Dhvaja-Dhāraṇa Mahātmyam: Sumati–Satyamatī, Humility, and Deliverance by Hari’s Messengers

Verse 1

नारद उवाच । भगवन्सर्वधर्मज्ञ सर्वशास्त्रार्थपारग । सर्वकर्मवरिष्टं च त्वयोक्तं ध्वजधारणम् ॥ १ ॥

နာရဒက ပြောသည်။ «အရှင်မြတ်၊ ဓမ္မအားလုံးကို သိမြင်သူ၊ သာသ္တရအဓိပ္ပါယ်အားလုံးကို ကျွမ်းကျင်သူ—ဓမ္မကర్మများအနက် သင်က သန့်ရှင်းသော ဓွဇကို ကိုင်ဆောင်ခြင်း (dhvaja-dhāraṇa) ကို အမြင့်မြတ်ဆုံးဟု ကြေညာခဲ့သည်»။

Verse 2

यस्तु वै सुमतिर्नाम ध्वजारोपपरो मुने । त्वयोक्तस्तस्य चरितं विस्तरेण ममादिश ॥ २ ॥

အို မုနိ၊ သင်ဖော်ပြခဲ့သော သန့်ရှင်းသော အလံကို တင်မြှောက်ရာ၌ အလွန်အာရုံစိုက်သူ “စုမတိ” ဟု အမည်ရသူ၏ ဘဝနှင့် အကျင့်စရိုက်ကို အသေးစိတ် ငါ့အား မိန့်ကြားပါ။

Verse 3

सनक उवाच । श्रृणुष्वैकमनाः पुण्यमितिहासं पुरातनम् । ब्रह्मणा कथितं मह्यं सर्वपापप्रणाशनम् ॥ ३ ॥

စနကက ပြောသည်။ စိတ်ကို တစ်ချက်တည်း စူးစိုက်၍ နားထောင်လော့—ဗြဟ္မာက ငါ့အား ပြောကြားခဲ့သော ပုရాణဟောင်းမြတ်သော အတ္ထုပ္ပတ္တိတစ်ပုဒ်ဖြစ်၍ အပြစ်အားလုံးကို ဖျက်ဆီးပေးသည်။

Verse 4

आसीत्पुरा कृतयुगे सुमतिर्नाम भूपतिः । सोमवंशोद्भवः श्रीमान्सत्पद्वीपैकनायकः ॥ ४ ॥

ရှေးကာလ ကృతယုဂတွင် “စုမတိ” ဟု အမည်ရသော ဘုရင်တစ်ပါး ရှိခဲ့သည်။ သူသည် ဂုဏ်သရေထွန်းတောက်၍ စောမဝంశ (လဝန်းမင်းဆက်) မှ ပေါက်ဖွားလာကာ “စတ်ပဒ္ဝီပ” ဟု ခေါ်သော မြတ်သော ကျွန်းမဟာဒေသ၏ တစ်ဦးတည်းသော အုပ်စိုးရှင် ဖြစ်하였다။

Verse 5

धर्मात्मा सत्यसंपन्नः शुचिवंश्योऽतिथिप्रियः । सर्वलक्षणसंपन्नः सर्वसंपद्विभूषितः ॥ ५ ॥

သူသည် ဓမ္မစိတ်ရှိ၍ သစ္စာပြည့်ဝ၊ သန့်ရှင်းသော မျိုးရိုးမှ ပေါက်ဖွားကာ ဧည့်သည်ကို ဂုဏ်ပြုခြင်းကို ချစ်မြတ်နိုးသည်။ မင်္ဂလာလက္ခဏာ အားလုံးနှင့် ပြည့်စုံ၍ စည်းစိမ်ဥစ္စာ အလုံးစုံဖြင့် တင့်တယ်လှသည်။

Verse 6

सदा हरिकथासेवी हरिपूजापरायणः । हरिभक्तिपराणां च शुश्रूषुर्निरहंकृतिः ॥ ६ ॥

သူသည် ဟရီကထာ (Hari-kathā) ကို အမြဲနားထောင်ပြောဆိုကာ၊ ဟရီကို ပူဇော်ဝတ်ပြုခြင်း၌ အထူးအလေးထားသည်။ ဟရီဘက္တိ (Hari-bhakti) ကို အပ်နှံသူများကို စိတ်အားထက်သန်စွာ ဝန်ဆောင်ပြီး၊ အဟင်္ကာရ မရှိဘဲ နေထိုင်သည်။

Verse 7

पूज्यपूजारतो नित्यं समदर्शी गुणान्वितः । सर्वभूतहितः शान्तः कृतज्ञः कीर्तिमांस्तथा ॥ ७ ॥

သူသည် အမြဲတမ်း ပူဇော်ထိုက်သူများကို ဂုဏ်ပြုပူဇော်ရာတွင် စိတ်ပါဝင်စားပြီး၊ အားလုံးကို တန်းတူမြင်မြင် (samadarśī) ဖြင့် မြင်တတ်သည်။ သီလဂုဏ်ပြည့်ဝ၍ သတ္တဝါအားလုံး၏ အကျိုးကို လိုလားကာ၊ ငြိမ်းချမ်း၍ ကျေးဇူးသိတတ်ပြီး ကောင်းသောဂုဏ်သတင်းရှိသည်။

Verse 8

तस्य भार्या महाभागा सर्वलक्षणसंयुता । पतिव्रता पतिप्राणा नाम्रा सत्यमतिर्मुने ॥ ८ ॥

သူ၏ဇနီးသည် အလွန်ကံကောင်းသူဖြစ်၍ မင်္ဂလာလက္ခဏာ အားလုံးနှင့် ပြည့်စုံသည်။ ပတိဝြတာအဖြစ် ခင်ပွန်းအပေါ် သစ္စာတည်ကာ၊ ခင်ပွန်းကို အသက်ရှူသကဲ့သို့ အရေးကြီးစွာ ထားသူ—အို မုနိ၊ သူမ၏အမည်မှာ စတ္ယမတီ (Satyamatī) ဖြစ်သည်။

Verse 9

तावुभौ दम्पती नित्यं हरिपूजापरायणौ । जातिस्मरौ महाभागौ सत्यज्ञौ सत्परायणौ ॥ ९ ॥

ထိုဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးသည် အမြဲတမ်း ဟရီကို ပူဇော်ဝတ်ပြုခြင်း၌ အပ်နှံထားကြသည်။ သူတို့သည် ယခင်ဘဝများကို မှတ်မိသူများ (jāti-smara) ဖြစ်၍ အလွန်ကံကောင်းကြ၊ သစ္စာတရားကို သိကြပြီး သဒ္ဓမ္မလမ်း၌ दृঢ়စွာ တည်ကြသည်။

Verse 10

अन्नदानरतौ नित्यं जलदानपरायणौ । तडागारामवप्रादौ नसंख्यातान्वितेनतुः ॥ १० ॥

သူတို့သည် အမြဲတမ်း အစာလှူ (anna-dāna) ကို နှစ်သက်ကာ၊ ရေလှူ (jala-dāna) တွင်လည်း အပြည့်အဝ အပ်နှံထားကြသည်။ ထို့ပြင် လူထုအကျိုးအတွက် ရေကန်များ၊ ဥယျာဉ်များ၊ ရေတွင်းများ စသည့် မရေတွက်နိုင်သော ကုသိုလ်လုပ်ငန်းများကို ပြုလုပ်ခဲ့ကြသည်။

Verse 11

सा तु सत्यमतिर्नित्यं शुचिर्विष्णुगृहे सती । नृत्यत्यत्यन्तसन्तुष्टा मनोज्ञा मञ्जुवादिनी ॥ ११ ॥

သူမ စတျမတီသည် အမြဲတမ်း သစ္စာရှိသော စိတ်နှင့် သန့်ရှင်းစင်ကြယ်၍ ဗိဿဏု၏ အိမ်တော်/ဗိမာန်၌ သီလပြည့်ဝသော မိန်းမကောင်းအဖြစ် နေထိုင်하였다။ စိတ်နှလုံးအပြည့်အဝ ကျေနပ်လျက် လှပစွာ ကပြ၍ စကားလည်း ချိုမြိန်နူးညံ့하였다။

Verse 12

सोऽपि राजा महाभागो द्वादशीद्धादशीदिने । ध्वजमारोपयत्येव मनोज्ञं बहुविस्तरम् ॥ १२ ॥

ထိုကံကောင်းသော မဟာဘုရင်သည်လည်း ဒွာဒသီနေ့ (လပြည့်မတိုင်မီ ၁၂ ရက်) တွင် လှပ၍ စိတ်ကြည်နူးစေသော အလံကြီးကို ကျယ်ပြန့်စွာ တင်မြှောက်စိုက်ထူ하였다။

Verse 13

एवं हरिपरं नित्यं राजानं धर्मकोविदम् । प्रियां सत्यमतिं चास्य देवा अपि सदास्तुवन् ॥ १३ ॥

ဤသို့ ဟရိ (ဗိဿဏု) ကို အမြဲတမ်း အထူးအလေးထားသော၊ ဓမ္မကို ကျွမ်းကျင်သိမြင်သော ဘုရင်နှင့် သူ၏ ချစ်မြတ်နိုးရသော မိဖုရား စတျမတီကို တိတိကျကျ နတ်တို့သည် အစဉ်မပြတ် ချီးမွမ်းကြ하였다။

Verse 14

त्रिलोके विश्रुतौ ज्ञात्वा दम्पती धर्मको विदौ । आययौ बहुभिः शिष्यैर्द्रष्टुकामो विभाण्डकः ॥ १४ ॥

ထိုဇနီးမောင်နှံသည် သုံးလောကလုံးတွင် ဓမ္မကို သိကျွမ်းသူများဟု ကျော်ကြားကြောင်း ကြားသိပြီးနောက်၊ မုနိ ဝိဘာဏ္ဍက သည် တပည့်အများနှင့်အတူ သူတို့ကို တွေ့မြင်လိုစိတ်ဖြင့် ရောက်လာ하였다။

Verse 15

तमायांतं मुनिं श्रुत्वा स तु राजा विभाण्डकम् । प्रत्युद्ययौ सपत्नीकः प्रजाभि र्बहुविस्तरम् ॥ १५ ॥

ဝိဘာဏ္ဍက မုနိ ရောက်လာမည်ဟု ကြားသိသဖြင့် ဘုရင်သည် မိဖုရားနှင့်အတူ၊ ပြည်သူအများအပြားကိုပါ ခေါ်ဆောင်ကာ ကြိုဆိုရန် ထွက်သွား하였다။

Verse 16

कृतातिथ्यक्रियं शान्तं कृतासनपरिग्रहम् । नीचासनस्थितो भूयः प्राञ्जलिर्मुनिमब्रवीत् ॥ १६ ॥

ဧည့်ဝတ်ပြုခြင်းအခမ်းအနားကို ပြီးစီးစေပြီး ဧည့်သည်အတွက် အာသနကို စီစဉ်ကာ၊ သူသည် နိမ့်သော အာသနပေါ်တွင် ထိုင်ပြီးနောက် လက်အုပ်ချီ၍ မုနိကို ထပ်မံ မိန့်ကြားလေ၏။

Verse 17

राजो वाच । भगवन्कृतकृत्योऽस्मिं त्वदभ्यागमनेन वै । सतामायमनं सन्तं प्रशंसन्ति सुरवावहम् ॥ १७ ॥

ဘုရင်က မိန့်တော်မူသည်— “အရှင်မြတ်ဘုရား၊ သင်၏ ရောက်လာခြင်းကြောင့်ပင် ကျွန်ုပ်၏ ဘဝရည်ရွယ်ချက် ပြည့်စုံသကဲ့သို့ ဖြစ်ပါသည်။ သန့်ရှင်းသော သတ္တဝါတို့၏ လာရောက်ခြင်းကို သုတေသနသူကောင်းတို့ ချီးမွမ်းကြသည်၊ အကြောင်းမှာ ထိုအရာသည် ဒေဝတားတို့နှင့် ဆက်စပ်သော ကောင်းချီးနှင့် အကျိုးချမ်းသာကို ဆောင်ကြဉ်းလာသောကြောင့် ဖြစ်သည်။”

Verse 18

यत्र स्यान्महतां प्रेम तत्र स्युः सर्वसम्पदः । तेजः कीर्तिर्धनं पुत्रा इति प्राहुर्विपश्चितः ॥ १८ ॥

မဟာသူတော်ကောင်းတို့အကြား ချစ်ခင်လေးစားမှု ရှိရာနေရာ၌ အကျိုးအမြတ်အပေါင်းတို့ ပေါ်ပေါက်လာသည်—တောက်ပမှု၊ ဂုဏ်သတင်း၊ ဥစ္စာဓန၊ နှင့် ကောင်းမွန်သော သားသမီးတို့ဟူ၍ ပညာရှိတို့က ဆိုကြသည်။

Verse 19

तत्र वृद्धिमुपायान्ति श्रेयांस्यनुदिनं मुने । यत्र सन्तः प्रकुर्वन्ति महतीं करुणां प्रभो ॥ १९ ॥

အို မုနိရေ၊ သန့်ရှင်းသူတို့က အရှင်မြတ်၊ မဟာကရုဏာကို အစဉ်ပြုလုပ်နေရာ၌ ကောင်းမြတ်သော အကျိုးချမ်းသာနှင့် မင်္ဂလာတို့သည် နေ့စဉ်နေ့တိုင်း တိုးပွားလာသည်။

Verse 20

यो मृर्ध्नि धारयेदूह्यन्महत्पादजलं रजः । स स्नातः सर्वतीर्थेषु पुण्यात्मा नात्र संशयः ॥ २० ॥

မဟာသန့်ရှင်းသူ၏ ခြေတော်ကို ဆေးကြောသော ရေကြောင့် သန့်စင်သွားသည့် ဖုန်မှုန့်ကို လေးစားသဒ္ဓါဖြင့် ခေါင်းထိပ်ပေါ်တွင် ထမ်းဆောင်သူသည်၊ တီရ္ထအပေါင်းတို့၌ ရေချိုးပြီးသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။ ထိုသူသည် အမှန်တကယ် ပုဏ္ဏာတော်ရှိသူ ဖြစ်သည်၊ သံသယမရှိ။

Verse 21

मम पुत्राश्च दाराश्च संपत्त्वयि समर्पिताः । मामाज्ञापय विप्रेन्द्र किं प्रियं करवाणि ते ॥ २१ ॥

ကျွန်ုပ်၏သားများ၊ ဇနီးနှင့် ဥစ္စာပစ္စည်းအားလုံးကို သင့်ထံ အပ်နှံထားပါသည်။ အရှင်ဗြာဟ္မဏအထွတ်အမြတ်၊ ကျွန်ုပ်ကို အမိန့်ပေးပါ—သင့်စိတ်နှစ်သက်စေမည့် အရာကို ကျွန်ုပ် ဘာလုပ်ပေးရမည်နည်း။

Verse 22

विनञ्चवनतं भूपं स निरीक्ष्य मुनीश्वरः । स्पृशन्करेण तं प्रीत्युवाचातिहर्षितः ॥ २२ ॥

ဘုရင်သည် နှိမ့်ချစွာ ဦးညွှတ်နေသည်ကို မြင်သော မဟာမုနိသည် သူ့ကို ကြည့်ရှု၍၊ ချစ်ခင်စွာ လက်ဖြင့် ထိကာ အလွန်ဝမ်းမြောက်လျက် စကားဆို하였다။

Verse 23

ऋषिरुवाच । गजन्यदुक्तं भवता तत्सर्वं त्वत्कुलोचितम् । विनयावनतः सर्वो बहुश्रेयो लभेदिह ॥ २३ ॥

ရိရှီက ပြောသည်—“အို ဂဇနျယာ၊ သင်ပြောခဲ့သမျှသည် သင့်အမျိုးအနွယ်၏ ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် လုံးဝကိုက်ညီသည်။ အမှန်တကယ်၊ နှိမ့်ချ၍ ဝိနယဖြင့် ဦးညွှတ်သူသည် ဤဘဝ၌ အလွန်ကြီးမားသော ဓမ္မအကျိုးကို ရရှိသည်။”

Verse 24

धर्मश्चार्थश्च कामश्च मोक्षश्च नृपसत्तम । विनयाल्लभते मर्त्यो दुर्लभं किं महात्मनाम् ॥ २४ ॥

အို ဘုရင်အထွတ်အမြတ်၊ လူသားသည် ဝိနယနှင့် နှိမ့်ချမှုကြောင့် ဓမ္မ၊ အဓိပ္ပါယ်(အာဓာ)၊ ကာမ နှင့် မောက္ခကိုတောင် ရရှိနိုင်သည်။ မဟာစိတ်ရှိသူတို့အတွက် မရနိုင်သည့်အရာ ဘာရှိမည်နည်း။

Verse 25

प्रीतोऽस्मि तव भूपाल सन्मार्गपरिवर्त्तिनः । स्वस्ति ते सततं भूयाद्यत्पृच्छामि तदुच्यताम् ॥ २५ ॥

အို ဘုရင်ကြီး၊ သင်သည် သမ္မာလမ်းသို့ ပြန်လှည့်လာသောကြောင့် ကျွန်ုပ် ဝမ်းမြောက်နှစ်သက်ပါသည်။ သင့်အပေါ် အမြဲမင်္ဂလာရှိပါစေ။ ယခု ကျွန်ုပ်မေးသောအရာကို ဖြေကြားပါ။

Verse 26

पूजा बहुविधाः सन्ति हरितुष्टिविधायिकाः । तासु नित्यं ध्वजारोपे वर्त्त्से त्वं सदोद्यतः ॥ २६ ॥

ပူဇော်ခြင်းမှာ အမျိုးမျိုးရှိ၍ အားလုံးသည် ဟရီ (Hari) ကို စိတ်ကျေနပ်စေသည်။ သို့သော် ထိုအထဲတွင် သင်သည် နေ့စဉ် သန့်ရှင်းသော ဓွဇ (dhvaja) ကို မြှောက်တင်၍ သခင်အား ဂုဏ်ပြုရန် အမြဲတမ်း ကြိုးစားနေသူဖြစ်သည်။

Verse 27

भार्यापि तव साध्वीयं नित्यं नृत्यपरायणा । किमर्थमेतद्वृत्तान्तं यथावद्वक्तुमर्हसि ॥ २७ ॥

သင်၏ ဇနီးသည်လည်း သီလရှိသော မိန်းမကောင်းတစ်ဦးဖြစ်ပြီး အမြဲတမ်း အကန့်အလှုပ် (အက) ကို အလွန်စိတ်ဝင်စား၍ ဆည်းကပ်နေသူဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဤဖြစ်ရပ်သည် အဘယ်ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသနည်း။ အကြောင်းအရာကို မှန်ကန်စွာ ရှင်းပြသင့်သည်။

Verse 28

राजोवाच । श्रृणुष्व भगवन्सर्वं यत्पृच्छसि वदामि तत् । आश्चर्यभूतं लोकानामावयोश्चरितं त्विह ॥ २८ ॥

ဘုရင်က ပြောသည်— «အရှင်ဘုရား၊ နားထောင်ပါ။ သင်မေးသမျှကို ကျွန်ုပ် အပြည့်အစုံ ပြောပါမည်။ ဤနေရာတွင် လူအများအတွက် အံ့ဩဖွယ်ဖြစ်လာသော ကျွန်ုပ်တို့၏ အကျင့်အကြံ အကြောင်းကို ရှင်းလင်းပြောကြားပါမည်»။

Verse 29

अहमासं पुरा शूद्रो मालिनिर्नाम सत्तम । कुमार्गनिरतो नित्यं सर्वलोकाहिते रतः ॥ २९ ॥

အကောင်းဆုံးသော လူသားရေ၊ ယခင်က ကျွန်ုပ်သည် မာလိနီ (Mālinī) ဟု အမည်ရသော ရှူဒြ (Śūdra) မိန်းမတစ်ဦးဖြစ်ခဲ့သည်။ ကျွန်ုပ်သည် အမြဲတမ်း လမ်းမှားတွင် နေထိုင်ခဲ့သော်လည်း လူအပေါင်းတို့၏ အကျိုးအတွက်ဟု ယုံကြည်သည့် အလုပ်များတွင် ပါဝင်နေခဲ့သည်။

Verse 30

पिशुनो धर्मविद्वेषी देवद्रव्यापहारकः । गोध्नश्च ब्रह्महा चौरः सर्वप्राणिवधे रतः ॥ ३० ॥

သူတစ်ပါးကို အပြစ်တင်ပြောဆိုသူ၊ ဓမ္မကို မုန်းတီးသူ၊ နတ်ဘုရားများအတွက် အပ်နှံထားသော ပစ္စည်းကို ခိုးယူသူ၊ နွားသတ်သူ၊ ဗြာဟ္မဏသတ်သူ၊ ခိုးသူ၊ သက်ရှိအပေါင်းတို့ကို သတ်ဖြတ်ရာတွင် ပျော်ရွှင်သူ—ဤသို့သောသူသည် အလွန်ကြီးမားသော အပြစ်ရှိသူဟု သတ်မှတ်ရသည်။

Verse 31

नित्यं निष्ठुरवक्ता च पापी वेश्यापरायणः । एवं स्थितः कियत्कालमनाहत्यं महदृचः ॥ ३१ ॥

သူသည် အမြဲတမ်း စကားကြမ်းကြမ်းပြောသူ၊ အပြစ်ရှိသူ၊ ပြည့်တန်ဆာတို့ကိုသာ လိုက်လံစွဲလမ်းသူ ဖြစ်၏။ ထိုသို့နေထိုင်လျက်၊ ကမ္မပြန်လည်အကျိုး၏ ကြီးမားသော အမိန့်တော်က မထိခိုက်မီ ဘယ်လောက်ကြာနိုင်မည်နည်း။

Verse 32

सर्वबन्धुपरित्यक्तो दुःखी वनमुपागतः । मृगमांसाशनो नित्यं तथा पान्थाविलुम्पकः ॥ ३२ ॥

ဆွေမျိုးအားလုံးက စွန့်ပစ်သဖြင့် ဝမ်းနည်းဒုက္ခဖြင့် တောထဲသို့ ဝင်သွား၏။ သူသည် အမြဲတမ်း တောတိရစ္ဆာန်အသားကို စားသောက်ကာ၊ လမ်းသွားလမ်းလာတို့ကို လုယက်သူလည်း ဖြစ်လာ၏။

Verse 33

एकाकी दुःखबहुलो न्यवसन्निर्जने वने । एकदा क्षुत्परिश्रान्तो निदाघार्त्तः पिपासितः ॥ ३३ ॥

တစ်ယောက်တည်း ဒုက္ခများစွာဖြင့် လွှမ်းမိုးကာ လူမရှိသော တောထဲတွင် နေထိုင်၏။ တစ်နေ့တွင် ဆာလောင်မှုကြောင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်၍ နွေရာသီအပူဒဏ်ကြောင့် ညှဉ်းဆဲခံရကာ ရေငတ်လာ၏။

Verse 34

जीर्णं देवालयं विष्णोरपश्यं विजने वने । हंसकारण्डवाकीर्णं तत्समीपे महत्सरः ॥ ३४ ॥

လူမရှိသော တောအတွင်း၌ ဗိဿနုဘုရား၏ ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော ဘုရားကျောင်းတစ်ဆောင်ကို ငါမြင်၏။ ၎င်းအနီးတွင် ဟင်္သာနှင့် ကာရဏ္ဍဝ ငှက်များဖြင့် ပြည့်နှက်သော ရေကန်ကြီးတစ်ကန် ရှိ၏။

Verse 35

पर्यन्तवनपुष्पौघच्छादितं तन्मुनीश्वर । अपिबं तत्र पानीयं तत्तीरे विगतश्रमः ॥ ३५ ॥

အို မုနိရှင်မြတ်၊ ထိုနေရာသည် ပတ်လည်ဝန်းကျင်တွင် တောပန်းအစုအဝေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေ၏။ ငါသည် ထိုနေရာ၌ ရေသောက်ပြီး ကန်ကမ်းပေါ်တွင် အနားယူသဖြင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှု ပျောက်ကင်းသွား၏။

Verse 36

फलानि जग्ध्वा शीर्णानि स्वयं क्षुच्च निवारिता । तस्मिञ्जीर्णीलये विष्णोनर्निवासं कृतकवानहम् ॥ ३६ ॥

ကျွန်ုပ်သည် ကျသွား၍ အလွန်ရင့်သွားသော သစ်သီးများကို စားသုံးကာ ကိုယ်တိုင် ဆာလောင်မှုကို သက်သာစေ၏။ ထိုပျက်စီးယိုယွင်းနေသော အိမ်ငယ်၌ပင် ဗိဿဏုဘုရားကို ဘက္တိဖြင့် အားထားကာ နေထိုင်ရာအဖြစ် ပြုလုပ်ခဲ့၏။

Verse 37

जीर्णस्फुटितसंधानं तस्य नित्यमकारिषम् । पर्णैस्तृणैश्च काष्ठैघै र्गृहं सम्यक् प्रकल्पितम् ॥ ३७ ॥

ထိုအိမ်ငယ်၌ ပျက်စီးဟောင်းနွမ်း၍ ကွဲအက်သွားသမျှကို ကျွန်ုပ်သည် နေ့စဉ် ပြန်လည်ပြုပြင်ကာ ချိတ်ဆက်ပေးခဲ့၏။ ရွက်ပင်၊ မြက်ပင်နှင့် သစ်တုံးအစုများဖြင့် ထိုတဲအိမ်ကို သေချာစွာ စီမံတည်ဆောက်ထား၏။

Verse 38

स्वसुऱार्थं तु तद्भमिर्मया लिप्ता मुनीश्वर । तत्राहं व्याधवृत्तिस्थो हत्वा बहुविधान्मृगान् ॥ ३८ ॥

သို့သော် မုနိရှင်ကြီးအို၊ ယောက္ခမအတွက် ထိုမြေပြင်ကို ကျွန်ုပ် လိမ်းသုတ်၍ ပြင်ဆင်ခဲ့၏။ ထိုနေရာ၌ မုဆိုးဘဝဖြင့် အသက်မွေးကာ မျိုးစုံသော သမင်များကို များစွာ သတ်ခဲ့၏။

Verse 39

आजीवं वर्तय न्नित्यं वर्षाणां विंशतिः स्थितः । अथेयमागता साध्वी विन्ध्यदेशसमुद्भवा ॥ ३९ ॥

ထိုနည်းဖြင့် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းကို နေ့စဉ် ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းကာ နှစ်နှစ်ဆယ်တိုင်အောင် ထိုသို့ နေထိုင်ခဲ့၏။ ထို့နောက် ဝိန္ဓျဒေသမှ မွေးဖွားလာသော သီလရှင်မိန်းမတစ်ဦး ရောက်လာ၏။

Verse 40

निषादकुलजा विप्रा नान्मा ख्याताऽवकोकिला । बन्धुवर्गपरित्यक्ता दुःखिता जीर्णविग्रहा ॥ ४० ॥

နိသာဒမျိုးရိုးမှ မွေးဖွားသော ဗြာဟ္မဏမိန်းမတစ်ဦးဖြစ်၍ ‘အဝကိုကိလာ’ ဟူသော အမည်ဖြင့် ထင်ရှား၏။ ဆွေမျိုးများက စွန့်ပစ်ထားသဖြင့် ဝမ်းနည်းဒုက္ခရောက်ကာ ကိုယ်ခန္ဓာလည်း ဟောင်းနွမ်းနွမ်းနယ်နေ၏။

Verse 41

क्षुत्तृड्घर्मपरिश्रान्ता शोचन्ती स्वकृतं ह्यघम् । दैवयोगाकत्समायाताभ्रमन्ती विजने वने ॥ ४१ ॥

ဆာလောင်မှု၊ ရေငတ်မှုနှင့် နေရောင်အပူကြောင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ကာ၊ ကိုယ်တိုင်ကျူးလွန်ခဲ့သော အပြစ်ကို ဝမ်းနည်းငိုကြွေးလျက်၊ ကံကြမ္မာ၏ အင်အားကြောင့် ထိုနေရာသို့ ရောက်လာပြီး လူသူကင်းသော တောအတွင်း လှည့်လည်နေ하였다။

Verse 42

ग्रीष्मतापार्द्दिता बाह्ये स्वान्ते चाधिनिपूडिता । इमां दुःखार्दितां दृष्ट्वा जाता मे विपुला दया ॥ ४२ ॥

နွေရာသီအပူကြောင့် အပြင်ဘက်ကလည်း လောင်ကျွမ်းသကဲ့သို့၊ အတွင်းစိတ်ကလည်း ဖိစီးနာကျင်နေသည်။ ထိုသို့ ဒုက္ခရောက်နေသူမကို မြင်သော် ငါ့အတွင်း၌ မဟာကရုဏာ ပေါ်ထွန်းလာ하였다။

Verse 43

दत्तं मया जलं चास्यै मांसं वन्यफलानि च । गतश्रमात्वियं ब्रह्मन्मया पृष्टा यथा तथम् ॥ ४३ ॥

ငါသည် သူမအား ရေကိုပေးပြီး၊ အသားနှင့် တောသီးတောဖျော်များကိုလည်း ပေး하였다။ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှု ပြေလျော့သွားသောအခါ၊ အို ဘြာဟ္မဏ၊ အခြေအနေသင့်တော်သလို ငါက သူမကို မေးမြန်း하였다။

Verse 44

अवेदयत्स्ववृत्तान्तं तच्छृणुष्व महामुने । नान्मावकोकिला चाहं निषादकुलसम्भवा ॥ ४४ ॥

ထို့နောက် သူမက ကိုယ်ပိုင်အကြောင်းအရာကို ပြောပြ하였다—“အို မဟာမုနိ၊ နားထောင်ပါ။ ကျွန်မသည် ကုကီလာမဟုတ်ပါ; နိသာဒ မျိုးရိုး၊ တောနေမျိုးမှ မွေးဖွားသူ ဖြစ်ပါသည်။”

Verse 45

दारुकस्य सुता चाहं विन्ध्यपर्वतवासिनी । परस्वहारिणी नित्यं सदा पैशुन्यवादिनी ॥ ४५ ॥

“ကျွန်မသည် ဒါရုက၏ သမီးဖြစ်ပြီး ဗိန္ဓျ တောင်တန်းတွင် နေထိုင်သူပါ—အမြဲတမ်း အခြားသူ၏ ပစ္စည်းကို ခိုးယူသူ၊ အစဉ်မပြတ် မကောင်းသော အပြစ်တင်စကားများ ပြောဆိုသူ ဖြစ်ပါသည်။”

Verse 46

पुंश्चलूत्येवमुक्त्वा तु बन्धुवर्गैः समुज्झिता । कियत्कालं ततः पत्या भृताहं लोकनिन्दिता ॥ ४६ ॥

ဤသို့ “အကျင့်ပျက်မိန်းမ” ဟုခေါ်ဆိုခံရပြီးနောက်၊ မိမိ၏ဆွေမျိုးအပေါင်းတို့ကပင် ကျွန်မကို စွန့်ပစ်ကြသည်။ ထို့နောက် အချိန်တစ်ခဏအတွင်း ခင်ပွန်းက ထောက်ပံ့ပေးခဲ့သော်လည်း၊ လောက၏အပြစ်တင်ကဲ့ရဲ့မှုအောက်တွင် ကျွန်မနေထိုင်ရသည်။

Verse 47

दैवात्सोऽपि गतो लोकं यमस्यात्र विहाय माम् । कान्तारे विजने चैका भ्रमन्ती दुःखपीडिता ॥ ४७ ॥

ကံကြမ္မာကြောင့် သူလည်း ယမမင်း၏လောကသို့ သွားရောက်ပြီး၊ ဤနေရာ၌ ကျွန်မကို ထားခဲ့သည်။ ကျွန်မတစ်ယောက်တည်း တောကန္တာရအလယ် အလွတ်လပ်မဲ့လှည့်လည်ကာ ဝမ်းနည်းဒုက္ခဖြင့် နှိပ်စက်ခံရသည်။

Verse 48

दैवात्त्वत्सविधं प्राप्ता जीविताहं त्वयाधुना । इत्येवं स्वकृतं कर्म मह्यं सर्वं न्यवेदयत् ॥ ४८ ॥

“ကံကြမ္မာကြောင့် သင်၏အနီးသို့ ကျွန်မရောက်လာပြီး၊ ယခုတော့ သင်ကြောင့် ကျွန်မအသက်ရှင်နေပါသည်” ဟုဆိုကာ၊ မိမိပြုခဲ့သော အမှုအရာအားလုံးကို ကျွန်မအား အပြည့်အစုံ ဖော်ပြလေသည်။

Verse 49

ततो देवालये तस्मिन्दम्पतीभावमाश्रितौ । स्थितौ वर्षाणि दश च आवां मांसफलाशिनौ ॥ ४९ ॥

ထို့နောက် ထိုဘုရားကျောင်းအတွင်း၌ ကျွန်ုပ်တို့နှစ်ဦးသည် လင်မယားအဖြစ် နေထိုင်ကြသည်။ ဆယ်နှစ်တိုင်တိုင် ထိုနေရာ၌ နေကာ အသားနှင့် သစ်သီးတို့ကို စားသောက်၍ အသက်မွေးကြသည်။

Verse 50

एकदा मद्यपानेन प्रमत्तौ निर्भरैमुने । तत्र देवालये रात्रौ मुदितौ मांसभोजनात् ॥ ५० ॥

တစ်ခါတစ်ရံ၊ အို မုနိရေ၊ သူတို့နှစ်ဦးသည် အရက်သောက်၍ မူးယစ်ကာ မထိန်းနိုင်မနားနိုင် ဖြစ်သွားကြသည်။ ထိုဘုရားကျောင်း၌ ညအခါ အသားစားရသဖြင့် ပျော်ရွှင်လျက် နေကြသည်။

Verse 51

तनुवस्त्रापरिज्ञानौ नृत्यं चकृव मोहितौ । प्रारब्धकर्म भोगान्तमावां युगपदागतौ ॥ ५१ ॥

မောဟကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့သည် ကိုယ်ခန္ဓာနှင့် အဝတ်အစားကို မသိမသာဖြစ်ကာ ကခုန်လေ၏။ ထို့ပြင် တစ်ချိန်တည်းတွင် တွေ့ဆုံလာကြသဖြင့် စတင်ပြီးသား (ပရာရဗ္ဓ) ကမ္မ၏ အကျိုးခံစားမှု အဆုံးသို့ ရောက်လေ၏။

Verse 52

यमदूतास्तदायाताः पाशहस्ता भयंकराः । नेतुमावां नृत्यरतौ सुधोरां यमयातनाम् ॥ ५२ ॥

ထို့နောက် ယမ၏ တမန်များသည် လက်တွင် ကြိုးကွင်း (ပာရှ) ကိုင်ဆောင်ကာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းစွာ ရောက်လာ၍ ကခုန်နေသည့် ကျွန်ုပ်တို့ကို ယမ၏ဒဏ်ခတ်ရာနေရာ “သုဓောရာ” သို့ ခေါ်ဆောင်ရန် လာကြ၏။

Verse 53

ततः प्रसन्नो भगवान्कर्मणा मम मानद । देवावसथसंस्कारसंज्ञितेन कृतेन नः ॥ ५३ ॥

ထို့နောက် အရှင်ဘုရားသည် ကျွန်ုပ်၏ ကုသိုလ်ကမ္မကြောင့် ပျော်ရွှင်နှစ်သက်တော်မူ၏၊ အို ဂုဏ်ပေးသူရေ—ကျွန်ုပ်တို့က “ဒေဝဝသထ သံස්ကာရ” ဟု ခေါ်သော နတ်တို့၏ နေရာတော် သန့်စင်ပူဇော်ပွဲကို ပြုလုပ်သောအခါ။

Verse 54

स्वदूतान्प्रेषयामास स्वभक्तावनतत्परः । ते दूता देवदेवस्य शङ्खचक्र गदाधराः ॥ ५४ ॥

ကိုယ်တော်၏ ဘက္တများကို ကာကွယ်ရန် အမြဲတမ်း အားထုတ်တော်မူသော အရှင်သည် ကိုယ်တော်၏ တမန်များကို စေလွှတ်တော်မူ၏။ ထိုတမန်များသည် ဒေဝဒေဝ၏ တမန်များဖြစ်၍ သင်္ခ၊ စက္ကရ၊ ဂဒါ ကိုင်ဆောင်ကြ၏။

Verse 55

सहस्रसूर्यासंकाशाः सर्वे चारुचतुर्भुजाः । किरीटकुण्डलधरा हारिणो वनमालिनः ॥ ५५ ॥

သူတို့အားလုံးသည် နေတစ်ထောင်၏ အလင်းရောင်ကဲ့သို့ တောက်ပကြ၏။ တစ်ဦးချင်းစီသည် လှပသော လက်လေးဖက်ရှိ၍ မကူဋ်နှင့် နားကပ် ဝတ်ဆင်ကာ ရုပ်ရည်ချောမော၍ တောပန်းမാലာဖြင့် အလှဆင်ထားကြ၏။

Verse 56

दिशो वितिमिरा विप्र कुर्वन्तः स्वेन तेजसा । भयंकरान्याशहस्तान्दंष्ट्रिणो यमकिङ्करान् ॥ ५६ ॥

အို ဗြာဟ္မဏာ၊ မိမိတို့၏တောက်ပမှုဖြင့် အရပ်အနှံ့ကို အမှောင်ကင်းစေကြ၏—ကြောက်မက်ဖွယ်၊ လက်မြန်၊ သွားစူးသော ယမ၏အမှုထမ်းတို့ပင် ဖြစ်ကြသည်။

Verse 57

आवयोग्राहणे यत्तानृचुः कृष्णपरायणाः ॥ ५७ ॥

သဒ္ဓါတော်ကို လက်ခံသင်ယူရသောအခါ၌၊ ကృష్ణကိုသာ အားထားသော ဘက္တိတို့သည် ထို ဠိက်(Ṛk) မန္တရားများကို သင့်တော်သလို ရွတ်ဆိုကြ၏။

Verse 58

विष्णुदूता ऊचुः । भो भो क्रूरा दूराचारा विवेकपरिवर्जिताः । मुञ्चध्वमेतौ निष्पापौ दम्पती हरिवल्लभौ ॥ ५८ ॥

ဗိෂ္ဏု၏ သံတမန်တို့က ဆိုကြသည်—“ဟို ဟို! ကြမ်းတမ်းသူတို့၊ အကျင့်ဆိုးသူတို့၊ विवेक မရှိသူတို့၊ အပြစ်ကင်းသော ဤဇနီးမောင်နှံကို လွှတ်ကြလော့; သူတို့သည် ဟရိ၏ ချစ်မြတ်နိုးခံရသူများ ဖြစ်သည်။”

Verse 59

विवेकस्त्रिषु लोकेषु संपदामादिकारणम् । अपापे पापधीर्यस्तु तं विद्यात्पुरुषाधमम् ॥ ५९ ॥

လောကသုံးပါး၌ विवेक (ခွဲခြားသိမြင်မှု) သည် စစ်မှန်သော စည်းစိမ်အောင်မြင်မှုတို့၏ အဓိကအကြောင်းရင်း ဖြစ်၏။ သို့ရာတွင် အပြစ်မရှိရာ၌ အပြစ်ရှိသည်ဟု သံသယထားသူကို လူအနိမ့်ဆုံးဟု သိရမည်။

Verse 60

पापे त्वपापधीर्यस्तु तं विद्यादधमाधमम् ॥ ६० ॥

သို့ရာတွင် အပြစ်ရှိရာ၌ပင် အပြစ်မရှိဟု ထင်မြင်သူကို အနိမ့်ဆုံးထဲက အနိမ့်ဆုံးဟု သိရမည်။

Verse 61

यमदूता ऊचुः । युष्माभिः सत्यमेवोक्तं किं त्वेतौ पापिसत्तमौ । यमेन पापिनो दण्ड्यास्तन्नेष्यामो वयं त्विमौ ॥ ६१ ॥

ယမဒူတတို့က ဆိုကြသည်။ «သင်တို့ပြောသောစကားသည် အမှန်ပင် ဖြစ်၏။ သို့သော် ဤနှစ်ယောက်သည် အပြစ်သားတို့အနက် အဆိုးဆုံး ဖြစ်ကြ၏။ အပြစ်သားတို့ကို ယမမင်းက ဒဏ်ခတ်ရမည်ဖြစ်သဖြင့် ဤနှစ်ယောက်ကို ကျွန်ုပ်တို့ ခေါ်ဆောင်သွားမည်»။

Verse 62

श्रुतिप्रणिहितो धर्मो ह्यधर्मस्तद्विपर्ययः । धर्माधर्मविवेकोऽयं तन्नेष्यामो यमान्तिकम् ॥ ६२ ॥

«ဓမ္မဟူသည် ရှုတိ (ဝေဒ) က အမိန့်ထားသည့်အရာ ဖြစ်၏။ အဓမ္မဟူသည် ထို၏ ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်၏။ ဤသည်မှာ ဓမ္မနှင့် အဓမ္မကို ခွဲခြားသိမြင်ခြင်း ဖြစ်သဖြင့် သူ့ကို ယမမင်း၏ ရှေ့တော်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားမည်»။

Verse 63

एतच्त्छुवातिकुपिता विष्णुदूता महौजसः । प्रत्यूचूस्तान्यमभटानधर्मे धर्ममानिनः ॥ ६३ ॥

ဤစကားကို ကြားသော် ဗိဿဏုဒူတ မဟာတန်ခိုးရှင်တို့သည် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်ကာ၊ အဓမ္မပြုလျက် ဓမ္မဟု ထင်မြင်နေသော ယမဘတ်တို့အား ပြန်လည်တုံ့ပြန်၍ ဆိုကြ၏။

Verse 64

विष्णदूता ऊचुः । अहो कष्टं धर्मदृशामधर्मः स्पृशते सभाम् । सम्यग्विवेकशून्यानां निदानं ह्यापदां महत् ॥ ६४ ॥

ဗိဿဏုဒူတတို့က ဆိုကြသည်။ «အို… အလွန်ဆိုးရွားလှ၏! ဓမ္မကို မြင်သိကာ ကာကွယ်သည်ဟု ဆိုသူတို့၏ အစည်းအဝေးထဲသို့ပင် အဓမ္မ ဝင်ရောက်လာပြီ။ မှန်ကန်သော ခွဲခြားသိမြင်မှု မရှိသူတို့အတွက် ဤသည်က မဟာဘေးအန္တရာယ်၏ အကြောင်းရင်း ဖြစ်၏»။

Verse 65

तर्काणाद्यविशेषेण नरकाध्यक्षतां गताः । यूयं किमर्थमद्यापि कर्त्तुं पापानि सोद्यमाः ॥ ६५ ॥

တရားမဲ့သော တর্কပညာနှင့် အခြားအရာတို့ကြောင့်၊ မှန်ကန်သော ခွဲခြားသိမြင်မှု မရှိဘဲ၊ သင်တို့သည် နရက၏ အုပ်ချုပ်သူအဖြစ်သို့ ရောက်ခဲ့ကြ၏။ ယနေ့တိုင်အောင် အဘယ်ကြောင့် အပြစ်အမှုများကို လုပ်ရန် စိတ်အားထက်သန်နေကြသနည်း?»

Verse 66

स्वकर्मक्षयपर्यन्तं महापातकिनोऽपि च । तिष्टन्ति नरके घोरे यावच्चन्द्रार्कतारकम् ॥ ६६ ॥

မဟာအပြစ်ရှိသူများပင် မိမိကံ၏အကျိုးရလဒ်ကုန်ဆုံးသည့်အထိ ကြောက်မက်ဖွယ် နရက၌ နေကြရသည်—လ၊ နေ၊ ကြယ်တို့ တည်ရှိသမျှကာလတိုင်အောင်။

Verse 67

पूर्वसंचितपापानामदृष्ट्वा निष्कृतिं वृथा । किमर्थं पापकर्माणि करिष्येऽथ पुनः पुनः ॥ ६७ ॥

အတိတ်က စုဆောင်းထားသော အပြစ်များအတွက် တကယ့်ပြန်လည်သန့်စင်ခြင်း (နိෂ్కృతိ) ကို မမြင်ရလျှင် အရာအားလုံး အလဟသ ဖြစ်မည်။ ထို့ကြောင့် အပြစ်ကံကို အကြိမ်ကြိမ် ဘာကြောင့် ထပ်လုပ်ရမည်နည်း။

Verse 68

श्रुतिप्रणिहितो धर्मः सत्यं सत्यं न संशयः । किन्त्वाभ्यां चरितान्धर्मान्प्रवक्ष्यामो यथातथम् ॥ ६८ ॥

ဓမ္မသည် ရှရုတိ (ဝေဒ) အပေါ်၌ တည်ထောင်ထားသည်—အမှန်ပင် အမှန်၊ သံသယမရှိ။ သို့သော် ယခု ကျွန်ုပ်တို့သည် ထိုနှစ်ဦးက အမှန်တကယ် ကျင့်သုံးခဲ့သော ဓမ္မများကို ဖြစ်သကဲ့သို့ ဖော်ပြမည်။

Verse 69

एतौ पापविनिर्मुक्तौ हरिशुश्रूषणे रतौ । हरिणात्रायमाणौ च मुञ्चध्वमविलम्बितम् ॥ ६९ ॥

ဤနှစ်ဦးသည် အပြစ်မှ လွတ်ကင်းပြီး ဟရီ၏ အမှုတော်ဆောင်ခြင်း၌ ပျော်မွေ့ကြသည်။ ဟရီကိုယ်တိုင် ကာကွယ်စောင့်ရှောက်နေသဖြင့်—နှောင့်နှေးမနေဘဲ ချက်ချင်း လွှတ်ပေးကြလော့။

Verse 70

एषा च नर्तनं चक्रे तथैव ध्वजरोषणम् । अन्तकाले विष्णुगृहे तेन निष्पापतां गतौ ॥ ७० ॥

သူမသည် ကပြခဲ့ပြီး ထို့အပြင် ဓွဇ (အလံတိုင်) ကို မြှောက်တင်စေခဲ့သည် (သို့) အလံတိုင်ကို မြည်ဟည်းစေခဲ့သည်။ အသက်ဆုံးချိန်၌ ထိုကောင်းမှုကြောင့် ဗိဿဏု၏ အိမ်တော်သို့ ရောက်ကာ အပြစ်ကင်းစင်သွားသည်။

Verse 71

अन्तकाले तु यन्नाम श्रुत्वोक्त्वापि च वै सकृत् । लभते परमं स्थानं किमु शूश्रूषणे रताः ॥ ७१ ॥

အသက်ဆုံးချိန်၌ ထိုနာမတော်ကို ကြားရုံနှင့် တစ်ကြိမ်တည်းပင် ထုတ်ဆိုရုံဖြင့် အမြင့်မြတ်ဆုံး အဘောဒ်ကို ရနိုင်လျှင်—သခင်နှင့် သူ၏ဘက္တများကို အမြဲတမ်း စေဝာပြု၍ ဂရုတစိုက် ထမ်းဆောင်သူတို့သည် မည်မျှပို၍ ရမည်နည်း။

Verse 72

महापातकयुक्तो वा युक्तो वाप्युपपातकैः । कृष्णसेवी नरोऽन्तेऽपि लभते परमां गतिम् ॥ ७२ ॥

မဟာအပြစ်များဖြင့် လေးလံနေသူဖြစ်စေ၊ သေးငယ်သော အပြစ်များဖြင့် မစင်မကြည်ဖြစ်စေ—ကృష్ణကို စေဝာပြုသောသူသည် အသက်အဆုံး၌ပင် အမြင့်မြတ်ဆုံး ဂတိကို ရောက်သည်။

Verse 73

यतीनां विष्णुभक्तानां परिचर्या परायणाः । ते दूताः सहसा यान्ति पापिनोऽपि परां गतिम् ॥ ७३ ॥

ဗိဿ္ဏုဘက္တ ယတီများကို စေဝာပြု၍ ထမ်းဆောင်ခြင်းကို အဓိကထားသူတို့သည်—သခင်၏ ဒူးတများကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ အမြင့်မြတ်ဆုံး ဂတိသို့ ရောက်ကြသည်၊ အပြစ်ရှိသူဖြစ်စေကာမူ။

Verse 74

मुहुर्तं वा मुहुर्तार्द्धं यस्तिष्टोद्धरिमन्दिरे । सोऽपि याति परं स्थानं किमुद्वात्रघिंशवत्सरान् ॥ ७४ ॥

ဟရီ၏ မန္ဒိရ၌ မုဟူရ္တ တစ်ခါလောက် သို့မဟုတ် မုဟူရ္တ တစ်ဝက်လောက်ပင် နေထိုင်သူတောင် အမြင့်မြတ်ဆုံး အဘောဒ်သို့ ရောက်သည်။ ထို့ကြောင့် နှစ်ပေါင်းများစွာ နေထိုင်သူအကြောင်းကို မည်သို့ဆိုရမည်နည်း။

Verse 75

उपलेपनकर्त्तारौ संमार्जनपरायणौ । एतौ हरिगृहे नित्यं जीर्णशीर्णाधिरोपकौ ॥ ७५ ॥

သူတို့သည် လိမ်းကပ်ပြုပြင်ခြင်းနှင့် တံမြက်လှည်းသန့်ရှင်းခြင်းကို အဓိကထားသူများဖြစ်၍၊ ဟရီ၏ အိမ်တော် (မန္ဒိရ) တွင် နေ့စဉ် အိုဟောင်းပျက်စီးသွားသမျှကို စေတနာဖြင့် ပြန်လည်တင်မြှောက် ပြုပြင်ကြသည်။

Verse 76

जलसेचनकर्त्तारौ दीपदौ हरिमन्दिरे । कथमेतौ महाभागौ यातनाभोगमर्हथ ॥ ७६ ॥

သူတို့သည် ဟရီ၏ဘုရားကျောင်း၌ ရေဖြန်းပူဇော်၍ မီးတိုင်ပူဇော်သူများဖြစ်ကြသည်။ ကံကောင်းမြတ်သော ဘက္တိဝန်ထမ်းနှစ်ဦးသည် အပြစ်ဒဏ်လောက၏ ညှဉ်းပန်းမှုကို မည်သို့ခံရသင့်နိုင်မည်နည်း။

Verse 77

इत्युक्ता विष्णुदूतास्ते च्छित्वा पाशांस्तदैव हि । आरोप्यावां विमानाग्रयं ययुर्विष्णोः परं पदम् ॥ ७७ ॥

ထိုသို့ဆိုကြားခံရသော် ဗိෂ္ဏု၏တမန်တော်တို့သည် ချက်ချင်းပင် ကြိုးချည်များကို ဖြတ်တောက်၍၊ နှစ်ဦးကို အမြင့်မြတ်ဆုံး ဗိမာန်ယာဉ်ပေါ်သို့ တင်ဆောင်ကာ ဗိෂ္ဏု၏ အမြင့်ဆုံး အဘိဓမ္မနေရာသို့ ထွက်ခွာသွားကြသည်။

Verse 78

तत्र सामीप्यमापन्नौ देवदेवस्य चक्रिणः । दिव्यान्भोगान्भुक्तवन्तौ तावत्कालं मुनीश्वर ॥ ७८ ॥

ထိုနေရာ၌ စက်ရကိုင်သော ဘုရားတို့၏ဘုရားအရှင်၏ အနီးကပ်တော်မူခြင်းကို ရရှိကြပြီး၊ အို မုနိအရှင်မြတ်၊ ထိုကာလအတိုင်းအတာတစ်လျှောက်လုံး နတ်ဘုံ၏ သာယာချမ်းမြေ့မှုများကို ခံစားကြသည်။

Verse 79

दिव्यान्भोगांस्तु तत्रापि भुक्त्वा यातौ महीमिमाम् । अत्रापि संपदतुला हरिसेवाप्रसादतः ॥ ७९ ॥

ထိုနေရာ၌ပင် နတ်ဘုံ၏ သာယာမှုများကို ခံစားပြီးနောက်၊ သူတို့နှစ်ဦးသည် ဤမြေပြင်သို့ ပြန်လာကြသည်။ ဤနေရာ၌လည်း ဟရီကို ဆောင်ရွက်ပူဇော်ခြင်းမှ ပေါ်ပေါက်သော ကျေးဇူးတော်ကြောင့် ထိုနတ်ဘုံနှင့် တူညီသည့် စည်းစိမ်ကို ရရှိကြသည်။

Verse 80

अनिच्छया कृतेनापि सेवनेन हरेर्मुने । प्राप्तमीदृक् फलं विप्र देवानामपि दुर्लभम् ॥ ८० ॥

အို မုနိ၊ ဆန္ဒမရှိဘဲ ပြုလုပ်သော ဟရီ၏ ဝန်ဆောင်မှုတောင်မှ ဤသို့သော အကျိုးကို ရစေသည်—အို ဗြာဟ္မဏ၊ ထိုအကျိုးသည် နတ်တို့အတွက်ပင် ရခက်ခဲသော အရာဖြစ်သည်။

Verse 81

इच्छयाराध्य विश्वेशं भक्तिभावेन माधवम् । प्राप्स्यावः परमं श्रेय इति हेतुर्निरुपितः ॥ ८१ ॥

မိမိဆန္ဒအလိုတော်နှင့် ဘက္တိစိတ်အပြည့်ဖြင့် စကြဝဠာ၏အရှင် မာဓဝ (Mādhava) ကို ပူဇော်အာရాధနာပြုလျှင်၊ အမြင့်ဆုံးကောင်းကျိုးကို ရရှိမည်ဟု—အကြောင်းရင်းမှန်ကို ထင်ရှားစွာ သတ်မှတ်ထားသည်။

Verse 82

अवशेनापि यत्कर्म कृतं स्यात्सुमहत्फलम् । जायते भूमिदेवेन्द्र किं पुनः श्रद्धया कृतम् ॥ ८२ ॥

အို မြေကြီး၏အရှင်၊ မရည်ရွယ်ဘဲ ပြုလုပ်သည့် ကర్మတစ်ရပ်တောင် အလွန်ကြီးမားသော အကျိုးကို ပေးနိုင်သည်; သို့ဖြစ်လျှင် သဒ္ဓါနှင့် ရိုသေစိတ်ဖြင့် ပြုလုပ်လျှင် မည်မျှပို၍ မဟာအကျိုး ရမည်နည်း။

Verse 83

एतदुक्तं निशम्यासौ स मुनीन्द्रो विभण्डकः । प्रशस्य दम्पती तौ तु प्रययौ स्वतपोवनम् ॥ ८३ ॥

ဤစကားတို့ကို ကြားသိပြီးနောက် မုနိအထွဋ်အမြတ် ဝိဘဏ္ဍက (Vibhaṇḍaka) သည် ထိုလင်မယားကို ချီးမွမ်းကာ၊ ထို့နောက် မိမိ၏ တပသ်တောအာရှရမ်သို့ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

Verse 84

तस्माज्जानीहि देवर्षे देवदेवस्य चक्रिणः । परिचर्या तु सर्वेषां कामधेनूपमा स्मृता ॥ ८४ ॥

ထို့ကြောင့် အို ဒေဝရ္ဋ္ဌိ (devarṣi)၊ သိထားလော့—ဒေဝတို့၏ ဒေဝ၊ စက်ရင် (ချကရကိုင်) အရှင်အား ဝန်ဆောင်မှု (paricaryā) သည် အားလုံးအတွက် ကာမဓေနုကဲ့သို့ မှတ်ယူကြသည်၊ လိုအင်ကောင်းကျိုးအားလုံးကို ပေးစွမ်းတတ်၏။

Verse 85

हरिपूजापराणां तु हरिरेव सनातनः । ददाति परमं श्रेयः सर्वकामफलमप्रदः ॥ ८५ ॥

ဟရီကို ပူဇော်ခြင်း၌ အလွန်အမင်း အာရုံစိုက်သူတို့အတွက် သနာတန ဟရီတော်တစ်ပါးတည်းက အမြင့်ဆုံးကောင်းကျိုးကို ပေးတော်မူသည်; တရားသင့်သော လိုအင်တို့၏ အကျိုးဖလကို မပိတ်ပင်မထားတော်မူသူ ဖြစ်သည်။

Verse 86

य इदं पुण्यमाख्यानं सर्वपापप्रणाशनम् । पठेच्च श्रृणुयाद्वापि सोऽपि याति परां रातिम् ॥ ८६ ॥

အပြစ်အားလုံးကို ဖျက်ဆီးပေးသော ဤပုဏ္ဏကထာသန့်ရှင်းကို ရွတ်ဖတ်သူဖြစ်စေ၊ နားထောင်သူဖြစ်စေ၊ ထိုသူလည်း အမြင့်ဆုံးသော အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိ၏။