Mārkaṇḍeya-varṇanam (The Description of Mārkaṇḍeya)

Verse 1

नारद उवाच । ब्रह्मन्कथं स भगवान्मृकण्डोः पुत्रतां गतः । किं चकार च तद् ब्रूहि हरिर्भार्गववंशजः ॥ १ ॥

နာရဒ မိန့်တော်မူသည်—အို ဘြာဟ္မဏ၊ ထို ဘဂဝန်သည် မည်သို့ မṛကဏ္ဍု၏ သားအဖြစ် မွေးဖွားလာသနည်း။ ထို့ပြင် ဘൃဂုဝంశမှ ဆင်းသက်သော ဟရိသည် ဘာကို ပြုလုပ်ခဲ့သနည်း။ ထိုအကြောင်းကို ပြောပြပါ။

Verse 2

श्रूयते च पुराणेषु मार्कण्डेयो महामुनिः । अपश्यद्वैष्णवीं मायां चिरञ्जीव्यस्य संप्लवे ॥ २ ॥

ပုရာဏများတွင်လည်း ကြားရသည်မှာ မဟာမုနိ မာရ္ကဏ္ဍေယသည် ရှည်လျားအသက်ရှင်သူအပေါ် ကျရောက်သော မဟာပျက်ကွက်ကာလ၌ ဝိုင်ရှ္ဏဝ မာယာ (ဗိဿနု၏ ဒေဝီယ မာယာ) ကို မြင်တွေ့ခဲ့သည်ဟု ဆို၏။

Verse 3

सनक उवाच । शृणु नारद वक्ष्यामि कथामेतां सनातनीम् । विष्णुभक्तिसमायुक्तां मार्कण्डेयमुनिं प्रति ॥ ३ ॥

စနက မိန့်တော်မူသည်—နာရဒ၊ နားထောင်လော့။ ငါသည် ဗိဿနုဘက္တိဖြင့် ပြည့်စုံသော ဤအနန္တကာလ ဇာတ်လမ်းကို မာရ္ကဏ္ဍေယ မုနိနှင့် ဆက်စပ်၍ သင်အား ပြောကြားမည်။

Verse 4

तपसोऽन्ते मृकण्डुस्तु भार्यामुद्वाह्य सत्तमः । गार्हस्थ्यमकरोद्धृष्टः शान्तो दान्तः कृतार्थकः ॥ ४ ॥

တပသျာအဆုံးတွင် မြကဏ္ဍု ရှင်မြတ်သည် ဇနီးကို မင်္ဂလာဆောင်ယူ၍ ဂೃಹස්ථအာရှ్రమသို့ ဝင်ရောက်ကာ စိတ်တည်ငြိမ်၊ ယုံကြည်ခိုင်မာ၊ ငြိမ်းချမ်း၍ ကိုယ်ကိုထိန်းသိမ်းကာ ရည်မှန်းချက်ပြည့်စုံသူ ဖြစ်လေ၏။

Verse 5

तस्य भार्या शुचिर्दक्षा नित्यं पतिपरायणा । मनसा वचसा चापि देहेन च पतिव्रता ॥ ५ ॥

သူ၏ဇနီးသည် သန့်ရှင်း၍ ကျွမ်းကျင်ကာ အမြဲတမ်း ခင်ပွန်းကိုသာ အားထားသူ ဖြစ်၏။ စိတ်၊ စကားနှင့် ကိုယ်ခန္ဓာအားလုံးဖြင့်လည်း ပတိဝြတား သစ္စာဝတ္တရားကို ထိန်းသိမ်းလေ၏။

Verse 6

काले दधार सा गर्भं हरितेजॐशसंभवम् । सुषुवे दशमासान्ते पुत्रं तेजस्विनं परम् ॥ ६ ॥

အချိန်တန်သော် သူမသည် ဟရီ၏ တေဇောအံ့သြဖွယ် အစိတ်အပိုင်းမှ ဖြစ်ပေါ်လာသော သားအိမ်ကို ကိုယ်ဝန်ဆောင်လေ၏။ ဆယ်လပြည့်အဆုံးတွင် အလွန်တောက်ပသော သားတော်ကို မွေးဖွားလေ၏။

Verse 7

स ऋषिः परमप्रीतो दृष्ट्वा पुत्रं सुलक्षणम् । जातकं कारयामास मङ्गलं विधिपूर्वकम् ॥ ७ ॥

ထိုရဟန်းသည် မင်္ဂလာလက္ခဏာပြည့်စုံသော သားကို မြင်သော် အလွန်ပျော်ရွှင်လေ၏။ ထို့ကြောင့် ဓမ္မနည်းလမ်းအတိုင်း မွေးဖွားပွဲ (ဇာတက) နှင့် မင်္ဂလာအခမ်းအနားများကို စည်းကမ်းတကျ ဆောင်ရွက်စေ하였다။

Verse 8

स बालो ववृधे तत्र शुक्लपक्ष इवोडुपः । ततस्तु पञ्चमे वर्षे उपनीय मुदान्वितः ॥ ८ ॥

ထိုကလေးသည် ထိုနေရာ၌ လပြည့်တိုးသကဲ့သို့ တဖြည်းဖြည်း ကြီးထွားလာ၏။ ထို့နောက် ငါးနှစ်မြောက်တွင် ပျော်ရွှင်စွာ ဥပနယန (သန့်ရှင်းကြိုးဆွဲ) အခမ်းအနားကို ခံယူလေ၏။

Verse 9

शिक्षां चकार विप्रेन्द्र वैदिकीं धर्मसंहिताम् । नमस्कार्या द्विजाः पुत्र सदा दृष्ट्वा विधानतः ॥ ९ ॥

အို ဗြာဟ္မဏအမြတ်၊ သူသည် ဝေဒသိက္ခာကို ဓမ္မအစုအဝေးအဖြစ် စနစ်တကျ ပြုစုရေးသား하였다။ သားရေ၊ ဒွိဇတို့ကို မြင်သော် စည်းကမ်းအတိုင်း အမြဲ ဂါရဝပြု၍ နမസ്കာရ ပြုရမည်။

Verse 10

त्रिकालं सूर्यमभ्यर्च्य सलिलाञ्जलिदानतः । वैदिकं कर्म कर्तव्यं वेदाध्ययनपूर्वकम् ॥ १० ॥

နေ့၏ သုံးဆုံချိန်တွင် နေဘုရားကို ပူဇော်ကာ ရေကို အန်ဇလိဖြင့် ပူဇော်သက်သေပြု၍၊ ဝေဒကို လေ့လာပြီးနောက် ဝေဒိက ကర్మများကို ဆောင်ရွက်ရမည်။

Verse 11

ब्रह्मचर्येण तपसा पूजनीयो हरिः सदा । निषिद्धं वर्जनीयं स्याद् दुष्टसंभाषणादिकम् ॥ ११ ॥

ဗြဟ္မစရိယာနှင့် တပသဖြင့် ဟရီကို အမြဲ ပူဇော်ထိုက်သည်။ တားမြစ်ထားသမျှကို ရှောင်ကြဉ်ရမည်—အကျင့်ပျက် စကားပြောခြင်း စသဖြင့်။

Verse 12

साधुभिः सह वस्तव्यं विष्णुभक्तिपरैः सदा । न द्वेषः कस्यचित्कार्यः सर्वेषां हितमाचरेत् ॥ १२ ॥

ဗိෂ္ဏုဘက္တိကို အဓိကထားသော သာဓုတို့နှင့် အမြဲ အတူနေထိုင်သင့်သည်။ မည်သူ့အပေါ်မဆို မုန်းတီးခြင်း မပြုရ; အားလုံးအတွက် အကျိုးရှိရာကို ကျင့်သုံးရမည်။

Verse 13

इज्याध्ययनदानानि सदा कार्याणि ते सुत । एवं पित्रा समादिष्टो मार्कण्डेयो मुनीश्वरः ॥ १३ ॥

သားရေ၊ ပူဇော်ခြင်း၊ ဝေဒလေ့လာခြင်း၊ ဒါနပြုခြင်းတို့ကို အမြဲ ဆောင်ရွက်ရမည်။ ထိုသို့ ဖခင်က ညွှန်ကြားသဖြင့် မုနိအရှင် မာရ္ကဏ္ဍေယ မဟာရ္ရှီသည် လိုက်နာ하였다။

Verse 14

चचार धर्मं सततं सदा संचिन्तयन्हरिम् । मार्कण्डेयो महाभागो दयावान्धर्मवत्सलः ॥ १४ ॥

မဟာကံကောင်းသော ရှင်မုနိ မာရကဏ္ဍေယသည် ဓမ္မလမ်းကို အမြဲလိုက်နာ၍ ဟရီကို အစဉ်အမြဲ စိတ်တွင် ဆင်ခြင်နေ၏။ သူသည် ကရုဏာပြည့်ဝ၍ ဓမ္မကို အလွန်ချစ်မြတ်နိုးသူ ဖြစ်၏။

Verse 15

आत्मवान्सत्यसन्धश्च मार्तण्डसदृशप्रभः । वशी शान्तो महाज्ञानी सर्वतत्त्वार्थकोविदः ॥ १५ ॥

သူသည် ကိုယ်တိုင်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်သူ၊ သစ္စာကတိကို မလွဲမသွေ ထိန်းသိမ်းသူ ဖြစ်၍ နေရောင်ကဲ့သို့ တောက်ပ၏။ စည်းကမ်းတကျ၊ ကိုယ်နှင့်စိတ်ကို ထိန်းနိုင်၍ ငြိမ်းချမ်းကာ မဟာပညာရှင်၊ တတ္တဝါအဓိပ္ပါယ်အားလုံးကို ကျွမ်းကျင်သိမြင်သူ ဖြစ်၏။

Verse 16

तपश्चचार परममच्युतप्रीतिकारणम् । आराधितो जगन्नाथो मार्कण्डेयेन धीमता ॥ १६ ॥

ပညာရှိ မာရကဏ္ဍေယသည် အချူတ၏ ကရုဏာကို ရယူရန် ရည်ရွယ်၍ အမြင့်ဆုံး တပသ (အာစတေရီတီ) ကို ကျင့်သုံး하였다။ ထို့ကြောင့် စကြဝဠာ၏ အရှင် ဇဂန္နာထကို သူက အာရాధနာပြုခဲ့၏။

Verse 17

पुराणसंहितां कर्त्तुं दत्तवान्वरमच्युतः । मार्कण्डेयो मुनिस्तस्मान्नारायण इति स्मृतः ॥ १७ ॥

အချူတသည် ပုရာဏသံဟိတာကို စုစည်းရေးသားရန် အခွင့်အရေး (ဗရ) ကို ပေးတော်မူ၏။ ထို့ကြောင့် မုနိ မာရကဏ္ဍေယကို “နာရာယဏ” ဟု မှတ်မိကြ၏။

Verse 18

चिरजीवी महाभक्तो देवदेवस्य चक्रिणः । जगत्येकार्णवीभूते स्वप्रभावं जनार्द्दनः ॥ १८ ॥

အသက်ရှည်သော မဟာဘက္တသည် ဒေဝဒေဝ အရှင် ချက်ကရကိုင်ဆောင်သူအား အလွန်သဒ္ဓါရှိ၏။ ကမ္ဘာလောကတစ်ခုလုံး ရေမဟာသမုဒ္ဒရာတစ်ခုတည်း ဖြစ်သွားသောအခါ၊ သူသည် ဇနာရဒန (ဗိဿနု) ၏ မူလသဘာဝတန်ခိုးကို မြင်တွေ့ခဲ့၏။

Verse 19

तस्य दर्शयितुं विप्रास्तं न संहृतवान्हरिः । मृकण्डुतनयो धीमान्विष्णुभक्तिसमन्वितः ॥ १९ ॥

အို ဗြာဟ္မဏတို့၊ ဟရိသည် သူ့ကို ဥပမာအဖြစ် ထင်ရှားစေရန်အတွက် လောကမှ မရုပ်သိမ်းခဲ့ပါ။ သူသည် မೃကဏ္ဍု၏ ဉာဏ်ပညာရှိသော သား မာရ္ကဏ္ဍေယ ဖြစ်၍ ဗိဿဏုဘက္တိဖြင့် ပြည့်စုံသူ ဖြစ်သည်။

Verse 20

तस्मिञ्जले महाघोरे स्थितवाञ्छीर्णपत्रवत् । मार्कण्डेयः स्थितस्तावद्यावच्छेते हरिः स्वयम् ॥ २० ॥

အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ် ရေပြင်ကြီးထဲ၌ မာရ္ကဏ္ဍေယသည် ခြောက်သွေ့သော ရွက်တစ်ရွက်ကဲ့သို့ မျောလျက် တည်ငြိမ်နေခဲ့သည်။ ဟရိကိုယ်တိုင် ယောဂနိဒ္ရာဖြင့် လဲလျောင်းနေသမျှကာလပတ်လုံးပင်။

Verse 21

तस्य प्रमाणं वक्ष्यामि कालस्य वदतः शृणु । दशभिः पञ्चभिश्चैव निमैषैः परिकीर्तिता ॥ २१ ॥

ယခု ကာလ၏ အတိုင်းအတာကို ငါပြောမည်၊ ငါပြောသည့်အခါ နားထောင်လော့။ ၎င်းကို နိမေෂ ၁၅ ခုဖြင့် ဖွဲ့စည်းသည်ဟု ကြေညာထားသည်။

Verse 22

काष्ठा तत्त्रिंशतो ज्ञेया कला पद्मजनन्दन । तत्त्रिंशतो क्षणो ज्ञेयस्तैः षड्भिर्घटिका स्मृता ॥ २२ ॥

အို ပဒ္မဇ (ဗြဟ္မာ) ၏ ချစ်လှစွာသော သားတော်၊ ကာဋ္ဌာ ၃၀ ကို ကလာ ၁ ခုဟု သိရမည်။ ကလာ ၃၀ ကို က္ṣဏ ၁ ခုဟု သိရမည်။ ထိုက္ṣဏ ၆ ခုဖြင့် ဂဋိကာ ၁ ခုဟု အစဉ်အလာအရ မှတ်ယူကြသည်။

Verse 23

तद्द्वयेन मुहूर्त्तं स्याद्दिनं तत्त्रिंशताभवेत् । त्रिंशद्दिनैर्भवेन्मासः पक्षद्वितयसंयुतः ॥ २३ ॥

ထို ဂဋိကာ ၂ ခုဖြင့် မုဟူရ္တ ၁ ခု ဖြစ်သည်။ မုဟူရ္တ ၃၀ ဖြင့် တစ်နေ့ ဖြစ်လာသည်။ နေ့ ၃၀ ဖြင့် တစ်လ ဖြစ်ပြီး၊ ပက္ခ ၂ ခု (လဆန်းလဆုတ်) ပါဝင်သည်။

Verse 24

ऋतुर्मासद्वयेन स्यात्तत्त्रयेणायनं स्मृतम् । तद्द्वयेन भवेदब्दः स देवानां दिनं भवेत् ॥ २४ ॥

လနှစ်လသည် ရာသီ (ṛtu) ဖြစ်၏။ ရာသီသုံးခုကို အယန (ayana) ဟု ခေါ်၍ တစ်ဝက်နှစ် ဖြစ်၏။ အယနနှစ်ခုဖြင့် နှစ် (abda) ဖြစ်လာပြီး ထိုနှစ်သည် ဒေဝတားတို့၏ တစ်နေ့ ဖြစ်၏။

Verse 25

उत्तरं दिवसं प्राहू रात्रिर्वै दक्षिणायनम् । मानुषेणैव मासेन पितॄणां दिनमुच्यते ॥ २५ ॥

မြောက်ဘက်သွားရာ (uttarāyaṇa) ကို နေ့ဟု ဆိုကြပြီး၊ တောင်ဘက်သွားရာ (dakṣiṇāyana) ကို ညဟု အမှန်တကယ် ဆိုကြ၏။ ထို့ပြင် လူတို့၏ လတစ်လဖြင့်ပင် ပိတೃ (Pitṛs) ဘိုးဘွားတို့၏ “နေ့” ဟု တွက်ကြ၏။

Verse 26

तस्मात्सूर्येन्दुसंयोगे ज्ञातव्यं कल्पमुत्तमम् । दिव्यैर्वर्षसहस्रैर्द्वादशभिर्दैवतं युगम् ॥ २६ ॥

ထို့ကြောင့် နေမင်းနှင့် လမင်းတို့၏ ဆုံစည်းမှုနှင့် ရေတွက်ပုံကို သိမြင်ခြင်းဖြင့် ကလ္ပ (kalpa) ၏ အထူးမြတ်သော အတိုင်းအတာကို သိရမည်။ ဒေဝတ-ယုဂ (daivata-yuga) သည် ဒေဝနှစ် တစ်သောင်းနှစ်ထောင် ပါဝင်၏။

Verse 27

दैवे युगसहस्रे द्वे ब्राह्मः कल्पौ तु तौ नृणाम् । एकसप्ततिसंख्यातैर्दिव्यैर्मन्वन्तरं युगैः ॥ २७ ॥

ဒေဝယုဂ နှစ်ထောင်သည် လူတို့၏ ရေတွက်ပုံအရ ဗြဟ္မာ၏ ကလ္ပ (Brāhma-kalpa) ဖြစ်၏။ ထို့ပြင် မနွန္တရ (manvantara) သည် ဒေဝယုဂ ၇၁ ခုဖြင့် တိုင်းတာကြ၏။

Verse 28

चतुर्द्दशभिरेतैश्च ब्रह्मणो दिवसं मुने । यावत्प्रमाणं दिवसं तावद्रा त्रिः प्रकीर्तिता ॥ २८ ॥

အို မုနိ၊ ဤ မနွန္တရ ၁၄ ခုဖြင့် ဗြဟ္မာ၏ နေ့၏ အရှည်အတိုင်းကို သတ်မှတ်ကြ၏။ ထိုနေ့နှင့် တူညီသော အတိုင်းအတာဖြင့်ပင် ညလည်း ရှိသည်ဟု ကြေညာထား၏။

Verse 29

नाशमायाति विप्रेन्द्र तस्मिन्काले जगत्त्रयम् । मानुषेण सहस्रेण यत्प्रमाणं भवेच्छृणु ॥ २९ ॥

အို ဗြာဟ္မဏအထက်မြတ်သူ၊ ထိုကာလ၌ လောကသုံးပါးသည် ပျက်စီးခြင်းသို့ ရောက်၏။ ယခု လူ့နှစ်ထောင်များဖြင့် ရေတွက်သော ထိုကာလ၏ အတိုင်းအတာကို နားထောင်လော့။

Verse 30

चतुर्युगसहस्राणि ब्रह्मणो दिवसं मुने । तद्वन्मासो वत्सरश्च ज्ञेयस्तस्यापि वेधसः ॥ ३० ॥

အို မုနိ၊ ဗြဟ္မာ၏ တစ်နေ့သည် ယုဂလေးပါး၏ စက်ဝန်းတစ်ထောင်ဖြစ်၏။ ထိုနည်းတူပင် ဖန်ဆင်းရှင် ဝေဓသ၏ လနှင့် နှစ်တို့ကိုလည်း ထိုနေ့များဖြင့် ဖွဲ့စည်းသော အတိုင်းအတာဟု သိမှတ်ရမည်။

Verse 31

परार्द्धद्वयकालस्तु तन्मतेन भवेद्द्विजाः । विष्णोरहस्तु विज्ञेयं तावद्रा त्रिः प्रकीर्तिता ॥ ३१ ॥

အို ဒွိဇတို့၊ ထိုသဘောတရားအရ ပရာအာဓ္ဓ နှစ်ခု၏ ကာလအတိုင်းအတာကို သိမှတ်ရမည်။ ထိုအတိုင်းပင် “ဗိဿနု၏ နေ့” ဟူသည်လည်း ထိုမတ်တပ်ဖြစ်ကြောင်း သိရမည်။ ထို့ပြင် သူ၏ ညသည်လည်း သုံးပိုင်းဟု ကြေညာထားသည်။

Verse 32

मृकण्डुतनयस्तावत्स्थितः संजीर्णपर्णवत् । तस्मिन्घोरे जलमये विष्णुशक्त्युपबृंहितः । आत्मानं परमं ध्यायन्स्थितवान्हरिसन्निधौ ॥ ३२ ॥

ထို့နောက် မೃကဏ္ဍု၏ သားသည် ခြောက်သွေ့သည့် ရွက်ကဲ့သို့ မလှုပ်မရှား တည်နေ၏။ ထိုကြောက်မက်ဖွယ် ရေပြည့်လျှံသော အကျယ်အဝန်း၌ ဗိဿနု၏ သက္တိအားဖြင့် ထောက်ပံ့ခံရကာ ဟရိ၏ နီးကပ်တော်မူရာ၌ အမြင့်ဆုံး အတ္တမန်ကို သမాధိဖြင့် တွေးတောလျက် တည်နေ하였다။

Verse 33

अथ काले समायाते योगनिद्रा विमोचितः । सृष्टवान्ब्रह्मरूपेण जगदेतच्चराचरम् ॥ ३३ ॥

ထို့နောက် သတ်မှတ်ကာလ ရောက်လာသောအခါ ယောဂနိဒ္ဒရာမှ လွတ်မြောက်၍၊ ဗြဟ္မာရূপကို ခံယူကာ လှုပ်ရှားသည့်အရာနှင့် မလှုပ်ရှားသည့်အရာ အပါအဝင် ဤလောကတစ်ခုလုံးကို ဖန်ဆင်းတော်မူ၏။

Verse 34

संहृतं तु जलं वीक्ष्य सृष्टं विश्वं मृकण्डुजः । विस्मितः परमप्रीतो ववन्दे चरणौ हरेः ॥ ३४ ॥

ရေများ ဆုတ်ခွာသွားပြီး စကြဝဠာ ဖန်ဆင်းပြီးစီးနေသည်ကို မြင်လျှင် မೃကဏ္ဍု၏ သားသည် အံ့ဩ၍ အမြင့်ဆုံး ဝမ်းမြောက်ခြင်းဖြင့် ဟရီ၏ ခြေတော်တို့ကို ဦးချကန်တော့하였다။

Verse 35

शिरस्यञ्जलिमाधाय मार्कण्डेयो महामुनिः । तुष्टाव वाग्भिरिष्टाभिः सदानन्दैकविग्रहम् ॥ ३५ ॥

မဟာမုနိ မာရ္ကဏ္ဍေယသည် လက်နှစ်ဖက်ကို ပေါင်း၍ ခေါင်းပေါ်တင်ကာ အမြဲတမ်း အာနန္ဒတစ်ပါးတည်းဖြစ်သော ရုပ်သဘောရှိတော်မူသူကို ချစ်မြတ်နိုးသော ဆုတောင်းစကားများဖြင့် ချီးမွမ်းတော်မူ하였다။

Verse 36

मार्कण्डेय उवाच । सहस्रशिरसं देवं नारायणमनामयम् । वासुदेवमनाधारं प्रणतोऽस्मि जनार्दनम् ॥ ३६ ॥

မာရ္ကဏ္ဍေယက ဆိုသည်—အနာမယဖြစ်သော နာရာယဏ၊ ဝါစုဒေဝ၊ ထောင်ခေါင်းရှိသော ဒေဝကို၊ အပြင်အထောက်အပံ့မရှိသော ဇနာရ္ဒနကို ငါ ဦးချကန်တော့၏။

Verse 37

अमेयमजरं नित्यं सदानन्दैकविग्रहम् । अप्रतर्क्यमनिर्द्देश्यं प्रणतोऽस्मि जनार्दनम् ॥ ३७ ॥

အတိုင်းအတာမရှိ၊ မမွေးဖွား၊ မအို၊ နိတျတံ; အမြဲတမ်း အာနန္ဒတစ်ပါးတည်းဖြစ်သော ရုပ်သဘောရှိတော်မူသူ; အကြောင်းတရားဖြင့် မမှီနိုင်၊ ဖော်ပြမရသော ဇနာရ္ဒနကို ငါ ဦးချကန်တော့၏။

Verse 38

अक्षरं परमं नित्यं विश्वाक्षं विश्वसम्भवम् । सर्वतत्त्वमयं शान्तं प्रणतोऽस्मि जनार्दनम् ॥ ३८ ॥

မပျက်မယွင်းသော အမြင့်ဆုံး နိတျတံ; စကြဝဠာကို မြင်တော်မူသော အရှင်၊ စကြဝဠာ၏ မူလဖြစ်တော်မူသူ; တတ္တဝများအားလုံးဖြင့် ပြည့်စုံ၍ ငြိမ်းချမ်းတော်မူသော ဇနာရ္ဒနကို ငါ ဦးချကန်တော့၏။

Verse 39

पुराणं पुरुषं सिद्धं सर्वज्ञानैकभाजनम् । परात्परतरं रूपं प्रणतोऽस्मि जनार्दनम् ॥ ३९ ॥

အမြဲတည်မြဲ၍ ပြည့်စုံသော အမြင့်ဆုံးပုရုෂ၊ ပုရာဏာတော်ကိုယ်တိုင်၊ ဉာဏ်အားလုံး၏ တစ်ခုတည်းသော အာခံအိုးဖြစ်တော်မူ၍ အလွန်အမြင့်ထက်တောင် လွန်ကဲသော ရူပတော်ရှိသည့် ဇနာရ္ဒန (Janārdana) ထံ ငါ ဦးချ၍ ပူဇော်ပါ၏။

Verse 40

परं ज्योतिः परं धाम पवित्रं परमं पदम् । सर्वैकरूपं परमं प्रणतोऽस्मि जनार्दनम् ॥ ४० ॥

သင်သည် အမြင့်ဆုံးအလင်း၊ အမြင့်ဆုံးအိမ်တော်၊ အလွန်သန့်စင်စေသောအရာ—အမြင့်ဆုံးပဒတော် ဖြစ်တော်မူ၏။ အရာအားလုံးအတွင်း တစ်ရူပတည်းဖြင့် တည်ရှိသော အမြင့်ဆုံးသော ဇနာရ္ဒန (Janārdana) ထံ ငါ ဦးချ၍ ပူဇော်ပါ၏။

Verse 41

तं सदानन्दचिन्मात्रं पराणां परमं पदम् । सर्वं सनातनं श्रेष्ठं प्रणतोऽस्मि जनार्दनम् ॥ ४१ ॥

အမြဲပျော်ရွှင်သော စိတ်သန့်ရှင်းသက်သက်ဖြစ်တော်မူ၍ အရာအားလုံးထက် လွန်ကဲသော အမြင့်ဆုံးပဒတော်၊ အလုံးစုံကို ဖြန့်ကျက်လျက် အနန္တကာလတည်မြဲသော သစ္စာတရား၊ အမြင့်မြတ်ဆုံးဖြစ်တော်မူသော ဇနာရ္ဒန (Janārdana) ထံ ငါ ဦးချ၍ ပူဇော်ပါ၏။

Verse 42

सगुणं निर्गुणं शान्तं मायाऽतीतं सुमायिनम् । अरूपं बहुरूपं तं प्रणतोऽस्मि जनार्दनम् ॥ ४२ ॥

ဂုဏ်သတ္တိရှိတော်မူသကဲ့သို့ ဂုဏ်သတ္တိကင်းလွတ်တော်မူ၍ ငြိမ်းချမ်းတော်မူသည်; မာယာကို လွန်ကဲသော်လည်း မာယာ၏ အရှင်ဖြစ်တော်မူသည်; ရူပမရှိသော်လည်း ရူပအမျိုးမျိုးဖြင့် ထင်ရှားတော်မူသော ဇနာရ္ဒန (Janārdana) ထံ ငါ ဦးချ၍ ပူဇော်ပါ၏။

Verse 43

यत्र तद्भगवान्विश्वं सृजत्यवति हन्ति च । तमादिदेवमीशानं प्रणतोऽस्मि जनार्दनम् ॥ ४३ ॥

ဤလောကကို ဖန်ဆင်း၍ ထိန်းသိမ်းကာ နောက်ဆုံးတွင် ဖျက်သိမ်းတော်မူသော ဘဂဝန်၏ အားလုံးသည် ထိုအတွင်း၌ တည်ရှိသည့် အာဒိဒေဝ၊ အမြင့်ဆုံးအုပ်စိုးရှင် ဇနာရ္ဒန (Janārdana) ထံ ငါ ဦးချ၍ ပူဇော်ပါ၏။

Verse 44

परेश परमानन्द शरणागतवत्सल । त्राहि मां करुणासिन्धो मनोतीत नमोऽस्तु ते ॥ ४४ ॥

အို အမြင့်မြတ်သခင်၊ အမြင့်ဆုံးသော အာနန္ဒ၊ ခိုလှုံလာသူတို့ကို ချစ်ခင်ကာကွယ်တော်မူသောအရှင်—ကျွန်ုပ်ကို ကယ်တင်တော်မူပါ။ ကရုဏာပင်လယ်တော်၊ စိတ်ထက်လွန်သောအရှင်—သင့်အား နမസ്കာရပါ၏။

Verse 45

एवं स्तुवन्तं विप्रेन्द्रं मार्कण्डेयं जगद्गुरुम् । उवाच परया प्रीत्या शंखचक्रगदाधरः ॥ ४५ ॥

ဤသို့ ချီးမွမ်းနေသော ဗြာဟ္မဏအထွတ် မာရ္ကဏ္ဍေယ—လောက၏ဂုရုကို—သင်္ခ၊ စက္ကရ၊ ဂဒါ ကိုင်ဆောင်တော်မူသော ဘုရားသခင်သည် အလွန်မြတ်သော ပီတိဖြင့် မိန့်တော်မူ၏။

Verse 46

श्रीभगवानुवाच । लोके भागवता ये च भगवद्भक्तमानसाः । तेषां तुष्टो न सन्देहो रक्षाम्येतांश्च सर्वदा ॥ ४६ ॥

သီရိဘဂဝန် မိန့်တော်မူသည်—“လောက၌ ဘဂဝတားဖြစ်၍ ဘုရားသခင်ကို ချစ်မြတ်နိုးသော စိတ်နှလုံးရှိသူများ၊ ထို့ပြင် ဘဂဝန်၏ ဘက္တများ၌ စိတ်စူးစိုက်နေသူများကို ငါနှစ်သက်သည်မှာ သံသယမရှိ။ ငါသည် သူတို့ကို အမြဲကာကွယ်မည်” ဟု။

Verse 47

अहमेव द्विजश्रेष्ठ नित्यं प्रच्छन्नविग्रहः । भगवद्भक्तरूपेण लोकान्रक्षामि सर्वदा ॥ ४७ ॥

အို ဒွိဇအထွတ်၊ ငါတစ်ဦးတည်းပင် အမြဲတမ်း ဖုံးကွယ်သော ရုပ်သဏ္ဍာန်ဖြင့် တည်ရှိ၏။ ဘဂဝန်၏ ဘက္တအဖြစ် ရုပ်ယူကာ လောကများကို အမြဲကာကွယ်၏။

Verse 48

मार्कण्डेय उवाच । किं लक्षणा भागवता जायन्ते केन कर्म्मणा । एतदिच्छाम्यहं श्रोतुं कौतूहलपरो यतः ॥ ४८ ॥

မာရ္ကဏ္ဍေယ မိန့်သည်—“ဘဂဝတားတို့၏ ထင်ရှားသော လက္ခဏာများသည် အဘယ်နည်း။ မည်သို့သော ကမ္မဖြင့် သူတို့ ဖြစ်ပေါ်လာသနည်း။ ကျွန်ုပ်သည် စိတ်ဝင်စားမှုကြီးလှသဖြင့် ဤအကြောင်းကို ကြားလိုပါသည်” ဟု။

Verse 49

श्रीभगवानुवाच । लक्षणं भागवतानां शृणुष्व मुनिसत्तम । वक्तुं तेषां प्रभावं हि शक्यते नाब्दकोटिभिः ॥ ४९ ॥

ဘုရားသခင် မိန့်တော်မူသည်— «အို မုနိသတ္တမ၊ ဘာဂဝတများ (ဘုရား၏ ဘက္တ) ၏ လက္ခဏာကို နားထောင်လော့။ အမှန်တကယ် သူတို့၏ မဟာဂုဏ်ကို စကားကောဋိများဖြင့်ပင် အပြည့်အဝ မဖော်ပြနိုင်»။

Verse 50

ये हिताः सर्वजन्तूनां गतासूया अमत्सराः । वशिनो निस्पृहाः शान्तास्ते वै भागवतोत्तमाः ॥ ५० ॥

သတ္တဝါအားလုံး၏ ကောင်းကျိုးကို ရည်ရွယ်သူ၊ မနာလိုမှုကင်း၍ မကောက်ကျစ်မုန်းတီးမှုကင်းသူ၊ ကိုယ်ကိုထိန်းချုပ်နိုင်သူ၊ လိုချင်တပ်မက်မှုမရှိသူ၊ စိတ်ငြိမ်းချမ်းသူ—ထိုသူတို့သည် အမြင့်ဆုံး ဘာဂဝတများ ဖြစ်ကြသည်။

Verse 51

कर्म्मणा मनसा वाचा परपीडां न कुर्वते । अपरिग्रहशीलाश्च ते वै भागवताः स्मृताः ॥ ५१ ॥

အလုပ်ဖြင့်လည်းကောင်း၊ စိတ်ဖြင့်လည်းကောင်း၊ စကားဖြင့်လည်းကောင်း အခြားသူကို မနာကျင်စေသူ၊ ထို့ပြင် ပိုင်ဆိုင်မှုကို မကပ်လှုပ်သူ—ထိုသူတို့ကို အမှန်တကယ် ဘာဂဝတဟု မှတ်ယူကြသည်။

Verse 52

सत्कथाश्रवणे येषां वर्त्तते सात्विकी मतिः । तद्भक्तविष्णुभक्ताश्च ते वै भागवतोत्तमाः ॥ ५२ ॥

သန့်ရှင်းသော (စတ္တဝိက) ဉာဏ်သည် သတ္ကထာ—သန့်ရှင်းသော ဓမ္မကထာများကို နားထောင်ခြင်း၌ တည်နေသူ၊ ထို့ပြင် ဘုရား၏ ဘက္တများကိုလည်းကောင်း၊ သခင် ဗိဿနုကိုလည်းကောင်း ချစ်ခင်ယုံကြည်သူ—ထိုသူတို့သည် အမြင့်ဆုံး ဘာဂဝတများ ဖြစ်ကြသည်။

Verse 53

मातापित्रोश्च शुश्रूषां कुर्वन्ति ये नरोत्तमाः । गङ्गाविश्वेश्वरधिया ते वै भागवतोत्तमाः ॥ ५३ ॥

မိခင်ဖခင်ကို ချစ်ခင်လေးစားစွာ ပြုစုဝန်ဆောင်သူ အကောင်းဆုံးသော လူသားတို့သည်—ထိုဝန်ဆောင်မှုကို ဂင်္ဂါမြစ်နှင့် စကြဝဠာ၏ အရှင်တော်ကို ရိုသေသကဲ့သို့ သန့်ရှင်းမြတ်နိုးစွာ ထင်မြင်သူ—အမြင့်ဆုံး ဘာဂဝတများ ဖြစ်ကြသည်။

Verse 54

ये तु देवार्चनरता ये तु तत्साधकाः स्मृताः । पूजां दृष्ट्वानुमोदन्ते ते वै भागवतोत्तमाः ॥ ५४ ॥

ဘုရား(ဘဂဝန်)ကို ပူဇော်အာရాధနာပြုခြင်း၌ ပျော်ရွှင်သူများနှင့် ထိုပူဇော်မှုကို လက်တွေ့ကျင့်သုံးသူများ—ပူဇော်မှုကို မြင်လျှင် ဝမ်းမြောက်၍ အနုမောဒနာပြုသူတို့သည် အမှန်တကယ် ဘာဂဝတတို့အနက် အမြင့်မြတ်ဆုံး ဖြစ်ကြသည်။

Verse 55

व्रतिनां च यतीनां च परिचर्यापराश्च ये । वियुक्तपरनिन्दाश्च ते वै भागवतोत्तमाः ॥ ५५ ॥

ဝရတကို ထိန်းသိမ်းသူများနှင့် ယတီ(သံဃာသဘော ရဟန်းတော်)တို့ကို စေတနာဖြင့် ပြုစုဝန်ဆောင်သူများ၊ အခြားသူကို အပြစ်တင်ကဲ့ရဲ့ခြင်းမှ ကင်းလွတ်သူများ—သူတို့သည် ဘဂဝန်၏ ဘာဂဝတတို့အနက် အမြင့်မြတ်ဆုံး ဖြစ်ကြသည်။

Verse 56

सर्वेषां हितवाक्यानि ये वदन्ति नरोत्तमाः । ये गुणग्राहिणो लोके ते वै भागवताः स्मृताः ॥ ५६ ॥

လူတို့အနက် အကောင်းဆုံးဖြစ်၍ အားလုံးအတွက် အကျိုးရှိသော စကားကို ပြောသူများ၊ ဤလောက၌ အခြားသူ၏ ကောင်းဂုဏ်ကို မြင်တတ်၍ ချီးမွမ်းတတ်သူများ—သူတို့ကို ဘာဂဝတ (စစ်မှန်သော ဘုရားသခင်၏ သစ္စာရှိ) ဟု မှတ်ယူကြသည်။

Verse 57

आत्मवत्सर्वभूतानि ये पश्यन्ति नरोत्तमाः । तुल्याः शत्रुषु मित्रेषु ते वै भागवतोत्तमाः ॥ ५७ ॥

လူတို့အနက် အကောင်းဆုံးဖြစ်၍ သတ္တဝါအားလုံးကို ကိုယ့်ကိုယ်တိုင်ကဲ့သို့ မြင်သူများ၊ ရန်သူနှင့် မိတ်ဆွေတို့အပေါ် တူညီသော စိတ်ထားဖြင့် တည်ကြည်သူများ—သူတို့သည် အမှန်တကယ် ဘာဂဝတတို့အနက် အမြင့်မြတ်ဆုံး ဖြစ်ကြသည်။

Verse 58

धर्म्मशास्त्रप्रवक्तारः सत्यवाक्यरताश्च ये । सतां शुश्रूषवो ये च ते वै भागवतोत्तमाः ॥ ५८ ॥

ဓမ္မရှာစတြာများကို ဟောပြောရှင်းလင်းသူများ၊ အမှန်တရားကို ပြောဆိုရာ၌ ပျော်ရွှင်သူများ၊ သီလဝန်သူတော်ကောင်းများကို လေးစားစွာ ဝန်ဆောင်သူများ—သူတို့သည် ဘာဂဝတတို့အနက် အမြင့်မြတ်ဆုံး ဖြစ်ကြသည်။

Verse 59

व्याकुर्वते पुराणानि तानि शृण्वन्ति ये तथा । तद्वक्तरि च भक्ता ये ते वै भागवतोत्तमाः ॥ ५९ ॥

ပုရာဏာတို့ကို ဟောကြားရှင်းလင်းသူများ၊ ထိုဟောကြားချက်ကို နားထောင်သူများ၊ ထိုတရားဟောသူအပေါ် ဘက္တိရှိသူများ—ထိုသူတို့သည် အမှန်တကယ် ဘဂဝန်၏ ဘာဂဝတတို့အနက် အမြင့်မြတ်ဆုံး ဖြစ်ကြသည်။

Verse 60

ये गोब्राह्मणशुश्रूषां कुर्वते सततं नराः । तीर्थयात्रापरा ये च ते वै भागवतोत्तमाः ॥ ६० ॥

နွားများနှင့် ဗြာဟ္မဏများကို အမြဲတမ်း စေဝာပြုသူများ၊ ထို့ပြင် တီရ္ထယာထရာ (ဘုရားဖူးခရီး) ကို အလေးထား၍ သွားလာသူများ—ထိုသူတို့သည် အမှန်တကယ် ဘာဂဝတတို့အနက် အကောင်းဆုံး ဖြစ်ကြသည်။

Verse 61

अन्येषामुदयं दृष्ट्वा येऽभिनंदन्ति मानवाः । हरिनामपरा ये च ते वै भागवतोत्तमाः ॥ ६१ ॥

အခြားသူတို့၏ တိုးတက်အောင်မြင်မှုကို မြင်လျှင် မနာလိုဘဲ ဝမ်းမြောက်ချီးမွမ်းသူများ၊ ထို့ပြင် ဟရီ၏ နာမတော်ကိုသာ အားထား၍ ဘက္တိပြုသူများ—ထိုသူတို့သည် အမှန်တကယ် ဘာဂဝတတို့အနက် အမြင့်မြတ်ဆုံး ဖြစ်ကြသည်။

Verse 62

आरामारोपणरतास्तडागपरिरक्षकाः । कासारकूपकर्तारस्ते वै भागवतोत्तमाः ॥ ६२ ॥

ဥယျာဉ်များ စိုက်ပျိုးတည်ဆောက်ရာ၌ ပျော်ရွှင်သူများ၊ ကန်များနှင့် ရေကန်အိုင်များကို ထိန်းသိမ်းကာကွယ်သူများ၊ အိုင်များနှင့် ရေတွင်းများကို တည်ဆောက်သူများ—ထိုသူတို့သည် အမှန်တကယ် ဘာဂဝတတို့အနက် အမြင့်မြတ်ဆုံး ဖြစ်ကြသည်။

Verse 63

ये वै तडागकर्तारो देवसद्मानि कुर्वते । गायत्रीनिरता ये च ते वै भागवतोत्तमाः ॥ ६३ ॥

အများအကျိုးအတွက် ကန်များကို တည်ဆောက်သူများ၊ ဒေဝတို့၏ အိမ်တော်များ (ဘုရားကျောင်း/မন্দိရ) ကို ဆောက်လုပ်သူများ၊ နှင့် ဂါယတြီ မန္တရကို အမြဲတမ်း ရွတ်ဆိုဘက်တိပြုသူများ—ထိုသူတို့သည် အမှန်တကယ် ဘာဂဝတတို့အနက် အမြင့်မြတ်ဆုံး ဖြစ်ကြသည်။

Verse 64

येऽभिनन्दन्ति नामानि हरेः श्रुत्वाऽतिहर्षिताः । रोमाञ्चितशरीराश्च ते वै भागवतोत्तमाः ॥ ६४ ॥

ဟရီ (Hari) ၏နာမတော်များကို ကြားသော် အလွန်ဝမ်းမြောက်၍ ချီးမွမ်းအော်ဟစ်ကာ ကိုယ်ခန္ဓာတွင် ကြက်သီးထသကဲ့သို့ တုန်လှုပ်လာသူတို့သည် အမှန်တကယ် ဘာဂဝတောတ္တမ (အမြင့်မြတ်ဆုံး ဘာဂဝတ) များဖြစ်ကြသည်။

Verse 65

तुलसीकाननं दृष्ट्वा ये नमस्कुर्वते नराः । तत्काष्ठाङ्कितकर्णा ये ते वै भागवतोत्तमाः ॥ ६५ ॥

တူလစီ (Tulasī) တောအုပ်ကို မြင်သော် ကန်တော့နမസ്കာပြုသူတို့နှင့် ထိုသန့်ရှင်းသော သစ်သားဖြင့် နားကို အမှတ်အသား/အလှဆင်ထားသူတို့သည် အမှန်တကယ် ဘာဂဝတောတ္တမ များဖြစ်ကြသည်။

Verse 66

तुलसीगन्धमाघ्राय सन्तोषं कुर्वते तु ये । तन्मूलमृतिकां ये च ते वै भागवतोत्तमाः ॥ ६६ ॥

တူလစီ (Tulasī) ၏အနံ့သန့်ရှင်းကို ရှူရှိုက်ရုံဖြင့်ပင် စိတ်ကျေနပ်ပျော်ရွှင်လာသူတို့နှင့်၊ ထိုအမြစ်အနီးရှိ သန့်ရှင်းသော မြေမှုန့်ကိုလည်း ရိုသေမြတ်နိုးသူတို့သည် အမှန်တကယ် ဘာဂဝတောတ္တမ များဖြစ်ကြသည်။

Verse 67

आश्रमाचारनिरतास्तथैवातिथिपूजकाः । ये च वेदार्थवक्तारस्ते वै भागवतोत्तमाः ॥ ६७ ॥

အာရှရမ (āśrama) များ၏ သင့်လျော်သော အကျင့်အကြံကို စွဲမြဲစွာ လိုက်နာသူတို့၊ ဧည့်သည်ကိုလည်း ရိုသေကာ ပူဇော်သူတို့၊ ထို့ပြင် ဝေဒ (Veda) ၏ အဓိပ္ပါယ်ကို ရှင်းလင်းဟောပြောနိုင်သူတို့သည် အမှန်တကယ် ဘာဂဝတောတ္တမ များဖြစ်ကြသည်။

Verse 68

शिवप्रियाः शिवासक्ताः शिवपादार्च्चने रताः । त्रिपुण्ड्रधारिणो ये च ते वै भागवतोत्तमाः ॥ ६८ ॥

ရှီဝ (Śiva) ကို ချစ်မြတ်နိုးသူ၊ ရှီဝ၌ စိတ်ကပ်လျက်ရှိသူ၊ ရှီဝ၏ ခြေတော်ကို ပူဇော်အာရాధနာ၌ မျှော်လင့်စွာ နစ်မြုပ်သူ၊ ထို့ပြင် တြိပုဏ္ဍရ (tripuṇḍra) အဖြူဖျာသုံးကြောင်းကို ကိုယ်ပေါ်တွင် ဆောင်ထားသူတို့သည် အမှန်တကယ် ဘာဂဝတောတ္တမ များဖြစ်ကြသည်။

Verse 69

व्याहरन्ति च नामानि हरेः शम्भोर्महात्मनः । रुद्रा क्षालंकृता ये च ते वै भागवतोत्तमाः ॥ ६९ ॥

ဟရီ၏ နာမတော်နှင့် မဟာစိတ်ရှိသော သမ္ဘု (ရှီဝ) ၏ နာမတော်ကို အမြဲတမ်း ထုတ်ဖော်ရွတ်ဆိုသူတို့၊ ထိုသို့ ဂုဏ်တော်ဖြင့် အလှဆင်ထားသော ရုဒ္ဒရတို့သည် အမှန်တကယ် ဘဂဝန်၏ ဘာဂဝတအထွတ်အမြတ် ဖြစ်ကြသည်။

Verse 70

ये यजन्ति महादेवं क्रतुभिर्बहुदक्षिणैः । हरिं वा परया भक्त्या ते वै भागवतोत्तमाः ॥ ७० ॥

အလှူဒါနများစွာနှင့်အတူ ကရတုယဇ္ဉများဖြင့် မဟာဒေဝကို ပူဇော်သူတို့၊ သို့မဟုတ် အမြင့်မြတ်ဆုံးသော ဘက္တိဖြင့် ဟရီကို ပူဇော်သူတို့—ထိုသူတို့သည် အမှန်တကယ် ဘာဂဝတအထွတ်အမြတ် ဖြစ်ကြသည်။

Verse 71

विदितानि च शास्त्राणि परार्थं प्रवदन्ति ये । सर्वत्र गुणभाजो ये ते वै भागवताः स्मृताः ॥ ७१ ॥

သမ္မာကျမ်းများကို နားလည်သိမြင်ပြီး အခြားသူတို့၏ အကျိုးအတွက် သင်ကြားဟောပြောသူတို့၊ နေရာတိုင်းတွင် ကုသိုလ်ဂုဏ်ကို မျှဝေခံစားသူတို့—ထိုသူတို့ကို «ဘာဂဝတ» ဟု မှတ်ယူကြသည်။

Verse 72

शिवे च परमेशे च विष्णौ च परमात्मनि । समबुद्ध्या प्रवर्त्तन्ते ते वै भागवताः स्मृताः ॥ ७२ ॥

ရှီဝ (ပါရမေရှဝရ) နှင့် ဗိဿနု (ပါရမာတ္မာ) တို့အပေါ် တူညီသော ဉာဏ်သဘောနှင့် ရိုသေမှုဖြင့် ပြုမူနေထိုင်သူတို့—ထိုသူတို့ကို «ဘာဂဝတ» ဟု မှတ်ယူကြသည်။

Verse 73

शिवाग्निकार्यनिरताः पञ्चाक्षरजपे रताः । शिवध्यानरता ये च ते वै भागवतोत्तमाः ॥ ७३ ॥

ရှီဝအတွက် မီးပူဇော်ပွဲများတွင် အမြဲတမ်း အားထုတ်သူတို့၊ ငါးအက္ခရာ မန္တရ (ပဉ္စာက္္ရှရ) ကို ဂျပ ရွတ်ဆိုရာတွင် ပျော်ရွှင်သူတို့၊ ရှီဝကို ဓျာနတွင် စူးစိုက်နေသူတို့—ထိုသူတို့သည် အမှန်တကယ် ဘာဂဝတအထွတ်အမြတ် ဖြစ်ကြသည်။

Verse 74

पानीयदाननिरता येऽन्नदानरतास्तथा । एकादशीव्रतरता ते वै भागवतोत्तमाः ॥ ७४ ॥

သောက်ရေကို လှူဒါန်းရန် အမြဲတမ်းစိတ်အားထက်သန်သူများ၊ အစာကိုလည်း လှူဒါန်းခြင်း၌ ပျော်ရွှင်သူများ၊ ဧကာဒသီ ဝရတကို တည်ကြည်စွာ ထိန်းသိမ်းသူများ—ထိုသူတို့သည် ဘဂဝန်၏ ဘာဂဝတ ဘက္တတို့အနက် အမြတ်ဆုံး ဖြစ်ကြသည်။

Verse 75

गोदाननिरता ये च कन्यादानरताश्च ये । मदर्थं कर्म्मकर्त्तारस्ते वै भागवतोत्तमाः ॥ ७५ ॥

နွားလှူဒါန်းခြင်း၌ အမြဲတမ်းစိတ်အားထက်သန်သူများ၊ သမီးကို မင်္ဂလာပေးလှူခြင်း၌လည်း စိတ်အားထက်သန်သူများ၊ ထိုကောင်းမှုများကို ငါ့အတွက်ဟူ၍ ပြုလုပ်သူများ—ထိုသူတို့သည် ဘဂဝန်၏ ဘာဂဝတ ဘက္တတို့အနက် အမြတ်ဆုံး ဖြစ်ကြသည်။

Verse 76

एते भागवता विप्र केचिदत्र प्रकीर्तिताः । मयाऽपि गदितुं शक्या नाब्दकोटिशतैरपि ॥ ७६ ॥

အို ဗြာဟ္မဏ၊ ဤနေရာတွင် ဘဂဝန်၏ ဘာဂဝတဘက္တတို့ထဲမှ အချို့ကိုသာ ဖော်ပြထားသည်။ ငါတောင်မှ အပြည့်အစုံ ပြောဆိုရမည်ဆိုလျှင်—နှစ်ပေါင်း ကုဋေရာချီပင် ဖြစ်စေ မပြည့်စုံနိုင်။

Verse 77

तस्मात्त्वमपि विप्रेन्द्र सुशीलो भव सर्वदा । सर्वभूताश्रयो दान्तो मैत्रो धर्म्मपरायणः ॥ ७७ ॥

ထို့ကြောင့် အို ဗြာဟ္မဏတို့အနက် အမြတ်ဆုံး၊ သင်လည်း အမြဲတမ်း သီလသမာဓိကောင်းမွန်သူ ဖြစ်ပါစေ။ သတ္တဝါအားလုံး၏ အားကိုးရာ ဖြစ်၍ ကိုယ်ကိုထိန်းချုပ်နိုင်သူ၊ မေတ္တာပြည့်ဝသူ၊ ဓမ္မ၌ တည်ကြည်သူ ဖြစ်ပါစေ။

Verse 78

पुनर्युगान्तपर्य्यन्तं धर्म्मं सर्वं समाचरन् । मन्मूर्तिध्याननिरतः परं निर्वाणमाप्स्यसि ॥ ७८ ॥

ယုဂအဆုံးတိုင်အောင် ဓမ္မအားလုံးကို ထပ်ခါထပ်ခါ ကျင့်သုံးလျက်၊ ငါ၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ဓ്യာနပြုခြင်း၌ အမြဲတမ်း နစ်မြုပ်နေပါက၊ သင်သည် အမြင့်ဆုံး နိဗ္ဗာန်ကို ရောက်လိမ့်မည်။

Verse 79

एवं मृकण्डुपुत्रस्य स्वभक्तस्य कृपानिधिः । दत्त्वा वरं स देवेशस्तत्रैवान्तरधीयत ॥ ७९ ॥

ဤသို့ မೃကဏ္ဍု၏သားတော်၊ မိမိ၏သစ္စာရှိသော ဘက္တိဝန်ထမ်းကို ကရုဏာသမုဒ္ဒရာဖြစ်သော ဘုရားသခင်က အလိုတော်ပြည့်စုံစေသော အပေးအယူ (ဗရ) ကို ပေးတော်မူပြီး၊ ထိုနေရာတည်းကပင် ဒေဝတို့၏အရှင်သည် ပျောက်ကွယ်သွားတော်မူ၏။

Verse 80

मार्कण्डेयो महाभागो हरिभक्तिरतः सदा । चचार परमं धर्ममीजे च विधिवन्मखैः ॥ ८० ॥

မဟာကံကောင်းသူ ရှင်မားကဏ္ဍေယ၊ ဟရိအပေါ် ဘက္တိ၌ အမြဲတမ်းတည်ရှိ၍ အမြင့်ဆုံးသော ဓမ္မကို ကျင့်သုံးကာ၊ သာသနာကျမ်းညွှန်သည့်အတိုင်း စည်းကမ်းပြည့်စုံသော ယဇ္ဉများကိုလည်း ပြုလုပ်လေ၏။

Verse 81

शालग्रामे महाक्षेत्रे तताप परमं तपः । ध्यानक्षपितकर्मा तु परं निर्वाणमाप्तवान् ॥ ८१ ॥

ရှာလဂြာမ မဟာက்ஷೇತ್ರ၌ အမြင့်ဆုံးသော တပစ်ကို ဆောင်ရွက်လေ၏။ သမာဓိဖြင့် ကမ္မတို့ကို ချွတ်ယွင်းပျောက်ကင်းစေပြီးနောက် အထွတ်အထိပ် နိဗ္ဗာန်ကို ရရှိတော်မူ၏။

Verse 82

तस्माज्जन्तुषु सर्वेषु हितकृद्धरिपूजकः । ईप्सितं मनसा यद्यत्तत्तदाप्नोत्यसंशयम् ॥ ८२ ॥

ထို့ကြောင့် ဟရိကို ပူဇော်ကာ သတ္တဝါအားလုံးအပေါ် အကျိုးပြုသူသည် မိမိနှလုံးသား၌ ဆန္ဒရှိသမျှကို သံသယမရှိဘဲ အမှန်တကယ် ရရှိလိမ့်မည်။

Verse 83

सनक उवाच । एतत्सर्वं निगदितं त्वया पृष्टं द्विजोत्तम । भगवद्भक्तिमाहात्म्यं किमन्यच्छ्रोतुमिच्छसि ॥ ८३ ॥

သနကက ပြောသည်— “ဒွိဇတို့အထဲမှ အမြတ်ဆုံးရေ၊ သင်မေးမြန်းသမျှကို ငါပြောပြီးပြီ—ဘုရားသခင်အပေါ် ဘက္တိ၏ မဟာတန်ခိုးကိုပင်။ နောက်ထပ် ဘာကို ကြားလိုသနည်း?”

Verse 84

इति श्रीबृहन्नारदीयपुराणे पूर्वभागे प्रथमपादे मार्कण्डेयवर्णनं नाम पञ्चमोऽध्यायः ॥ ५ ॥

ဤသို့ဖြင့် မြတ်စွာသော ဘృဟန်-နာရဒီယ ပုရာဏ၏ ပူရ္ဝ-ဘာဂ အတွင်း ပထမပဒ၌ «မာရ္ကဏ္ဍေယ၏ ဖော်ပြချက်» ဟူသော ပဉ္စမအခန်း ပြီးဆုံး၏။