Nārada’s Hymn to Viṣṇu (Nāradasya Viṣṇu-stavaḥ)

Verse 1

ऋषय ऊचुः । कथं सनत्कुमारस्तु नारदाय महात्मने । प्रोक्तवान् सकलान् धर्मान् कथं तौ मिलितावुभौ 1. ॥ १ ॥

ရသီတို့က မေးလျက်ဆိုကြသည်— «မဟာအတ္တမ နာရဒအား သနတ္ကုမာရသည် ဓမ္မအားလုံးကို မည်သို့ ဟောကြားခဲ့သနည်း။ ထို့ပြင် ထိုနှစ်ဦးသည် မည်သို့ တွေ့ဆုံခဲ့ကြသနည်း»

Verse 2

कस्मिन् स्थाने स्थितौ सूत तावुभौ ब्रह्मवादिनौ । हरिगीतसमुद्गाने चक्रतुस्तद्वदस्व नः ॥ २ ॥

အို စူတရေ— ဗြဟ္မဝါဒင် နှစ်ပါးတို့သည် မည်သည့်နေရာ၌ ထိုင်တည်နေကြသနည်း။ ဟရီကို ချီးမွမ်းသီချင်းများကို သံလွင်မြူးမြူးဖြင့် မည်သည့်နေရာ၌ စတင်သီဆိုကြသနည်း။ ကျွန်ုပ်တို့အား ပြောပြပါ။

Verse 3

सूत उवाच । सनकाद्या महात्मानो ब्रह्मणो मानसाः सुताः । निर्ममा निरहङ्काराः सर्वे ते ह्यूर्ध्वरेतसः ॥ ३ ॥

စူတက ဆိုသည်— သနကတို့အစ မဟာအတ္တမများသည် ဗြဟ္မာ၏ စိတ်မွေးသားများ ဖြစ်ကြသည်။ ပိုင်ဆိုင်လိုစိတ်မရှိ၊ အဟင်္ကာရမရှိ၊ အားလုံးသည် ဗြဟ္မစရိယာကို တည်ကြည်စွာ ထိန်းသိမ်းသော ဥဓ္ဓဝရေတသ (အထက်သို့ စွမ်းအားတက်သော) သာသနာရှင်များ ဖြစ်ကြသည်။

Verse 4

तेषां नामानि वक्ष्यामि सनकश्च सनन्दनः । सनत्कुमारश्च विभुः सनातन इति स्मृतः ॥ ४ ॥

သူတို့၏ အမည်များကို ငါ ပြောမည်— သနက၊ သနန္ဒန၊ သနတ္ကုမာရ (ဗိဘု) နှင့် သနာတန ဟု မှတ်သားကြသော အင်အားကြီးသူ ဖြစ်သည်။

Verse 5

विष्णुभक्ता महात्मानो ब्रह्मध्यानपरायणाः । सहस्रसूर्यसंकाशाः सत्यसन्धा मुमुक्षवः ॥ ५ ॥

သူတို့သည် မဟာအတ္တမများ၊ ဗိဿဏု၏ ဘက္တများ ဖြစ်၍ ဗြဟ္မန်ကို ဓ్యာနတွင် အပြည့်အဝ အားထားကြသည်။ နေတစ်ထောင်ကဲ့သို့ တောက်ပ၍ သစ္စာ၌ တည်ကြည်ကာ မောက္ခကို လိုလားသူများ ဖြစ်ကြသည်။

Verse 6

एकदा मेरुशृङ्गं ते प्रस्थिताः ब्रह्मणः सभाम् । इष्टां मार्गेऽथ ददृशुः गंगां विष्णुपदीं द्विजाः ॥ ६ ॥

တစ်ခါက မေရုတောင်ထိပ်မှ ဒွိဇ ရှင်ပညာရှိတို့သည် ဗြဟ္မာ၏ စဘားသို့ ထွက်ခွာကြ၍၊ ရွေးချယ်ထားသော လမ်းခရီးပေါ်တွင် ဗိဿနုပဒီ ဂင်္ဂါမြစ်တော်ကို မြင်တွေ့ကြ၏။

Verse 7

तां निरीक्ष्य समुद्युक्ताः स्नातुं सीताजलेऽभवन् । एतस्मिन्नन्तरे तत्र देवर्षिर्नारदो मुनिः ॥ ७ ॥

ထိုမြစ်တော်ကို မြင်လျှင် သူတို့သည် စီတာရေတွင် ရေချိုးလိုစိတ် ပြင်းပြလာကြ၏။ ထိုအခိုက်အတန့်၌ပင် အဲဒီနေရာသို့ ဒေဝရ္ရှိ မုနိ နာရဒ သည် ရောက်လာ၏။

Verse 8

आजगाम द्विजश्रेष्ठा दृष्ट्वा भ्रातॄन् स्वकाग्रजान् । तान् दृष्ट्वा स्नातुमुद्युक्तान् नमस्कृत्य कृताञ्जलि ॥ ८ ॥

ထို့နောက် ဒွိဇတို့အနက် အမြတ်ဆုံးသူ ရောက်လာ၏။ မိမိ၏ အကိုအကြီးများကို မြင်၍၊ သူတို့ ရေချိုးရန် ပြင်ဆင်နေသည်ကို မြင်လျှင်၊ လက်အုပ်ချီ၍ နမස්ကာရ ပြုကာ ရပ်နေ၏။

Verse 9

गृणन् नामानि सप्रेमभक्तियुक्तो मधुद्विषः । नारायणाच्युतानन्त वासुदेव जनार्दन ॥ ९ ॥

မေတ္တာနှင့် ဘက္တိဖြင့် ပြည့်ဝစွာ မဓုကို သတ်သော သခင်၏ နာမတော်များကို ရွတ်ဆိုရမည်—နာရာယဏ၊ အကျူတ၊ အနန္တ၊ ဝါစုဒေဝ၊ ဇနာရဒန။

Verse 10

यज्ञेश यज्ञपुरुष कृष्ण विष्णो नमोऽस्तु ते । पद्माक्ष कमलाकान्त गङ्गाजनक केशव । क्षीरोदशायिन् देवेश दामोदर नमोऽस्तु ते ॥ १० ॥

ယဇ္ဉ၏ အရှင်၊ ယဇ္ဉပုရုရှ—ယဇ္ဉ၏ အနှစ်သာရ—ကృష్ణ၊ ဗိဿနု၊ သင့်အား နမိုအस्तု။ ပဒ္မာක්ෂ၊ လက္shmi၏ ချစ်တော်မူသော အရှင်၊ ဂင်္ဂါ၏ မူလဖြစ်စေသူ ကေရှဝ; နို့ပင်လယ်ပေါ်၌ လဲလျောင်းတော်မူသော ဒေဝေရှ၊ ဒာမိုဒရ—သင့်အား နမိုအस्तု။

Verse 11

श्रीराम विष्णो नरसिंह वामन प्रद्युम्न संकर्षण वासुदेव । अजानिरुद्धामलरुङ् मुरारे त्वं पाहि नः सर्वभयादजस्रम् ॥ ११ ॥

အို သီရားမ၊ အို ဗိဿဏု—နရစിംဟ၊ ဝာမန; အို ပရဒျုမန၊ သံကර්ရှဏ၊ ဝာစုဒေဝ; အို အနိရုဒ္ဓ၊ အညစ်ကင်းသော မုရာရီ (မုရကို သတ်သူ)၊ ကျွန်ုပ်တို့ကို အမျိုးမျိုးသော ကြောက်ရွံ့မှုအားလုံးမှ အစဉ်မပြတ် ကာကွယ်ပါ။

Verse 12

इत्युच्चरन् हरेर्नाम नत्वा तान् स्वाग्रजान् मुनीन् । उपासीनश्च तैः सार्धं सस्नौ प्रीतिसमन्वितः ॥ १२ ॥

ထို့နောက် ဟရီ၏ နာမကို ရွတ်ဆိုကာ အကြီးအကဲ မုနိများကို ဦးညွှတ်ပြီး၊ သူတို့နှင့်အတူ ထိုင်နေကာ ပျော်ရွှင်ချစ်ခင်မှုဖြင့် ပြည့်ဝလျက် ရေချိုး하였다။

Verse 13

तेषां चापि तु सीताया जले लोकमलापहे । स्नात्वा सन्तर्प्य देवर्षिपितॄन् विगतकल्मषाः ॥ १३ ॥

သူတို့လည်း လောက၏ အညစ်အကြေးကို ဖယ်ရှားပေးသော စီတာ၏ ရေတွင် ရေချိုးကာ အပြစ်ကင်းစင်သွားကြပြီး၊ ရေချိုးပြီးနောက် တရားဝင်အတိုင်း ဒေဝများ၊ ဒေဝရ္ဠိများနှင့် ဘိုးဘွားပိတೃများကို တရားသဘောဖြင့် ဆက်ကပ်ပူဇော်၍ စိတ်ကျေနပ်စေ하였다။

Verse 14

उत्तीर्य सन्ध्योपास्त्यादि कृत्वाचारं स्वकं द्विजाः । कथां प्रचक्रुर्विविधाः नारायणगुणाश्रिताः ॥ १४ ॥

ရေမှ ထွက်လာပြီးနောက် ဒွိဇ မုနိများသည် သန္ဓျာပူဇာ စသည့် မိမိတို့၏ သတ်မှတ်ထားသော အကျင့်အထုံးများကို ဆောင်ရွက်ကာ၊ ထို့နောက် နာရာယဏ၏ ဂုဏ်တော်များကို အခြေခံသည့် အမျိုးမျိုးသော ဆွေးနွေးပြောဆိုမှုများကို စတင်하였다။

Verse 15

कृतक्रियेषु मुनिषु गङ्गातीरे मनोरमे । चकार नारदः प्रश्नं नानाख्यानकथान्तरे ॥ १५ ॥

ဂင်္ဂါမြစ်ကမ်းအလှပေါ်တွင် မုနိများက မိမိတို့၏ ကိစ္စရပ်များကို ပြီးစီးသည့်အခါ၊ နာရဒသည် အမျိုးမျိုးသော ဇာတ်ကြောင်းနှင့် အကြောင်းအရာများအကြားတွင် မေးခွန်းတစ်ခုကို ထုတ်ဖော်하였다။

Verse 16

नारद उवाच । सर्वज्ञाः स्थ मुनिश्रेष्ठाः भगवद्भक्तितत्पराः । यूयं सर्वे जगन्नाथा भगवन्तः सनातनाः ॥ १६ ॥

နာရဒ မဟာမုနိက ပြော၏ — «မုနိအထွဋ်အမြတ်တို့၊ သင်တို့သည် အရာရာသိမြင်သော စဗ္ဗညု ဖြစ်ကြပြီး၊ ဘဂဝန်ထံ ဘက္တိ၌ အပြည့်အဝ တည်ကြည်သူများ ဖြစ်ကြ၏။ အမှန်တကယ် သင်တို့အားလုံးသည် လောက၏ အရှင်များ၊ စနာတန သန့်ရှင်းမြတ်နိုးအပ်သူများ ဖြစ်ကြ၏»။

Verse 17

लोकोद्धारपरान् युष्मान् दीनेषु कृतसौहृदान् । पृच्छे ततो वदत मे भगवल्लक्षणं बुधाः ॥ १७ ॥

လောကကို ကယ်တင်မြှောက်တင်ရန် အားထုတ်သူ၊ နိမ့်ပါးသူတို့အပေါ် မေတ္တာမိတ်ဆွေပြုသူ သင်တို့ကို ထိုကြောင့် မေးမြန်းပါ၏။ ဉာဏ်ရှိသူတို့၊ ဘဂဝန်၏ လက္ခဏာကို ကျွန်ုပ်အား ပြောကြားပါ။

Verse 18

येनेदमखिलं जातं जगत्स्थावरजङ्गमम् । गङ्गापादोदकं यस्य स कथं ज्ञायते हरिः ॥ १८ ॥

မရွေ့မလျားနှင့် ရွေ့လျားသတ္တဝါအပါအဝင် ဤလောကအလုံးစုံသည် သူ့ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာ၏။ ဂင်္ဂါရေသည်လည်း သူ၏ ခြေတော်ကို ဆေးကြောသည့် ရေဖြစ်၏။ ထိုဟရီကို သာမန်နည်းဖြင့် မည်သို့ အပြည့်အဝ သိနိုင်မည်နည်း?

Verse 19

कथं च त्रिविधं कर्म सफलं जायते नृणाम् । ज्ञानस्य लक्षणं ब्रूत तपसश्चापि मानदाः ॥ १९ ॥

ထို့ပြင် လူတို့၏ သုံးမျိုးသော ကမ္မသည် မည်သို့ အကျိုးဖြစ်ထွန်းလာသနည်း။ အမှန်တရား ဉာဏ်၏ လက္ခဏာကိုလည်းကောင်း၊ တပစ် (အတိဋ္ဌာန်အကျင့်) ၏ လက္ခဏာကိုလည်းကောင်း၊ အရိုအသေခံထိုက်သူတို့ ပြောကြားပါ။

Verse 20

अतिथेः पूजनं वापि येन विष्णुः प्रसीदति । एवमादीनि गुह्यानि हरितुष्टिकराणि च । अनुगृह्य च मां नाथास्तत्त्वतो वक्तुमर्हथ ॥ २० ॥

သို့မဟုတ် ဧည့်သည်ကို ပူဇော်ဂုဏ်ပြုခြင်းဖြင့် ဗိဿဏုဘုရား ပျော်ရွှင်နှစ်သက်တော်မူသကဲ့သို့၊ ဟရီကို နှစ်သက်စေသော လျှို့ဝှက်အကျင့်များနှင့် အခြားအရာများကိုလည်း—အရှင်တို့၊ ကျွန်ုပ်အား ကရုဏာပြု၍ အနှစ်သာရအတိုင်း မှန်ကန်စွာ ရှင်းလင်းပြောကြားပေးပါ။

Verse 21

शौनक उवाच । नमः पराय देवाय परस्मात् परमाय च । परावरनिवासाय सगुणायागुणाय च ॥ २१ ॥

ရှောနက မိန့်တော်မူသည်။ အမြင့်ထက်အမြင့်၊ အလွန်ထက်အလွန်ကိုလည်း ကျော်လွန်သော အမြတ်ဆုံးသခင်တော်အား နမස්ကာရပါ၏။ အထက်လောကနှင့် အောက်လောကတို့၏ အာဝါသဖြစ်၍ ဂုဏ်ရှိသကဲ့သို့ ဂုဏ်မရှိသကဲ့သို့လည်း ဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 22

अमायायात्मसंज्ञाय मायिने विश्वरूपिणे । योगीश्वराय योगाय योगगम्याय विष्णवे ॥ २२ ॥

မောဟမယာကို ကျော်လွန်၍ အတ္တမဟာတရားဟူ၍ သိမြင်ရသော၊ မာယာကို ကိုင်တွယ်တော်မူ၍ စကြဝဠာတစ်လုံးလုံးကို ရုပ်သဏ္ဌာန်အဖြစ် ထင်ရှားတော်မူသော၊ ယောဂီတို့၏ အရှင်၊ ယောဂတရားကိုယ်တိုင်၊ ယောဂဖြင့်သာ ရောက်နိုင်သော ဗိဿဏုအား နမස්ကာရပါ၏။

Verse 23

ज्ञानाय ज्ञानगम्याय सर्वज्ञानैकहेतवे । ज्ञानेश्वराय ज्ञेयाय ज्ञात्रे विज्ञानसम्पदे ॥ २३ ॥

အသိပညာကိုယ်တိုင်ဖြစ်တော်မူသော၊ အသိပညာဖြင့်သာ ရောက်နိုင်သော၊ အသိပညာအားလုံး၏ တစ်ခုတည်းသော အကြောင်းရင်းဖြစ်တော်မူသော၊ အသိပညာ၏ အရှင်၊ သိရမည့်အရာ၊ သိမြင်သူ၊ နှင့် အတွေ့အကြုံသိမြင်မှု (ဗိဇ္ဈာန) ပြည့်ဝခြင်းတော်ကို ပိုင်ဆိုင်သော အရှင်တော်အား နမස්ကာရပါ၏။

Verse 24

ध्यानाय ध्यानगम्याय ध्यातृपापहराय च । ध्यानेश्वराय सुधिये ध्येयध्यातृस्वरूपिणे ॥ २४ ॥

ဓျာနကိုယ်တိုင်ဖြစ်၍ ဓျာနဖြင့်သာ ရောက်နိုင်သော၊ ဓျာနပြုသူ၏ အပြစ်ကို ဖျက်ဆီးတော်မူသော၊ ဓျာန၏ အရှင်၊ ကြည်လင်သော ဉာဏ်ပညာ၏ အရင်းအမြစ်၊ နှင့် ဓျာနခံအရာနှင့် ဓျာနပြုသူ နှစ်ပါးလုံး၏ သဘာဝဖြစ်တော်မူသော အမှန်တရားအား နမස්ကာရပါ၏။

Verse 25

आदित्यचन्द्रा ग्निविधातृदेवाः सिद्धाश्च यक्षासुरनागसंघाः । यच्छक्तियुक्तास्तमजं पुराणं सत्यं स्तुतीशं सततं नतोऽस्मि ॥ २५ ॥

နေ၊ လ၊ အဂ္နိနှင့် ဒေဝတားတို့၊ ထို့ပြင် ဖန်ဆင်းရှင် ဗိဓာတೃ၊ စိဒ္ဓတို့နှင့် ယက္ခ၊ အသူရ၊ နာဂ အစုအဖွဲ့တို့သည် အရှင်တော်၏ သက္တိဖြင့် အင်အားရရှိကြ၏။ မမွေးဖွားသော ပုရాణအရှင်—အမှန်တရားကိုယ်တိုင်၊ ချီးမွမ်းသံတို့၏ အရှင်—ထံသို့ ငါသည် အစဉ်အမြဲ ဦးညွှတ်ပါ၏။

Verse 26

यो ब्रह्मरूपी जगतां विधाता स एव पाता द्विजविष्णुरूपी । कल्पान्तरुद्रा ख्यतनुः स देवः शेतेऽङघ्रिपानस्तमजं भजामि ॥ २६ ॥

ကျွန်ုပ်သည် မမွေးဖွားသည့် အရှင်ကို ပူဇော်ပါ၏။ လောကများကို ဖန်ဆင်းသူအဖြစ် ဘြဟ္မာရূপ၊ ထိန်းသိမ်းသူအဖြစ် ဗိဿဏုရূপ၊ ကလ္ပအဆုံးတွင် ရုဒ္ရဟု ခေါ်သော ရုပ်ကို ဆောင်သူ။ ထိုဘုရားသည် သေရှာပေါ်တွင် ခြေတော်တင်၍ လဲလျောင်းတော်မူ၏။

Verse 27

यन्नामसङ्कीर्तनतो गजेन्द्रो ग्राहोग्रबन्धान्मुमुचे स देवः । विराजमानः स्वपदे पराख्ये तं विष्णुमाद्यं शरणं प्रपद्ये ॥ २७ ॥

အရှင်၏ နာမတော်ကို သီဆိုကီရတန် ပြုခြင်းကြောင့် ဂဇေန္ဒြသည် မိကျောင်း၏ ကြမ်းတမ်းသော ချည်နှောင်မှုမှ လွတ်မြောက်ခဲ့၏။ မိမိ၏ အမြင့်ဆုံး နေရာ “ပါရ” ဟု ခေါ်သော ပဒေ၌ တောက်ပနေသော ထို အာဒိ ဗိဿဏုကို ကျွန်ုပ် ခိုလှုံပါ၏။

Verse 28

शिवस्वरूपी शिवभक्तिभाजां यो विष्णुरूपी हरिभावितानाम् । सङ्कल्पपूर्वात्मकदेहहेतुस्तमेव नित्यं शरणं प्रपद्ये ॥ २८ ॥

ကျွန်ုပ်သည် ထိုအရှင်တစ်ပါးတည်းကို အမြဲတမ်း ခိုလှုံပါ၏။ ရှိဝကို ကိုးကွယ်သူတို့အတွက် ရှိဝရূপဖြစ်၍၊ ဟရီ၌ စိတ်နှလုံးစိမ့်ဝင်သူတို့အတွက် ဗိဿဏုရূপဖြစ်၏။ အရင်က စင်္ကల్పနှင့် သုက္ခမ အတ္တမန်မှ ပေါ်ထွန်းသော ကိုယ်ခန္ဓာရှိခြင်း၏ အကြောင်းရင်းလည်း ထိုအရှင်ပင် ဖြစ်၏။

Verse 29

यः केशिहन्ता नरकान्तकश्च बालो भुजाग्रेण दधार गोत्रम् । देवं च भूभारविनोदशीलं तं वासुदेवं सततं नतोऽस्मि ॥ २९ ॥

ကျွန်ုပ်သည် ဝါစုဒေဝကို အမြဲ နမസ്കာရပြုပါ၏။ ကေရှီကို သတ်ပြီး နရကကို အဆုံးသတ်သူ၊ ကလေးဘဝ၌ လက်မောင်းထိပ်ပေါ်တွင် တောင်ကို ထမ်းမြှောက်သူ၊ မြေကြီး၏ အလေးပင်ကို ဖယ်ရှားရာ၌ ပျော်ရွှင်တော်မူသော ဒေဝအရှင် ဖြစ်၏။

Verse 30

लेभेऽवतीर्योग्रनृसिंहरूपी यो दैत्यवक्षः कठिनं शिलावत् । विदार्य संरक्षितवान् स्वभक्तं प्रह्लादमीशं तमजं नमामि ॥ ३० ॥

ကျွန်ုပ်သည် မမွေးဖွားသည့် အရှင်ကို နမস্কာရပြုပါ၏။ ကြမ်းတမ်းသော နရာစിംဟရূপဖြင့် အဝတီရ၍ ကျောက်ကဲ့သို့ ခက်မာသော ဒေဝတျ၏ ရင်ဘတ်ကို ခွဲဖောက်ကာ မိမိ၏ ဘက္တ ပရဟ္လာဒကို ကာကွယ်တော်မူ၏။

Verse 31

व्योमादिभिर्भूषितमात्मसंज्ञं निरंजनं नित्यममेयतत्त्वम् । जगद्विधातारमकर्मकं च परं पुराणं पुरुषं नतोऽस्मि ॥ ३१ ॥

အာကာသနှင့် အခြား စကြဝဠာတတ္တဝများဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားသော၊ အတ္တမဟာတရားဟု ခေါ်အပ်သော၊ အညစ်အကြေးကင်းစင်၍ အနန္တကာလတည်မြဲ၊ မတိုင်းမတာနိုင်သော သဘောတရားတော်ကို—လောကကို စီမံတည်ဆောက်သူဖြစ်သော်လည်း အကမ္မဖြစ်သော အမြင့်ဆုံး ပုရాణ ပုရုရှကို—ကျွန်ုပ် ဦးညွှတ်ပူဇော်ပါ၏။

Verse 32

ब्रह्मेन्द्र रुद्रा निलवायुमर्त्यगन्धर्वयक्षासुरदेवसंघैः । स्वमूर्तिभेदैः स्थित एक ईशस्तमादिमात्मानमहं भजामि ॥ ३२ ॥

ဗြဟ္မာ၊ အိန္ဒြ၊ ရုဒြ၊ လေတံခွန်များ၊ လူသားများ၊ ဂန္ဓဗ္ဗများ၊ ယက္ခများ၊ အသူရများနှင့် ဒေဝတသံဃာတို့အလယ်၌—မိမိ၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်ကွဲပြားမှုများအဖြစ် ပေါ်ထွန်းနေသော်လည်း—အရှင်တစ်ပါးတည်းသာ တည်ရှိ၏။ ထို အာဒိအတ္တမကို ကျွန်ုပ် ဘဂ္တိဖြင့် ကိုးကွယ်ပါ၏။

Verse 33

यतो भिन्नमिदं सर्वं समुद्भूतं स्थितं च वै । यस्मिन्नेष्यति पश्चाच्च तमस्मि शरणं गतः ॥ ३३ ॥

ဤကွဲပြားသည့် စကြဝဠာတစ်လုံးလုံးသည် ထိုအရှင်ထံမှ ပေါ်ထွန်းလာ၍ ထိုအရှင်၌ တည်နေပြီး၊ နောက်ဆုံးတွင် ထိုအရှင်ထံသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်မည်။ ထိုအရှင်ကို ကျွန်ုပ် ခိုလှုံရာအဖြစ် ယူထားပါ၏။

Verse 34

यः स्थितो विश्वरूपेण सङ्गीवात्र प्रतीयते । असङ्गी परिपूर्णश्च तमस्मि शरणं गतः ॥ ३४ ॥

ဗိශ්ဝရူပအဖြစ် စကြဝဠာတစ်လုံးလုံးအနေဖြင့် တည်ရှိနေ၍ ဤလောက၌ အရာအားလုံးနှင့် ဆက်စပ်သကဲ့သို့ ထင်မြင်ရသော်လည်း၊ အမှန်တကယ်တော့ မကပ်ငြိဘဲ ပြည့်စုံလုံးဝသော ထိုအရှင်ထံသို့ ကျွန်ုပ် ခိုလှုံပါ၏။

Verse 35

हृदि स्थितोऽपि यो देवो मायया मोहितात्मनाम् । न ज्ञायेत परः शुद्धस्तमस्मि शरणं गतः ॥ ३५ ॥

ထိုဒေဝအရှင်သည် နှလုံးအတွင်း၌ပင် တည်ရှိသော်လည်း၊ မာယာကြောင့် စိတ်ဝိညာဉ် မောဟဖြစ်နေသူတို့အတွက် မသိမြင်နိုင်—အမြင့်ဆုံး၊ အမြဲသန့်ရှင်းသော အရှင်တော်။ ထိုအရှင်ထံသို့ ကျွန်ုပ် ခိုလှုံပါ၏။

Verse 36

सर्वसङ्गनिवृत्तानां ध्यानयोगरतात्मनाम् । सर्वत्र भाति ज्ञानात्मा तमस्मि शरणं गतः ॥ ३६ ॥

အလုံးစုံသောကပ်ငြိမှုတို့ကို စွန့်လွှတ်၍ သမาธိဓျာနယောဂ၌ စိတ်တည်ငြိမ်နေသူတို့အတွက် ဉာဏအာတ္မာသည် နေရာတိုင်း၌ ထင်ရှားတောက်ပ၏။ ထိုသခင်ထံ၌ ကျွန်ုပ် ခိုလှုံဝင်ရောက်၏။

Verse 37

दधार मंदरं पृष्ठे निरोदेऽमृतमन्थने । देवतानां हितार्थाय तं कूर्मं शरणं गतः ॥ ३७ ॥

အမృతရရန် သမုဒ္ဒရာကို မွှေရာ၌ မန္ဒရတောင်ကို ကျောပေါ်တွင် ထမ်းဆောင်တော်မူ၏။ ဒေဝတားတို့၏ အကျိုးအတွက် ထိုကူර්မအဝတားထံ၌ ကျွန်ုပ် ခိုလှုံ၏။

Verse 38

दंष्ट्रांकुरेण योऽनन्तः समुद्धृत्यार्णवाद् धराम् । तस्थाविदं जगत् कृत्स्नं वाराहं तं नतोऽस्म्यहम् ॥ ३८ ॥

အနန္တတော်မူသော ဝရာဟအဝတားကို ကျွန်ုပ် ဦးညွှတ်ပါ၏။ သူသည် သွားစွယ်အဖျားဖြင့် သမုဒ္ဒရာမှ မြေကြီးကို မြှောက်တင်ကာ၊ ထိုအပေါ်၌ စကြဝဠာတစ်လုံးလုံး တည်ထောင်ခဲ့၏။

Verse 39

प्रह्लादं गोपयन् दैत्यं शिलातिकठिनोरसम् । विदार्य हतवान् यो हि तं नृसिंहं नतोऽस्म्यहम् ॥ ३९ ॥

ပရဟ္လာဒကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်၍ ရင်ဘတ်ကျောက်ကဲ့သို့ ခိုင်မာသော အဆုရကို ခွဲဖောက်သတ်တော်မူသော နೃစിംဟသခင်ထံ ကျွန်ုပ် ဦးညွှတ်ပါ၏။

Verse 40

लब्ध्वा वैरोचनेर्भूमिं द्वाभ्यां पद्भ्यामतीत्य यः । आब्रह्मभुवनं प्रादात् सुरेभ्यस्तं नतोऽजितम् ॥ ४० ॥

ဝိရောစန၏သား ဘလိက ပေးမည်ဟု ကတိထားသော မြေကို ရယူပြီး၊ ခြေတစ်လှမ်းနှစ်လှမ်းဖြင့် အလွန်ကျော်လွန်ကာ၊ ဘြဟ္မာလောကအထိ အလောကများကို ဒေဝတားတို့အား ပေးတော်မူသော မအနိုင်ယူနိုင်သည့် အဇိတသခင်ထံ ကျွန်ုပ် ဦးညွှတ်ပါ၏။

Verse 41

हैहयस्यापराधेन ह्येकविंशतिसंख्यया । क्षत्रियान्वयभेत्ता यो जामदग्न्यं नतोऽस्मि तम् ॥ ४१ ॥

ဟိုင်ဟယတို့၏ အပြစ်ကြောင့် က္ෂတ္တရိယ မျိုးရိုးကို နှစ်ဆယ့်တစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ဖျက်ဆီးသူ ဂျာမဒဂ္နျ (ပရရှုရာမ) ထံ ငါ ဦးညွှတ်ပူဇော်ပါ၏။

Verse 42

आविर्भूतश्चतुर्धा यः कपिभिः परिवारितः । हतवान् राक्षसानीकं रामचन्द्रं नतोऽस्म्यहम् ॥ ४२ ॥

လေးမျိုးသဏ္ဌာန်ဖြင့် ပေါ်ထွန်း၍ မျောက်တပ်များက ဝန်းရံကာ ရာක්ෂသတပ်ကို သတ်ဖြတ်ဖျက်ဆီးတော်မူသော ရာမချန္ဒြ ထံ ငါ ဦးညွှတ်ပါ၏။

Verse 43

मूर्तिद्वयं समाश्रित्य भूभारमपहृत्य च । संजहार कुलं स्वं यस्तं श्रीकृष्णमहं भजे ॥ ४३ ॥

နှစ်မျိုးသဏ္ဌာန်ကို ခံယူ၍ မြေကြီး၏ ဘာရကို ဖယ်ရှားကာ နောက်တစ်ဖန် မိမိ၏ မျိုးနွယ်ကိုပင် ပျက်စီးစေတော်မူသော သရီကృష్ణ ထံ ငါ ပူဇော်ပါ၏။

Verse 44

भूम्यादिलोकत्रितयं संतृप्तात्मानमात्मनि । पश्यन्ति निर्मलं शुद्धं तमीशानं भजाम्यहम् ॥ ४४ ॥

မြေပြင်မှစ၍ လောကသုံးပါးကို အတွင်းတရားအဖြစ် ဖြန့်ကျက်တည်ရှိသော၊ အညစ်အကြေးကင်း၍ သန့်ရှင်းသော အီရှာန ကို စိတ်ပြည့်ဝသော ရှင်ပညာရှိတို့သည် မိမိအတ္တ၌ မြင်ကြသကဲ့သို့ ငါ ပူဇော်ပါ၏။

Verse 45

युगान्ते पापिनोऽशुद्धान् भित्त्वा तीक्ष्णसुधारया । स्थापयामास यो धर्मं कृतादौ तं नमाम्यहम् ॥ ४५ ॥

ယုဂအဆုံး၌ အပြစ်သား မသန့်ရှင်းသူတို့ကို ဓားသွားကဲ့သို့ ထက်မြက်သော အစွန်းဖြင့် ခွဲဖောက်ကာ၊ ကృతယုဂအစ၌ ဓမ္မကို ပြန်လည်တည်ထောင်တော်မူသော ထိုသူထံ ငါ ဦးညွှတ်ပါ၏။

Verse 46

एवमादीन्यनेकानि यस्य रूपाणि पाण्डवाः । न शक्यं तेन संख्यातुं कोट्यब्दैरपि तं भजे ॥ ४६ ॥

အို ပဏ္ဍဝတို့၊ ဤသို့ပင် ထိုဘုရား၏ ရူပအမျိုးမျိုးသည် အဆုံးမရှိ မရေတွက်နိုင်။ ကုဋိနှစ်များကြာသော်လည်း မတွက်နိုင်သဖြင့် ထိုသခင်ကို ငါ ပူဇော်ဘက်တိပြု၏။

Verse 47

महिमानं तु यन्नाम्नः परं गन्तुं मुनीश्वराः । देवासुराश्च मनवः कथं तं क्षुल्लको भजे ॥ ४७ ॥

ထိုသန့်ရှင်းသော နာမ၏ အမြင့်မြတ်မဟိမာကို မုနိအရှင်တို့တောင် မရောက်နိုင်၊ ဒေဝ၊ အဆုရ၊ မနုတို့လည်း မမီနိုင်လျှင် ငါကဲ့သို့ သေးငယ်သူက ဘယ်လိုမှန်ကန်စွာ ဘက်တိပြုနိုင်မည်နည်း။

Verse 48

यन्नामश्रवणेनापि महापातकिनो नराः । पवित्रतां प्रपद्यन्ते तं कथं स्तौमि चाल्पधीः ॥ ४८ ॥

ထိုနာမကို ကြားရုံသာဖြင့်ပင် အကြီးမားဆုံးအပြစ်ရှိသူတို့ သန့်ရှင်းခြင်းရကြသည်။ ဉာဏ်နည်းသော ငါက ထိုသခင်ကို ဘယ်လို ချီးမွမ်းနိုင်မည်နည်း။

Verse 49

यथाकथञ्चिद्यन्नाम्नि कीर्तिते वा श्रुतेऽपि वा । पापिनस्तु विशुद्धाः स्युः शुद्धा मोक्षमवाप्नुयुः ॥ ४९ ॥

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ထိုနာမကို ခေါ်ဆိုသော်လည်းကောင်း ကြားရုံသာဖြင့်ကောင်း ပာပီတို့ သန့်ရှင်းလာကြမည်။ သန့်ရှင်းသူတို့သည် မောက္ခကို ရရှိကြမည်။

Verse 50

आत्मन्यात्मानमाधाय योगिनो गतकल्मषाः । पश्यन्ति यं ज्ञानरूपं तमस्मि शरणं गतः ॥ ५० ॥

အတ္တကို အတ္တ၌ တည်စေ၍ အညစ်အကြေးကင်းသော ယောဂီတို့သည် ဉာဏ်သဘောတရားဖြစ်သော ထိုသခင်ကို မြင်ကြ၏။ ထိုအရှင်ထံ ငါသည် အားကိုးရာအဖြစ် ခိုလှုံ၏။

Verse 51

साङ्ख्याः सर्वेषु पश्यन्ति परिपूर्णात्मकं हरिम् । तमादिदेवमजरं ज्ञानरूपं भजाम्यहम् ॥ ५१ ॥

သင်္ခယာကိုလိုက်နာသူတို့သည် သတ္တဝါအားလုံးအတွင်း ပြည့်စုံသော အတ္တဖြစ်သည့် ဟရီကို မြင်ကြသည်။ အစဦးဒေဝ၊ မအိုမင်း၊ ဉာဏ်၏ရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြစ်သော ထိုဘုရားကို ငါဘုဇာပြု၏။

Verse 52

सर्वसत्त्वमयं शान्तं सर्वद्र ष्टारमीश्वरम् । सहस्रशीर्षकं देवं वन्दे भावात्मकं हरिम् ॥ ५२ ॥

သတ္တဝါအားလုံးကို ဖြန့်ကျက်လွှမ်းမိုး၍ ငြိမ်းချမ်းသော်လည်း အရာအားလုံးကိုမြင်သော အရှင်၊ ခေါင်းတစ်ထောင်ရှိသော ဒေဝ၊ အခြေအနေနှင့်ခံစားချက်တို့၏ အနှစ်သာရဖြစ်သော ဟရီကို ငါဦးညွှတ်ကန်တော့၏။

Verse 53

यद्भूतं यच्च वै भाव्यं स्थावरं जङ्गमं जगत् । दशाङ्गुलं योऽत्यतिष्ठत्तमीशमजरं भजे ॥ ५३ ॥

ဖြစ်ခဲ့သမျှနှင့် ဖြစ်လာမည့်အရာအားလုံး၊ တည်ငြိမ်သောနှင့် လှုပ်ရှားသော ကမ္ဘာလောကတစ်ခုလုံးကို “လက်ချောင်းဆယ်” ဖြင့်ပင် ကျော်လွန်တော်မူသော မမွေးဖွားသည့် အရှင်ကို ငါဘုဇာပြု၏။

Verse 54

अणोरणीयांसमजं महतश्च महत्तरम् । गुह्याद्गुह्यतमं देवं प्रणमामि पुनः पुनः ॥ ५४ ॥

အဏုအဏုထက် ပိုမိုသိမ်မွေ့၍ မမွေးဖွားသည့်၊ ကြီးမားသမျှထက် ပိုမိုကြီးမားပြီး လျှို့ဝှက်သမျှထဲတွင် အလျှို့ဝှက်ဆုံးဖြစ်သော ထိုဒေဝကို ငါ ထပ်ခါထပ်ခါ ဦးညွှတ်ကန်တော့၏။

Verse 55

ध्यातः स्मृतः पूजितो वा श्रुतः प्रणमितोऽपि वा । स्वपदं यो ददातीशस्तं वन्दे पुरुषोत्तमम् ॥ ५५ ॥

စိတ်ဓာတ်ဖြင့် တရားထိုင်၍ဖြစ်စေ၊ သတိရ၍ဖြစ်စေ၊ ပူဇော်၍ဖြစ်စေ၊ ကြားနာ၍ဖြစ်စေ၊ သာမန်ဦးညွှတ်ကန်တော့ခြင်းဖြင့်ပင်ဖြစ်စေ—မိမိ၏ အမြင့်ဆုံး နေရာတော်ကို ပေးသနားတော်မူသော အရှင်ကို ငါကန်တော့၏။ ထို ပုရုရှောတ္တမကို ငါဦးညွှတ်၏။

Verse 56

इति स्तुवन्तं परमं परेशं हर्षाम्बुसंरुद्धविलोचनास्ते । मुनीश्वरा नारदसंयुतास्तु सनन्दनाद्याः प्रमुदं प्रजग्मुः ॥ ५६ ॥

ဤသို့ အမြင့်ဆုံးသခင်၊ အထက်တန်းအရှင်ကို ချီးမွမ်းနေစဉ် ပျော်ရွှင်မှု၏ မျက်ရည်ကြောင့် မျက်လုံးများ တင်းကျပ်လာကြ၏။ နာရဒနှင့်အတူ သာနန္ဒနတို့ အပါအဝင် မုနိရှ္ဝရ မဟာရဟန်းတို့သည် အလွန်ဝမ်းမြောက်စွာ ထွက်ခွာသွားကြသည်။

Verse 57

यं इदं प्रातरुत्त्थाय पठेद्वै पौरुषं स्तवम् । सर्वपापविशुद्धात्मा विष्णुलोकं स गच्छति ॥ ५७ ॥

မနက်စောစော ထ၍ ဤ ပုရုရှ (အမြင့်ဆုံးပုဂ္ဂိုလ်) ကို ချီးမွမ်းသော စတဝကို ရွတ်ဆိုသူသည် အပြစ်အားလုံးမှ စင်ကြယ်သန့်ရှင်းလာပြီး ဗိဿဏု၏ လောကသို့ ရောက်ရှိမည်။

Verse 58

इति श्रीबृहन्नारदीयपुराणे पूर्वभागे प्रथमपादे सनत्कुमारनारदसंवादेनारदकृतविष्णुस्तुतिर्नाम द्वितीयोऽध्यायः ॥ २ ॥

ဤသို့ဖြင့် သာနတ္ကုမာရနှင့် နာရဒတို့၏ ဆွေးနွေးပြောဆိုမှုအတွင်း ပါဝင်သော «နာရဒရေးသားသော ဗိဿဏုစတုတိ» ဟု အမည်ရ ဒုတိယအခန်းသည်၊ သီရိ ဘృဟန္နာရဒီယ ပုရာဏ၏ ပူရဝဘားဂ၊ ပထမပာဒ၌ အဆုံးသတ်၏။