Dvādaśī-vrata: Month-by-month Viṣṇu Worship and the Year-End Udyāpana

Verse 1

ऋषय ऊचुः । साधु सूत महाभाग त्वयातिकरुणात्मना । श्रावितं सर्वपापघ्नं गङ्गामाहात्म्यमुत्तमम् ॥ १ ॥

ရိရှီတို့က ပြောကြသည်— «ကောင်းလှ၏၊ အို စူတ မဟာဘဂ၊ အလွန်ကရုဏာပြည့်ဝသော စိတ်နှလုံးဖြင့် သင်သည် အပြစ်အားလုံးကို ဖျက်ဆီးသော ဂင်္ဂါ၏ အမြင့်မြတ်သော မဟာတ္မ്യကို ကျွန်ုပ်တို့အား ရွတ်ဆိုကြားနာစေခဲ့၏»။

Verse 2

श्रुत्वा तु गङ्गामाहात्म्यं नारदो देवदर्शनः । किं पप्रच्छ पुनः सूत सनकं मुनिसत्तमम् ॥ २ ॥

ဂင်္ဂါ၏ မဟာတ္မ്യကို ကြားနာပြီးနောက်၊ ဒေဝဒರ್ಶನရှိသော နာရဒသည် မုနိတို့အထဲ၌ အမြတ်ဆုံး စနကကို ထပ်မံမေးမြန်း하였다။ «အို စူတ၊ သူက ဘာကို မေးခဲ့သနည်း»။

Verse 3

सूत उवाच । श्रृणुध्वमृषयः सर्वे नारदेन सुरर्षिणा । पृष्टं पुनर्यथा प्राह प्रवक्ष्यामि तथैव तत् ॥ ३ ॥

သုတက ပြောသည်။ «အရှင်ရဟန်းတို့ အားလုံး နားထောင်ကြပါ။ နတ်ရဟန်း နာရဒက ထပ်မံမေးမြန်းခံရသော် ပြန်လည်ဆိုခဲ့သကဲ့သို့ အတိအကျ ငါပြန်လည်ဟောပြမည်»။

Verse 4

नानाख्यानेतिहासाड्यं गङ्गामाहात्म्यमुत्तमम् । श्रुत्वा ब्रह्मसुतो भूयः पृष्टवानिदमादरात् ॥ ४ ॥

ပုံပြင်မျိုးစုံနှင့် ရှေးဟောင်းသမိုင်းများဖြင့် ပြည့်ဝသော ဂင်္ဂါ၏ အလွန်မြတ်သော မဟာတန်ခိုးကို ကြားနာပြီးနောက်၊ ဘြဟ္မာ၏ သားတော်သည် လေးစားစွာဖြင့် ထပ်မံမေးမြန်း하였다။

Verse 5

नारद उवाच । अहोऽतिधन्यं सुकृतैकसारं श्रुतं मया पुण्यमसंवृतार्थम् । गाङ्गेयमाहात्म्यमघप्रणाशि त्वत्तो मुने कारुणिकादभीष्टम् ॥ ५ ॥

နာရဒက ပြောသည်။ «အဟို! ငါသည် အလွန်ကံကောင်း၏—ကရုဏာပြည့်ဝသော မုနိရေ၊ သင်ထံမှ ကုသိုလ်ကံ၏ အနှစ်သာရကို ကြားနာရပြီ။ ဂင်္ဂါ၏ သန့်ရှင်းသော မဟာတန်ခိုးသည် အပြစ်ကို ဖျက်ဆီး၍ လိုအင်ကို ပေးတော်မူ၏»။

Verse 6

ये साधवः साधु भजन्ति विष्णुं स्वार्थं परार्थं च यतन्त एव । नानोपदेशैः सुविमुग्धचित्तं प्रबोधयन्ति प्रसभं प्रसन्नम् ॥ ६ ॥

အမှန်တကယ်သော သာဓုသူတော်ကောင်းတို့သည် ဗိဿဏုကို မှန်ကန်စွာ ဘဇနာပြုကြပြီး ကိုယ်အကျိုးနှင့် သူတစ်ပါးအကျိုး နှစ်မျိုးလုံးအတွက် မရပ်မနား ကြိုးပမ်းကြသည်။ အမျိုးမျိုးသော သင်ကြားချက်များဖြင့် အလွန်မိုက်မဲလှသော စိတ်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် နိုးကြားစေကာ သာယာငြိမ်းချမ်းစေသည်။

Verse 7

ततः समाख्याहि हरेर्व्रतानि कृतैश्च यैः प्रीतिमुपैति विष्णुः । ददाति भक्तिं भजतां दयालुर्मुक्तिस्तु तस्या विदिता हि दासी ॥ ७ ॥

ထို့ကြောင့် ဟရိ၏ ဝရတများကို ရှင်းပြပါလော့—အဲဒီတို့ကို ကျင့်သုံးခြင်းဖြင့် ဗိဿဏုသည် ပီတိရရှိတော်မူ၏။ ကရုဏာရှင် သခင်သည် ကိုယ်တော်ကို ဘဇနာပြုသူတို့အား ဘက္တိကို ပေးတော်မူပြီး မုက္တိသည် ထိုဘက္တိ၏ အမှုထမ်းမကဲ့သို့ ဖြစ်ကြောင်း သိရှိထားကြ၏။

Verse 8

ददाति मुक्तिं भजतां मुकुन्दो व्रतार्चनध्यानपरायणानाम् । भक्तानुसेवासु महाप्रयासं विमृश्य कस्यापि न भक्तियोगम् ॥ ८ ॥

မုကုန္ဒသည် မိမိကို ကိုးကွယ်သူတို့—ဝရတ၊ ပူဇော်အာရ္ချနာနှင့် ဓ్యာန၌ အမြဲတမ်းတည်ကြသူတို့အား မုက္ခတိ (လွတ်မြောက်ခြင်း) ကို ပေးတော်မူ၏။ ဘက္တများကို ဝန်ဆောင်ရာ၌ ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှုကြီးမားသည်ကို စဉ်းစားလျက် ဘက္တိယောဂကို “သူတစ်ပါး၏အရာ” ဟု မပယ်ချသင့်။

Verse 9

प्रवृत्तं च निवृत्तं च यत्कर्म हरितो षणम् । तदाख्याहि मुनिश्रेष्ठ विष्णुभक्तोऽसि मानद ॥ ९ ॥

အို မုနိအထူးမြတ်၊ ဟရိအတွက် ချမှတ်ထားသော ကర్మအကျင့်ကို—လောကရေးရာ၌ ပါဝင်ဆောင်ရွက်သော ပရဝృတ္တိ လမ်းနှင့် လောကမှ ပြန်လှည့်သော နိဝృတ္တိ လမ်း—နှစ်မျိုးလုံးကို ကျွန်ုပ်အား ရှင်းပြပါ။ သင်သည် ဗိෂ္ဏုဘက္တ ဖြစ်၍ ဂုဏ်ပေးသူတည်း။

Verse 10

सनक उवाच । साधु साधु मुनिश्रेष्ट भक्तस्त्वं पुरुषोत्तमेः । भूयो भूयो यतः पुच्छेश्चरित्रं शार्ङ्गधन्वनः ॥ १० ॥

သနက မိန့်တော်မူသည်—“ကောင်းလှ၏၊ ကောင်းလှ၏၊ အို မုနိအထူးမြတ်။ သင်သည် ပုရုရှိုတ္တမ (အမြင့်ဆုံးပုရုရှ) အပေါ် အမှန်တကယ် ဘက္တ ဖြစ်၏။ သာရင်္ဂ ဓနုကိုင်ရှင်၏ လီလာကို မကြာခဏ မေးမြန်းသဖြင့် ငါ ပြောမည်။”

Verse 11

व्रतानि ते प्रवक्ष्यामि लोकोपकृतिमन्ति च । प्रसीदति हरिर्यैस्तु प्रयच्छत्यभयं तथा ॥ ११ ॥

လောကအကျိုးပြုသော သန့်ရှင်းသည့် ဝရတများကို သင့်အား ငါ ပြောကြားမည်။ ထိုဝရတများကို ကျင့်သုံးလျှင် ဟရိသည် ပီတိဖြစ်တော်မူ၍ ထို့အတူ အဘယ (ကြောက်ရွံ့မှုကင်းခြင်း) ကိုလည်း ပေးတော်မူ၏။

Verse 12

यस्य प्रसन्नो भगवान्यज्ञलिङ्गो जनार्दनः । इहामुत्र सुखं तस्य तपोवृद्धिश्च जायते ॥ १२ ॥

ယဇ္ဉလင်္ဂ (ယဇ္ဉပူဇာ၏ အမှတ်အသား) ဖြစ်တော်မူသော ဘဂဝန် ဇနာရ္ဒန သည် မည်သူ့အပေါ် ပီတိဖြစ်တော်မူလျှင် ထိုသူအတွက် ဤလောကနှင့် နောက်လောက၌ ချမ်းသာပျော်ရွှင်မှု ဖြစ်ပေါ်လာပြီး တပस् (တပသျာ) လည်း တိုးပွားလာ၏။

Verse 13

येन केनाप्युपायेन हरिपूजापरायणाः । प्रयान्ति परमं स्थानमिति प्राहुर्महर्षयः ॥ १३ ॥

မည်သည့်နည်းလမ်းဖြင့်မဆို ဟရီ (Hari) ကိုပူဇော်ခြင်း၌ အပြည့်အဝအပ်နှံသူတို့သည် အမြင့်မြတ်ဆုံးသော နေရာတော်သို့ ရောက်ကြသည်ဟု မဟာရိရှီတို့ ကြေညာခဲ့သည်။

Verse 14

मार्गशीर्षे सिते पक्षे द्वादश्यां जलशायिनम् । उपोषितोऽर्चयेत्सम्यङ् नरः श्रद्धासमन्वितः ॥ १४ ॥

မာဂရှီရ္ရှ (Mārgaśīrṣa) လတွင် အလင်းဖက် (သီတပက္ခ) ဒွါဒသီ (Dvādaśī) နေ့၌ အစာရှောင် (upavāsa) ပြုထားသောသူသည် ရေပြင်ပေါ်၌ လဲလျောင်းတော်မူသော ဗိෂ္ဏုကို ယုံကြည်ခြင်းပြည့်ဝစွာဖြင့် သေချာစွာ ပူဇော်ရမည်။

Verse 15

स्नात्वा शुक्लाम्बरधरो दन्तधावनपूर्वकम् । गन्धपुष्पाक्षतैर्धूपै र्दीपैर्नैवेद्यपूर्वकैः ॥ १५ ॥

ရေချိုးပြီးနောက် သန့်ရှင်းသော အဖြူရောင်အဝတ်ကို ဝတ်ဆင်ကာ သွားတိုက်သန့်စင်ခြင်းကို အရင်ပြု၍ အနံ့သာ၊ ပန်း၊ အက္ခတ (မကွဲသော ဆန်)၊ မီးခိုး (ဓూప)၊ မီးအလင်း (ဒီပ) နှင့် နိုင်ဝေဒျ (naivedya) အစားပူဇော်တို့ဖြင့် ပူဇော်ရမည်။

Verse 16

वाग्यतो भक्तिभावेन मुनिश्रेष्टार्चयेद्धरिम् । केशवाय नमस्तुभ्यमिति विष्णुं च पूजयेत् ॥ १६ ॥

စကားကို ထိန်းချုပ်၍ ဘက္တိ (bhakti) စိတ်ဓာတ်ဖြင့် မုနိအထွတ်အမြတ်သည် ဟရီကို ပူဇော်ရမည်။ «ကေရှဝ (Keśava) သို့ နမസ്കာရ» ဟု ဆိုကာ ဗိෂ္ဏုကိုလည်း သင့်တော်စွာ ဂုဏ်ပြုပူဇော်ရမည်။

Verse 17

अष्टोत्तरशतं हुत्वा वन्हौ घृततिलाहुतीः । रात्रौ जागरणं कुर्याच्छालग्रामसमीपतः ॥ १७ ॥

သန့်ရှင်းသော မီးအဂ္နိ၌ ဂျီ (ghee) နှင့် နှမ်း (tilā) ဟုတီကို ၁၀၈ ကြိမ် ပူဇော်ပြီးနောက် ရာတ်တစ်ညလုံးကို ရှာလဂြာမ (Śālagrāma) အနီး၌ ဂျာဂရဏ (နိုးကြားစောင့်ကြည့်) ပြုရမည်။

Verse 18

स्नापयेत्प्रस्थपयसा नारायणमनामयम् । गीतैर्वाद्यैश्च नैवेद्यैर्भक्ष्यैर्भोज्यैश्च केशवम् ॥ १८ ॥

နာရာယဏ—အပြစ်ကင်း၍ ရောဂါကင်းသော အရှင်ကို နို့တစ်ပရသ္ထာဖြင့် ရေချိုးပူဇော်ရမည်။ ထို့နောက် ကေရှဝကို ဘက္တိသီချင်းများ၊ တူရိယာသံများနှင့် နైవေဒျ—အစာမုန့်နှင့် ချက်ပြုတ်အစားအစာများဖြင့် ပူဇော်ရမည်။

Verse 19

त्रिकालं पूजयेद्भक्त्या महालक्ष्म्या समन्वितम् । पुनः कल्ये समुत्थाय कृत्वा कर्म यथोचितम् ॥ १९ ॥

ဘက္တိဖြင့် တစ်နေ့သုံးကြိမ် (သုံးကာလ) အချိန်ဆုံရာများတွင် မဟာလက္ခမီနှင့်အတူ အရှင်ကို ပူဇော်ရမည်။ ထို့နောက် မနက်အရုဏ်တက်ချိန်တွင် ထပ်မံထ၍ သင့်လျော်သကဲ့သို့ ကိုယ့်တာဝန်များကို ဆောင်ရွက်ရမည်။

Verse 20

पूर्ववत्पूजयेद्वेवं वाग्यतो नियतः शुचिः । पायसं घृतसंमिश्रं नालिकेरफलान्वितम् ॥ २० ॥

အရင်ကကဲ့သို့ပင်၊ စကားကိုထိန်းသိမ်း၍ စည်းကမ်းရှိကာ သန့်ရှင်းသော ပူဇော်သူသည် ပူဇော်ပွဲကို ဆောင်ရွက်ရမည်။ ဂျီ (ghee) ရောနှောထားသော နို့ဆန်ချို (ပာယသ) ကို အုန်းသီးနှင့်အတူ နైవေဒျအဖြစ် ဆက်ကပ်ရမည်။

Verse 21

मन्त्रेणानेन विप्राय दद्याद्भक्त्या सदक्षिणम् । केशवः केशिहा देवः सर्वसंपत्प्रदायकः ॥ २१ ॥

ဤမန္တရဖြင့်ပင် ဘက္တိဖြင့် ဗြာဟ္မဏတစ်ဦးအား သင့်လျော်သော ဒါနနှင့် ဒက္ခိဏာကို ပေးအပ်ရမည်။ အကြောင်းမူ ကေရှဝ—ကေရှင်ကို သတ်သော ဒေဝ—သည် စည်းစိမ်အလုံးစုံကို ပေးသနားသူ ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။

Verse 22

परमान्नप्रदानेन मम स्यादिष्टदायकः । ब्राह्मणान्भोजयेत्पश्चाच्छक्तितो बन्धुभिः सह ॥ २२ ॥

အကောင်းဆုံး ချက်ပြုတ်အစားအစာ (ပရမာန်န) ကို ဆက်ကပ်ပေးခြင်းအားဖြင့်၊ သူသည် ငါ့အလိုဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးသူ ဖြစ်လာမည်။ ထို့နောက် မိမိစွမ်းအားအတိုင်း ဆွေမျိုးများနှင့်အတူ ဗြာဟ္မဏများကို ကျွေးမွေးရမည်။

Verse 23

नारायण परो भूत्वा स्वयं भुञ्जीत वाग्यतः । इति यः कुरुते भक्त्या केशवार्चनमुत्तमम् ॥ २३ ॥

နာရာယဏကို အမြင့်ဆုံးအဖြစ် အပြည့်အဝအပ်နှံ၍ စကားကို ထိန်းချုပ်ကာ စည်းကမ်းတကျ မိမိအစာကို သုံးဆောင်ရမည်။ ဤသို့ ဘက္တိဖြင့် ကေရှဝကို အမြတ်ဆုံး အာရ္စနာပြုသူ၏ ပူဇော်မှုသည် အလွန်ကောင်းမြတ်၏။

Verse 24

स पौंडरीकयज्ञस्य फलमष्टगुणं लभेत् । पौषमासे सिते पक्षे द्वादश्यां समुपोषितः ॥ २४ ॥

ပေါုရှလ၏ လင်းပက္ခ၌ ဒွာဒသီနေ့တွင် အပြည့်အဝ ဥပဝါသ (အစာရှောင်) ပြုသူသည် ပေါုဏ္ဍရီက ယဇ్ఞ၏ အကျိုးကို ရှစ်ဆတိုး၍ ရရှိမည်။

Verse 25

नमो नारायणायेति पूजयेत्प्रयतो हरिम् । पयसा स्नाप्य नैवेद्यं पायसं च समर्पयेत् ॥ २५ ॥

စိတ်တည်ငြိမ်၍ ဘက္တိဖြင့် “နမော နာရာယဏာယ” ဟု ဆိုကာ ဟရိကို ပူဇော်ရမည်။ နို့ဖြင့် ရေချိုးပေးပြီးနောက် နైవေဒျ (အာဟာရပူဇော်) အဖြစ် အထူးသဖြင့် ပာယသ (နို့ထမင်းချို) ကို ဆက်ကပ်ရမည်။

Verse 26

रात्रौ जागरणं कुर्यात्र्रिकालार्चनतत्परः । धूपैर्दीपैश्च नैवेद्यैर्गन्धैः पुष्पैर्मनोरमैः ॥ २६ ॥

ညအခါ ဂျာဂရဏ (အိပ်မပျော်ဘဲ စောင့်နိုး) ပြု၍ တစ်နေ့သုံးကြိမ် အာရ္စနာကို အလေးထားရမည်။ သုပ်ပ (အမွှေးတိုင်)၊ ဒီပ (မီးအလင်း)၊ နైవေဒျ (အာဟာရပူဇော်)၊ အနံ့သာနှင့် လှပသော ပန်းများဖြင့် ဆက်ကပ်ရမည်။

Verse 27

तृणैश्च गीतवाद्याद्यैः स्तोत्रैश्चाप्यर्ययेद्धरिम् । कृशरान्नं च विप्राय दद्यात्सघृतदक्षिणम् ॥ २७ ॥

မြက်ပင်သန့် (တೃဏ) နှင့် သီချင်း၊ တူရိယာတီးခတ်မှုတို့အပြင် စတိုးတရ (ဟိမ့်) များဖြင့် ဟရိကို အာရ္စနာပြုရမည်။ ထို့ပြင် ဗိပရ (ဘရာဟ္မဏ) တစ်ဦးအား ကೃရှရာ (ထမင်းနှင့် ပဲရောဟင်း) ကို အစာအဖြစ် ပေးကာ ဂhee နှင့် ဒက္ခိဏာ (ဂုဏ်ပြုလက်ဆောင်) ကိုလည်း ပေးရမည်။

Verse 28

सर्वात्मा सर्वलोकेशः सर्वव्यापी सनातनः । नारायणः प्रसन्नः स्यात्कृशरान्नप्रदानतः ॥ २८ ॥

နာရာယဏသည် သတ္တဝါအားလုံး၏ အတ္တမ၊ လောကအားလုံး၏ အရှင်၊ အလုံးစုံပြန့်နှံ့၍ အနန္တတည်မြဲသူ ဖြစ်၏။ «ကೃśarā» အစာကို ဒါနအဖြစ် ပူဇော်လှူဒါန်းခြင်းဖြင့် ပရသန့်နှစ်သက်တော်မူ၏။

Verse 29

मंत्रेणानेन विप्राय दत्त्वा वै दानमुत्तमम् । द्विजांश्च भोजेयच्छक्त्या स्वयमद्यात्सबान्धवः ॥ २९ ॥

ဤမန္တရဖြင့် ဗြာဟ္မဏအား အမြင့်မြတ်ဆုံး ဒါနကို ပေးလှူပြီး၊ ကိုယ့်စွမ်းအားအတိုင်း ဒွိဇတို့ကို ကျွေးမွေးရမည်။ ထို့နောက် ကိုယ်တိုင်လည်း ဆွေမျိုးများနှင့်အတူ ထိုအစာကို စားသုံးရမည်။

Verse 30

एवं संपूजयेद्भक्त्या देवं नारायणं प्रभुम् । अग्निष्टोमाष्टकफलं स संपूर्णमवाप्नुयात् ॥ ३० ॥

ဤသို့ ဘက္တိဖြင့် အရှင် နာရာယဏကို ပူဇော်ကန်တော့လျှင်၊ အဂ္နိဋ္ဌောမ ယဇ్ఞ၏ အဋ္ဌကဖလ (ရှစ်မျိုးသော အကျိုး) နှင့် တူညီသော ကုသိုလ်ဖလကို ပြည့်စုံစွာ ရရှိမည်။

Verse 31

माघस्य शुक्लद्वादश्यां पूर्ववत्समुपोषितः । नमस्ते माधवायेति हुत्वाष्टौ च घृताहुतीः ॥ ३१ ॥

မာဃလ၏ သုက္လ ဒွါဒသီနေ့တွင် ယခင်ကဲ့သို့ ဥပဝါသ (အစာရှောင်) ပြု၍၊ «နမஸ္တေ မာဓဝာယ» ဟု ဆိုကာ မီးထဲသို့ ဂhee အဟုတီ ရှစ်ကြိမ် ပူဇော်ရမည်။

Verse 32

पूर्वमानेन पयसा स्नापयेन्माधवं तदा । पुष्पगन्धाक्षतैरर्चेत्सावधानेन चेतसा ॥ ३२ ॥

ထို့နောက် ယခင်သတ်မှတ်ချက်အတိုင်း နို့ဖြင့် မာဓဝကို ရေချိုးပူဇော်၍၊ စိတ်ကို သတိရှိစွာ တည်ငြိမ်ကာ ပန်း၊ အနံ့သာနှင့် အက္ခတ (မကွဲသော ဆန်စေ့) တို့ဖြင့် အာရ္ချနာ ပူဇော်ရမည်။

Verse 33

रात्रौ जागरणं कुर्यात्पूर्ववद्भक्तिसंयुतः । कल्यकर्म च निर्वर्त्य माधवं पुनरर्चयेत् ॥ ३३ ॥

ညအခါ၌ ယခင်ကဲ့သို့ ဘက္တိနှင့်တကွ အိပ်မပျော်ဘဲ စောင့်နေရမည်။ ကုသိုလ်မင်္ဂလာကర్మများကို သေချာစွာ ပြီးစီးပြီးနောက် မာဓဝ (ဗိဿနု) ကို ထပ်မံ ပူဇော်ရမည်။

Verse 34

प्रस्थं तिलानां विप्राय दद्याद्वै मन्त्रपूर्वकम् । सदक्षिणं सवस्त्रंच सर्वपापविमुक्तये ॥ ३४ ॥

အပြစ်အားလုံးမှ ပြည့်စုံစွာ လွတ်မြောက်ရန်အတွက် မန္တရဖြင့် အရင်ပြု၍ ဗြာဟ္မဏတစ်ဦးအား တီလ (နှမ်း) ကို ပရස්ထာအတိုင်းအတာတစ်ပမာဏ ပူဇော်လှူဒါန်းရမည်။ ထို့ပြင် ဒက္ခိဏာ (လှူကြေး) နှင့် အဝတ်အထည်လည်း ပေးရမည်။

Verse 35

माधवः सर्वभूतात्मा सर्वकर्मफलप्रदः । तिलदानेन महता सर्वान्कामान्प्रयच्छतु ॥ ३५ ॥

မာဓဝသည် သတ္တဝါအားလုံး၏ အတွင်းအတ္တမဖြစ်၍ ကర్మ၏ အကျိုးဖလကို ပေးသနားသူ ဖြစ်သည်။ ဤကြီးမြတ်သော တီလ (နှမ်း) လှူဒါန်းခြင်းအားဖြင့် လိုအင်ဆန္ဒအားလုံးကို ပေးသနားပါစေ။

Verse 36

मन्त्रेणानेन विप्राय दत्त्वा भक्तिसमन्वितः । ब्रह्मणान्भोजयेच्छक्त्या संस्मरन्माधवं प्रभुम् ॥ ३६ ॥

ဤမန္တရဖြင့် ဘက္တိနှင့်တကွ ဗြာဟ္မဏအား လှူဒါန်းပြီးနောက်၊ မာဓဝ အမြင့်မြတ်သခင်ကို သတိရလျက် မိမိစွမ်းအားအတိုင်း ဗြာဟ္မဏများကို အစာကျွေးရမည်။

Verse 37

एवं यः कुरुते भक्त्या तिलदाने व्रतं मुने । वाजपेय शतस्यासौ संपूर्णं फलमाप्नुयात् ॥ ३७ ॥

အို မုနိ၊ ဘက္တိဖြင့် တီလဒါန (နှမ်းလှူ) ဝရတကို ဤသို့ ကျင့်သူသည် ဝာဇပေယ ယဇ్ఞ တစ်ရာ၏ ပြည့်စုံသော အကျိုးဖလနှင့် တူညီသော ကုသိုလ်ကို ရရှိမည်။

Verse 38

फाल्गुनस्य सिते पक्षे द्वादश्यां समुपोषितः । गोविन्दाय नमस्तुभ्यमिति संपूजयेद्व्रती ॥ ३८ ॥

ဖာလ္ဂုဏလ၏ လင်းပက္ခ၌ ဒွါဒသီနေ့တွင် စည်းကမ်းပြည့်စုံစွာ ဥပောသထ အစာရှောင်ပြီးနောက်၊ ဝရတကိုင်ဆောင်သူသည် «ဂိုဝိန္ဒာယ နမဿတုဘျမ်» ဟုဆိုကာ သခင်ကို ပြည့်ဝစွာ ပူဇော်ရမည်။

Verse 39

अष्टोत्तगरशतं दृत्वा घृतमिश्रतिलाहुतीः । पूर्वमानेन पयसा गोविन्दं स्नापयेच्छुचिः ॥ ३९ ॥

ဃီနှင့်ရောထားသော နှမ်းအဟူတိ ၁၀၈ ကြိမ် ပူဇော်ပြီးနောက်၊ သန့်ရှင်းသောဘက်တော်သားသည် သတ်မှတ်ထားသောအတိုင်းအတာဖြင့် တိုင်းတာထားသော နို့ဖြင့် ဂိုဝိန္ဒကို အဘိသေက (ရေချိုးပူဇော်) ပြုရမည်။

Verse 40

रात्रौ जागरणं कुर्यात्र्रिकालं पूजयेत्तथा । प्रातः कृत्यं समाप्याथ गोविन्दं पूजयेत्पुनः ॥ ४० ॥

ညအခါတွင် ဂျာဂရဏ (နိုးကြားစောင့်ကြည့်) ပြုရမည်၊ ထို့အပြင် တစ်နေ့သုံးကြိမ် အချိန်ဆုံရာများတွင်လည်း ပူဇော်ရမည်။ ထို့နောက် မနက်ခင်းကိစ္စများကို ပြီးစီးပြီးလျှင် ဂိုဝိန္ဒကို ထပ်မံပူဇော်ရမည်။

Verse 41

व्रीह्याढकं च विप्राय दद्याद्वस्त्रं सदक्षिणम् । नमो गोविन्द सर्वेश गोपिकाजनवल्लभ ॥ ४१ ॥

ဗြာဟ္မဏတစ်ဦးအား ဆန် အာဍက (āḍhaka) တစ်အတိုင်းအတာနှင့် အဝတ်အထည်တစ်စုံကို ဒက္ခိဏာနှင့်အတူ ပေးလှူရမည်။ (ထို့နောက် ဆုတောင်း၍) «နမော ဂိုဝိန္ဒ၊ သဗ္ဗေရှ၊ ဂိုပီဂဏဝလ္လဘ» ဟုဆိုရမည်။

Verse 42

अनेन धान्य दानेन प्रीतो भव जगद्गुरो । एवं कृत्वा व्रतं सम्यक् सर्वपापविवर्जितः ॥ ४२ ॥

အို ကမ္ဘာ၏ ဂုရုတော်၊ ဤစပါးသီးနှံလှူဒါန်းမှုကြောင့် ပျော်ရွှင်နှစ်သက်တော်မူပါစေ။ ဤသို့ ဝရတကို မှန်ကန်စွာ ပြည့်စုံအောင် ဆောင်ရွက်လျှင် အပြစ်အားလုံးမှ ကင်းလွတ်လာသည်။

Verse 43

गोमेधमखजं पुण्यं सम्पूर्णं लभते नरः । चैत्रमासे सिते पक्षे द्वादश्यां समुपोषितः ॥ ४३ ॥

စိတ်ရမတ်လ ချိုင့်ပက္ခ (အလင်းဘက်) တွင် ဒွာဒသီနေ့၌ စည်းကမ်းတကျ ဥပဝါသ (အစာရှောင်) ပြုသူသည် «ဂိုမေဓ» ယဇ္ဈပူဇာ ပြုလုပ်ခြင်းမှ ဖြစ်သော ကုသိုလ်ကို ပြည့်စုံစွာ ရရှိ၏။

Verse 44

नमोऽस्तु विष्णवे तुभ्यमिति पूर्ववदर्चयेत् । क्षीरेण स्नापयेद्विष्णुं पूर्वमानेन शक्तितः ॥ ४४ ॥

အရင်ကကဲ့သို့ပင် «နမောऽစ্তু ဝိෂ္ဏဝေ တုဘျမ်» ဟူ၍ “ဝိෂ္ဏုဘုရားသို့ နမസ്കာရ” ဟု ရွတ်ဆိုကာ ပူဇော်ရမည်။ ထို့နောက် မိမိစွမ်းအားအလိုက် အရင်သတ်မှတ်ထားသည့် အတိုင်းအတာအတိုင်း နို့ဖြင့် ဝိෂ္ဏုကို ရေချိုးပူဇော်ရမည်။

Verse 45

तथैव स्नापयेद्विप्र घृतप्रस्थेन सादरम् । कृत्वा जागरणं रात्रौ पूजयेत्पूर्ववद्व्रती ॥ ४५ ॥

ထိုနည်းတူပင်၊ အို ဗြာဟ္မဏ၊ ဂီ (ghṛta) ကို ပရသ္ထ (prastha) အတိုင်းအတာတစ်ခုဖြင့် လေးစားစွာ ရေချိုးပူဇော်ရမည်။ ညလုံးပတ်လုံး ဇာဂရဏ (နိုးကြားစောင့်) ပြုပြီးနောက်၊ ဝရတီသည် အရင်ကကဲ့သို့ ထပ်မံပူဇော်ရမည်။

Verse 46

ततः कल्ये समुत्थाय प्रातः कृत्यं समाप्य च । अष्टोत्तरशतं हुत्वा मध्वाज्यतिलमिश्रितम् ॥ ४६ ॥

ထို့နောက် မိုးလင်းချိန်တွင် ထ၍ မနက်ခင်းအလုပ်ဝတ္တရားများကို စည်းကမ်းတကျ ပြီးစီးစေပြီး၊ ပျားရည်၊ ဂီ (ghee) နှင့် နှမ်းစေ့ ရောစပ်ထားသော ပစ္စည်းဖြင့် ၁၀၈ ကြိမ် ဟုတ (အဟုတိ) ပူဇော်ရမည်။

Verse 47

सदक्षिणं च विप्राय दद्याद्वै तण्डुलाढकम् । प्राणरुपी महाविष्णुः प्राणदः सर्ववल्लभः ॥ ४७ ॥

ထို့ပြင် ဗြာဟ္မဏတစ်ဦးအား ဆန် အာဍဟက (āḍhaka) တိုင်းအတာတစ်ခုကို ဒက္ခိဏာ (dakṣiṇā) နှင့်အတူ ပေးလှူရမည်။ ပရာဏ (အသက်ရှု) အဖြစ် တည်ရှိသော မဟာဝိෂ္ဏုသည် အသက်ပေးသူ၊ အားလုံး၏ ချစ်ခင်ခံရသူ ဖြစ်၏။

Verse 48

तण्डुलाढकदानेन प्रीयतां मे जनार्दनः । एवं कृत्वा नरो भक्त्या सर्वपापविवर्जितः ॥ ४८ ॥

ဆန်ကို အာဍ္ဍက မာဏတစ်ခု လှူဒါန်းခြင်းဖြင့် ဂျနာရ္ဒန (Janārdana) သခင်သည် ကျွန်ုပ်အပေါ် ပျော်ရွှင်တော်မူပါစေ။ ဤသို့ ဘက္တိဖြင့် ပြုလုပ်သူသည် အပြစ်အားလုံးမှ ကင်းလွတ်၏။

Verse 49

अत्यन्गिष्टोमयज्ञस्य फलमष्टगुणं लभेत् । वैशाखशुक्लद्वादश्यामुपोष्य मधुसूदनम् ॥ ४९ ॥

ဝိုင်သာခ လပြည့်ဖက်၏ ဒွာဒသီ (Śukla Dvādaśī) နေ့တွင် မဓုသူဒန (Madhusūdana) အတွက် ဥပဝါသ (အစာရှောင်) ပြုသူသည် အင်္ဂိဋ္ဌိုမ ယဇ్ఞ၏ အကျိုးထက် ရှစ်ဆ ပိုသော အကျိုးကို ရရှိမည်။

Verse 50

द्रोणक्षीरेण देवेशं स्नापयेद्भक्तिंसंयुतः । जागरं तत्र कर्त्तव्यं त्रिकालार्चनसंयुतम् ॥ ५० ॥

ဘက္တိဖြင့် ဒေဝေရှ (နတ်တို့၏ အရှင်) ကို နို့တစ်ဒြောဏ မာဏဖြင့် ရေချိုးပူဇော်ရမည်။ ထိုနေရာတွင် ဂျာဂရ (ညလုံးနိုး) ကိုလည်း ပြုကာ တစ်နေ့သုံးကြိမ် အာရ္စန (ပူဇော်) နှင့် တွဲဖက်ရမည်။

Verse 51

नमस्ते मधुहन्त्रे च जुहुयाच्छक्तितो घृतम् । अष्टोत्तरशतं प्रोर्च्य विधिवन्मधुसूदनम् ॥ ५१ ॥

«မဓုဟန္တရေ နမஸ္တေ—မဓုကို သတ်သောအရှင်၊ ဦးညွှတ်ပါ၏» ဟု ဆိုကာ မိမိစွမ်းအားအတိုင်း ဂျီ (ghee) ကို မီးထဲသို့ ဟောမ (ပူဇော်) ပြုရမည်။ ထို့နောက် «မဓုသူဒန» ဟူသော နာမကို ၁၀၈ ကြိမ် စည်းကမ်းတကျ ရွတ်ဆို၍ သင့်တော်သလို ဆောင်ရွက်ရမည်။

Verse 52

विपापो ह्यश्वमेधानामष्टानां फलमाप्नुयात् । ज्येष्टमासे सिते पक्षे द्वादश्यामुपवासकृत् ॥ ५२ ॥

ဂျေဋ္ဌ လ၏ လင်းဖက်တွင် ဒွာဒသီနေ့၌ ဥပဝါသ ပြုသူသည် အပြစ်ကင်းစင်လာပြီး အရှွမေဓ ယဇ్ఞ ရှစ်ကြိမ်၏ အကျိုးနှင့် တူသော ပုဏ္ဏကို ရရှိမည်။

Verse 53

क्षीरेणाढकमानेन स्नापयेद्यस्त्रिविक्तमम् । नमस्त्रिविक्तमायेति पूजयेद्भक्तिसंयुतः ॥ ५३ ॥

နို့တစ်အာဍ္ဍက (āḍhaka) ဖြင့် တြိဝိက్రమ (Trivikrama) ကို ရေချိုးပူဇော်၍ «နမස් တြိဝိက్రమာယ» ဟူသော မန္တရကို ရွတ်ဆိုကာ ဘက္တိဖြင့် ပူဇော်သူသည် ဓမ္မအကျိုးပြည့်စုံ၏။

Verse 54

जुहुयात्पायसेनैव ह्यष्टोत्तरशताहुतीः । कृत्वा जागरणं रात्रौ पुनः पूजां प्रकल्पयेत् ॥ ५४ ॥

ပာယသ (pāyasa) နို့ထမင်းချိုသာဖြင့်သာ မီးပူဇော်အဟုတီ ၁၀၈ ကြိမ် ဆက်ကပ်ရမည်။ ညလုံးလုံး ဂျာဂရဏ (jāgaraṇa) ဖြင့် နိုးကြားစောင့်ကြပ်ပြီးနောက် ထပ်မံပူဇော်ပွဲကို စီစဉ်ကျင်းပရမည်။

Verse 55

अपूपविंशतिं दत्त्वा ब्राह्मणाय सदक्षिणम् । देवदेव जगन्नात प्रसीद परमेश्वर ॥ ५५ ॥

အပူပ (apūpa) ၂၀ ခုကို ဘြာဟ္မဏ (brāhmaṇa) တစ်ဦးအား ဒက္ခိဏာ (dakṣiṇā) နှင့်အတူ ပေးကမ်းပြီးနောက်၊ «ဒေဝဒေဝ၊ ဇဂန္နာထ၊ ကျေးဇူးပြုပါ; ပရမေရှွရ၊ နှစ်သက်တော်မူပါ» ဟု ဆုတောင်းရမည်။

Verse 56

उपायनं च संगृह्य ममाभीष्टप्रदो भव । ब्राह्मणान्भोजयेच्छक्त्या स्वयं भुञ्जीत वाग्यतः ॥ ५६ ॥

ဤဥပာယန (upāyana) ကို လက်ခံတော်မူပြီး ကျွန်ုပ်၏ အလိုဆန္ဒကို ပြည့်စုံစေသော အရှင်ဖြစ်တော်မူပါစေ။ စွမ်းအားရှိသမျှဖြင့် ဘြာဟ္မဏများကို ကျွေးမွေးပြီးနောက်၊ ကိုယ်တိုင်လည်း စကားကို ထိန်းသိမ်းကာ စားသောက်ရမည်။

Verse 57

एवं यः कुरुते विप्र व्रतं त्रैविक्रमं परम् । सोऽष्टानां नरमेधानां विपापः फलमाप्नुयात् ॥ ५७ ॥

ဤသို့ဖြစ်၍ အို ဘြာဟ္မဏ၊ ဤအမြင့်မြတ်ဆုံး တြိုင်ဝိက్రమ ဝရတ (Traivikrama vrata) ကို ကျင့်သုံးသူသည် အပြစ်ကင်းစင်လျက် နရမေဓ (naramedha) ယဇ్ఞ ၈ ကြိမ်၏ အကျိုးဖလကို ရရှိမည်ဟု ဆိုကြသည်။

Verse 58

आषाढशुक्लद्वादश्यामुपवासी जितेन्द्रियः । वामनं पूर्वमानेन स्नापयेत्पयसा व्रती ॥ ५८ ॥

အာသာဍလ၏ လင်းလက်သော ပက္ခဒွါဒသီနေ့တွင် ဝရတကိုင်ဆောင်သူသည် အစာရှောင်၍ အင်ဒြိယများကို ထိန်းချုပ်ကာ ယခင်ဖော်ပြထားသည့် စည်းကမ်းနှင့် အတိုင်းအတာအတိုင်း နို့ဖြင့် ဗာမနဘုရားကို ရေချိုးပူဇော်ရမည်။

Verse 59

नमस्ते वामनायेति दूर्वाज्याष्टोत्तरं शतम् । हुत्वा च जागरं कुर्याद्वामनं चार्चयेत्पुनः ॥ ५९ ॥

«ဗာမနာယ နမဿတေ» ဟု ရွတ်ဆိုကာ ဒူရ္ဝာမြက်ကို ဂီနှင့်ရော၍ မီးထဲသို့ ၁၀၈ ကြိမ် အဟုတိ ပူဇော်ရမည်။ ထို့နောက် ဂျာဂရ (ညလုံးနိုး) ကို ပြု၍ ဗာမနဘုရားကို ထပ်မံ အာရ္ချနာ ပူဇော်ရမည်။

Verse 60

सदाक्षिणं च दध्यन्नं नालिकेरफलान्वितम् । भक्त्या प्रदद्याद्विप्राय वामनार्चनशीलिने ॥ ६० ॥

ဗာမနပူဇော်ရေးကို အမြဲကျင့်သုံးသော ဗြာဟ္မဏတစ်ဦးအား သဒ္ဓါဖြင့် ဒဟိနှင့်ရောထားသော ထမင်းအစာကို နာလိကေရ (အုန်းသီး) များနှင့်အတူ ပေးလှူကာ သတ်မှတ်ထားသော ဒက္ခိဏာ (dakṣiṇā) ကိုလည်း ထည့်ပေးရမည်။

Verse 61

वामनो वुद्धिदो होता द्रव्यस्थो वामनः सदा । वामनस्तारकोऽस्माच्च वामनाय नमो नमः ॥ ६१ ॥

ဗာမနဘုရားအား နမဿကာရ နမဿကာရ—ဉာဏ်ပေးသူ၊ ယဇ္ဉာ၏ ဟောတೃ (hotṛ) အဖြစ် ခေါ်ယူပူဇော်သူ၊ ပူဇော်ပစ္စည်းအတွင်း အစဉ်တည်ရှိသူ၊ ထို့ပြင် သံသရာကို ကူးမြောက်စေသော ကယ်တင်ရှင်ဖြစ်တော်မူသော ဗာမနအား ထပ်ထပ် နမဿပြုပါ၏။

Verse 62

अनेन दत्त्वा दध्यन्नं शक्तितो भोजयेद्दिजान् । कृत्वैवमग्रिष्टोमानां शतस्य फलमाप्नुयात् ॥ ६२ ॥

ဤပူဇော်မှုကို ပေးလှူပြီး ဒဟိနှင့်ရောထားသော ထမင်းကို ဝန်အားအလိုက် ဒွိဇ (twice-born) များအား ကျွေးမွေးရမည်။ ဤသို့ ကျင့်သုံးလျှင် အဂ္နိဋ္ဌောမ (Agniṣṭoma) ယဇ္ဉာ တစ်ရာကြိမ် ပြုလုပ်သကဲ့သို့ အကျိုးကုသိုလ်ကို ရရှိမည်။

Verse 63

श्रावणस्य सिते पक्षे द्वादश्यामुपवासकृत् । क्षीरेण मधुमिश्रेण स्नापयेच्छ्रीधरं व्रती ॥ ६३ ॥

ရှရဝဏလ၏ လင်းပွင့်ပက္ခ၌ ဒွာဒသီနေ့တွင် ဝရတီသည် အစာရှောင်၍ နို့နှင့် ပျားရည်ရောစပ်ကာ သရီဓရ (ဗိဿဏု) ကို ရေချိုးပူဇော်ရမည်။

Verse 64

नमोऽस्तु श्रीधरायेति गन्धाद्यैः पूजयेत्क्रमात् । जुहुयात्पृषदाज्येन शतमष्टोत्तरं मुने ॥ ६४ ॥

«နမောအஸ್ತು သရီဓရာယ» ဟု ရွတ်ဆိုကာ အနံ့သာစသည်တို့ဖြင့် အစဉ်လိုက် ပူဇော်ရမည်။ ထို့ပြင် မုနိရေ၊ ဒိန်ချဉ်ရော ဂျီ (ပೃṣဒာဇျ) ဖြင့် ဟောမကို ၁၀၈ ကြိမ် ဆောင်ရွက်ရမည်။

Verse 65

कृत्वा च जागरं रात्रौ पुनः पूजां प्रकल्पयेत् । दातव्यं चैव विप्राय क्षीराढकमनुत्तमम् ॥ ६५ ॥

ညလုံးလုံး ဂျာဂရဏ (နိုးကြားပူဇော်) ပြုလုပ်ပြီးနောက် ထပ်မံပူဇော်ပွဲကို စီစဉ်ရမည်။ ထို့ပြင် ဗြာဟ္မဏတစ်ဦးအား အလွန်ကောင်းမြတ်သော နို့ အာဍက (āḍhaka) တစ်မတ်တမ်း ပေးလှူရမည်။

Verse 66

दक्षिणां च सवस्त्रां वै प्रदद्याद्धेमकुण्डले । मन्त्रेणानेन विप्रेन्द्रु सर्वकामाश्रसिद्धये ॥ ६६ ॥

ထို့ပြင် အဝတ်အစားနှင့်အတူ ဒက္ခိဏာကို ပေးလှူ၍ ရွှေနားကပ်လည်း ဆက်ကပ်ရမည်။ ဤမန္တရဖြင့်၊ ဗြာဟ္မဏတို့အထွဋ်အမြတ်ရေ၊ လိုအင်ဆန္ဒအားလုံးအတွက် အထောက်အကူဖြစ်သော အောင်မြင်မှုကို ရရှိမည်။

Verse 67

क्षीराब्धिशायिन्देवेश रमाकान्त जगत्पते । क्षीरदानेन सुप्रीतो भव सर्वसुखप्रदः ॥ ६७ ॥

နို့သမုဒ္ဒရာပေါ်၌ အိပ်စက်တော်မူသော ဒေဝေရှ၊ ရမာ (လက္ရှ္မီ) ၏ ချစ်ခင်တော်မူသော ကာန္တ၊ ဇဂတ်ပတေ—နို့လှူဒါန်းခြင်းကြောင့် အလွန်နှစ်သက်တော်မူပါစေ၊ အပျော်အပါးအကျိုးကျေးဇူး အားလုံးကို ပေးသနားတော်မူပါ။

Verse 68

सुखप्रदत्त्वाद्विप्रांश्च भोजयेच्छक्तितो व्रती । एव कृत्वाश्वमेधानां सहस्त्रस्य फलं लभेत् ॥ ६८ ॥

ဤကောင်းမှုသည် ချမ်းသာပျော်ရွှင်မှုကို ပေးသောကြောင့် ဝ్రတကို စောင့်ထိန်းသူသည် မိမိစွမ်းအားအတိုင်း ဗြာဟ္မဏများကို အစာကျွေးရမည်။ ထိုသို့ပြုလျှင် အရှွမေဓ ယဇ్ఞ တစ်ထောင်၏ အကျိုးတူသော ပုဏ္ဏာရရှိမည်။

Verse 69

मासि भाद्रपदे शुक्ले द्वादश्यां समुपोषितः । स्नापयेद्द्रोणपयसा हृषीकेशं जगद्गुरुम् ॥ ६९ ॥

ဘဓ္ရပဒ မာသ၏ လင်းလက်သော ပက္ခတွင် ဒွါဒశီနေ့၌ စနစ်တကျ အစာရှောင်ပြီးနောက်၊ လောက၏ ဂုရု ဟೃṣīကေś ကို နို့တစ်ဒ్రోဏ ပမာဏဖြင့် ရေချိုးပူဇော်ရမည်။

Verse 70

हृषीकेश नमस्तुभ्यमिति संपूजयेन्नरः । चरुणा मधुयुक्तेन शतमष्टोत्तरं हुनेत् ॥ ७० ॥

«ဟೃṣīကေś သင့်အား နမස්ကာရ» ဟုဆိုကာ လူသည် ဘုရားရှင်ကို ပူဇော်ရမည်။ ပျားရည်ရောထားသော စာရု (ယဇ్ఞ ဆန်ပျစ်) ဖြင့် ၁၀၈ ကြိမ် အာဟုတိ ပူဇော်ရမည်။

Verse 71

जागरादीनिनि निर्वर्त्य दद्यादात्मविदे ततः । सार्धाढकं च गोधूमान्दक्षिणां हेम शक्तितः ॥ ७१ ॥

ညအိပ်မပျော် စောင့်ကြည့်ခြင်းနှင့် အခြား သတ်မှတ်ထားသော အကျင့်များကို ပြည့်စုံစွာ ဆောင်ရွက်ပြီးနောက်၊ အတ္တမသိသူ (အာတ్మဝိဒ်) ထံသို့ ပေးကမ်းရမည်။ ဒက္ခိဏာအဖြစ် ဂျုံ ၁ အာဍ္ဍကခွဲနှင့် မိမိစွမ်းအားအတိုင်း ရွှေကို ပေးရမည်။

Verse 72

हृषीकेश नमस्तुभ्यं सर्वलोकैकहेतवे । मह्यं सर्वसुखं देहि गोधूमस्य प्रदानतः ॥ ७२ ॥

အို ဟೃṣīကေś၊ သင့်အား နမස්ကာရ—လောကအားလုံး၏ တစ်ခုတည်းသော အကြောင်းရင်းတော်။ ဂျုံကို ပေးကမ်းသော ဤကောင်းမှုကြောင့် ကျွန်ုပ်အား အမျိုးမျိုးသော ချမ်းသာပျော်ရွှင်မှုအားလုံးကို ပေးသနားပါ။

Verse 73

भोजयेद्ब्राह्माञ्शक्त्या स्वयं चाश्रीतवाग्यतः । सर्वपापविनिर्मुक्तो ब्रह्ममेधफलं लभेत् ॥ ७३ ॥

မိမိတတ်နိုင်သမျှ ဗြာဟ္မဏများကို အစာကျွေးကာ မိမိကိုယ်တိုင်လည်း စကားကိုထိန်း၍ အာရုံခံများကိုသမတစေ။ အပြစ်အားလုံးမှ လွတ်ကင်းပြီး «ဗြဟ္မမေဓ» မဟာကုသိုလ်၏ အကျိုးကို ရရှိမည်။

Verse 74

आश्विने मासिशुक्लायां द्वादश्यांसमुपोषितः । पद्मनाभं चपयसा स्नापयेद्भक्तितः शुचिः ॥ ७४ ॥

အာရှွိန မာသ၏ လင်းလက်သော ပက္ခတွင် ဒွါဒသီနေ့ အုပဝါသ (အစာရှောင်) ပြု၍ သန့်ရှင်းသော ဘက္တသည် နို့ဖြင့် ပဒ္မနာဘ (ဗိဿဏု) ကို ဘက္တိဖြင့် ရေချိုးပူဇော်စေ။

Verse 75

नमस्ते पद्मनाभाय होमं कुयार्त्स्वशक्तितः । तिलब्रीहियवाज्यैश्च पूजयेच्च विधानतः ॥ ७५ ॥

ပဒ္မနာဘအား နမස්ကာရ။ မိမိတတ်နိုင်သမျှ ဟောမ (မီးပူဇော်) ကို ပြုလုပ်၍ စည်းကမ်းအတိုင်း နှမ်း၊ ဆန်၊ ယဝ (မုယော) နှင့် ဂျီ (ghee) ဖြင့် ပူဇော်ရမည်။

Verse 76

जामरं निशि निर्वर्त्य पुनः पूजां समाचरेत् । दद्याद्विप्राय कुडवं मधुनस्तु सदक्षिणम् ॥ ७६ ॥

ညတွင် ဂျာမရ (jāmara) ညပွဲကို ပြီးစီးပြီးနောက် ထပ်မံပူဇော်မှုကို ဆောင်ရွက်ရမည်။ ဗြာဟ္မဏတစ်ဦးအား ဒက္ခိဏာအဖြစ် ပျားရည်ကို ကုဍဝ (kuḍava) တိုင်းတာတစ်ဆ (တစ်ပမာဏ) ပေးလှူရမည်။

Verse 77

पद्मनाभ नमस्तुभ्यं सर्वलोकपितामह । मधुदानेन सुप्रीतो भवसर्वसुखप्रदः ॥ ७७ ॥

အို ပဒ္မနာဘ၊ သင့်အား နမස්ကာရပါ၏—လောကအားလုံး၏ အဘိုးအို (ပိတামဟ) ဖြစ်တော်မူ၏။ ပျားရည်လှူဒါန်းခြင်းကြောင့် ပျော်ရွှင်တော်မူ၍ အားလုံးသော ချမ်းသာကို ပေးသနားတော်မူပါစေ။

Verse 78

एवं यः कुरुते भक्त्या पद्मनाभव्रतं सुधीः । ब्रह्ममेधसहस्त्रस्य फलमाप्नोति निश्चितम् ॥ ७८ ॥

ဤသို့ပင် ဉာဏ်ရှိသူသည် ဘက္တိဖြင့် ပဒ္မနာဘ ဝရတကို ကျင့်ဆောင်လျှင်၊ ဗြဟ္မမေဓ ယဇ్ఞ တစ်ထောင်၏ ကုသိုလ်ဖလကို မလွဲမသွေ ရရှိသည်။

Verse 79

द्वादश्यां कार्तिके शुक्ले उपवासी जितेन्द्रियः । क्षीरेणाकढकमानेन दन्धा वाज्येन तावता ॥ ७९ ॥

ကာတိကလ၏ သုက္လပက္ခ ဒွာဒသီနေ့တွင် အစာရှောင်၍ အင်ဒြိယများကို ထိန်းချုပ်ကာ၊ ပူဇော်ရန် နို့ကို ḍhaka တစ်မတ်တည်းဖြင့် ထည့်ကာ ဒဿီ (ဒဟိ) သို့မဟုတ် အစားထိုး၍ ဂျီကိုလည်း ထိုအတိုင်း ပမာဏတူ ပူဇော်ရမည်။

Verse 80

नमो दामोदरायेति स्नापयेद्भक्तिभावतः । अष्टोत्तरशतं हुत्वा मघ्वाज्याक्ततिलाहुतीः ॥ ८० ॥

«နမော ဒာမောဒရာယ» ဟူသော မန္တရကို ရွတ်ဆိုကာ ဘက္တိစိတ်ဖြင့် (ဘုရားရုပ်/မూర్తိ) ကို ရေချိုးပေးရမည်။ ထို့နောက် ဂျီလိမ်းထားသော နှမ်းအဟုတိ ၁၀၈ ကြိမ်ကို မီးထဲသို့ ဟောမပူဇော်ရမည်။

Verse 81

जागरं नियतः कुर्यात्त्रिकालार्चनतत्परः । प्रातः संपूजयेद्देवं पद्मपुष्पैर्मनोरमैः ॥ ८१ ॥

ကိုယ်ကိုထိန်းသိမ်းကာ ညလုံးပေါက် ဂျာဂရဏ (vigil) ကို ပြုလုပ်၍ တစ်နေ့သုံးကြိမ် အာရ္ချနာပူဇာ၌ အလေးထားရမည်။ နံနက်ခင်းတွင် လှပသော ကြာပန်းများဖြင့် ဒေဝကို စုံလင်စွာ ပူဇော်ရမည်။

Verse 82

पुनरष्टोत्तरशतं जुहुयात्सघृतै स्तिलैः । पञ्चभक्ष्ययुतं चान्नं दद्याद्विप्राय भक्तितः ॥ ८२ ॥

ထပ်မံ၍ ဂျီနှင့်ရောထားသော နှမ်းဖြင့် အဟုတိ ၁၀၈ ကြိမ်ကို ဟောမပြုလုပ်ရမည်။ ထို့နောက် ဘက္တိဖြင့် ပညာရှိ ဗြာဟ္မဏတစ်ဦးအား အစာချက်နှင့် အရသာငါးမျိုးပါသော ထမင်းပွဲကို လှူဒါန်းရမည်။

Verse 83

दामोदर जगन्नाथ सर्वकारणकारण । त्राहिमां कृपया देव शारणागतपालकः ॥ ८३ ॥

အို ဒာမောဒရ၊ အို ကမ္ဘာလောက၏ အရှင်၊ အကြောင်းရင်းအားလုံး၏ အကြောင်းရင်း၊ ကရုဏာဖြင့် ကျွန်ုပ်ကို ကာကွယ်ပါ၊ အို ဘုရားသခင်၊ ကိုယ်တော်သည် ခိုလှုံလာသူတို့၏ စောင့်ရှောက်သူ ဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 84

अनेन दत्त्वा दानं च श्रोत्रियाय कुटुम्बिने । दक्षिणांच यथाशक्त्या ब्राह्मणांचापि भोजयेत् ॥ ८४ ॥

ဤသို့ ပြုလုပ်ပြီးနောက်၊ အိမ်ထောင်ရှိသော ဝေဒပညာရှင် (သရောတရိယ) ထံသို့ ဒါနကို ပေးလှူရမည်။ ထို့ပြင် ကိုယ်တတ်နိုင်သမျှ ဒက္ခိဏာကို ပေးကာ ဗြာဟ္မဏတို့ကိုလည်း အစာကျွေးရမည်။

Verse 85

एवंकृत्वा व्रतं सम्यगश्रीयाद्बन्धुभिः सह । अश्वमेघ सहस्राणां द्विगुणं फलमश्नुते ॥ ८५ ॥

ဤသို့ စနစ်တကျ ဝရတကို ပြုလုပ်ပြီးနောက်၊ ဆွေမျိုးများနှင့်အတူ အဆုံးသတ်ရမည်။ ထိုကြောင့် အရှွမေဓ ယဇ္ဈပူဇာ ထောင်ပေါင်းများ၏ အကျိုးထက် နှစ်ဆသော အကျိုးကို ရရှိသည်။

Verse 86

एवं कुर्याद्व्रती यस्तु द्वादशीव्रतमुत्तमम् । संवत्सरं मुनिश्रेष्ठ स याति परमं पदम् ॥ ८६ ॥

အို မုနိမြတ်ကြီး၊ ဤသို့ အထူးမြတ်သော ဒွာဒသီဝရတကို တစ်နှစ်ပတ်လုံး စည်းကမ်းတကျ ကျင့်သုံးသော ဝရတီသည် အမြင့်မြတ်ဆုံးသော အဘိုဒ် (ပရမပဒ) သို့ ရောက်သည်။

Verse 87

एकमासे द्विमासे वायः कुर्याद्भक्तितत्परः । तत्तत्फलमवाप्नोति प्राप्नोति च हरेः पदम् ॥ ८७ ॥

တစ်လဖြစ်စေ နှစ်လဖြစ်စေ၊ ဘက္တိ၌ အလေးထားသော ဘက္တသည် ဝါယုဝရတကို ကျင့်သုံးရမည်။ ထိုသို့ ပြုလျှင် သက်ဆိုင်ရာ အကျိုးကို ရရှိပြီး ဟရီ၏ ပဒ (အဘိုဒ်) သို့လည်း ရောက်သည်။

Verse 88

पूर्णँ संवत्सरं कृत्वा कुर्यादुद्यापनं व्रती । मार्गशीर्षासिते पक्षे द्वादश्यां च मुनीश्वर ॥ ८८ ॥

တစ်နှစ်ပြည့်စုံအောင် ဝတ်ပြုသစ္စာကို ထိန်းသိမ်းပြီးနောက်၊ ဝတ်ပြုသူသည် အဆုံးသတ်ပူဇော်ပွဲ (ဥဒ္ယာပန) ကို ပြုလုပ်ရမည်။ အို မုနိအရှင်မြတ်၊ မာရ္ဂရှီရ္ရှ လ၏ အမှောင်ဖက် (ကృష్ణပက္ခ) တွင် ဒွာဒသီနေ့၌ ပြုလုပ်သင့်သည်။

Verse 89

स्नात्वा प्रातर्यथाचारं दन्तधावनपूर्वकम् । शुक्लमाल्याम्बरधरः शुक्लगन्धानुलेपनः ॥ ८९ ॥

မနက်ခင်းတွင် ထုံးတမ်းစဉ်လာအတိုင်း ရေချိုးပြီး သွားသန့်ရှင်းခြင်းကို အရင်ပြုလုပ်ရမည်။ ထို့နောက် အဖြူရောင်ပန်းမော်လီနှင့် အဖြူရောင်အဝတ်အစားကို ဝတ်ဆင်ကာ အဖြူသန့်သော အနံ့သာကို ကိုယ်ပေါ်လိမ်းရမည်။

Verse 90

मण्डपं कारयेद्दिव्यं चतुरस्त्रं सुशोभनम् । घण्टाचामरसंयुक्तं किङ्किणीरवशोभितम् ॥ ९० ॥

တန်ခိုးတော်မင်္ဂလာရှိသော မဏ္ဍပကို စတုရန်းပုံစံဖြင့် လှပစွာ ဆောက်လုပ်စေရာ၏။ ခေါင်းလောင်းများနှင့် ချာမရ (ပူဇော်ပန်ကာ) တို့ကို တပ်ဆင်ပြီး၊ ခင်ခင်နီ (ခေါင်းလောင်းသေးသေး) များ၏ မြည်သံဖြင့် တင့်တယ်စေရာ၏။

Verse 91

अलंकृतं पुष्पमाल्यैर्वितानघ्वजराजितान् । छादितं शुक्लवस्त्रेण दीपमालाविभूषितम् ॥ ९१ ॥

ထိုမဏ္ဍပကို ပန်းမော်လီများဖြင့် အလှဆင်၍၊ မိုးကာ (ဝိတான) နှင့် လှုပ်ရှားနေသော အလံတော်များဖြင့် တင့်တယ်စေ၏။ အဖြူရောင်အဝတ်ဖြင့် ဖုံးအုပ်ကာ မီးအလင်းတန်းများဖြင့် ထပ်မံအလှဆင်၏။

Verse 92

तन्मध्ये सर्वतोभद्रं कुर्यात्सम्यगलंकृतम् । तस्योपरिन्यसेत्कुम्भान्द्वादशाम्बुप्रपूरितान् ॥ ९२ ॥

ထိုနေရာအလယ်တွင် သုခမင်္ဂလာပုံစံ စရ္ဝတောဘဒြ (Sarvatobhadra) ကို သေချာစွာ ပြင်ဆင်၍ အလှဆင်ရမည်။ ထို့အပေါ်တွင် ရေဖြင့် ပြည့်လျှံအောင် ဖြည့်ထားသော ကုမ္ဘ (ရေအိုး) ၁၂ လုံးကို တင်ထားရမည်။

Verse 93

एकेन शुक्लवस्त्रेण सम्यक्संशोधितेन च । सर्वानाच्छादयेत्कुम्भान्पञ्चरत्नसमन्वितान् ॥ ९३ ॥

သန့်စင်ကာ သေချာစွာ ပြုပြင်ထားသော အဖြူရောင်အဝတ်တစ်ထည်တည်းဖြင့် ရတနာငါးပါးဖြင့် ပြည့်စုံသော ကုမ္ဘအိုးပူဇော်ပွဲအားလုံးကို ဖုံးအုပ်ရမည်။

Verse 94

लक्ष्मीनारायणं देवं कारयेद्भक्तिमान्व्रती । हेम्ना वा रजतेनापि तथा ताम्रेण वा द्विज ॥ ९४ ॥

အို ဒွိဇ၊ ဝရတကို ခံယူထားသော ဘက္တိပြည့်ဝသည့် ဝရတီသည် လက္ရှ္မီ-နာရာယဏ ဘုရား၏ ပုံတော်ကို ရွှေဖြင့်ဖြစ်စေ၊ ငွေဖြင့်ဖြစ်စေ၊ သို့မဟုတ် ကြေးနီဖြင့်ဖြစ်စေ ပြုလုပ်စေသင့်သည်။

Verse 95

स्थापयेत्प्रतिमां तां च कुम्भोपरि सुसंयमी । तन्मूल्यं वा द्विजश्रेष्ट काञ्चनं च स्वशक्तितः ॥ ९५ ॥

ကိုယ်ထိန်းသိမ်းသော ဝရတီသည် ထိုပုံတော်ကို သန့်ရှင်းကာ အဘိသေကပြုထားသော ကုမ္ဘအိုးပေါ်တွင် တင်ထားရမည်။ သို့မဟုတ် အို ဒွိဇအထူးမြတ်၊ မိမိစွမ်းအားအတိုင်း ထိုတန်ဖိုးနှင့်ညီသော ရွှေကို ပူဇော်ရမည်။

Verse 96

सर्वव्रतेषु मतिमान्वित्तशाठ्यं विवर्जयेत् । यदि कुर्यात्क्षयं यान्ति तस्यायुर्द्धनसंपदः ॥ ९६ ॥

ဝရတအားလုံးတွင် ဉာဏ်ရှိသူသည် ငွေကြေးအပေါ် လိမ်လည်မှုကို ရှောင်ကြဉ်ရမည်။ ထိုသို့ လိမ်လည်ပြုလျှင် ထိုသူ၏ အသက်တမ်းနှင့် စည်းစိမ်ဥစ္စာတို့ လျော့နည်းသွားသည်။

Verse 97

अनन्तशायिनं देवं नारायणमनामयम् । पञ्चामृतेन प्रथमं स्नापयेद्भक्तिसंयुतः ॥ ९७ ॥

ဘက္တိနှင့်ပြည့်စုံ၍ အရင်ဆုံး အနန္တရှာယိန် အနာမယ နာရာယဏ ဘုရားကို ပဉ္စအမృతဖြင့် အဘိသေက (ရေချိုးပူဇော်) ပြုရမည်။

Verse 98

नांमभिः केशवाद्यैश्च ह्युपचाराप्रकल्पयेत् । रात्रौ जागरणं कुर्यात्पुराणश्रवणादिभिः ॥ ९८ ॥

ကေသဝ (Keśava) စသည့် နာမတော်များဖြင့် သခင်ဘုရားကို ခေါ်ဆိုကာ ပူဇော်ဝတ်ပြုမှုများကို စီစဉ်ပြုလုပ်ရမည်။ ညအခါတွင် ပုရာဏာတော်များကို နားထောင်ခြင်းနှင့် ဘက္တိအကျင့်များဖြင့် ညလုံးနိုးကြားစောင့်ရမည်။

Verse 99

जितनिद्रो भवेत्सम्यक्सोपवासो जितेन्द्रियः । त्रिकालमर्चयेद्देवं यथाविभवविस्तरम् ॥ ९९ ॥

အိပ်ငိုက်ခြင်းကို အနိုင်ယူကာ အုပ်ဝါသ (အစာရှောင်) ကို မှန်ကန်စွာ ဆောင်ရွက်၍ အင်ဒြိယများကို ထိန်းချုပ်ထားရမည်။ တစ်နေ့သုံးကြိမ် သခင်ဘုရားကို မိမိ၏ အင်အားနှင့် အလျော်အစားအတိုင်း ပူဇော်ဝတ်ပြုရမည်။

Verse 100

ततः प्रातः समुत्थाय प्रातः कृत्यं समाप्य च । तिलहोमान्व्याहृतिभिः सहस्रं कार्येद्द्विजैः ॥ १०० ॥

ထို့နောက် မနက်စောစော ထ၍ မနက်တာဝန်များကို ပြီးစီးကာ ဒွိဇ (နှစ်ကြိမ်မွေး) တို့သည် ဝျာဟရတိ (vyāhṛti) မန္တရများနှင့်အတူ နှမ်းဖြင့် မီးဟောမ (tilahoma) ကို တစ်ထောင်ကြိမ် ဆက်ကပ်ရမည်။

Verse 101

ततः संपूजयेद्देवं गन्धपुष्पादिभिः क्रमात् । देवस्य पुरतः कुर्यात्पुराणश्रवणं ततः ॥ १०१ ॥

ထို့နောက် အနံ့သာ၊ ပန်းနှင့် အခြားပူဇော်ပစ္စည်းများဖြင့် အစဉ်အလာအတိုင်း သခင်ဘုရားကို ကောင်းစွာ ပူဇော်ရမည်။ ထို့နောက် ဒေဝတော်၏ ရှေ့တော်၌ ပုရာဏာကို နားထောင်ခြင်း/ဖတ်ကြားခြင်းကို ပြုလုပ်ရမည်။

Verse 102

दद्याद्द्वादशविप्रेभ्यो दध्यन्नं पायसं तथा । अपूपैर्दशभिर्युक्तं सघृतं च सदक्षिणम् ॥ १०२ ॥

ဗြာဟ္မဏ ၁၂ ယောက်အား ဒဿီ-အန်န (ဒိန်ချဉ်နှင့် ထမင်း) နှင့် ပာယသ (နို့ချိုပူတင်း) ကို ပေးလှူရမည်။ ထို့ပြင် မုန့် ၁၀ ခုနှင့်အတူ ဂျီ (ghee) ပါစေ၍ သင့်လျော်သော ဒက္ခိဏာ (dakṣiṇā) ကိုလည်း ဆက်ကပ်ရမည်။

Verse 103

देवदेवजगन्नाथ भक्तानुग्रहविग्रह । गृहाणोपायनं कृष्ण सर्वाभीष्टप्रदो भव ॥ १०३ ॥

နတ်တို့၏နတ်၊ လောက၏အရှင်—ဘက္တများကို ကရုဏာဖြင့် ကယ်တင်သော ရုပ်သဏ္ဍာန်တော်—အို ကృష్ణာ၊ ဤပူဇော်သကာကို လက်ခံတော်မူ၍ ဆန္ဒအလုံးစုံကို ပေးသနားတော်မူပါ။

Verse 104

अनेनोपायनं दत्त्वा प्रार्थयेमाञ्जलिः स्थितः । आधाय जानुनी भूमौ विनयावननतो व्रती ॥ १०४ ॥

ဤအပူဇော်လက်ဆောင်ကို ပေးအပ်ပြီးနောက်၊ ဝ్రတကို စောင့်ထိန်းသူသည် လက်အုပ်ချီ၍ ရပ်ကာ ဆုတောင်းရမည်။ ထို့နောက် ဒူးနှစ်ဖက်ကို မြေပြင်ပေါ်တင်၍ နှိမ့်ချစွာ ဦးညွှတ်ကာ တောင်းပန်ရမည်။

Verse 105

नमो नमस्ते सुरराजराज नमोऽस्तुते देवं जगन्निवास । कुरुष्व संपृर्णफलं ममाद्य नमोऽस्तु तुभ्यं पुरुषोत्तमाय ॥ १०५ ॥

နမော နမောတေ၊ နတ်မင်းတို့၏ မင်းတော်မူသော အရှင်။ နမောအસ્તુတေ၊ လောကတစ်လောက၏ နေရာတော်ဖြစ်သော ဘုရား။ ယနေ့ ကျွန်ုပ်၏ ကြိုးပမ်းမှုသည် ပြည့်စုံသော အကျိုးရလဒ် ဖြစ်စေတော်မူပါ။ ပုရုရှောတ္တမ အရှင်တော်အား နမောအસ્તુ။

Verse 106

इति संप्रार्थयेद्विप्रान्देवं च पुरुषोत्तमम् । दद्यादर्घ्यं च देवाय महालक्ष्मीयुताय वै ॥ १०६ ॥

ဤသို့ပင်၊ ဗြာဟ္မဏများနှင့် ပုရုရှောတ္တမ အရှင်တော်ကိုလည်း စိတ်အားထက်သန်စွာ ဆုတောင်းရမည်။ ထို့ပြင် မဟာလက္ခမီနှင့် အတူရှိသော ဘုရားသခင်ထံသို့ အရ္ဃျ (ရေဖြင့် ဂုဏ်ပြုပူဇော်ခြင်း) ကို ဆက်ကပ်ရမည်။

Verse 107

लक्ष्मीपते नमस्तुभ्यं क्षीरार्णवनिवासिने । अर्घ्यं गृहाण देवेश लक्ष्म्या च सहितः प्रक्षो ॥ १०७ ॥

လက္ခမီ၏ အရှင်တော်၊ နမောတေ—နို့ပင်လယ်၌ နေထိုင်တော်မူသော အရှင်။ နတ်တို့၏ အရှင်၊ ဤအရ္ဃျကို လက်ခံတော်မူပါ။ လက္ခမီနှင့်အတူ ဤသန့်ရှင်းသော ရေဖြင့် ဂုဏ်ပြုလိမ်းပက်ခြင်း ခံယူတော်မူပါစေ။

Verse 108

यस्य स्मृत्या च नामोक्त्या तपोयज्ञक्रियादिषु । न्यूनं संपूर्णतां याति सद्यो वन्दे तमच्युतम् ॥ १०८ ॥

အချိန်မရွေး ငါသည် မပျက်မယွင်းသော အချျုတ (Acyuta) သခင်ထံ ဦးညွှတ်ပါ၏။ ထိုသခင်ကို သတိရခြင်းနှင့် နာမတော်ကို အမည်ခေါ်ဆိုခြင်းကြောင့် တပဿ၊ ယဇ္ဉနှင့် အခြား သာသနာရေးကိစ္စများတွင် ချို့တဲ့သမျှသည် ချက်ချင်း ပြည့်စုံလာ၏။

Verse 109

इति विज्ञाप्य देवेशं तत्सर्वं संयमी व्रते । प्रतिमां दक्षिणायुक्तामाचार्याय निवेदयेत् ॥ १०९ ॥

ဤသို့ အားလုံးကို ဒေဝေရှ (နတ်တို့၏ အရှင်) ထံ လျှောက်တင်ပြီးနောက်၊ ဝရတကို စောင့်ထိန်း၍ ကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်သော အကျင့်ရှင်သည် သတ်မှတ်ထားသော ဒက္ခိဏာနှင့်အတူ ပရတိမာ (ရုပ်တု/အိုင်ကွန်) ကို အာစာရျာထံ ဆက်ကပ်ရမည်။

Verse 110

ब्राह्मणान्भोजयेत्पश्चाच्छक्त्या दद्याच्च दक्षिणाम् । भुञ्जीत वाग्यतः पश्चात्स्वयं बन्धुजनैर्वृतः ॥ ११० ॥

ထို့နောက် ဘြာဟ္မဏတို့ကို အစာကျွေးရမည်၊ ကိုယ့်စွမ်းအားအတိုင်း ဒက္ခိဏာလည်း ပေးရမည်။ ထို့နောက် စကားကို ထိန်းချုပ်ထားလျက် မိမိသည် ဆွေမျိုးများဝိုင်းရံကာ ကိုယ်တိုင် စားသုံးရမည်။

Verse 111

आसायं श्रृदुयाद्विष्णोः कथां विद्वज्जनैः सह । इत्येवं कुरुते यस्तु मनुजो द्वादशीव्रतम् ॥ १११ ॥

ညနေခင်းတွင် ပညာရှိတို့နှင့်အတူ ဗိဿနု၏ ပဝါဒကထာ (သန့်ရှင်းသော ဇာတ်ကြောင်း) ကို နားထောင်ရမည်။ ဤသို့ ပြုလုပ်သူသည် ဒွာဒသီ ဝရတကို ထိုနည်းအတိုင်း အမှန်တကယ် စောင့်ထိန်းသူ ဖြစ်၏။

Verse 112

सर्वान्कामान्स आन्पोति परत्रेह च नारद । त्रिसतकुलसंयुक्तः सर्वपापविवर्जितः । तपाति विष्णुभवनं यत्र यत्त्वा न शोचति ॥ ११२ ॥

အို နာရဒာ၊ ထိုသူသည် ဤလောကနှင့် နောက်လောက နှစ်ပါးလုံးတွင် လိုအင်ဆန္ဒအားလုံးကို ရရှိ၏။ မျိုးဆက် သုံးရာကို မြှင့်တင်ပေးသော ကုသိုလ်နှင့် ပြည့်စုံကာ အပြစ်အားလုံးမှ ကင်းလွတ်ပြီး၊ ဗိဿနု၏ အိမ်တော် (ဗိဿနုဘဝန) သို့ ရောက်သွားသည်—ထိုသို့ ရောက်ပြီးနောက် မည်သည့် ဝမ်းနည်းမှုမျှ မရှိတော့။

Verse 113

य इदं श्रृणुयाद्विप्र द्वादशीव्रतमुत्तमम् । वाचयेद्वापि स नरो वाजपेयफलं लभेत् ॥ ११३ ॥

အို ဗြာဟ္မဏ၊ ဤ ဒွာဒသီ ဝရတ အမြင့်မြတ်ကို နားထောင်သူ သို့မဟုတ် ရွတ်ဆိုသူသည် ဝာဇပေယ ယဇ္ဉ၏ ကုသိုလ်ဖလကို ရရှိမည်။