြေ၏ရင်းမြစ်များနှင့် သန့်စင်လိမ်းပတ်ရေတွက်ကို အဆင့်လိုက် သတ်မှတ်ပြီး āśrama အလိုက် မြှောက်ကိန်းများ၊ နာမကျန်း/ဘေးအန္တရာယ်နှင့် မိန်းမတို့၏အခြေအနေများအတွက် လျော့ပေါ့ခွင့်များကိုလည်း ဆိုသည်။ ထို့နောက် ācāmana ကို ထိတွေ့ရမည့်အင်္ဂါများနှင့်အတူ ရှင်းပြပြီး သွားတံရွေးချယ်မှုနှင့် မန္တရ၊ မြစ်များ၊ tīrtha များ၊ မောက္ခပေးသောမြို့များကို ဖိတ်ခေါ်ကာ ရေချိုးခြင်းကို ဆိုသည်။ ထို့ပြင် Sandhyā ပူဇော်ပွဲ (saṅkalpa၊ vyāhṛti ဖြင့်ရေဖျန်းခြင်း၊ nyāsa၊ prāṇāyāma၊ mārjana၊ aghamarṣaṇa၊ Sūrya ထံ arghya၊ Gāyatrī/Sāvitrī/Sarasvatī ဓျာန) ကို အသေးစိတ်ဖော်ပြပြီး မပြုလျှင် အပြစ်ရှိကြောင်း သတိပေးသည်။ āśrama အလိုက် ရေချိုးအကြိမ်နှုန်း၊ Brahmayajña၊ Vaiśvadeva၊ အတိသီဧည့်ခံခြင်းနှင့် pañca-mahāyajña များကို ညွှန်ကြားကာ နောက်ဆုံးတွင် vānaprastha တပသနှင့် yati ကျင့်စဉ်သို့ ကူးပြောင်းပြီး နာရာယဏကို ဗဟိုထားသော Vedānta သမาธိဖြင့် ဗိဿဏု၏ အမြင့်ဆုံး နေရာတော်ကို ရရှိမည်ဟု ကတိပေးသည်။
Śrāddha-prayoga: Niyama, Brāhmaṇa-parīkṣā, Kutapa-kāla, Tithi-nyāya, and Vaiṣṇava-phala
သနကာသည် နာရဒအား Śrāddha ၏ «အမြင့်မြတ်ဆုံး လုပ်ထုံးလုပ်နည်း» ကို သင်ကြားသည်။ အခန်းအစတွင် မတိုင်မီနေ့၏ စည်းကမ်းများ (တစ်ကြိမ်သာစားခြင်း၊ ဗြဟ္မစရိယ၊ မြေပြင်ပေါ်အိပ်ခြင်း၊ ခရီးသွား/ဒေါသ/ကာမကို ရှောင်ခြင်း) ကို ဖော်ပြပြီး ဖိတ်ကြားခံသူများက သန့်ရှင်းမှုကို ချိုးဖောက်လျှင် အပြစ်ကြီးကြောင်း သတိပေးသည်။ ထို့နောက် လက်ခံပူဇော်ခံရန် သင့်တော်သော ဘြာဟ္မဏ (śrotriya၊ Viṣṇu-bhakta၊ Smṛti နှင့် Vedānta ကျွမ်းကျင်၊ ကရုဏာရှိ) ကို သတ်မှတ်ကာ မသင့်တော်သူများ (ကိုယ်အင်္ဂါချို့ယွင်း၊ မသန့်ရှင်းသော အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း၊ မကျင့်ဝတ်၊ ဝေဒ/မန္တရား ရောင်းချခြင်း စသည်) ကို列ပြသည်။ အချိန်ကာလမှာ အပရာဟ္ဏ၌ Kutapa ဖြစ်ကြောင်းနှင့် kṣayāha၊ viddhā ထပ်လွှမ်းမှု၊ kṣaya/vṛddhi တိထိရွေးချယ်မှု၊ parā-tithi စည်းမျဉ်းများကို အသေးစိတ်ဆိုသည်။ ထို့နောက် ဖိတ်ခေါ်ခြင်း (Viśvedevas နှင့် Pitṛs)၊ မဏ္ဍလပုံစံများ၊ pādya/ācamanīya၊ နှမ်းဖြန့်ခြင်း၊ arghya အိုးများ၊ မန္တရားညွှန်ကြားချက်များ၊ ပူဇော်ခြင်း၊ ဟဝိစ်နှင့် မီးပူဇော် (မီးမရှိလျှင် palm-homa)၊ အစာကျွေးစည်းကမ်းနှင့် တိတ်ဆိတ်မှု၊ ရွတ်ဖတ်ခြင်း (Gāyatrī အရေအတွက်၊ Puruṣa Sūkta၊ Tri-madhu/Tri-suparṇa၊ Pāvamāna)၊ piṇḍa၊ svasti-vācana၊ akṣayya-udaka၊ dakṣiṇā နှင့် ပယ်ချမန်တရားတို့ကို ဖော်ပြသည်။ အဆုံးတွင် အရေးပေါ်အစားထိုးနည်းများနှင့် Vaiṣṇava သဘောတရားအနှစ်ချုပ်—အရာအားလုံးနှင့် ပူဇော်ပစ္စည်းအားလုံးကို Viṣṇu က ပြည့်နှက်ထားပြီး မှန်ကန်သော Śrāddha သည် အပြစ်ကို ဖျက်ကာ မျိုးရိုးတိုးတက်စေသည်—ဟု ဆိုသည်။
Tithi-Nirṇaya for Vratas: Ekādaśī Rules, Saṅkrānti Punya-kāla, Eclipse Observances, and Prāyaścitta
သနကသည် ရှင်တော်များအား Śrauta/Smārta ကర్మများ၊ ဝရတ၊ ဒါနတို့အတွက် တိထိ (tithi) ကို မှန်ကန်စွာ သတ်မှတ်ခြင်း မဖြစ်မနေလိုအပ်ကြောင်း သင်ကြားသည်။ အစာရှောင်သင့်သော တိထိများနှင့် paraviddhā/pūrvaviddhā၊ အချိန်ခွဲ (pūrvāhṇa/aparāhṇa, pradoṣa)၊ kṣaya/vṛddhi အခြေအနေများအပေါ် မူတည်သည့် လက်ခံစည်းကမ်းများကို ဖော်ပြသည်။ tithi–nakṣatra အခြေပြု ဝရတများကို ဆုံးဖြတ်ပေးပြီး အထူးသဖြင့် Ekādaśī/Dvādaśī အငြင်းပွားမှုများ (Daśamī အညစ်အကြေး၊ Ekādaśī နှစ်ခါဖြစ်ခြင်း၊ pāraṇā အချိန်ရရှိမှု၊ အိမ်ထောင်ရှင်နှင့် သံဃာ/သီလရှင် စည်းကမ်းကွာခြားမှု) ကို အသေးစိတ်ညွှန်ကြားသည်။ ထို့နောက် ဂြိုဟ်ကြတ်စည်းကမ်း—မစားမသောက်၊ ဂြိုဟ်ကြတ်တလျှောက် japa/homa ပြုခြင်း—နှင့် လ/နေ ဂြိုဟ်ကြတ်အတွက် ဝေဒမန်တရားများကို သတ်မှတ်သည်။ Saṅkrānti punya-kāla ကို ရာသီအလိုက် ghaṭikā ဖြင့် တိတိကျကျတွက်ချက်ပြီး Karkaṭaka တွင် Dakṣiṇāyana၊ Makara တွင် Uttarāyaṇa ကို ထည့်သွင်းဖော်ပြသည်။ နိဂုံးတွင် ပူဇော်သက္ကာ၏ တိကျမှုကို ဘက္တိနှင့် ချိတ်ဆက်ကာ ဓမ္မသည် Keśava ကို ပျော်ရွှင်စေ၍ Viṣṇu ၏ အမြင့်ဆုံး နေရာသို့ ပို့ဆောင်ကြောင်း ဆိုသည်။
Prāyaścitta for Mahāpātakas and the Sin-destroying Power of Viṣṇu-smaraṇa
သနကာသည် နာရဒအား ပရాయశ္စိတ္တ ကို အခမ်းအနားများ၏ မဖြစ်မနေ ပြည့်စုံမှုအဖြစ် သင်ကြားသည်။ အပြစ်ဖြေခြင်းမရှိသော ကర్మများသည် အကျိုးမရှိဘဲ၊ စင်ကြယ်မှုအမှန်သည် နာရာယဏသို့ စိတ်ညွှန်ခြင်းဖြင့်သာ ဖြစ်ကြောင်း ဆိုသည်။ ဤအဓ್ಯಾಯတွင် မဟာပာတက ၄ မျိုး—ဗြဟ္မဏသတ်ခြင်း၊ သုရာသောက်ခြင်း၊ ရွှေလုယက်ခြင်း၊ ဂုရု၏ အိမ်ထောင်ဖက်နှင့် မတရားဆက်ဆံခြင်း—ကို သတ်မှတ်ပြီး ထိုအပြစ်ရှိသူနှင့် ပေါင်းသင်းခြင်းကို ပဉ္စမအဖြစ် ထပ်တိုးကာ အတူနေကာလအလိုက် “ကျဆုံးမှု” အဆင့်ကို ခွဲခြားသည်။ ထို့နောက် သတ်ဖြတ်မှုအတွက် (ဗြဟ္မဏနှင့် အခြားသူများ) ခေါင်းခွံဆောင် သာသနာ့တပသ၊ တီရ္ထ၌ နေထိုင်ခြင်း၊ ဆွမ်းခံခြင်း၊ သန္ဓျာဝန္ဒနာနှင့် နှစ်ပေါင်းများစွာ ဝ్రတများကို ဖော်ပြပြီး မင်း၏ အပြစ်ဒဏ် စည်းမျဉ်းနှင့် မိန်းမ၊ ကလေး၊ နာမကျန်းသူတို့အတွက် လျော့ပေါ့ချက်များကိုလည်း ဆိုသည်။ သုရာအပိုင်းတွင် အမျိုးအစားများ၊ သောက်သုံးပုံးပန်များ၊ ဆေးဝါးအဖြစ် ခွင့်လွှတ်ချက်များနှင့် စန္ဒြာယဏ ဝ్రတဖြင့် ပြန်လည်သန့်စင်ဝင်ရောက်ခြင်းကို ရှင်းလင်းသည်။ ခိုးယူမှုအတွက် ရွှေ/ငွေ တန်ဖိုးနှင့် အလွန်သေးငယ်သော တိုင်းတာချက်များ (ထရဆရေဏုမှ စုဝရဏအထိ) အပေါ်မူတည်ကာ ပရာဏာယာမနှင့် ဂါယတရီ ဇပ အရေအတွက်ကို သတ်မှတ်သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် မတရားလိင်ဆက်ဆံမှု၊ တိရစ္ဆာန်သတ်ခြင်း၊ မသန့်ရှင်းမှုထိတွေ့ခြင်းနှင့် အစားအစာ/စကားပြော တားမြစ်ချက်များကို ဖော်ပြသည်။ အဆုံးတွင် မောက္ခဓမ္မသို့ လှည့်ကာ ဟရိသို့ ဘက္တိနှင့် ဗိෂ္ဏုကို တစ်ကြိမ်တည်း သတိရခြင်းပင် အပြစ်တောင်တန်းများကို ဖျက်ဆီးပြီး ဓမ္မ-အರ್ಥ-ကာမ-မောက္ခ ကို ပြည့်စုံစေကြောင်း ချီးမြှောက်သည်။
Yamapatha (The Road of Yama), Dāna-Phala, and the Imperishable Fruition of Karma
နာရဒသည် သနကအား ယမရာဇာအုပ်ချုပ်သော သေပြီးနောက် လမ်းခရီး (ယမပထ) အလွန်ခက်ခဲမှုကို ရှင်းပြရန် တောင်းဆိုသည်။ သနကသည် သဒ္ဓါရှိသူ၊ အထူးသဖြင့် ဒါနပြုသူတို့၏ အတွေ့အကြုံကို အပြစ်သားတို့နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကာ အကွာအဝေးကြီးမားခြင်း၊ ကြမ်းတမ်းသောမြေပြင်၊ ရေငတ်ခြင်း၊ ယမဒూతတို့၏ ရိုက်နှက်ခြင်းနှင့် ချည်နှောင်ဆွဲငင်သည့် ကြောက်မက်ဖွယ်ပုံရိပ်များကို ဖော်ပြသည်။ ထို့နောက် ဓမ္မကျင့်သုံးခြင်း၏ အားပေးမှုနှင့် ဒါနဖလကို ဆိုသည်—အစာ၊ ရေ၊ နို့ထွက်ပစ္စည်း၊ မီးအလင်း၊ အဝတ်အစား၊ ဥစ္စာတို့ကို ပေးလှူလျှင် သက်ဆိုင်ရာ သာယာမှုကို ရရှိပြီး၊ နွား၊ မြေ၊ အိမ်၊ ယာဉ်၊ တိရစ္ဆာန် စသည့် ဒါနကြီးများက စည်းစိမ်နှင့် ကောင်းကင်ယာဉ်များကို ပေးသည်။ မိဘနှင့် ရှင်သန်သူရဟန်း/ရိရှီတို့ကို ဝန်ဆောင်ခြင်း၊ ကရုဏာ၊ ဉာဏ်ဒါန၊ ပုရာဏာဖတ်ကြားခြင်းတို့က ခရီးကို မြင့်တင်စေသည်။ ယမရာဇာသည် ကုသိုလ်ရှိသူကို ဒေဝရုပ်ဖြင့် ဂုဏ်ပြုသော်လည်း ကျန်ရှိသည့် အကုသိုလ်ကို သတိပေးသည်; အပြစ်သားများကို စိတြဂုပ္တ၏ သတိပေးချက်ဖြင့် စစ်ဆေးကာ နရကသို့ ပို့ပြီး၊ ပြစ်ဒဏ်ကုန်လျှင် အပင်ကဲ့သို့ မလှုပ်ရှားနိုင်သော ဘဝများအဖြစ် ပြန်မွေးနိုင်သည်။ နောက်ဆုံး နာရဒသည် ပရလယာပြီးနောက် ကုသိုလ်ဘယ်လိုတည်မြဲသနည်းဟု မေးရာ သနကသည် နာရာယဏ၏ မပျက်မယွင်းသဘော၊ ဂုဏ်အလိုက် ဘြဟ္မာ/ဝိષ્ણု/ရုဒ္ဒရ အဖြစ် ထင်ရှားခြင်း၊ ကမ္ဘာပြန်လည်ဖန်တီးခြင်းနှင့် မခံစားရသေးသော ကမ္မဖလသည် ကလ္ပများတစ်လျှောက် မပျောက်ကွယ်ကြောင်း သင်ကြားသည်။
Saṃsāra-duḥkha: Karmic Descent, Garbhavāsa, Life’s Anxieties, Death, and the Call to Jñāna-Bhakti
သနကသည် နာရဒအား သံသရာချည်နှောင်မှု၏ လုပ်ငန်းစဉ်နှင့် အဓိပ္ပါယ်ကို သင်ကြားသည်။ သတ္တဝါတို့သည် ကုသိုလ်လောကများတွင် ပျော်ရွှင်ပြီးနောက် အကုသိုလ်၏ နာကျင်သော အကျိုးဆက်ကြောင့် ကျဆင်းကာ အောက်တန်းမွေးဖွားမှုများသို့ ပြန်လည်ရောက်သည်—အရင်ဆုံး အရွေ့မရှိသတ္တဝါများ (သစ်ပင်၊ မြက်၊ တောင်) ထို့နောက် ပိုးကောင်များ၊ တိရစ္ဆာန်များ၊ နောက်ဆုံး လူမွေးဖွားမှုသို့ ရောက်သည်။ အပင်ကြီးထွားပုံရိပ်ဖြင့် ကိုယ်ခန္ဓာအတွင်း သံစကာရ (saṃskāra) များက ပေါ်ထွန်းမှုနှင့် အကျိုးပွားမှုကို မည်သို့ သတ်မှတ်ကြောင်း ရှင်းပြသည်။ ထို့နောက် ဂర్భဝါသ (garbhavāsa) ကို အသေးစိတ်ဖော်ပြ၍ ဇီဝသည် သုက်နှင့်အတူ ဝင်ရောက်ခြင်း၊ အစောပိုင်း သန္ဓေဖွားအဆင့်များ (ကလလ နှင့် ဆက်လက်ဖွံ့ဖြိုးမှု)၊ သန္ဓေသား၏ ဒုက္ခ၊ ယခင် နရကများကို မှတ်မိခြင်းတို့ကို ဆိုသည်။ မွေးဖွားခြင်းကို ကြမ်းတမ်းသကဲ့သို့ ဖော်ပြပြီး မေ့လျော့မှုကို အဝိဇ္ဇာ၏ အကျိုးဆက်ဟု ဆိုသည်။ လူဘဝသည် အကူအညီမဲ့ ကလေးဘဝ၊ စည်းကမ်းမဲ့ ကလေးအရွယ်၊ လောဘနှင့် ကာမတဏှာဖြင့် မောင်းနှင်သော ယုဝအရွယ်၊ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများသော အိမ်ထောင်ရေးဘဝ၊ အိုမင်းယိုင်နဲ့ပြီး သေဆုံးခြင်းသို့ ရောက်ကာ ယမ၏ တမန်များက ချည်နှောင်၍ နရကအတွေ့အကြုံကို ထပ်မံခံရသည်။ နိဂုံးတွင် ဒုက္ခကို ကမ္မကုန်ခမ်းစေသော သန့်စင်မှုဟု ပြန်လည်သဘောပေါက်စေပြီး ကုထုံးမှာ အမြင့်ဆုံး ဉာဏ (jñāna) ကို ကြိုးစားပျိုးထောင်ခြင်းနှင့် ဟရီ/နာရာယဏကို ဘက္တိဖြင့် ပူဇော်ဝတ်ပြုခြင်း—ကမ္ဘာ၏ အရင်းအမြစ်နှင့် လျော်ကွယ်ရာ—ဟူ၍ သံသရာမှ လွတ်မြောက်ရန် တိုက်ရိုက်လမ်းဟု အတည်ပြုသည်။
Mokṣopāya: Bhakti-rooted Jñāna and the Aṣṭāṅga Yoga of Viṣṇu-Meditation
နာရဒသည် သတ္တဝါတို့က ကမ္မကို အမြဲဖန်တီး၍ ခံစားနေသဖြင့် သံသရာကြိုးကို မည်သို့ ဖြတ်တောက်နိုင်မည်နည်းဟု စနကကို မေးသည်။ စနကသည် နာရဒ၏ သန့်ရှင်းမှုကို ချီးမွမ်းကာ ဗိဿဏု/နာရာယဏကို ဖန်ဆင်းသူ–ထိန်းသိမ်းသူ–ဖျက်သိမ်းသူနှင့် မောက္ခပေးရှင်ဟု ဖော်ပြပြီး ဘက္တိဖြင့် ကိုးကွယ်ရာ (ပူဇော်ခြင်း၊ အားကိုးခြင်း၊ သက်ဝင်ရုပ်သဏ္ဍာန်များ) နှင့် အဒွိတ သဘောတရားအရ ကိုယ်တိုင်တောက်ပသော ဘြဟ္မန်ဟုလည်း ရှင်းလင်းသည်။ နာရဒက ယောဂသိဒ္ဓိ မည်သို့ ဖြစ်ပေါ်သနည်းဟု မေးရာ စနကက လွတ်မြောက်ခြင်းသည် ဉာဏ်ကြောင့် ဖြစ်သော်လည်း ဉာဏ်၏ အမြစ်မှာ ဘက္တိဖြစ်ပြီး ထိုဘက္တိသည် ဒါန၊ ယဇ္ဉ၊ တီရ္ထသွားခြင်း စသည့် ကုသိုလ်ကောင်းမှုများမှ စုဆောင်းသော ပုဏ္ဏာကြောင့် ပေါ်လာသည်ဟု သင်ကြားသည်။ ယောဂမှာ ကမ္မယောဂနှင့် ဉာဏ်ယောဂ ဟူ၍ နှစ်မျိုးရှိပြီး ဉာဏ်ယောဂအတွက် မှန်ကန်သော လုပ်ရပ်များကို အခြေခံရမည်၊ ကေရှဝ၏ ပရတိမာရုပ်များကို ပူဇော်ခြင်းနှင့် အဟിംသာအခြေပြု သီလကို အလေးပေးသည်။ အပြစ်ကုန်ခမ်းလာသော် အမြဲတည်/မတည် ခွဲခြားသိမြင်ခြင်းက ဝိရာဂျနှင့် မောက္ခလိုလားမှုကို ဖြစ်စေသည်။ ထို့နောက် အထက်/အောက် အတ္တ၊ က్షೇತ್ರ–ကṣेत्रज्ञ၊ မာယာနှင့် သဗ္ဒဘြဟ္မန် (မဟာဝါကျ) တို့ကို လွတ်မြောက်စေသော အမြင်အာရုံ၏ အကြောင်းရင်းများအဖြစ် ရှင်းပြသည်။ နောက်ဆုံး ယောဂ၏ အင်္ဂါ၈ပါး—ယမ၊ နိယမ၊ အာသန၊ ပရာဏာယာမ (နာဍီနှင့် အသက်ရှူ ၄ မျိုး)၊ ပရတျာဟာရ၊ ဓာရဏာ၊ ဓျာန၊ သမာဓိ—ကို အသေးစိတ် ဖော်ပြပြီး ဗိဿဏုရုပ်ပုံကို သမားဓိပြုခြင်းနှင့် ပရဏဝ/အိုံ ကို စိတ်တည်စေခြင်းဖြင့် အဆုံးသတ်သည်။
The Characteristics of Devotion to Hari
နာရဒသည် ယောဂအင်္ဂများကို သင်ကြားပြီးနောက်တောင် ဘုရားသခင် မည်သို့ ပျော်ရွှင်နှစ်သက်လာသနည်းဟု စနကကို မေးမြန်းသည်။ စနကက မောက္ခသည် နာရာယဏကို စိတ်အပြည့်အဝ ဘုဇာဝတ်ပြုခြင်းမှ ဖြစ်ပေါ်ကြောင်း၊ ဘက္တိရှိသူတို့သည် ရန်သူနှင့် အပျက်အန္တရာယ်မှ ကာကွယ်ခံရကြောင်း၊ အာရုံများသည် ဗိဿဏု၏ ဒർശန၊ ပူဇာ၊ နာမဇပအတွက် အသုံးချလျှင် “အသီးအပွင့်ရှိ” လာကြောင်း ဆိုသည်။ သူသည် ဂုရုနှင့် ကေသဝ၏ အထွတ်အထိပ်ကို ထပ်ခါတလဲလဲ ကြေညာကာ၊ အနှစ်မဲ့သော သံသရာအတွင်း ဟရီဥပါသနာသာ တည်မြဲသော အမှန်တရားတစ်ခုဟု အတည်ပြုသည်။ အခန်းတွင် အဟിംသာ၊ သတ္တယ၊ အစတေယ၊ ဘြဟ္မစရိယ၊ အပရိဂ္ဂဟ စသည့် သီလအခြေခံများ၊ နှိမ့်ချမှု၊ ကရုဏာ၊ သတ္စင်္ဂ၊ နာမဇပကို အမြဲတမ်း ပြုလုပ်ခြင်းနှင့်အတူ ဇာဂရတ်–စွပ်ပန–စုစုပ္တိ အပေါ် ဝေဒန္တဆန်သော သုံးသပ်ချက်ဖြင့် ကန့်သတ်ချက်များကို ကျော်လွန်သော အတွင်းအုပ်စိုးရှင်အဖြစ် ဘုရားကို ညွှန်ပြသည်။ အသက်တိုတောင်းသဖြင့် အရေးတကြီး လုပ်ဆောင်ရန် တိုက်တွန်းကာ မာန၊ မနာလိုမှု၊ ဒေါသ၊ လိုချင်တပ်မက်မှုတို့ကို ရှုတ်ချပြီး၊ ဗိဿဏုဘုရားကျောင်းတွင် သန့်ရှင်းရေးအပါအဝင် ဝန်ဆောင်မှုကို ချီးမွမ်းသည်။ လူမှုအဆင့်အတန်းမရွေး ဘက္တိ၏ အထက်မြတ်မှုကို အတည်ပြုပြီး၊ ဇနာဒနကို သတိရခြင်း၊ ပူဇာပြုခြင်း၊ အလုံးစုံ အပ်နှံခြင်းတို့က သံသရာချည်နှောင်မှုကို ဖြတ်တောက်ကာ အမြင့်ဆုံး နေရာသို့ ပို့ဆောင်ကြောင်း နိဂုံးချုပ်သည်။
The Exposition of Spiritual Knowledge (Jñāna-pradarśanam)
သနကသည် ဗိဿနု၏ မဟာဂုဏ်ကို နားထောင်/ရွတ်ဆိုခြင်းသည် အပြစ်ကို ချက်ချင်းဖျက်နိုင်ကြောင်း ချီးမွမ်းပြီး၊ အရည်အချင်းအလိုက် ဘုရားပူဇော်သူများကို ခွဲခြားသည်။ စိတ်တည်ငြိမ်သူတို့သည် အတွင်းရန်သူခြောက်ပါးကို အနိုင်ယူကာ ဉာဏယောဂဖြင့် အမပျက်တည်တံ့သော အက္ခရာသို့ ချဉ်းကပ်ကြသည်။ သန့်စင်ပူဇော်မှုရှိသူတို့သည် ကမ္မယောဂဖြင့် အချျုတ (Acyuta) ထံ ချဉ်းကပ်ကြသည်။ လောဘနှင့် မောဟကြောင့် မဟာပရဘုကို လျစ်လျူရှုသူလည်း ရှိသည်။ ထို့နောက် အရှွမေဓယဇ్ఞနှင့်တူသော ပုဏ္ဏားကို ကတိပေးသည့် ပုရాణကထာကို မိတ်ဆက်သည်။ ဝေဒမာလီသည် ဝေဒပညာရှင်၊ ဟရိဘက္တ ဖြစ်သော်လည်း မိသားစုအပေါ် လောဘကြောင့် မသင့်လျော်သော ကုန်သွယ်မှု (တားမြစ်ပစ္စည်း၊ အရက်၊ သစ္စာကတိများကို ရောင်းခြင်း၊ မသန့်သော လက်ဆောင်လက်ခံခြင်း) ထဲ ကျရောက်သည်။ မျှော်လင့်တဏှာ မဆုံးနိုင်ကြောင်း သိမြင်ကာ စွန့်လွှတ်၍ ဥစ္စာခွဲဝေ၊ အများပြည်သူအကျိုးလုပ်ငန်းနှင့် ဘုရားကျောင်းများကို ထောက်ပံ့ပြီး နရ-နာရာယဏ အာရှရမ်သို့ သွားသည်။ အလင်းရောင်ထွန်းသော ရှင်တော် ဇာနန္တီကို တွေ့၍ ဧည့်ဝတ်ခံရပြီး လွတ်မြောက်ရေး ဉာဏကို တောင်းခံသည်။ ဇာနန္တီက ဗိဿနုကို အမြဲသတိရခြင်း၊ မကဲ့ရဲ့ခြင်း၊ ကရုဏာထားခြင်း၊ ဒုစရိုက်ခြောက်ပါး စွန့်ခြင်း၊ ဧည့်သည်ကို ဂုဏ်ပြုခြင်း၊ အကျိုးမလိုဘဲ ပန်း/ရွက်ဖြင့် ပူဇော်ခြင်း၊ ဒေဝ-ရိရှီ-ပိတೃတို့အား ပူဇော်ခြင်း၊ အဂ္နိဝန်ဆောင်ခြင်း၊ ဘုရားကျောင်း သန့်ရှင်း/ပြုပြင်/မီးထွန်းခြင်း၊ ပရဒက္ခိဏာနှင့် စတောတရ ရွတ်ဆိုခြင်း၊ နေ့စဉ် ပုရాణနှင့် ဝေဒန္တ လေ့လာခြင်းတို့ကို ညွှန်ကြားသည်။ «ငါသည် မည်သူနည်း» ဟူသော မေးခွန်းကို စိတ်မှ မွေးသော အဟံကာရ၊ လက္ခဏာမဲ့ အတ္တ၊ မဟာဝါကျ «တတ် တွမ် အစိ» ဖြင့် ရှင်းလင်းကာ ဗြဟ္မန်သိမြင်မှုနှင့် ဝါရာဏသီ၌ နောက်ဆုံး မုက္ခတိကို ရရှိစေသည်။ အဆုံးတွင် နားထောင်/ရွတ်ဆိုခြင်းက ကမ္မချည်နှောင်မှုကို ဖြတ်တောက်ကြောင်း ဖလရှရုတိဖြင့် ဆိုသည်။
Yajñamālī–Sumālī Upākhyāna: Merit-Transfer through Temple Plastering (Lepa) and the Redemption of a Sinner
သနကာသည် နာရဒအား ဝေဒမာလာ၏ သားဖြစ်သော ဗြာဟ္မဏ ညီအစ်ကိုနှစ်ဦး၏ မတူညီသောဘဝကို ပြောပြသည်။ ယဇ္ဉမာလီသည် အမွေကို တရားမျှတစွာ ခွဲဝေကာ ဒါနပြု၍ ဖခင်၏ အများပြည်သူအကျိုးပြုလုပ်ငန်းများကို ထိန်းသိမ်းပြီး ဗိဿနုဘုရား၏ မန္တိရကို ဝန်ဆောင်သည်။ စုမာလီသည် ဂီတ၊ အရက်၊ မိန်းမပျော်၊ ဖောက်ပြန်မှုတို့ဖြင့် ငွေကို ဖြုန်းတီးကာ နောက်တစ်ဆင့် ခိုးယူခြင်းနှင့် တားမြစ်အစားအစာများ စားသောက်ခြင်းသို့ ကျရောက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် စွန့်ပစ်ခံရ၍ နှိပ်စက်ခံရသည်။ နှစ်ဦးတပြိုင်နက် သေဆုံးသောအခါ ယဇ္ဉမာလီကို ဗိဿနု၏ ဒူတများက ဂုဏ်ပြုကာ ဝိမာနဖြင့် ဗိဿနုလောကသို့ ခေါ်ဆောင်သည်။ လမ်းတွင် စုမာလီကို ဆာလောင်ရေငတ်သော ပရေတအဖြစ် ယမဒူတများက ဆွဲခေါ်နေသည်ကို မြင်၍ မေတ္တာဖြင့် မိတ်ဆွေဓမ္မ (သပ္တပဒီ) ကို ရည်ညွှန်းကာ အပြစ်ကြီးသူ၏ လွတ်မြောက်မှုကို မေးမြန်းသည်။ ဗိဿနုဒူတများက ယဇ္ဉမာလီ၏ အတိတ်ဘဝက ကုသိုလ်ကို ဖော်ပြသည်—ဟရီမန်တိရတွင် ရွံ့ကို ဖယ်ရှား၍ လိမ်းကပ်ရန် သင့်တော်သောနေရာ ပြင်ဆင်ခဲ့သော “လေပ” ကုသိုလ်သည် အခြားသူထံ ပေးကမ်းနိုင်သည်ဟု ဆိုသည်။ ယဇ္ဉမာလီက ထိုကုသိုလ်ကို စုမာလီထံ လွှဲပြောင်းပေးသဖြင့် ယမဒူတများ ထွက်ပြေးကာ ကောင်းကင်ရထား ရောက်လာပြီး နှစ်ဦးလုံး ဗိဿနုလောကသို့ ရောက်သည်။ ယဇ္ဉမာလီသည် မောက္ခကို ရပြီး စုမာလီသည် နောက်တစ်ဖန် လူ့လောကသို့ ပြန်လာကာ ဟရီကို သဒ္ဓါဖြင့် ကိုးကွယ်သော ဗြာဟ္မဏကောင်း ဖြစ်လာ၍ ဂင်္ဂါတွင် ရေချိုး၊ ဝိශ්ဝေရှွရကို ဖူးမြင်ပြီး အမြင့်ဆုံး အဘောဒသို့ ရောက်သည်။ အဆုံးတွင် ဘက္တိသဘောတရား—ဗိဿနုကို ပူဇော်ခြင်း၊ ဟရီဘက္တများနှင့် ပေါင်းသင်းခြင်း၊ ဟရီနာမကို ရွတ်ဆိုခြင်းတို့က အပြစ်ကြီးများကိုပါ ပျော်ဝင်စေသည်ဟု သင်ကြားသည်။
Hari-nāma Mahimā and Caraṇāmṛta: The Redemption of the Hunter Gulika (Uttaṅka Itihāsa)
သနကသည် ကမလာပတိ/ဗိဿနုကို ချီးမွမ်း၍ အာရုံခံအရာဝတ္ထုများနှင့် ပိုင်ဆိုင်လိုစိတ်ကြောင့် မောဟဖြစ်သူတို့အတွက် «ဟရီ» နာမတစ်လုံးတည်းကပင် အပြစ်များကို ဖျက်ဆီးနိုင်ကြောင်း ဆိုသည်။ ထို့ပြင် စံနှုန်းများကို တင်းကျပ်စွာ ချမှတ်သည်—ဟရီပူဇာမရှိသော အိမ်ထောင်စုကို သင်္ချိုင်းမြေကဲ့သို့ ဆိုပြီး၊ ဝေဒကို ဆန့်ကျင်ခြင်းနှင့် နွား၊ ဗြာဟ္မဏတို့ကို မုန်းတီးခြင်းကို ရာක්ෂသကဲ့သို့ အပြစ်တင်သည်။ မကောင်းစိတ်ဖြင့် ပူဇာလုပ်ခြင်းသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဖျက်ဆီးသကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး၊ စစ်မှန်သော ဘက္တများသည် လောကအကျိုးကို ရည်ရွယ်၍ «ဗိဿနုကို ကိုယ်တိုင်သဘောတရားအဖြစ် ထင်ဟပ်သူ» ဟု ဆိုသည်။ ထို့နောက် ရှေးအီတိဟာသတစ်ပုဒ်ကို ဖော်ပြသည်—ကృతယုဂ၌ အကြမ်းဖက်အပြစ်သား ဂူလိကသည် ကေသဝဘုရားကျောင်းကို လုယူရန် ကြိုးစားကာ ဝိုင်ရှ္ဏဝ ရှင်ဥတ္တင်္ကကို တိုက်ခိုက်သည်။ ဥတ္တင်္ကက ထိန်းချုပ်ပြီး သည်းခံခြင်း၊ ပိုင်ဆိုင်လိုစိတ်၏ အလဟဿဖြစ်မှု၊ ဒိုင်ဝ (ကံကြမ္မာ) ၏ မလွဲမသွေဖြစ်မှုတို့ကို သာသနာတော်အဖြစ် ဟောကြားကာ သေပြီးနောက် လူနှင့်အတူ လိုက်ပါသည့်အရာမှာ ဓမ္မ/အဓမ္မသာ ဖြစ်ကြောင်း အလေးပေးသည်။ ဟရီအနီးကပ်မှုနှင့် စတ္စင်္ဂကြောင့် ဂူလိကသည် နောင်တရ၍ ဝန်ခံကာ သေသွားပြီး၊ ဗိဿနု၏ ခြေတော်ဆေးရေ (စရဏာမృత) ဖြင့် ပြန်လည်အသက်ရှင်ကာ သန့်စင်ခံရသည်။ အပြစ်ကင်းစင်သဖြင့် ဗိဿနု၏ နေရာသို့ တက်ရောက်ပြီး၊ ဥတ္တင်္ကက မဟာဗိဿနုကို ချီးမွမ်းကာ ဘက္တိအခြေပြု မောက္ခဓမ္မ သင်ခန်းစာဖြင့် အခန်းကို အဆုံးသတ်သည်။
The Greatness of Viṣṇu (Uttaṅka’s Hymn, Hari’s Manifestation, and the Boon of Bhakti)
နာရဒသည် ဇနာရဒန (ဗိဿနု) ကို ပျော်ရွှင်စေသော စတုတ္တရနှင့် ဥတ္တင်္က ရရှိသော အပေးအယူကို စနကအား မေးမြန်းသည်။ စနကက ဥတ္တင်္ကသည် ဟရီကို အလွန်ဘက်တိရှိပြီး သခင်၏ ခြေတော်ရေ၏ သန့်ရှင်းမှုကြောင့် လှုံ့ဆော်ခံကာ ဗိဿနုကို မူလအကြောင်းရင်း၊ အတွင်းအတ္တ၊ မာယာနှင့် ဂုဏ်တို့ကို ကျော်လွန်သော သစ္စာတရားဟု ချီးမွမ်းသည့် ရှည်လျားသော စတုတ္တရကို ရွတ်ဆိုကြောင်း ပြောသည်။ ထိုအပ်နှံမှုကြောင့် လက္ခမီ၏ သခင် ဗိဿနုသည် ထင်ရှားသော သရုပ်ပြဖြင့် ပေါ်ထွန်းလာပြီး ဥတ္တင်္ကသည် ဦးချ၊ မျက်ရည်ကျကာ ခြေတော်ကို ရေချိုးပူဇော်သည်။ သခင်က အပေးအယူပေးရာ ဥတ္တင်္ကသည် ဘဝတိုင်း မပြတ်မလျော့ ဘက်တိသာ တောင်းဆိုသည်။ သခင်က ခွင့်ပြုပြီး သင်္ခါဖြင့် ထိကာ ရှားပါးသော ဒိဗ္ဗဉာဏ်ကို ပေးသနားကာ ကရိယာ-ယောဂဖြင့် ပူဇော်ရန်နှင့် နရ-နာရာယဏ၏ အဘောဒသို့ သွားကာ မောက္ခရရန် ညွှန်ကြားသည်။ အဆုံးတွင် ဖလသရုတိအရ ရွတ်/နားထောင်ခြင်းသည် အပြစ်များကို ဖယ်ရှား၍ ရည်မှန်းချက်များ ပြည့်စုံစေကာ မောက္ခသို့ ရောက်စေသည်ဟု ဆိုသည်။
The Greatness of Viṣṇu (Viṣṇor Māhātmya)
သနကာသည် ဗြာဟ္မဏပရိသတ်အား Hari-kathā၊ Hari-nāma နှင့် ဘက္တများနှင့်ပေါင်းသင်းခြင်း၏ ကယ်တင်နိုင်သော အာနိသင်ကို သင်ကြားသည်။ nāma-kīrtana တွင် တည်ကြည်နေသူများကို အပြင်ပန်းအကျင့်အကြံ မည်သို့ရှိစေကာမူ ချီးမွမ်းပြီး Govinda ကို မြင်ခြင်း၊ မှတ်မိခြင်း၊ ပူဇော်ခြင်း၊ သမาธိပြုခြင်း သို့မဟုတ် ဦးညွှတ်ခြင်းတင်ဖြင့်ပင် သံသရာကို ကူးမြောက်စေသည်ဟု ဆိုသည်။ ထို့နောက် “ရှေးဟောင်းပုံပြင်” တစ်ပုဒ်ကို ထည့်သွင်းကာ လဝင်္သမှ ဘုရင် Jayadhvaja သည် Revā/Narmadā ကမ်းနားတွင် ဗိဿနုဘုရားကျောင်းကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ခြင်းနှင့် မီးအိမ်တင်ပူဇော်ခြင်းကို အထူးသစ္စာရှိစွာ ပြုလုပ်သဖြင့် ပုရောဟိတ် Vītihotra က ထိုအကျင့်နှစ်ရပ်၏ ထူးခြားသော फल ကို မေးမြန်းသည်။ Jayadhvaja သည် အတိတ်ဘဝဆက်စပ်မှုကို ပြောပြသည်—ပညာရှိသော်လည်း ကျဆုံးသွားသော ဗြာဟ္မဏ Raivata သည် တားမြစ်ထားသော အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းများကို လုပ်ကာ ဆင်းရဲစွာ သေဆုံးပြီး၊ အပြစ်ကြီးသော caṇḍāla Daṇḍaketu အဖြစ် ပြန်မွေးဖွားကာ ညအချိန်တွင် မိန်းမတစ်ဦးနှင့်အတူ ဗိဿနုဘုရားကျောင်းအလွတ်ထဲ ဝင်သည်။ သန့်ရှင်းရေးနှင့် မီးအိမ်တင်ခြင်းကို မသိမသာ ထိတွေ့မိခြင်း (စိတ်မသန့်သော်လည်း) ကြောင့် စုဆောင်းထားသော အပြစ်များ ပျက်စီးသွားပြီး၊ ကင်းစောင့်များက သတ်ဖြတ်သော်လည်း ဗိဿနု၏ ဒူတများက Viṣṇuloka သို့ အရွယ်ကြာရှည်ခေါ်ဆောင်ကာ နောက်တဖန် မြေပြင်တွင် စည်းစိမ်ပြန်ရကြသည်။ ထို့ကြောင့် ရည်ရွယ်ချက်ပါသော ဘက္တိ၏ ကုသိုလ်သည် မတိုင်းတာနိုင်ကြောင်း၊ Jagannātha/Nārāyaṇa ကို ပူဇော်ရန်၊ satsaṅga ကိုတန်ဖိုးထားရန်၊ tulasī-sevā နှင့် śālagrāma ပူဇော်မှုကို လေးစားရန်၊ မျိုးဆက်များစွာကို မြှောက်တင်ပေးသော ဘက္တများကို ဂုဏ်ပြုရန် အဆုံးသတ်အကြံပြုသည်။
Manvantaras and Indras; Sudharmā’s Liberation through Viṣṇu-Pradakṣiṇā; Supremacy of Hari-Bhakti
သနကာသည် နားထောင်ခြင်းနှင့် သီဆိုခြင်းဖြင့် အပြစ်များကို ဖျက်စီးနိုင်သော ဝိုင်ရှ္ဏဝ စတုတ္ထကို မိတ်ဆက်သည်။ ရှေးဟောင်းဆွေးနွေးပွဲတစ်ခုကို ပြန်လည်ဖော်ပြရာတွင်—ဒေဝလောက၏ အပျော်အပါးအတွင်းရှိ အိန္ဒြာက ယခင် ဘြဟ္မာ-ကလ္ပ၌ ဖန်ဆင်းမှုနှင့် အိန္ဒြာနှင့် ဒေဝတများ၏ တကယ့်သဘောတရား၊ တာဝန်တို့ကို ဗြဟ္စပတိအား မေးမြန်းသည်။ ဗြဟ္စပတိက မိမိအသိပညာကန့်သတ်ချက်ကို ဝန်ခံပြီး အိန္ဒြာမြို့၌ ဘြဟ္မလောကမှ ဆင်းသက်လာသူ စုဓမ္မာထံ သွားရန် ညွှန်ကြားသည်။ စုဓမ္မာ၏ စည်းဝေးခန်းတွင် အိန္ဒြာက ယခင်ကလ္ပအကြောင်းနှင့် စုဓမ္မာ အထက်မြတ်မှုရသည့် နည်းလမ်းကို မေးသည်။ စုဓမ္မာက ဘြဟ္မာ၏ တစ်နေ့ (စတုရယုဂ ၁၀၀၀) ကို ရှင်းပြပြီး မနု ၁၄ ပါး၊ သက်ဆိုင်ရာ အိန္ဒြာများနှင့် ဒေဝဂဏများကို မနွန္တရများအလိုက် ရေတွက်ကာ ကောသမစ်အုပ်ချုပ်ရေးပုံစံ ပြန်လည်ထပ်တလဲလဲ ဖြစ်ကြောင်း အလေးပေးသည်။ ထို့နောက် မိမိယခင်ဘဝကို ပြောသည်—အပြစ်ရှိသော လင်းတတစ်ကောင်အဖြစ် ဗိṣṇုဘုရားကျောင်းအနီးတွင် သတ်ခံရပြီး ခွေးတစ်ကောင်က ကိုယ်ကို သယ်ကာ ဘုရားကျောင်းကို ပတ်လည်လှည့်သွားသဖြင့် မသိမသာ pradakṣiṇā ပြုလုပ်သကဲ့သို့ ဖြစ်ကာ နှစ်ဦးစလုံး အမြင့်ဆုံးအခြေအနေကို ရရှိသည်။ အဆုံးတွင် ဘက္တိ၏ အကျိုးကို ထင်ရှားစွာဆိုသည်—စက်ရုပ်ဆန်သည့် ပတ်လည်လှည့်ခြင်းတောင် မဟာပုဏ္ဏာရ; နာရာယဏကို ရည်ညွှန်းကာ ကိုးကွယ်ခြင်းနှင့် အမြဲသတိရခြင်းက အပြစ်ဖယ်ရှား၍ ပြန်လည်မွေးဖွားမှုကို အဆုံးသတ်ကာ ဗိṣṇု၏ နေရာသို့ ပို့ဆောင်သည်; ဤသင်ခန်းစာကို နားထောင်/ရွတ်ဆိုခြင်းသည် အရှ္ဝမေဓ ယဇ္ဉာ၏ ပုဏ္ဏာနှင့် တူညီသည်။
Yuga-Dharma Framework, Kali-Yuga Diagnosis, and the Hari-Nāma Remedy (Transition to Vedānta Inquiry)
နာရဒသည် ယုဂများ၏ သတ်မှတ်လက္ခဏာ၊ ကြာချိန်နှင့် လည်ပတ်ပုံအခြေအနေများကို စနကထံ မေးမြန်းသည်။ စနကက စန္ဓျာ/စန္ဓျာံရှ အပါအဝင် စတုယုဂ ဖွဲ့စည်းပုံကို ရှင်းပြပြီး ကృతမှ ကလိအထိ ဓမ္မကျဆင်းလာပုံ၊ ယုဂအလိုက် ဟရိ၏ အရောင်သဘော၊ ဒွာပရတွင် ဝေဒများ ခွဲခြားခြင်းကို ပြောပြသည်။ ထို့နောက် ကလိယုဂ၏ အခြေအနေကို အသေးစိတ်ဖော်ပြကာ ဝရတနှင့် ရိတုအကျင့်ပျက်စီးခြင်း၊ ဝဏ္ဏ-အာශ්ရမ အတွင်း မုသာဝါဒနှင့် ဟန်ဆောင်မှု၊ အာဏာရှင်ဖိနှိပ်မှု၊ လူမှုအခန်းကဏ္ဍ ရောထွေးမှု၊ အစာခေါင်းပါးခြင်းနှင့် မိုးခေါင်ခြင်း၊ မိစ္ဆာဝါဒ အယောင်ဆောင်များ ပေါ်ထွန်းခြင်းတို့ကို ဆိုသည်။ သို့သော် ဟရိကို ဘက္တိဖြင့် အားထားသူများကို ကလိမထိခိုက်နိုင်ကြောင်း စနကက အတည်ပြုပြီး ယုဂအလိုက် အဓိကကျင့်စဉ်များကို သင်ကြားကာ ကလိတွင် ဒါနနှင့် အထူးသဖြင့် နာမ-သင်္ကီရတနကို အလေးထားသည်။ ဟရိ၏ နာမသီချင်းစာရင်းများ (နှင့် ရှိဝ၏ နာမများ) ကို ကာကွယ်ရေးနှင့် မုက္ခလွတ်မြောက်ရေးအတွက် ပေးထားသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ယုဂဓမ္မမှ မုက္ခဓမ္မသို့ လှည့်ကာ နာရဒက ဗြဟ္မန်ကို ဥပမာဖြင့် ရှင်းပြရန် တောင်းဆိုသော် စနကက စနန္ဒနထံ သွားရန် ညွှန်ကြားပြီး လွတ်မြောက်ရေးဆိုင်ရာ ဝေဒန္တ အစဉ်ကို စတင်စေသည်။