The Origin of the Gaṅgā and the Gods’ Defeat Caused by Bali

Verse 1

नारद उवाच । विष्णुपादाग्रसंभूता या गङ्गेत्यभिधीयते । तदुत्पत्तिं वद भ्रातरनुग्राह्योऽस्मि ते यदि ॥ १ ॥

နာရဒက ပြော၏— “ဗိဿနုဘုရား၏ ခြေဖျားမှ ပေါ်ထွန်းလာသည်ဟု ဆိုကြသော ‘ဂင်္ဂါ’ ဟူသည့် မြစ်၏ မူလကို ပြောပြပါ၊ အစ်ကိုရေ—သင်၏ ကရုဏာကို ခံယူထိုက်သူ ဖြစ်ပါက”။

Verse 2

सनक उवाच । श्रृणु नारद वक्ष्यामि गङ्गोत्पत्तिं तवानघ । वदतां श्रृण्वतां चैंव पुण्यदां पापनाशिनीम् ॥ २ ॥

စနကက ပြော၏— “နာရဒရေ၊ အပြစ်ကင်းသူရေ၊ နားထောင်လော့။ ဂင်္ဂါ၏ ပေါ်ထွန်းလာပုံကို ငါပြောမည်။ ထိုအကြောင်းကို ပြောသူနှင့် ကြားသူတို့အား ကုသိုလ်ပေး၍ အပြစ်ကို ဖျက်ဆီးပေးသော အရာတည်း”။

Verse 3

आसीदिंद्रादिदेवानां जनकः कश्यपो मुनिः । दक्षात्मजे तस्य भार्ये दितिश्चादितिरेव च ॥ ३ ॥

မုနိ ကश्यပသည် အိန္ဒြာနှင့် အခြားဒေဝတားတို့၏ မူလဘိုးဘွား ဖြစ်၏။ သူ၏ ဇနီးများမှာ ဒက္ခ၏ သမီးများဖြစ်သော ဒိတိနှင့် အဒိတိ တို့ပင် ဖြစ်ကြသည်။

Verse 4

अदितिर्देवमातास्ति दैत्यानां जननी दितिः । ते तयोरात्मजा विप्र परस्परजयैषिणः ॥ ४ ॥

အဒိတိသည် ဒေဝတားတို့၏ မိခင်ဖြစ်၍၊ ဒိတိသည် ဒೈတျာတို့၏ မိခင်ဖြစ်၏။ အို ဗြာဟ္မဏ၊ ထိုနှစ်ဦးမှ မွေးဖွားသော သားများသည် အချင်းချင်းကို အမြဲအောင်နိုင်လိုကြ၏။

Verse 5

सदा सपूर्वदेवास्तु यतो दैत्याः प्रकीर्तिताः । आदिदैंत्यो दितेः पुत्रो हिरण्यकशिपुर्बली ॥ ५ ॥

ဒိုင်တျာတို့ကို အမြဲတမ်း ရှေးဒေဝတားတို့နှင့် တွဲဖက်၍ ဖော်ပြကြသဖြင့်၊ ဒိုင်တျာတို့အနက် ပထမဆုံးဟု ဆိုရမည်မှာ ဒိတိ၏ သား မဟာဗလ ဟိရဏ္ယကသိပု ဖြစ်၏။

Verse 6

प्रह्लादस्तस्य पुत्रो।़भूत्सुमहान्दैत्यसत्तमः । विरोचन स्तस्य सुतो बभूव द्विजभक्तिमान् ॥ ६ ॥

သူ၏ သားမှာ ပရဟ္လာဒ ဖြစ်၍၊ အလွန်ကြီးမြတ်သော ဒိုင်တျာတို့အနက် အမြတ်ဆုံးဖြစ်၏။ ထို့နောက် ပရဟ္လာဒ၏ သားမှာ ဝိရောစန ဖြစ်ပြီး၊ ဒွိဇ (ဗြာဟ္မဏ) များကို ရိုသေသဒ္ဓါရှိသူ ဖြစ်၏။

Verse 7

तस्य पुत्रोऽतितेजस्वी बलिरासीत्प्रतापवान् । स एव वाहिनीपालो दैत्यानामभवन्मुनेः ॥ ७ ॥

သူ၏ သားမှာ အလွန်တောက်ပ၍ အင်အားကြီးသော ဘလိ ဖြစ်၏။ အို မုနိ၊ သူသည် ဒိုင်တျာတို့၏ စစ်တပ်ကို ဦးဆောင်ကာ ကာကွယ်သူ ဖြစ်လာ၏။

Verse 8

बलेन महता युक्तो बुभुजे मेदिनीमिमाम् । विजित्य वसुधां सर्वां स्वर्गं जेतुं मनो दधे ॥ ८ ॥

အင်အားကြီးမားစွာ ပိုင်ဆိုင်၍ သူသည် ဤမြေပြင်ကို အုပ်စိုးကာ ခံစားခဲ့၏။ ကမ္ဘာမြေတစ်လုံးလုံးကို အောင်နိုင်ပြီးနောက်၊ ကောင်းကင်ဘုံကိုပါ အောင်နိုင်လိုသော စိတ်ကို ထားလေ၏။

Verse 9

गजाश्च यस्यायुतकोटिलक्षास्तावन्त एवाश्वरथा मुनींद्र । गजेगजे पंचशती पदातेः किं वर्ण्यते तस्य चमूर्वरिष्टा ॥ ९ ॥

အို မုနိအရှင်တို့၏ အရှင်ကြီး၊ သူ၏ ဆင်တပ်သည် သောင်းသောင်းကောဋိလက္ခ အရေအတွက်ရှိပြီး မြင်းဆွဲရထားတပ်လည်း ထိုမျှတူညီသည်။ ဆင်တစ်ကောင်စီအတွက် ခြေလျင်စစ်သည် ငါးရာစီရှိ၏။ ထိုမတူနိုင်သော စစ်တပ်၏ အထူးကောင်းမြတ်မှုကို မည်သို့ဖော်ပြနိုင်မည်နည်း။

Verse 10

अमात्यकोट्यग्रसरावमात्यौ कुम्भाण्डनामाप्यथ कूपकर्णः । पित्रा समं शौर्यपराक्रमाभ्यां बाणो बलेः पुत्रशतग्रजोऽभूत् ॥ १० ॥

ဝန်ကြီးအစုအဝေး ကောဋိများအနက် အရှေ့ဆုံးဝန်ကြီးနှစ်ဦးမှာ ကုမ္ဘဏ္ဍ နှင့် ကူပကဏ္ဏ ဟူ၍ ခေါ်ကြ၏။ ထို့ပြင် ဘာဏာသည် မိဘနှင့်တူသော သတ္တိနှင့် စွမ်းရည်ကို ကိုယ်တိုင်ပိုင်ဆိုင်ကာ ဘလိ၏ မြေးတော်မြေးကြီး (great-grandson) အဖြစ်၊ သားတစ်ရာဆက်ရိုးအတွင်း မွေးဖွားလာ၏။

Verse 11

बलिः सुराञ्जेतुमनाः प्रवृत्तः सैन्येन युक्तो महता प्रतस्थे । ध्वजातपर्त्रैर्गगनाबुराशेस्तरङ्गविद्युत्स्मरणं प्रकुर्वन् ॥ ११ ॥

ဘလိသည် နတ်တို့ကို အောင်မြင်လိုသော စိတ်ဖြင့် စစ်တပ်ကြီးနှင့်အတူ ထွက်ခွာသွား၏။ လှုပ်ရှားလျက်ရှိသော အလံအထည်များကြောင့် ကောင်းကင်သည် သမုဒ္ဒရာတစ်စင်းကဲ့သို့ ထင်ရပြီး လှိုင်းနှင့် လျှပ်စစ်ကို သတိရစေ၏။

Verse 12

अवाप्य वृत्रारिपुरं सुरारी रुरोघ दैत्यैर्मृगराजगाढैः । सुरश्च युद्धाय पुरात्तथैव विनिर्ययुर्वज्रकरादयश्च ॥ १२ ॥

ဗြတ္တရာရီ (အိန္ဒြ) ၏ မြို့တော်သို့ ရောက်သော် နတ်တို့၏ ရန်သူသည် ခြင်္သေ့ကဲ့သို့ ကြမ်းတမ်းသည့် ဒೈత్యများကို ထူထပ်စွာ တပ်စွဲကာ မြို့ကို ပိတ်ဆို့လေ၏။ ထို့နောက် နတ်တို့လည်း စစ်ပွဲအတွက် မြို့မှ ထွက်လာကြပြီး ဝဇ္ရကိုင် အိန္ဒြနှင့် အခြားသူတို့က ဦးဆောင်ကြ၏။

Verse 13

ततः प्रववृते युद्धं घोरं गीर्वाणदैत्ययो । कल्पांतमेघानिर्धोषं डिंडिंमध्वनिसंभ्रमम् ॥ १३ ॥

ထို့နောက် နတ်တို့နှင့် ဒೈత్యတို့အကြား ကြောက်မက်ဖွယ် စစ်ပွဲကြီး ပေါက်ကွဲလေ၏။ ၎င်း၏ ဟိန်းဟောက်သံသည် ကပ္ပအဆုံး မိုးတိမ်တို့၏ မိုးကြိုးသံကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး စစ်ဒင်ဒင်တီးသံများကြောင့် အလွန်အမင်း ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်လေ၏။

Verse 14

मुमुचुः शरजालानि दैंत्याः सुमनसां बले । देवाश्च दैत्यसेनासु संग्रामेऽत्यन्तदारुणे ॥ १४ ॥

အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ်သော စစ်ပွဲ၌ ဒိုင်တျာတို့သည် ဒေဝတပ်ကို မြားမိုးအဖြစ် ပစ်လွှတ်ကြ၍ ဒေဝတို့လည်း ပြန်လည်၍ ဒိုင်တျာတပ်ပေါ်သို့ မြားမိုးကို ပစ်ချကြ၏။

Verse 15

जहि दारय भिंधीते छिंधि मारय ताडय । इत्येवं सुमहान्घोषो वदतां सेनयोरभूत् ॥ १५ ॥

“ထိုး! ခွဲ! ဖောက်! ဖြတ်! သတ်! ရိုက်!” ဟူသော အော်ဟစ်သံများဖြင့် တပ်နှစ်ဖက်၏ စစ်သည်တို့အကြား မဟာဟုန်းသံကြီး ပေါ်ထွန်းလာ၏။

Verse 16

शरदुन्दुभिनिध्वानैः सिंहनादैः सिंहनादैः सुरद्विषाम् । भाङ्कारैः स्यन्दनानां च बाणक्रेङ्गारनिःस्वनैः ॥ १६ ॥

စစ်မြေပြင်သည် စစ်ဒုံဒုဘီ၏ တုန်ဟုန်းသံများ၊ ဒေဝတို့၏ ရန်သူများ၏ ထပ်ခါထပ်ခါ စင်္ဟနာဒ်ဟုန်းသံများ၊ ရထားများ၏ တက်တက်ခတ်ခတ်သံများနှင့် မြားတို့၏ ကြမ်းတမ်းသော ဝှီးဝှီးမြည်သံတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်ဟုန်းထွက်လေ၏။

Verse 17

अश्वानां हेषितैश्चैव गजानां बृंहितैस्तथा । टङ्गारैर्धनुषां चैव लोकः शब्दत्मयोऽभवत् ॥ १७ ॥

မြင်းတို့၏ ဟိန်းသံများ၊ ဆင်တို့၏ မြည်ဟိန်းသံများနှင့် လေးကြိုးတင်းတင်း၏ တန်ဂါးသံတို့ကြောင့် ကမ္ဘာလောကတစ်ခုလုံးသည် အသံသာဖြစ်သကဲ့သို့ ဖြစ်လာ၏။

Verse 18

सुरासुरविनिर्मुक्तबाणनिष्पेषजानले । अकालप्रलयं मेने निरीक्ष्य सकलं जगत् ॥ १८ ॥

ဒေဝနှင့် အသူရတို့ ပစ်လွှတ်သော မြားများ၏ ထိခိုက်ပျက်စီးမှုမှ ထွက်ပေါ်လာသော မီးလောင်ကျွမ်းမှုကြောင့် ကမ္ဘာလောကတစ်ခုလုံး တောက်လောင်နေသည်ကို မြင်၍၊ အချိန်မတိုင်မီ ပရလယ (ကမ္ဘာပျက်ကပ်) ရောက်လာပြီဟု သူထင်မြင်၏။

Verse 19

बभौ देवद्विषां सेना स्फुरच्छस्त्रौघधारिणी । चलद्विद्युन्निभा रात्रिश्छादिता जलदैरिव ॥ १९ ॥

နတ်တို့၏ရန်သူတို့၏စစ်တပ်သည် တောက်ပလင်းလက်သောလက်နက်အစုအဝေးကို ကိုင်ဆောင်၍ ထင်ရှားပေါ်လွင်လာ၏—ရွေ့လျားသောမိုးကြိုးအလင်းဖြင့် လင်းထိန်သည့်ညကဲ့သို့၊ မိုးတိမ်တို့ဖုံးလွှမ်းသကဲ့သို့။

Verse 20

तस्मिन्युद्धे महाधोरैर्गिरीन् क्षित्पान् सुरारिभिः । नाराचैश्चूर्णयामासुर्देवास्ते लघुविक्रमाः ॥ २० ॥

အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ်သော ထိုစစ်ပွဲတွင် နတ်တို့၏ရန်သူများက တောင်တန်းများကို ပစ်ချသော်လည်း လျင်မြန်သတ္တိရှိသော ဒေဝများသည် သံမြားများဖြင့် အမှုန်အမွှားအဖြစ် ခွဲကြေစေ하였다။

Verse 21

केचित्सताडयामासुर्नागैर्नागान्रथान्रथैः । अश्वैरश्वांश्च केचित्तु गदादण्डैरथार्द्दयन् ॥ २१ ॥

အချို့က ဆင်ကို ဆင်ဖြင့် ထိုးနှက်၍ ရထားကို ရထားဖြင့် တိုက်ခိုက်ကြ၏။ အချို့က မြင်းကို မြင်းဖြင့် တိုက်ကြပြီး၊ အခြားသူတို့က ဂဒါနှင့် တုတ်တံတို့ဖြင့် ရန်သူကို ထုနှက်ကြ၏။

Verse 22

परिधैस्ताडिताः केचित्पेतुः शोणितकर्द्दमे । समुक्त्रांतासवः केचिद्विमानानि समाश्रिताः ॥ २२ ॥

သံကွင်းများဖြင့် ထိုးနှက်ခံရသူအချို့သည် သွေးရောရွံ့ထဲသို့ လဲကျကြ၏။ အချို့က အသက်ရှူသက်တမ်း ကွာလွင့်သွားစဉ် လေယာဉ်တော်များကို ခိုလှုံရာအဖြစ် ဝင်ရောက်ကြ၏။

Verse 23

ये दैत्या निहता देवैः प्रसह्य सङ्गरे तदा । ते देवभावमापन्ना दैतेयान्समुपाद्रवन् ॥ २३ ॥

ထိုအခါ စစ်မြေပြင်၌ နတ်တို့က အင်အားဖြင့် သတ်ဖြတ်ခဲ့သော ဒೈత్యအချို့သည် ဒေဝအဖြစ်သို့ ရောက်ရှိကြ၏။ ဒေဝသဘာဝကို ရရှိပြီးနောက် သူတို့သည် ဒൈత్యတို့ကို ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ကြ၏။

Verse 24

अथ दैत्यगणाः क्रुद्वास्तड्यमानाः सुर्वैर्भृशम् । शस्त्रैर्बहुविधैर्द्देवान्निजध्नुरतिदारुणाः ॥ २४ ॥

ထို့နောက် ဒೈတျအဖွဲ့တို့သည် ဒေဝတို့၏ ပြင်းထန်စွာ ထိုးနှက်ခြင်းကို ခံရ၍ ဒေါသထွက်ကာ၊ အမျိုးမျိုးသော လက်နက်များဖြင့် ရက်စက်စွာ တိုက်ခိုက်၍ ဒေဝများကို လဲကျစေ하였다။

Verse 25

दृषद्भिर्भिदिपालैश्च खङ्गैः परशुतोमरैः । परिधैश्छुरिकाभिश्च कुन्तैश्चक्रैश्च शङ्कुभिः ॥ २५ ॥

ကျောက်တုံးများ၊ ဘိန္ဒိပါလ လှံတံများ၊ ဓားများ၊ ပုဆိန်နှင့် တိုမရ လှံများ၊ သံတုတ်များ၊ ဓားတိုများ၊ ကုန္တ လှံများ၊ စက်ရ (ချကရ) လက်နက်များနှင့် ချွန်တံများဖြင့်—သူတို့က တိုက်ခိုက်လေ၏။

Verse 26

मुसलैरङ्कुशेश्वैव लाङ्गलैः पट्टिशैस्तथा । शक्त्योपलैः शतघ्रीभिः पाशैश्च तलमुष्टिभिः ॥ २६ ॥

မုဆလ (တုတ်ကြီး) များနှင့် အင်ကူရှ (ဆင်ထိန်းချွန်) များ၊ လောင်းဂလ (ထွန်) များနှင့် ပတ္တိရှ (စစ်ပုဆိန်) များလည်းကောင်း၊ ရှက္တိ လှံများနှင့် ကျောက်များ၊ ရှတဂ္ဃရီ (ချွန်တုတ်) များ၊ ပာရှ (ကြိုးကွင်း) များနှင့် တလမုෂ္ဋိ (လက်သီးလက်နက်) များဖြင့်လည်းကောင်း တိုက်ခိုက်ကြ၏။

Verse 27

शूलैर्नालीकनाराचैः क्षेपणीयैस्समुद्ररैः । रथाश्वनागपदगैः सङ्कुलो ववृधे रणः ॥ २७ ॥

သုံးချွန် (သူလ) များ၊ နာလီက-နာရာချ (မြားမျိုး) များ၊ ပစ်လွှတ်သင့်သော လက်နက်များနှင့် စစ်တူ (ဟမ်မာ) များဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ၊ ရထား၊ မြင်း၊ ဆင်နှင့် ခြေလျင်တပ်များကြောင့် စစ်ပွဲသည် ထူထပ်သော ရုန်းရင်းဆန်ခတ်အဖြစ် တိုးပွားလာ၏။

Verse 28

देवाश्च विविधास्त्राणि दैतेयेभ्यः समाक्षिपन् । एवमष्टसहस्त्राणि युद्धमासीत्सुदारुणम् ॥ २८ ॥

ဒေဝတို့သည် ဒိုင်တျများအပေါ်သို့ အမျိုးမျိုးသော အာယုဓများကို ပစ်ချလေ၏။ ထို့ကြောင့် အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ် စစ်ပွဲသည် ရှစ်ထောင်နှစ်တိုင်တိုင် ဆက်လက်ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။

Verse 29

अथ दैत्यबले वृद्धे पराभूता दिवौकसः । सुरलोकं परित्यतज्य सर्वे भीताः प्रदुद्रुवुः ॥ २९ ॥

ထို့နောက် ဒೈတျတို့၏ အင်အား တိုးပွားလာသဖြင့် ကောင်းကင်နေ သုရတို့သည် ရှုံးနိမ့်ကြ၏။ သုရလောကကို စွန့်ခွာကာ အားလုံး ကြောက်ရွံ့၍ ထွက်ပြေးကြ၏။

Verse 30

नररुपपरिच्छन्ना विचेरुरवनीतले । वैरोचनिस्त्रिभुवनं नारायणपरायणः ॥ ३० ॥

သူတို့သည် လူရုပ်ဖြင့် ဖုံးကွယ်ကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် လှည့်လည်ကြ၏။ ထို့ပြင် ဝိရောစနိသည် နာရာယဏကို အပြည့်အဝ အားကိုးသက်ဝင်၍ သုံးလောကလုံးကို လှည့်လည်သွားလာ၏။

Verse 31

बुभुजेऽव्याहतैश्चर्यप्रवृद्धश्रीर्महाबलः । इत्याज चाश्वमेघैः स विष्णुप्रीणनतत्परः ॥ ३१ ॥

မဟာအင်အားရှိ၍ မပျက်မယွင်းသော ဓမ္မကျင့်စဉ်ကြောင့် သီရိတိုးပွားကာ သူသည် မိမိနိုင်ငံကို ခံစားအုပ်ချုပ်၏။ ထို့ကြောင့်လည်း ဗိဿဏုကို ပီတိဖြစ်စေရန် အာရုံတစ်စိုက်ဖြင့် အရှွမေဃ ယဇ်များကို ဆောင်ရွက်၏။

Verse 32

इन्द्रत्वं चाकरोत्स्वर्गे दिक्पालत्वं तथैव च । देवानां प्रीणनार्थाय यैः क्रियन्ते द्विजैर्मखाः ॥ ३२ ॥

ကောင်းကင်တွင် ထိုယဇ်သည် အိန္ဒြအဖြစ်ကိုလည်း ပေးတတ်ပြီး၊ ထို့အတူ ဒိက္ပာလ (အရပ်လေးမျက်နှာ အုပ်ထိန်းသူ) အဖြစ်ကိုလည်း ပေးတတ်၏။ ထိုမခယဇ်တို့ကို ဒွိဇတို့သည် သုရတို့ကို ပီတိဖြစ်စေရန် ဆောင်ရွက်ကြ၏။

Verse 33

तेषु यज्ञेषु सर्वेषु हविर्भुङ्क्ते स दैत्यराट् । अदितिः स्वात्मजान्वीक्ष्य देवमातातिदुःखिता ॥ ३३ ॥

ထိုယဇ်အားလုံးတွင် ဒೈတျဘုရင်သည် ဟဝိ (ပူဇာအနုဂ္ဂဟ) ကို စားသုံး၏။ မိမိသားတော်များကို ထိုသို့မြင်၍ ဒေဝမိခင် အဒိတိသည် အလွန်အမင်း ဝမ်းနည်းကြေကွဲ၏။

Verse 34

वृथात्र निवसामीति मत्वागाद्धिमवद्गिरम् । शक्रस्यैश्वर्यमिच्छंती दैत्यानां च पराजयम् ॥ २४ ॥

“ဒီမှာနေခြင်း အကျိုးမရှိ” ဟု စိတ်ထင်ကာ ဟိမဝန္တတောင်တန်းသို့ သွား၍ အိန္ဒြာ၏ အာဏာတော်ကို လိုလားကာ ဒೈတျာတို့၏ ရှုံးနိမ့်ခြင်းကို ဆန္ဒပြု하였다။

Verse 35

हरिध्यानपरा भूत्वा तपस्तेपेऽतिदुष्करम् । किंचित्कालं समासीना तिष्टंती च ततः परम् ॥ ३५ ॥

ဟရီကို သတိစူးစိုက်၍ ဓ്യာန၌ တစ်စိတ်တစ်ဝမ်း နစ်မြုပ်ကာ အလွန်ခက်ခဲသော တပဿာကို ဆောင်ရွက်하였다။ အချိန်တစ်ခဏ ထိုင်နေပြီးနောက် ထပ်မံ၍ ရပ်တည်ကာ ပင်နန့်ကို ဆက်လက်ပြု하였다။

Verse 36

पादेनैकेन सुचिरं ततः पादाग्रमात्रतः । कंचित्कालं फलाहारा ततः शीर्णदलाशना ॥ ३६ ॥

အချိန်ကြာမြင့်စွာ တစ်ဖက်ခြေတည်းဖြင့် ရပ်တည်ခဲ့ပြီး၊ ထို့နောက် ခြေဖျားအဆုံးပေါ်တွင်သာ ရပ်တည်하였다။ တစ်ခဏကာလ သစ်သီးဖြင့်သာ အသက်မွေးကာ၊ နောက်ပိုင်းတွင် ခြောက်သွေ့ကျသွားသော ရွက်များကိုသာ စား하였다။

Verse 37

ततो जलाशमा वायुभोजनाहारवर्जिता । सच्चिदानन्दसन्दोहं ध्यायत्यात्मानमात्मना ॥ ३७ ॥

ထို့နောက် ရေငတ်ခြင်းနှင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ခြင်းမှ လွတ်ကင်းကာ လေကိုသာ အာဟာရအဖြစ်ယူ၍ သာမန်အစားအစာကို ရှောင်ကြဉ်하였다။ ထို့ပြင် အတ္တမဖြင့် အတ္တကို စတ်-စိတ်-အာနန္ဒ (sat-cit-ānanda) ဟူသော တည်ရှိမှု၊ သိမြင်မှု၊ အာနန္ဒ၏ အစုအဝေးအဖြစ် ဓ്യာနပြု하였다။

Verse 38

दिव्याब्दानां सहस्त्रं सा तपोऽतप्यत नारद । दुरन्तं तत्तपः श्रुत्वा दैतेया मायिनोऽदितिम् ॥ ३८ ॥

အို နာရဒာ၊ နတ်ဘုရားနှစ်တစ်ထောင်ကြာ တပဿာကို နာကျင်ခက်ခဲစွာ ဆောင်ရွက်하였다။ ထိုမဆုံးနိုင်လောက်သော တပဿာကို ကြားသိသဖြင့် မာယာကျွမ်းကျင်သော ဒೈတျာတို့သည် အဒိတိကို ပစ်မှတ်ထား၍ ချဉ်းကပ်လာ하였다။

Verse 39

देवतारुपमास्थाय संप्रोचुर्बलिनोदिताः । किमर्थं तप्यते मातः शरीरपरिशोषणम् ॥ ३९ ॥

သူတို့သည် နတ်တို့၏ရုပ်သဏ္ဌာန်ကိုယူကာ ဘလီ၏တိုက်တွန်းမှုကြောင့် မိခင်ထံသို့ ပြောကြသည်—“မိခင်ရေ၊ ကိုယ်ခန္ဓာကို ခြောက်သွေ့စေသည့် တပဿာကို အဘယ်ကြောင့် ဆောင်ရွက်နေသနည်း?”

Verse 40

यदि जानन्ति दैतेया महदुखं ततो भवेत् । त्यजेदं दुःखबहुलं कायशोषणकारणम् ॥ ४० ॥

ဒೈတျယာတို့က ဤအကြောင်းကို သိသွားလျှင် သူတို့အတွက် မဟာဝမ်းနည်းမှု ဖြစ်ပေါ်မည်။ ထို့ကြောင့် ဒုက္ခများစွာပါဝင်ပြီး ကိုယ်ခန္ဓာကို ခြောက်သွေ့ပျက်စီးစေသော ဤအရာကို စွန့်လွှတ်သင့်သည်။

Verse 41

प्रयाससाध्यं सुकृतं न प्रशँसन्ति पण्डिताः । शरीरं यन्ततो रक्ष्यं धर्मसाधनतत्परैः ॥ ४१ ॥

ပညာရှိတို့သည် အလွန်အကျွံပင်ပန်းအားထုတ်မှသာ ရနိုင်သော ကုသိုလ်ကို မချီးမွမ်းကြ။ ဓမ္မကို ပြည့်စုံစေလိုသူတို့သည် ဓမ္မကျင့်စဉ်၏ ကိရိယာဖြစ်သော ကိုယ်ခန္ဓာကို သေချာစွာ ကာကွယ်ထိန်းသိမ်းသင့်သည်။

Verse 42

ये शरीरमुपेक्षन्ते ते स्युरात्मविघातिनः । सुखं त्वं तिष्ट सुभगे पुत्रानस्मान्न खेदय ॥ ४२ ॥

ကိုယ်ခန္ဓာကို လျစ်လျူရှုသူတို့သည် မိမိကိုယ်ကို ဖျက်ဆီးသူများ ဖြစ်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် ကံကောင်းသူမရေ၊ သက်သာစွာ နေပါ; သားများဖြစ်သော ကျွန်ုပ်တို့ကို မဝမ်းနည်းစေပါနှင့်။

Verse 43

मात्रा हीना जना मातर्मृतप्राया न संशयः । गावो वा पशवो वापि यत्र गावो महीरुहाः ॥ ४३ ॥

မိခင်ရေ၊ အတိုင်းအတာနှင့် သင့်တော်မှုကင်းမဲ့သူတို့သည် သေသလိုပင် ဖြစ်ကြသည်—သံသယမရှိ။ နွားဖြစ်စေ အခြားတိရစ္ဆာန်ဖြစ်စေ၊ နွားကို မြေတွင်အမြစ်ချထားသော သစ်ပင်ကဲ့သို့ အလုပ်ပင်ပန်းသယ်ဆောင်ရန်သာ သုံးသပ်သည့်နေရာ၌ ဘဝသည် မလှုပ်ရှားသကဲ့သို့ နိမ့်ကျသွားသည်။

Verse 44

न लभन्ते सुखं किंचिन्मात्रा हीना मृतोपमाः । दरिद्रो वापि रोगी वा देशान्तरगतोऽपि वा ॥ ४४ ॥

မိခင်မရှိသူတို့သည် ပျော်ရွှင်မှုအနည်းငယ်တောင် မရနိုင်ကြ; သေသကဲ့သို့ ဖြစ်ကြသည်—ဆင်းရဲသော်လည်းကောင်း၊ နာမကျန်းသော်လည်းကောင်း၊ အဝေးဒေသသို့ သွားရောက်နေသော်လည်းကောင်း။

Verse 45

मातुर्दर्शनमात्रेण लभते परमां मुदम् । अन्ने वा सलिले वापि धनादौ वा प्रियासु च ॥ ४५ ॥

မိခင်ကို မြင်ရုံသာဖြင့် လူသည် အမြင့်ဆုံးသော ပျော်ရွှင်မှုကို ရသည်—အစားအစာ၌ဖြစ်စေ၊ ရေ၌ဖြစ်စေ၊ ဥစ္စာပစ္စည်းတို့၌ဖြစ်စေ၊ ချစ်သူချစ်သားတို့အကြား၌ဖြစ်စေ။

Verse 46

कदाचिद्विमुखो याति जनो मातरि कोऽपि न । यस्य माता गृहे नास्ति यत्र धर्मपरायणा । साध्वी च स्त्री पतिप्राणा गन्तव्यं तेन वै वनम् ॥ ४६ ॥

မည်သူမျှ မိခင်ကို မျက်နှာလွှဲမသွားကြ။ သို့သော် အိမ်၌ ဓမ္မကို အလေးထားသော မိခင်မရှိ၊ ခင်ပွန်းကို အသက်တမျှ ချစ်မြတ်နိုးသော သီလရှင်မယားလည်း မရှိသူအတွက်—အမှန်တကယ် သွားသင့်ရာမှာ တောပင် ဖြစ်သည်။

Verse 47

धर्मश्च नारायणभक्तिहीनां धनं च सद्भोगविवर्जितं हि । गृहं च मार्यातनयेर्विहीनं यथा तथा मातृविहीनमर्त्यः ॥ ४७ ॥

နာရာယဏကို ဘက္တိမရှိသူတို့အတွက် “ဓမ္မ” သည်လည်း အလွတ်အပျက်သာ ဖြစ်၏; ဥစ္စာဓနလည်း ကောင်းမြတ်သော ခံစားမှုမရှိဘဲ အမှန်တကယ် ဗလာဖြစ်၏။ မယားနှင့် သားသမီးမရှိသော အိမ်သည်လည်း ထိုနည်းတူ—မိခင်မရှိသော လူသားကဲ့သို့ပင်။

Verse 48

तस्माद्देवि परित्राहि दुःखार्तानात्मजांस्तव । इत्युक्ताप्यदितिर्दैप्यैर्न चचाल समाधितः ॥ ४८ ॥

“ထို့ကြောင့်၊ ဒေဝီရေ၊ ဒုက္ခကြောင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော သင်၏ သားတို့ကို ကာကွယ်ပါ” ဟု ဆိုကြသော်လည်း၊ ဒိုင်တျာတို့၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် အဒိတိသည် နက်ရှိုင်းသော သမာဓိ၌ တည်ကြည်လျက် မလှုပ်မယှက် ရှိနေ하였다။

Verse 49

एवमुक्त्वासुराः सर्वे हरिध्यानपरायणाम् । निरीक्ष्य क्रोधसंयुक्ता हन्तुं चक्रुर्मनोरथम् ॥ ४९ ॥

ဤသို့ဆိုပြီးနောက် အသူရာတို့အားလုံးသည် ဟရိကို သာမန်မဟုတ်သကဲ့သို့ ဓ്യာန၌ အပြည့်အဝအပ်နှံနေသော မနောရထာကို ကြည့်၍ ဒေါသပြင်းထန်လာကာ သတ်ရန် ဆုံးဖြတ်ကြ၏။

Verse 50

कल्पान्तमेघनिर्घोषाः क्रोधसंरक्तलोचनाः । दंष्ट्रग्रैरसृजन्वह्निंम् सोऽदहत्काननं क्षणात् ॥ ५० ॥

ကပ်အဆုံးမိုးတိမ်၏ ဟုန်းဟုန်းသံကဲ့သို့ ဟုန်းကြဲ၍ ဒေါသကြောင့် မျက်လုံးနီရဲကာ အံတံထိပ်များမှ မီးကို ထုတ်လွှတ်သဖြင့် ခဏချင်းတည်းက တောအုပ်ကို မီးလောင်ပြာကျစေ၏။

Verse 51

शतयोजनविस्तीर्णं नानाजीवसमाकुलम् । तेनैव दग्धा दैतेया ये प्रधर्षयितुं गताः ॥ ५१ ॥

ယောဇနာတစ်ရာကျယ်ပြန့်၍ သတ္တဝါမျိုးစုံဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ထိုနေရာကို တိုက်ခိုက်ရန် ထွက်သွားကြသော ဒိုင်တျယာတို့သည် ထိုမီးအာနုဘော်တည်းဟူသော အရာကြောင့်ပင် မီးလောင်သေကြ၏။

Verse 52

सैवावशिष्टा जननी सुराणामब्दाच्छतादच्युतसक्तचिता । संरक्षिता विष्णुसुदर्शनेन दैत्यान्तकेन स्वजनानुकम्पिना ॥ ५२ ॥

နတ်တို့၏ မိခင်ဖြစ်သော သူမတစ်ဦးတည်းသာ ကျန်ရစ်၍ စိတ်သည် အချျုတ (Acyuta) ထံ၌ တည်မြဲကပ်လျက်ရှိ၏။ ထို့ပြင် မိမိ၏သူများကို ကရုဏာထားသော ဒိုင်တျယာသတ်ရှင် ဗိဿဏု၏ စုဒർശန ချက်ကရဖြင့် နှစ်တစ်ရာတိုင်အောင် ကာကွယ်ခံရ၏။

Verse 53

इति श्रीबृहन्नारदीयपुराणे पूर्वभागे प्रथमपादे गङ्गोत्पत्तौ बलिकृतदेवपराजयवर्णनन्नाम दशमोऽध्यायः ॥ १० ॥

ဤသို့ဖြင့် «သီ ဘೃಹန္နာရဒီယ ပုရာဏ» ၏ ပူရဝ-ဘားဂ အတွင်း ပထမပာဒ၌ «ဂင်္ဂါ၏ ပေါ်ပေါက်ခြင်းနှင့် ဘလီကြောင့် နတ်တို့ ရှုံးနိမ့်ခြင်းကို ဖော်ပြခြင်း» ဟူသော အမည်ရှိ ဒသမ အခန်း ပြီးဆုံး၏။