Hari-nāma Mahimā and Caraṇāmṛta: The Redemption of the Hunter Gulika (Uttaṅka Itihāsa)

Verse 1

सनक उवाच । भूयः श्रृणुष्व विप्रेंद्र माहात्म्यं कमलापतेः । कस्य नो जायते प्रीतिः श्रोतुं हरिकथामृतम् ॥ १ ॥

သနကက ပြောသည်—ဗြာဟ္မဏတို့၏ အထွဋ်အမြတ်ရေ၊ ကမလာပတိ၊ လက္ခ္မီ၏ အရှင်၏ မဟာတန်ခိုးကို ထပ်မံ နားထောင်လော့။ ဟရီကထာအမృతကို ကြားရသည်မှာ မည်သူ မပျော်ရွှင်နိုင်မည်နည်း။

Verse 2

नराणां विषयान्धानां ममताकुलचेतसाम् । एकमेव हरेर्नाम सर्वपापप्रणाशनम् ॥ २ ॥

အာရုံဝတ္ထုတို့ကြောင့် မျက်ကွယ်သွား၍ “ငါ့ဟာ” ဟူသောစွဲလမ်းမှုကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားနေသူတို့အတွက်၊ ဟရီ (Hari) ၏ နာမတော်တစ်ပါးတည်းသာ အပြစ်အားလုံးကို ဖျက်ဆီးပေးသည်။

Verse 3

सकृद्वा न नमेद्यस्तु विष्णुं पापहरं नृणाम् । श्वपचं तं विजानीयात्कदाचिन्नालपेञ्च तम् ॥ ३ ॥

သို့ရာတွင် လူတို့၏အပြစ်ကိုဖယ်ရှားပေးသော ဗိဿဏု (Vishnu) ထံသို့ တစ်ကြိမ်တောင် မနမ့်မိသူကို “ခွေးချက်သူ” ဟူသော အပြင်လူ (အောက်တန်း) ဟု သိမှတ်ရမည်၊ မည်သည့်အခါမျှ သူနှင့် စကားမပြောရ။

Verse 4

हरिपूजाविहीनं तु यस्य वेश्म द्विजोत्तम । श्मशानसदृशं तद्धि कदाचिदपि नो विशेत् ॥ ४ ॥

အို ဒွိဇအထွတ်အမြတ်ရေ၊ ဟရီ (Hari) ကို ပူဇော်ခြင်းမရှိသော အိမ်သည် မီးသင်္ဂြိုဟ်ရာကဲ့သို့ပင် ဖြစ်၏။ မည်သည့်အခါမျှ ထိုအိမ်သို့ မဝင်ရ။

Verse 5

हरिपूजाविहीनाश्च वेदविद्वेषिणस्तथा । गोद्विजद्वेषनिरता राक्षसाः परिकीर्त्तिताः ॥ ५ ॥

ထို့ပြင် ဟရီ (Hari) ကို မပူဇော်သူများ၊ ဝေဒကို မုန်းတီးသူများ၊ နွားနှင့် ဒွိဇ (နှစ်ကြိမ်မွေး) များကို မုန်းတီးရန် အားထုတ်နေသူများကို “ရာက္ခသ” (rākṣasa) ဟု ကြေညာထားသည်။

Verse 6

यो वा को वापि विप्रेन्द्र विप्रद्वेषपरायणः । समर्चयति गोविंदं तत्पूजा विफला भवेत् ॥ ६ ॥

အို ဗြာဟ္မဏအထွတ်အမြတ်ရေ၊ ဗြာဟ္မဏများကို မုန်းတီးရန် အားထုတ်နေသူ မည်သူမဆို၊ ဂోవိန္ဒ (Govinda) ကို အလွန်ရိုသေစွာ ပူဇော်သော်လည်း ထိုပူဇော်မှုသည် အကျိုးမရှိ ဖြစ်သွားမည်။

Verse 7

अन्यश्रेयोविनाशार्थं येऽर्चयंति जनार्दनम् । सा पूजैव महाभाग पूजकानाशु हंति वै ॥ ७ ॥

သူတစ်ပါး၏ကောင်းကျိုးကိုဖျက်ဆီးရန် ရည်ရွယ်ကာ ဇနာရ္ဒနကို ပူဇော်သူတို့—အို မဟာဘဂ—ထိုပူဇော်ခြင်းတင်ပင် ပူဇော်သူကို လျင်မြန်စွာ ဖျက်ဆီးတတ်၏။

Verse 8

हरिपूजाकरो यस्तु यदि पापं समाचरेत् । तमेव विष्णुद्वेष्टारं प्राहुस्तत्त्वार्त्थकोविदाः ॥ ८ ॥

ဟရိကို ပူဇော်သူဖြစ်လျက်ပင် အပြစ်ကို ကျူးလွန်နေသော်၊ သစ္စာနှင့် အဓိပ္ပါယ်အမှန်ကို သိသူတို့က ထိုသူကို အမှန်တကယ် ဗိෂ္ဏုကို မုန်းသူဟု ဆိုကြ၏။

Verse 9

ये विष्णुनिरताः संति लोकानुग्रहतत्पराः । धर्मकार्यरताः शश्वद्विष्णुरुपास्तु ते मताः ॥ ९ ॥

ဗိෂ္ဏုကို အလွန်သစ္စာရှိ၍ လောကကို ကရုဏာဖြင့် ကောင်းကျိုးပေးလိုသူ၊ ဓမ္မကိစ္စများတွင် အမြဲတမ်း ပါဝင်လုပ်ဆောင်သူတို့ကို ဗိෂ္ဏု၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်တော်တင်ဟု ယူဆကြ၏။

Verse 10

कोटिजन्मार्दजितैः पुण्यैर्विष्णुभक्तिः प्रजायते । दृढभक्तिमतां विष्णौ पापबुद्धिः कथं भवेत् ॥ १० ॥

ကောဋိကောဋိ မွေးဖွားမှုများအတွင်း စုဆောင်းထားသော ကုသိုလ်ပုဏ္ဏများကြောင့်သာ ဗိෂ္ဏုဘက္တိ ပေါ်ပေါက်လာသည်။ ဗိෂ္ဏုအပေါ် ယုံကြည်မှုခိုင်မာသူတို့တွင် အပြစ်စိတ်ဘယ်လို ပေါ်လာနိုင်မည်နည်း။

Verse 11

जन्मकोट्यर्जितं पापं विष्णुपूजारतात्मनाम् । क्षयं याति क्षणादेव तेषां स्यात्पापधीः कथम् ॥ ११ ॥

ကောဋိကောဋိ မွေးဖွားမှုများအတွင်း စုဆောင်းထားသော အပြစ်များသည် ဗိෂ္ဏုကို ပူဇော်ရာတွင် စိတ်တစ်လုံးတည်း မြှုပ်နှံသူတို့အတွက် ခဏချင်းပင် ပျက်စီးသွားသည်။ ထိုသူတို့တွင် အပြစ်အတွေး ဘယ်လို ကျန်နိုင်မည်နည်း။

Verse 12

विष्णुभक्तिविहीना ये चंडालाः परिकीर्तिताः । चंडाला अपि वै श्रेष्ठा हरिभक्तिपरायणाः ॥ १२ ॥

ဗိဿနုကို ဘက္တိမရှိသူတို့ကို “ချဏ္ဍာလ” ဟု ခေါ်ကြ၏။ သို့ရာတွင် ခရိ (ဟရိ) ကို ဘက္တိဖြင့် အပြည့်အဝ အားထားသူ ချဏ္ဍာလတောင် အကောင်းဆုံးဖြစ်၏။

Verse 13

नराणां विषयांधानां सर्वदुःखविनाशिनी । हरिसेवेति विख्याता भुक्तिमुक्तिप्रदायिनी ॥ १३ ॥

အာရုံဝတ္ထုများကြောင့် မျက်စိကန်းသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသော လူတို့အတွက် ၎င်းသည် ဒုက္ခအားလုံးကို ဖျက်ဆီးပေးသည်။ “ဟရိ-ဆေဝါ” ဟု ကျော်ကြားပြီး လောကီအပျော်အပါးနှင့် မုတ်ခ္ဓာ (လွတ်မြောက်ခြင်း) နှစ်မျိုးလုံးကို ပေးတတ်သည်။

Verse 14

संगात्स्नेहाद्भयाल्लोभादज्ञानाद्वापि यो नरः । विष्णोरुपासनं कुर्यात्सोऽक्षयं सुखमश्नुते ॥ १४ ॥

ပေါင်းသင်းမှုကြောင့်ဖြစ်စေ၊ ချစ်ခင်မှုကြောင့်ဖြစ်စေ၊ ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့်ဖြစ်စေ၊ လောဘကြောင့်ဖြစ်စေ၊ သို့မဟုတ် အဗိဇ္ဇာကြောင့်ဖြစ်စေ—ဗိဿနုကို ဥပာသနာပြုသူ မည်သူမဆို မပျက်စီးသော သုခကို ရရှိ၏။

Verse 15

हरिपादोदकं यस्तु कणमात्रं पिबेदपि । स स्नातः सर्वतीर्थेषु विष्णोः प्रियतरो भवेत् ॥ १५ ॥

ဟရိ၏ ခြေတော်ဆေးရေကို တစ်စက်မျှပင် သောက်သူသည် တီရ္ထအားလုံးတွင် ရေချိုးပြီးသူကဲ့သို့ မှတ်ယူခံရပြီး ဗိဿနု၏ အထူးချစ်ခင်သူ ဖြစ်လာ၏။

Verse 16

अकालमृत्युशमनं सर्वव्याधिविनाशनम् । सर्वदुःखोपशमनं हरिपोदोदक स्मृतम् ॥ १६ ॥

ဟရိ၏ ခြေတော်ဆေးရေသည် အချိန်မတိုင်မီ သေဆုံးမှုကို သက်သာစေပြီး ရောဂါအားလုံးကို ဖျက်ဆီးကာ ဒုက္ခအားလုံးကို ငြိမ်းစေသည်ဟု မှတ်ယူကြသည်။

Verse 17

नारायणं परं धाम ज्योतिषां ज्योतिरुत्तमम् । ये प्रपन्ना महात्मानस्तेषां मुक्तिर्हि शाश्वती ॥ १७ ॥

နာရာယဏသည် အမြင့်မြတ်ဆုံးသော နေရာတော်၊ အလင်းတို့အလင်းအနက် အထွတ်အထိပ်သော အလင်းတော် ဖြစ်၏။ ထိုသို့ အရှုံးပေး၍ ခိုလှုံသော မဟာသတ္တဝါတို့အတွက် မုတ်ခ္ခသည် အမြဲတမ်းတည်၏။

Verse 18

अत्राप्युदाहरंतीममितिहासं पुरातनम् । पठतां श्रृण्वतां चैव सर्वपापप्रणाशनम् ॥ १८ ॥

ဤနေရာ၌လည်း ငါသည် ရှေးဟောင်း အီတိဟာသတစ်ပုဒ်ကို ဥပမာအဖြစ် ထုတ်ဆိုမည်။ ဖတ်သူနှင့် နားထောင်သူတို့အတွက် အပြစ်ပေါင်းစုံကို ဖျက်ဆီးပေးသော အရာဖြစ်၏။

Verse 19

आसीत्पुरा कृतयुगे गुलिको नाम लुब्धकः । परदारपरद्रव्यहरणे सततोद्यतः ॥ १९ ॥

ရှေးကာလ ကృతယုဂ၌ ဂူလိကဟု အမည်ရသော မုဆိုးတစ်ဦးရှိ၏။ သူသည် အခြားသူ၏ မယားကို ခိုးယူရန်နှင့် အခြားသူ၏ ဥစ္စာကို လုယူရန် အမြဲတမ်း ကြိုးပမ်းနေသူဖြစ်၏။

Verse 20

परनिंदापरो नित्यं जन्तूपद्रवकृत्तथा । हतवान्ब्राह्मणान् गाश्च शतशोऽथ सहस्रशः ॥ २० ॥

သူသည် အမြဲတမ်း အခြားသူတို့ကို အပြစ်တင်ပြောဆိုခြင်းကို နှစ်သက်၍ သတ္တဝါတို့ကို ထိခိုက်နာကျင်စေတတ်၏။ ထို့ပြင် ဘြာဟ္မဏတို့နှင့် နွားတို့ကို ရာချီ၊ ထောင်ချီ သတ်ခဲ့၏။

Verse 21

देवस्वहरणे नित्यं परस्वहरणे तथा । उद्युक्तः सर्वदा विप्र कीनाशानामधीश्वरः ॥ २१ ॥

အို ဘြာဟ္မဏ၊ လယ်သမားတို့၏ အကြီးအကဲဟု ခေါ်ရသူသည် နတ်တို့၏ ပစ္စည်းကို လုယူရန်လည်းကောင်း၊ အခြားသူတို့၏ ပစ္စည်းကို ယူရန်လည်းကောင်း အမြဲတမ်း အားထုတ်နေသူဖြစ်၍ ထိုသို့ သိမ်းယူခြင်း၌ အစဉ်မပြတ် ပါဝင်နေ၏။

Verse 22

तेन पापान्यनेकानि कृतानि सुमहांति च । न तेषां शक्यते वक्तुं संख्या वत्सरकोटिभिः ॥ २२ ॥

ထိုအကျင့်ကြောင့် အလွန်ကြီးမားသော အပြစ်များ မရေမတွက်နိုင်အောင် ပြုလုပ်ခဲ့ကြ၏။ ၎င်းတို့၏ အရေအတွက်ကို ကောဋိနှစ်များဖြင့်ပင် မဖော်ပြနိုင်။

Verse 23

स कदाचिन्महापापो जंतृनामन्तकोपमः । सौवीरराज्ञो नगरं सर्वैश्वर्यसमन्वितम् ॥ २३ ॥

တစ်ခါတစ်ရံ ထိုမဟာအပြစ်ရှိသူသည် သတ္တဝါတို့အပေါ် မရဏကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ် ဖြစ်၍၊ အရာရာစည်းစိမ်နှင့် ရာဇဂုဏ်ပြည့်စုံသော ဆော်ဝီရ မင်း၏ မြို့တော်သို့ ရောက်လာ၏။

Verse 24

योषिद्धिर्भूषितार्भिश्च सरोभिनिर्मलोदकैः । अलंकृतं विपणिभिर्ययो देवपुरोपमम् ॥ २४ ॥

ထိုမြို့သည် အလှဆင်ထားသော မိန်းမအုပ်စုများနှင့် အလှတန်ဆာဆင်သည့် မိန်းကလေးများဖြင့် တင့်တယ်၍၊ ရေကြည်သန့်သော ကန်များနှင့် စျေးတန်းများဖြင့်လည်း အလှပြင်ထားသဖြင့် နတ်မြို့တော်ကဲ့သို့ ထင်ရ၏။

Verse 25

तस्योपवनमध्यस्थं रम्यं केशवमंदिरम् । छदितं हेमकलशैर्दृष्ट्वा व्याधो मुदं ययौ ॥ २५ ॥

ထိုဥယျာဉ်အလယ်၌ ရမဏီယ ကေသဝ မန္ဒိရကို တွေ့မြင်ရာ၊ အမိုးပေါ်တွင် ရွှေကလသ်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းတင့်တယ်သဖြင့် မုဆိုးသည် အလွန်ပျော်ရွှင်သွား၏။

Verse 26

हराम्यत्र सुवर्णानि बहूनीति विनिश्चितम् । जगामाभ्यंतरं तस्य कीनाशश्चौर्यलोलुपः ॥ २६ ॥

“ဒီမှာ ရွှေအများကြီး ခိုးယူမယ်” ဟု ဆုံးဖြတ်ပြီး၊ ခိုးမှုကို လောဘကြီးသော လယ်သမားသည် ထိုနေရာ၏ အတွင်းပိုင်းသို့ ဝင်သွား၏။

Verse 27

तत्रापश्यद्द्विजवरं शांतं तत्त्वार्थकोविदम् । परिचर्यापरं विष्णोरुत्तंकं तपसां निधिम् ॥ २७ ॥

ထိုနေရာ၌ သူသည် ဒွိဇဝရ မဟာမုနိတစ်ပါးကို မြင်၏—စိတ်ငြိမ်သက်၍ တတ္တဝအဓိပ္ပါယ်ကို နက်နဲစွာ သိကျွမ်းသူ၊ ဗိဿဏုကို အမြဲပူဇော်ဝန်ဆောင်သော ဥတ္တင်္က၊ တပသ၏ خزာနာတော်တစ်ပါး ဖြစ်၏။

Verse 28

एकाकिनं दयासुं च निस्पृहं ध्यानलोलुपम् । चौर्यान्तरायकर्तारं तं दृष्ट्वा लुब्धको मुने ॥ २८ ॥

အို မုနိ၊ သူ့ကို တစ်ယောက်တည်း—ကရုဏာရှိ၍ လောဘကင်း၊ သမာဓိတွင် စူးစိုက်နေသူ—ဟု မြင်သောအခါ၊ မုဆိုးသည် “ဤသူက ငါ့ခိုးယူမှုကို အတားအဆီး ဖြစ်မည်” ဟု သိကာ သတိထားကြည့်လေ၏။

Verse 29

द्रव्यजातं तु देवस्य हर्तुकामोऽतिसाहसी । उत्तंकं हंतुमारेभे विधृतासिर्मदोद्धतः ॥ २९ ॥

ဒေဝ၏ ဥစ္စာကို လုယူလိုသော အလွန်မိုက်မဲရဲရင့်သူသည်—ဓားကို ဆွဲထုတ်ကာ မာန်ထောင်လျက်—ဥတ္တင်္ကကို သတ်ရန် ရည်ရွယ်၍ တိုက်ခိုက်စတင်လေ၏။

Verse 30

पादेनाक्रम्य तद्वक्षो जटाः संगृह्य पाणिना । हंतुं कृतमतिं व्याधमुत्तंकः प्रेक्ष्य चाब्रवीत् ॥ ३० ॥

ဥတ္တင်္ကသည် မုဆိုး၏ ရင်ဘတ်ပေါ်ကို ခြေဖြင့် နင်းကာ၊ လက်ဖြင့် ဆံပင်ဂျဋာကို ဆုပ်ကိုင်၍—သတ်ရန် ဆုံးဖြတ်ထားသော်လည်း—သူ့ကို ကြည့်ကာ ပြောလေ၏။

Verse 31

उत्तंक उवाच । भो भो साधो वृथा मां त्वं हनिष्यसि निरागसम् । मया किमपराद्धं ते तद्वदस्व महामत्ते ॥ ३१ ॥

ဥတ္တင်္က ပြောသည်—“ဟေ သာဓု၊ အပြစ်မရှိသော ငါ့ကို သင်သည် အလဟသ သတ်မည်လား။ ငါက သင့်အပေါ် ဘာအပြစ် ကျူးလွန်ခဲ့သနည်း။ အလွန်မောဟကြီးသူရေ၊ ပြောပါလော့။”

Verse 32

कृतापराधिनां लोके शक्ताः शिक्षां प्रकुर्वते । नहि सौम्य वृथा घ्नंति सज्जना अपि पापिनः ॥ ३२ ॥

ဤလောက၌ အပြစ်ကျူးလွန်သူတို့ကို စည်းကမ်းဖြင့် သင်ကြားကာ ပြုပြင်နိုင်သည်။ အို နူးညံ့သူရေ၊ သုတေသနသဘောရှိသော သုစရိုက်သူတို့သည် အကြောင်းမဲ့၍ အပြစ်သားကို မသတ်မဖြတ်ကြ။

Verse 33

विरोधिष्वपि मूर्खेषु निरीक्ष्यावस्थितान् गुणान् । विरोधं नहि कुर्वंति सज्जनाः शांतचेतसः ॥ ३३ ॥

ရန်လိုသော မိုက်မဲသူတို့ကို တွေ့ရသော်လည်း စိတ်ငြိမ်သက်သော သုစရိုက်သူတို့သည် ထိုသူတို့အတွင်းရှိ ကောင်းမှုဂုဏ်ကို ကြည့်ရှု၍ ရန်ပြုခြင်း မလုပ်ကြ။

Verse 34

बहुधा बोध्यमानोऽपि यो नरः क्षमयान्वितः । तमुत्तमं नरं प्राहुर्विष्णोः प्रियतरं सदा ॥ ३४ ॥

အကြိမ်ကြိမ် သင်ကြားပြုပြင်ခံရသော်လည်း ခံနိုင်ရည်နှင့် သည်းခံမှုရှိနေသူကို အမြတ်ဆုံးသော လူဟု ခေါ်ကြပြီး၊ အမြဲတမ်း ဗိဿနုဘုရား၏ အထူးချစ်ခင်သူ ဖြစ်သည်။

Verse 35

सुजनो न याति वैरं परहितबुद्धिर्वनाशकालेऽपि । छेदेऽपि चंदनतरुः सुरभयति मुखं कुठारस्य ॥ ३५ ॥

သုစရိုက်သူသည် ရန်ငြိုးသို့ မလှည့်ဘဲ၊ ကိုယ်ပျက်စီးမည့်အခါတောင် အခြားသူတို့၏ အကျိုးကိုသာ စိတ်ထားသည်။ စန္ဒကူးပင်ကဲ့သို့၊ ဖြတ်တောက်ခံရသော်လည်း ပုဆိန်၏ မျက်နှာကိုပင် မွှေးကြိုင်စေသည်။

Verse 36

अहो विधिः सुबलवान्बा धते बहुधा जनान् । सर्वसंगविहीनोऽपि बाध्यते हि दुरात्मना ॥ ३६ ॥

အဟို! ကံကြမ္မာသည် အလွန်အင်အားကြီး၍ လူတို့ကို နည်းလမ်းမျိုးစုံဖြင့် ချည်နှောင်ထားသည်။ အရာရာကပ်လျက်မှုကင်းသူတောင် မကောင်းစိတ်ရှိသူ၏ ဖိနှိပ်မှုကြောင့် ကန့်သတ်ခံရတတ်သည်။

Verse 37

अहो निष्कारणं लोके बाधंते बहुधा जनान् । सर्वसंगविहीनोऽपि बाध्यते पिशुनैर्जनैः । तत्रापि साधून्बाधंते न समानान्कदाचन ॥ ३७ ॥

အို… ဤလောက၌ လူတို့သည် အကြောင်းမဲ့စွာ နည်းမျိုးစုံဖြင့် အခြားသူတို့ကို နှောင့်ယှက်ကြ၏။ ဆက်နွယ်မှုအားလုံးကင်းသောသူတောင် မကောင်းပြောစကားဖြန့်သူ မနာလိုသူတို့ကြောင့် ဒုက္ခရောက်၏။ ထိုသူတို့ထဲတွင် သာဓုတို့ကိုပင် အထူးနှောင့်ယှက်ကြပြီး ကိုယ့်တူသူတို့ကိုတော့ မနှောင့်ယှက်ကြ။

Verse 38

मृगमीनसज्जनानां तृणजलसंतोषविहितवृत्तानाम् । लुब्धकधीवरपिशुना निष्कारणवैरिणो जगति ॥ ३८ ॥

ဤလောက၌ သမင်၊ ငါးနှင့် လူကောင်းတို့—မြက်နှင့် ရေမျှဖြင့် ကျေနပ်ကာ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းပြုသူတို့—အကြောင်းမဲ့ ရန်သူရှိကြ၏။ ထိုရန်သူများမှာ မုဆိုး၊ ငါးဖမ်းသမားနှင့် မကောင်းပြောကလိမ်ကကျစ်သူ ဖြစ်ကြသည်။

Verse 39

अहो बलवती माया मोहयत्यखिलं जगत् । पुत्रमित्रकलत्रार्थं सर्वं दुःखेन योजयेत् ॥ ३९ ॥

အို… မာယာ၏ အင်အားသည် အလွန်ကြီးမားလှ၏။ သူမသည် လောကတစ်လောကလုံးကို မောဟဖြင့် လှည့်စားကာ သား၊ မိတ်ဆွေ၊ ဇနီးတို့အတွက်ဟူ၍ အရာအားလုံးကို ဒုက္ခနှင့် ချည်နှောင်စေ၏။

Verse 40

परद्रव्यापहारेण कलत्रं पोषितं त्वया । अंते तत्सर्वमुत्सृज्य एक एव प्रयति वै ॥ ४० ॥

သူတစ်ပါး၏ ဥစ္စာကို ခိုးယူခြင်းဖြင့် သင်သည် ဇနီးနှင့် အိမ်ထောင်ကို ထောက်ပံ့ခဲ့၏။ သို့သော် အဆုံးတွင် ထိုအရာအားလုံးကို စွန့်ပစ်ကာ သင်သည် တစ်ယောက်တည်းသာ ထွက်ခွာသွားရသည်။

Verse 41

मम माता मम पिता मम भार्या ममात्मजाः । ममेदमिति जंतूनां ममता बाधते वृथा ॥ ४१ ॥

“ငါ့အမေ၊ ငါ့အဖေ၊ ငါ့ဇနီး၊ ငါ့သားသမီးများ; ဤအရာသည် ငါ့ဟာ” ဟူသော ပိုင်ဆိုင်လိုစိတ် (မမတာ) သည် သတ္တဝါတို့ကို အကျိုးမဲ့စွာ နှောင့်ယှက်ဒုက္ခပေး၏။

Verse 42

यावदर्जयति द्रव्यं बांधवास्तावदेव हि । धर्माधर्मौ सहैवास्तामिहामुत्र न चापरः ॥ ४२ ॥

လူတစ်ယောက်သည် ဥစ္စာဓနကို ဆက်လက်ရှာဖွေစုဆောင်းနေသမျှ ဆွေမျိုးသားချင်းတို့က နီးကပ်နေကြ၏။ သို့သော် ဓမ္မနှင့် အဓမ္မသာလျှင် ဤလောကနှင့် နောက်လောကတွင်ပါ သူနှင့်အတူရှိနေပြီး အခြားအဖော်မရှိ။

Verse 43

धर्माधर्मार्जितैर्द्रव्यैः पोषिता येन ये नराः । मृतमग्निमुखे हुत्वा घृतान्नं भुंजते हि ते ॥ ४३ ॥

ဓမ္မနှင့် အဓမ္မ နှစ်မျိုးလုံးဖြင့် ရရှိသော ဥစ္စာဓနကြောင့် လူတို့ကို ထောက်ပံ့ကျွေးမွေးသူများသည်—သေပြီးနောက် မီး၏ပါးစပ်ထဲသို့ ဟုတ (ပူဇော်) ခံရသကဲ့သို့ ဖြစ်ကာ ဂျီ (ဃృత) ရောထားသော အစာကို မိမိ၏အလှည့်အဖြစ် စားသုံးရ၏။

Verse 44

गच्छंतं परलोकं च नरं तु ह्यनुतिष्टतः । धर्माधर्मौ न च धनं न पुत्रा न च बांधवाः ॥ ४४ ॥

လူသည် နောက်လောကသို့ ထွက်ခွာသွားသောအခါ ဥစ္စာဓနလည်း မလိုက်၊ သားသမီးလည်း မလိုက်၊ ဆွေမျိုးလည်း မလိုက်။ ဓမ္မနှင့် အဓမ္မ (ကောင်းကင့်နှင့် မကောင်းကင့်) သာလျှင် သူ့နောက်လိုက်၏။

Verse 45

कामः समृद्धिमायाति नराणां पापकर्मिणाम् । कामः संक्षयमायाति नराणां पुण्यकर्मणाम् ॥ ४५ ॥

ပাপকर्म ပြုသူတို့တွင် ကာမ (လိုချင်တပ်မက်မှု) သည် တိုးပွားလာ၏။ ပုဏ္ဏကर्मကို အားထားသူတို့တွင်မူ ကာမသည် လျော့နည်းပျောက်ကွယ်သွား၏။

Verse 46

वृथैव व्याकुला लोका धनादानां सदार्जने ॥ ४६ ॥

လူတို့သည် ဥစ္စာဓနနှင့် ပိုင်ဆိုင်မှုများကို အမြဲတမ်း ရှာဖွေစုဆောင်းနေကြသဖြင့် အကျိုးမဲ့စွာ စိတ်လှုပ်ရှားပူပန်နေကြ၏။

Verse 47

यद्भावि तद्भवत्येव यदभाव्यं न तद्भवेत् । इति निश्चितबुद्धीनां न चिंता बाधते क्वचित् ॥ ४७ ॥

ဖြစ်မည်ဟု ကံတရားက သတ်မှတ်ထားသမျှသည် အမှန်တကယ် ဖြစ်လာ၏။ မဖြစ်မည်ဟု မသတ်မှတ်ထားသမျှသည် မဖြစ်နိုင်။ ထို့ကြောင့် ဉာဏ်တည်ကြည်သူတို့အား စိုးရိမ်ပူပန်မှုသည် မည်သည့်အခါမျှ မနှောင့်ယှက်နိုင်။

Verse 48

देवाधीनमिदं सर्वं जगत्स्थावरजंगमम् । तस्माज्जन्म च मृत्युं च दैवं जानाति नापरः ॥ ४८ ॥

တည်ငြိမ်သောအရာနှင့် လှုပ်ရှားသောအရာတို့ပါဝင်သည့် ဤလောကအလုံးစုံသည် ဘုရားသခင်၏ အာဏာအောက်၌ ရှိ၏။ ထို့ကြောင့် မွေးဖွားခြင်းနှင့် သေဆုံးခြင်းကို သတ်မှတ်သူမှာ ဒိုင်ဝ (ကံတရား) တစ်ပါးတည်းဖြစ်၍ အခြားမဟုတ်။

Verse 49

यत्र कुत्र स्थितस्यापि यद्भाव्यं तद्भवेद् ध्रुवम् । लोकस्तु तत्र विज्ञाय वृथायासं करोति हि ॥ ४९ ॥

ဘယ်နေရာ၌ ရှိနေပါစေ၊ ဖြစ်မည်ဟု သတ်မှတ်ထားသမျှသည် မလွဲမသွေ ဖြစ်လာ၏။ သို့ရာတွင် လူတို့သည် ထိုအချက်ကို သိလျက်နှင့်ပင် အကျိုးမဲ့ အားထုတ်မှုကို ဆက်လက် ပြုကြ၏။

Verse 50

अहो दुःखं मनुष्याणां ममताकुलचेतसाम् । महापापानि कृत्वापि परान्पुष्यांति यत्नतः ॥ ५० ॥

အို—«ငါ့ဟာ၊ ငါ့ပိုင်» ဟူသော မမတားကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားနေသူ လူသားတို့၏ ဒုက္ခသည် အလွန်ပင် စိတ်မကောင်းစရာ။ မဟာအပြစ်များကို ပြုလုပ်ပြီးနောက်တောင် မိမိဘက်သူတို့ကို အားထုတ်ကာ ထောက်ပံ့မြှင့်တင်နေကြသေး၏။

Verse 51

अर्जितं च धनं सर्वं भुंजते बांधवाः सदा । स्वयमेकतमो मूढस्तत्पापफलमश्नुते ॥ ५१ ॥

မိမိ ရှာဖွေစုဆောင်းထားသော ငွေကြေးအလုံးစုံကို အမြဲတမ်း ဆွေမျိုးသားချင်းတို့က သုံးစွဲခံစားကြ၏။ သို့သော် မိုက်မဲသူသည် တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ကာ ထိုအပြစ်ကံ၏ အကျိုးကို ကိုယ်တိုင်သာ ခံစားရ၏။

Verse 52

इति ब्रवाणं तमृषिं विमुच्य भयविह्वलः । गुलिकः प्रांजलिः प्राह क्षमस्वेति पुनः पुनः ॥ ५२ ॥

ထိုရသီက ဤသို့ဆိုနေစဉ် သူ့ကို လွှတ်ပေးပြီးနောက်၊ ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်နေသော ဂူလိကသည် လက်အုပ်ချီကာ «ကျွန်ုပ်ကို ခွင့်လွှတ်ပါ» ဟု ထပ်ခါထပ်ခါ ပြောလေ၏။

Verse 53

सत्संगस्य प्रभावेण हरिसन्निधिमात्रतः । गतपापो लुबग्दकश्च ह्यनुतापीदमब्रवीत् ॥ ५३ ॥

သန့်ရှင်းသူတို့နှင့် ပေါင်းသင်းခြင်း (စတ်သင်္ဂ) ၏ အာနုဘော်နှင့် ဟရီ၏ အနီးတော်၌ ရှိရုံသာဖြင့်ပင်၊ မုဆိုးသည် အပြစ်များ ပျောက်ကင်းကာ နောင်တရ၍ ဤစကားတို့ကို ပြောလေ၏။

Verse 54

मया कृता नि पापानि महांति सुबहूनि च । तानि सर्वाणि नष्टानि विप्रेंद्र तव दर्शनात् ॥ ५४ ॥

အို ဗိပရိန္ဒြ (ဗြာဟ္မဏကြီး) ရေ၊ ကျွန်ုပ်သည် ကြီးမားသော အပြစ်များကို များစွာ ပြုခဲ့ပါ၏။ သို့သော် သင့်ကို မြင်ရုံသာဖြင့် ထိုအပြစ်အားလုံး ပျက်စီးသွားပါပြီ။

Verse 55

अहोऽहं पापधीर्नित्यं महापापमुपाचरम् । कथं मे निष्कृति र्भूयो यामि कं शरणं विभोः ॥ ५५ ॥

အိုဟို! အပြစ်စိတ်ဖြင့် ကျွန်ုပ်သည် အမြဲတမ်း မဟာအပြစ်များကို ပြုကျင့်ခဲ့ပါ၏။ ထို့ကြောင့် ကျွန်ုပ်အတွက် အပြစ်လျော်ကန်မှု မည်သို့ရှိနိုင်မည်နည်း။ အလုံးစုံကို ဖြန့်ကျက်တော်မူသော प्रभုရေ၊ ကျွန်ုပ်သည် မည်သူ့ထံ သာရဏံ ယူရမည်နည်း။

Verse 56

पूर्वजन्मार्जितैः पापैर्लुब्धकत्वमवाप्तवान् । अत्रापि पापजालानि कृत्वा कां गतिमाप्नुयाम् ॥ ५६ ॥

ယခင်ဘဝတွင် စုဆောင်းခဲ့သော အပြစ်များကြောင့် မုဆိုးဘဝကို ရရှိခဲ့ပါ၏။ ထို့ပြင် ဤဘဝ၌လည်း အပြစ်ကွန်ယက်များကို ထပ်မံ ပြုလုပ်ပြီးနောက်၊ ကျွန်ုပ်သည် မည်သည့်ကံကြမ္မာသို့ ရောက်မည်နည်း။

Verse 57

अहो ममायुः क्षयमेति शीघ्रं पापान्यनेकानि समर्ज्जितानि । प्रातिक्रिया नैव कृता मयैषां गतिश्च का स्यान्ममजन्म किं वा ॥ ५७ ॥

အိုဟယ်! ငါ့အသက်တာသည် မြန်မြန်ဆန်ဆန် လျော့နည်းသွားနေပြီး အပြစ်များစွာကို စုဆောင်းထားမိပြီ။ ထိုအပြစ်တို့အတွက် ပြန်လည်ပြုပြင်သန့်စင်ခြင်း (ပရాయశ္စိတ္တ) ကို မပြုခဲ့သေး—ငါ့အနာဂတ်ကံကြမ္မာသည် မည်သို့ဖြစ်မည်နည်း၊ နောက်မွေးဖွားခြင်းသည် မည်သို့ရမည်နည်း?

Verse 58

अहो विधिः पापशता कुलं मां किं सृष्टवान्पापतरं च शश्वत् । कथं च यत्पापफलं हि भोक्ष्ये कियत्सु जन्मस्वहमुग्रकर्मा ॥ ५८ ॥

အိုဟယ်—ကံကြမ္မာအဘယ်သို့နည်း! အပြစ်ရာချီသော မျိုးရိုးထဲတွင် ငါ့ကို အဘယ်ကြောင့် ဖန်ဆင်းထားသနည်း၊ ထို့ပြင် အမြဲတမ်း ပို၍အပြစ်ကြီးသူအဖြစ် ဘာကြောင့် ဖြစ်စေသနည်း။ ကြမ်းတမ်းသော ကర్మကို ပြုခဲ့သော ငါသည် အပြစ်၏အကျိုးကို မည်သို့ခံစားရမည်နည်း၊ မွေးဖွားခြင်း မည်မျှများတွင် ခံရမည်နည်း?

Verse 59

एवं विनिंदन्नात्मानमात्मना लुब्धकस्तदा । अंतस्तापाग्निसंतप्तः सद्यः पंचत्वमागतः ॥ ५९ ॥

ထိုသို့ အချိန်นั้น မုဆိုးသည် မိမိစိတ်ဖြင့် မိမိကိုယ်ကို အပြစ်တင်ကာ၊ အတွင်းစိတ်နာကျင်မှု၏ မီးဖြင့် လောင်ကျွမ်းသကဲ့သို့ ဖြစ်၍ ချက်ချင်းပင် သေဆုံးသွားလေသည်။

Verse 60

उत्तंकः पतितं प्रेक्ष्य लुबग्धकं तं दयापरः । विष्णुपादोदकेनैवमभ्यषिंचन्महामतिः ॥ ६० ॥

လဲကျနေသော မုဆိုးကို မြင်သော် မဟာဉာဏ်ရှိသော ဥတ္တင်္ကသည် ကရုဏာဖြင့် ပြည့်ဝကာ၊ သခင် ဗိဿနု၏ ခြေတော်ကို ဆေးကြောထားသော ရေဖြင့်သာ ထိုသူကို ပက်ဖျန်း၍ အဘိသိက္ခ ပြုလေသည်။

Verse 61

हरिपादोदकस्पर्शाल्लुब्धको गतकल्मषः । दिव्यं विमानमारुह्य मुनिमेतदथाब्रवीत् ॥ ६१ ॥

ဟရိ၏ ခြေတော်ဆေးရေကို ထိတွေ့ခြင်းကြောင့် မုဆိုးသည် အပြစ်အညစ် (ကလ္မသ) မှ ကင်းစင်သွားလေသည်။ ထို့နောက် ဒိဗ္ဗဗိမာန်ကို စီးနင်းကာ မုနိအား ဤစကားတို့ကို ပြောကြားလေသည်။

Verse 62

गुलिक उवाच । उत्तंक मुनिशार्दूल गुरुस्त्वं मम सुव्रत । विमुक्तस्त्वत्प्रसादेन महापातककंचुकात् ॥ ६२ ॥

ဂုလိကာက ပြောသည်။ «အို ဥတ္တင်္က မုနိတို့အတွင်း ကျားတော်၊ သင်သည် ငါ၏ ဂုရု ဖြစ်၏၊ သီလဝတ္တကောင်းမြတ်သူ။ သင်၏ ကရုဏာကြောင့် ငါသည် မဟာအပြစ်၏ အဝတ်အလွှာကဲ့သို့သော ဖုံးကွယ်မှုမှ လွတ်မြောက်ခဲ့ပြီ»။

Verse 63

गतस्त्वदुपदेशान्मे संतापो मुनिपुंगव । तथैव सर्वपापानि विनष्टान्यतिवेगतः ॥ ६३ ॥

အို မုနိတို့အတွင်း အကောင်းဆုံးသူ၊ သင်၏ ညွှန်ကြားသင်ကြားမှုကြောင့် ငါ၏ ပူပန်နာကျင်မှု ပျောက်ကွယ်သွား၏။ ထိုနည်းတူ အပြစ်အားလုံးလည်း အလွန်လျင်မြန်စွာ ပျက်စီးသွားပြီ။

Verse 64

हरिपादोदकं यस्मान्मयि त्वं सिक्तवान्मुने । प्रापितोऽस्मि त्वया तस्मात्तद्विष्णोः परमं पदम् ॥ ६४ ॥

အို မုနိ၊ သင်သည် ဟရိ၏ ခြေတော်ရေကို ငါ့အပေါ် ပက်ဖျန်းခဲ့သောကြောင့်၊ ထိုကြောင့်ပင် သင်၏ အားဖြင့် ငါသည် ဗိဿဏု၏ အမြင့်မြတ်ဆုံး အဘိဓာန်တည်ရာကို ရောက်ရှိခဲ့ပြီ။

Verse 65

त्वयाहं तारितो विप्र पापादस्माच्छरीरतः । तस्मान्नतोऽस्मि ते विद्वन्मत्कृतं तत्क्षमस्व च ॥ ६५ ॥

အို ဗြာဟ္မဏ၊ သင်၏ အားဖြင့် ငါသည် ဤကိုယ်ခန္ဓာနှင့် ဆက်နွယ်သော အပြစ်မှ ကယ်တင်ခြင်း ခံရ၏။ ထို့ကြောင့် ငါသည် သင်အား ဦးချ၍ နမസ്കာရပြု၏၊ အို ပညာရှိ၊ ငါပြုမိသော အမှားရှိသမျှ ခွင့်လွှတ်ပါ။

Verse 66

इत्युक्त्वा देवकुसुमैर्मुनिश्रेष्टं समाकिरम् । प्रदक्षिणात्रयं कृत्वा नमस्कारं चकार सः ॥ ६६ ॥

ဤသို့ ပြောပြီးနောက် သူသည် မုနိအထွဋ်အမြတ်ကို နတ်ပန်းများဖြင့် ပက်ချခဲ့သည်။ ထို့နောက် သုံးကြိမ် ပရဒက္ခိဏာ လှည့်ပတ်ကာ ရိုသေစွာ နမസ്കာရ ပြုလေ၏။

Verse 67

ततो विमानमारुह्य सर्वकामसमन्वितम् । अप्सरोगणसंकीर्णः प्रपेदे हरिमंदिरम् ॥ ६७ ॥

ထို့နောက် ဆန္ဒအလိုအလျောက် ပြည့်စုံစေသော အာကာသရထားတော်ပေါ် တက်ရောက်၍ အပ်ဆရာအစုအဝေးများ ဝန်းရံလျက် ဟရီ (ဗိဿဏု) ၏ မန္ဒိရသို့ ရောက်ရှိ하였다။

Verse 68

एतद्दृष्ट्वा विस्मितोऽसौ ह्युत्तंकस्तपसांनिधिः । शिरस्यंजलिमाधाय तुष्टाव कमलापतिम् ॥ ६८ ॥

ဤအရာကို မြင်သော် တပသ၏ خزانہ ဖြစ်သော ဥတ္တင်္ကသည် အံ့ဩသွား၍ လက်အုပ်ချီကို ခေါင်းပေါ်တင်ကာ ကမလာပတိ (သရီ၏ အရှင်) ဗိဿဏုကို ချီးမွမ်းတော်မူ하였다။

Verse 69

तेन स्तुतो महाविष्णुर्दत्तवान्वरमत्तमम् । वरेण तेनोक्तंकोऽपि प्रपेदे परमं पदम् ॥ ६९ ॥

ထိုသို့ ချီးမွမ်းခံရသော မဟာဗိဿဏုသည် အထူးမြတ်ဆုံးသော ဝရကို ပေးတော်မူ၏; ထိုဝရ၏ အာနုಭಾವကြောင့် ဥတ္တင်္ကသည်လည်း အမြင့်မြတ်ဆုံးသော ပဒ—ပရမဌာနသို့ ရောက်ရှိ하였다။

Verse 70

इति श्रीबृहन्नारदीयपुराणे पूर्वभागे विष्णुमाहात्म्ये सप्तत्रिंशोऽध्यायः ॥ ३७ ॥

ဤသို့ဖြင့် သရီ ဘೃಹန်နာရဒီယ ပုရာဏ၏ ပူರ್ವဘာဂ၌ရှိသော ဗိဿဏုမဟာတ္မ್ಯ အပိုင်းတွင် အခန်း ၃၇ ပြီးဆုံး၏။